verlangens

ik heb een lieve man.

vrijdag zijn we 10 jaar getrouwd. vrijdag is het 17 jaar geleden dat we samen iets gingen drinken.

we hebben natuurlijk verschillen, één van de belangrijkste verschillen is, hij is een ‘reiziger’ en voor mij hoeft het niet echt het reizen…

we schillen in leeftijd wel wat, ik ben veel jonger dan hij, dus hij heeft veel kunnen reizen voor we elkaar kende, en het zit in zijn opvoeding dat reizen.

en soms komt er een verlangen opsteken na ontmoetingen met andere reizigers…

Sri – Lanka, Ijsland, Noorwegen, de Bosporus… vele landen en streken zijn dit weekend weer gepasseerd door mijn wanderlander .

het verlangen groeit dan enorm bij hem om te gaan reizen, reizen die ver boven ons gezinsbudget liggen en dus daar een oplossing zoeken…

ik weet heel goed wanneer een verlangen komt opborrelen, wanneer ‘de rest’ uit evenwicht geraakt… dan leeft het verlangen op om het op een andere plaats te gaan zoeken wat je thuis, op je werk en voor jezelf nodig hebt.

natuurlijk is het ook gewoon fijn om ergens anders te zijn. dat kan ik echt goed begrijpen. even ertussen uit, dat kan ook echt deugt doen. maar dikwijls zit in een groot verlangen ‘iets’ dat niet echt meer klopt…

daarom schreef ik gisteren een korte mijmering over verlangens op mijn fb

een verlangen hebben, naar iets. het is me wat.
hoe groot het verlangen is, zo groot is de teleurstelling als het in de realiteit niet past…

verlangens worden haast nooit ingevuld zonder er iets ‘voor te doen’ .

er gaat steeds een proces aan vooraf van loslaten en werken om een verlangen in te vullen.

de weg dat het verlangen aflegt is heel dikwijls à la minute, maar de verwezenlijking zeker niet.

dikwijls is het verlangen dat je hebt een weerspiegeling van dat wat je DENKT nodig te hebben om jezelf goed te voelen.
en dat is een boeiend proces…

je denkt dat je dat nodig hebt – dat verlangen – je bent er zelfs door verblind, en toch is het een heel anders proces dat je best eerst in gang zet om tot een constructief resultaat te komen.
een verlangen ontstaat als de dag dagelijkse beslommeringen, 
– werk, gezin, financiën, emotioneel evenwicht – uit evenwicht zijn gekomen.

dan krijgen we verlangens die in de realiteit van elke dag niet haalbaar zijn…

soms is het te verwarren met een droom hebben. dromen van een verlangen kan natuurlijk, al is een droom hebben en een verlangen hebben en deze nastreven het begin van een in –
zichtrijk proces waarbij je zeker de blinde vlekken tegenkomt !

ik ben er al lang mee klaar met mijn verlangens, die nastreven was een gegeven, ik heb het geprobeerd met wisselend succes. nu weet ik na 10 jaar proberen, ik heb geen verlangens meer die niet realistisch zijn.

alleen dat beseffen & de kleine dingen van de dag leren apprecieer daar ga ik elke dag voor.

en verder zijn de kleinste stapjes – in de droom die ik toch nog heb – een bonus in mijn leven.

@ leven in het hier en nu !

yes yes yes

images

natuurlijk gun ik het mijn man om alleen te gaan reizen. meestal zijn dat georganiseerde natuurreizen gespecialiseerd in vogels spotten. een hele dag met de verrekijker en de telescoop rondlopen en turen naar een zeldzame vogel.

ik doe het ook graag hoor.

al blijf ik liever in Europa, daar waar het warm is het liefst en doe ik ook graag iets anders…

ik heb dit verlangen zo niet, voor mij is thuis en de buurlanden meer dan goed genoeg. en eerlijk, mijn verlangen is heel éénvoudig, beter worden in de dagdagelijkse dingen en soms een plusje.

wij verschillen hier enorm, het mag, het kan als het realisme blijft en het reizen haalbaar is…

toch spannend en een altijd terugkerend issue in onze relatie, al doe ik met het gezinsbudget wat ik kan om aan zijn wensen ook tegemoet te komen, het is water bij de wijn doen zoals het hoort…

en wij doen verder, beter dan vorig jaar, beter dan dit jaar. dat proberen we althans…

5104226627001_5222667804001_5219436382001-vs (1)

goud vinden in jezelf

gisteren hoorde ik bij Thomas speelt het hard een geweldige uitspraak van een bekende pianist
– ik ga het even vrij vertalen –

– oefenen en blijven oefenen. geloven dat er goud in jezelf te vinden is, er naar graven door te oefenen, te blijven oefenen. zo herinneren je vingers en je brein de wegen naar je gouden opslagplaats. en plots ontdek je een klein plekje goud, blijf dan oefenen om je hele voorraad goud te vinden om het later te laten zien, horen, voelen, proeven, ruiken… –

blijven oefenen en geloven in je goud dat je gewoon vanzelf hebt…

ga ervoor, ik ga er ook voor !

of het verhaal van de roos…

maar dit verhaal is voor later…

_______________________________________________________

https://www.canvas.be/thomas-speelt-het-hard

trouwens een kijkers tip voor coachen en andere begeleiders, het is niet alleen een programma, het is een heus project met jongelingen en goud in hun hart…

een topper op tv joepie !

 

klaar maken

kleding inzamelactie week

in de school van onze zoon…

ik heb er zin in, veel zin, om alles wat we in jaren niet aangehad hebben – de kast van de man – want die doet altijd het zelfde aan… en die van mij onder handen nemen.

yes ik huppel weer, ik mag weer opruimen en dan ook nog de school steunen van onze zoon…

ik merk dat ik heel veel zin heb om aan de slag te gaan met de kleuren die ik heb en die niet meer passen in mijn beleving…

wie wil er nu nog konings-, en zeeblauw? knipoog…

ik dus niet meer blijkbaar, of laat ik het even anders zeggen – de chakra kleur blauw – keel – heb ik niet echt meer nodig…

rood, alle tinten daarop met de bijpassende kleuren ok, even geen blauw meer…

de fleecezekes gaan eruit, geen wolvenpootafdrukken meer op de truien… ook in het blauw… en neen ook niet voor mee in de tuin te werken, want zo vullen we weer kasten…

allé het is niet het enige wat ik ga doen vandaag, ook wel wat uren in de auto zitten, omdat onze tweede kleinste 4 wieler stil staat met een platte batterij.

startkabels zoeken dat moet ik dus doen, want we weten ze niet meer zitten na de grote opruim in de tuinberging! hihihi…

en dus moet ik er dus invliegen, nu !

maar eigenlijk ben ik me al aan het ‘klaarmaken’ ik ben stilaan in de schrijfmodus aan het komen. ik ben naar de kapper gegaan en heb mezelf een nonchalante pony laten knippen. heerlijk zo ééntje waarmee je gewoon uit de douche stapt je vingers in zet en klaar is de pony… yes yes yes !

mijn haar mag dus los en vrij bij het schrijven. geen haargordijnen meer… geen extra spanning op mijn spieren door het vasthouden van mijn dik en veel haar. – waarvoor veel dank moeder natuur ! –

ik ben dus vandaag weer op een ‘punt’ gekomen dat ik me al huppelend klaar maak voor de volgende fase !

lets go !

IMG_20171107_101944

de wijsheid in het lichaam

daarnet tijdens een gesprek met een vriendin en door mijn vorige blog van vanmorgen is me iets opgevallen…

namelijk – door alles wat ik heb meegemaakt op lichamelijk vlak heb ik veel geleerd over mezelf & over mijn lichaam.

ik sta er eigenlijk niet meer bij stil.

toen ik voor het eerst op jonge leeftijd in contact kwam met allergieën wisten mijn ouders na lange tijd zoeken wat die allergieën triggerde! die aanleidingen werden beperkt.

toen ik zelf later CVS kreeg hadden we na lang zoeken en onderzoeken een sleutel gevonden tussen aangepast eten en eten tot jezelf nemen & evenwichtig met de omgeving omspringen – de omgevingsfactoren onderzocht in het positieve en negatieve – en daar hebben we een evenwicht in gevonden en proberen te houden.

toen ik een doorbraak meemaakte door naar een arts te gaan die ook alternatief werkte gingen we nog dieper werken op het emotioneel welzijn, en lichaamssystemen op elkaar af te stemmen.

vragen waren niet meer nodig mijn lichaam vertelde het zelf waar er een blokkade zat. straf ik mocht geen appels meer eten en niet meer gaan wandelen als de berk in bloei stond, moest eerst even op streng dieet en wist heel goed dat mijn lichaam even uit zijn toenmalige comfortzone moest komen om te kunnen genezen…

ja ik neem even een draai. een lichaam dat uit het verleden moet gehaald worden door middel van diepere holistische zienswijze met aangepaste tincturen, voedingssupplementen en homeopathie.

en natuurlijk als het ene in actie schiet volgt het andere. de geest reageert op het lichaam en andersom. het zit dus ook tussen de twee oren… ja ja…

dikwijls zie ik het bij mezelf terug komen. te veel van het zelfde eten, plots het niet meer kunnen laten dat is altijd voor mij een ‘alarmpje’ een onderzoeksalarm en iets dat ik ga bevoelen – is het wel goed voor me?

als ik dat ‘alarmpje’ begin te onderzoeken kom ik dikwijls bij confronterende gedragsontwikkelingen & natuurlijk bij hardnekkige patronen uit. patronen die terug gaan in de tijd van ‘toen’ en hoe je bent opgevoed of wat je hebt gezien – hoe je dacht dat het moest – bij een levensgebeurtenis.

de cirkel is dan bijna rond – lichaam reageert – op gewoontes – door onderzoek antwoorden – aanpassing van gedrag – inzicht verwerven – uit de comfortzone – anders gaan eten – anders gaan leven…

ok goed zo simpel is het dus niet. het blijft een strijd tussen lichaam en geest als je je geest de emotie niet meer kan bewaken en een beetje sturen.

ook ik ben heel lang heel kwaad geweest op mijn lichaam, een lichaam dat voor mijn emotionele verbeelding me heel erg – in de steek liet – ik dacht dat ik er alle reden voor had om zo over mijn lichaam te denken, toen was het heel ‘echt’, mijn lichaam liet mij in de steek? ja, wie is ‘mij’ in dit verhaal? …

toen ik bij de neurochirurg op controle moest zei hij de wijze woorden – zie dat je iets aan je geestelijke en emotionele stress iets gaat doen ! – ik wist innerlijk meteen waarover hij het toen had, maar verstandelijk dacht ik alleen maar aan het vast gevezen plaatje dat mijn nieuwe – hals tussen wervels – vasthield.

in 2010 kreeg ik deze wijze woorden, ik had toen al heel wat achter de rug van lichamelijke ongemakken en pijnlijke periodes.

het is pas vanaf dit jaar dat ik plots doorheb dat mijn lichaam net als mijn inborst één zijn en zeer sensitief zijn en zo ook behandeld moeten worden in de éérste plaats door mezelf.

ik ben niet – hij en zij – of mij. we zijn één.

vandaag is het weer een mooie dag, ik heb de keuze om mijn lichaam vooruit te laten gaan of niet.

a) ik kan mijn pillen die de schildklierwerking moeten vervangen niet nemen…

b) ik kan niet natuurlijk mijn cyclus inleiden voor mijn eigen goed…

ik kan wel wat beïnvloeden met mijn verstand dat ‘wil of niet wil’.

ik wilde vroeger zo graag genezen!

ik genas niet omdat ik te veel ‘wilde’ genezen. ik respecteerde de tijd van mijn lichaam niet…

mijn vriendin zei me net de gevleugelde woorden ‘je staat daar niet bij stil als alles normaal gaat, maar als het niet normaal gaat zoals je dat gewoon bent, dat voelt niet normaal’ en ze trilde een beetje omdat ze ook iets ingrijpends heeft meegemaakt dit jaar.

ik heb dus zelf heel erg lang gedaan om te komen tot het inzicht dat mijn lichaam zijn eigen wijsheden heeft. ook al kan ik al lang mijn ‘onderzoeken’ doen, en reageer ik ook op dat wat ik kan zien en onderzoeken… er zijn nog steeds blinde vlekken en ja hoor ik heb ook soms terug vallen, maar steeds minder en minder, de stress die van buitenaf komt krijgt steeds meer een ‘glijbaan’ voor zijn neus, die stress schuift steeds meer van me af…

ik ben meer bewust.

ook als mama.

ik geef het met plezier door aan mijn zoon, maar hij heeft het gewoon in zich.

 

onze zoon heeft die wijsheid van nature, hij leert mij wat mijn wijsheid is…

heerlijk toch !

dcf1700d6c8ef82327a446ae640bce39ea6895c1

 

 

 

 

1 november

mijn vriendin is jarig vandaag. ze blaast vandaag een mooi rijp levensgetal uit, en steekt een nieuw levensjaar terug aan!

lieve vriendin, een hele fijne verjaardag gewenst. maar eigenlijk lieve A ik mis je en wil gewoon kei hard het leven vieren als we elkaar gaan terug zien heel binnenkort !

ze ziet graag rozen, zo van die prachtige rode rozen, ik heb een idee !

rode-rozen-boeket_small

voor vandaag even virtueel en later in een vaas bij jou in je gezellig huis, veel te ver van ons…

oh ja ik mis ze mijn vriendin, we hebben elkaar leren kennen in ‘het bos’ en dat maakt onze vriendschapsband nog steeds heel bijzonder. al 15 jaar ongeveer, tjonge wat gaat dat snel…

het gaat snel, gebeurtenissen lijken zover weg, maar sommige voelen zo dicht bij… ik wens wel eens dat alle dierbare mij ‘kunnen zien in de spiegel van de hemel’ en ik natuurlijk ook hen. sommige mis ik echt. ik had dan graag gewoon in de auto gesprongen en naar hun toe gereden, en ja dat gaat soms gewoon niet meer.

het zijn dikwijls de praktische beslommeringen die het niet mogelijk maken, of de gezondheid die het niet toelaat, of … ja wat eigenlijk…

het gaat snel, en soms is de tijd een spelbreker, voor je het weet is er geen tijd meer. nooit kan je het inhalen…

stel je eens voor als je dat wel kan, even, heel even bijvoorbeeld op een dag als vandaag. 1 november.

wie had jij nog vanalles willen zeggen? of in mijn geval willen vragen?

er zijn zinnen die je niet zo makkelijk zegt tegen vriendinnen…

ik zie jullie graag !

met heel mijn hart !

zeg je dat zo maar?

het is wel mooi dat je dat kan zeggen, tegen iedereen die diep in je hartje woont, die je nog kan zien in bij leven, maar ook voor diegene die niet meer zichtbaar zijn.

het graag zien, de liefde, de herinneringen en ja ook het geloof maken dat herdenken van al die goede dingen, die moeilijke dingen des levens het dragelijk maken op een dag als vandaag.

de dag als vandaag is een viering aan geloof en blijven herinneren van de goede dingen. ja ook de moeilijke dingen, en als ik heel eerlijk ben is het vandaag een viering, ik vier bewust heel bewust het leven!

ik hou van het leven, ik beleef het leven zoals het komt, in moeilijke en mooie dagen.

zoals ik van mijn dierbare hou, hou ik ook van het leven!

ik hou van jullie

vandaag, morgen, overmorgen…

dankjewel, veel dankjewels !

geniet van het leven !

22007476_744260412444331_5036029308557871458_n

21768211_744260869110952_2550166906378034662_n

met dank aan de prachtige foto’s van Eric Compernolle – de 2 laatste –

 

vandaag is het speeldag

ja we gaan spelen, met een vriendje in het Zilvermeer…

met de fiets rijden, klimmen, schommelen, rennen, en al die andere dingen.

en mama die gaat een blog voorbereiden voor morgen. over iets dat nodig is om te vertellen…

mijn 2 de blog voor de endometriose vereniging België is vorige week gepubliceerd, ik heb deze keer voor een ‘thema’ gekozen…

http://endohome.be/blog/2017/10/vragen-veel-vragen-en-alles-opschrijven

en gisteren las ik via de reader het verhaal van gebroken dromen over ongeveer de zelfde gebeurtenissen maar dan met een vruchtbaarheidsziekte PCOS*

https://gebrokendromen.wordpress.com/blog/

ik ga aan de slag in mijn boek met het thema – onvruchtbaarheid – en de meest gekende vruchtbaarheidsziekte die voor een vrouw met een kinderwens een gevolgen hebben.

dat ik vandaag mag gaan spelen met onze zoon is al een wonder op zich!

ik ben zo intens gelukkig dat ik straks hem kan leren fietsen, want ja dat leren is er overgeschoten in het voorjaar door de operaties en het bekomen van deze handelingen.

vandaag is het dus speeldag !

ik wens dat de vrouwen die nu midden in een emotionele periode zitten en met een wens de droom behouden en er blijven in geloven!

ik kan het niet laten hen te zeggen, blijf geloven, blijf erin geloven…

22885853_10155101735524537_5604524414477155332_n

trouwens als er iemand endometriose heeft en die leest mee, Femke.endohome vraag nog bloggers 

https://www.facebook.com/femke.endohome

vragen over wat POCS is?

*wat is POCS? polycysteus-ovariumsyndroom (PCOS)?
Polysysteus-ovariumsyndroom betekent letterlijk dat er meerdere (poly) vochtblaasjes (cysten) in de eierstok (ovarium) aanwezig zijn.

en nu spelen !

joehaaaa!!!

 

 

 

 

groot worden

” Kunstenaar Frans Hofmeester filmt zijn dochter Lotte iedere week sinds haar geboorte. Hij was bang dat hij zou vergeten hoe ze eruit zag. Vandaag wordt ze 18 jaar en ter ere van haar verjaardag maakte hij dit bijzondere portret” bron NOS

http://www.franshofmeester.nl/indexlv/indexlv.html?v=ME1v1djBu-4

ze worden zo groot, het gaat zo snel…

deze kunstenaar heeft gelijk, hij heeft een uniek beeld neergezet van zijn kinderen. gewoon even de tijd nemen en het gewoon doen.

en ja hoor, het is een mooie timelaps van kinderen die ik niet ken, maar wel beelden van herken, ik herken mezelf in het meisje in de zin van – ouder worden – ik herken het jongetje omdat ik hier zelf een kleuter heb rondlopen.

ik ben blij nu ! ik kan heel erg veel van hem genieten nu.

nu eigenlijk nog maar een paar maanden met hart en ziel… ja helaas ik heb een moeilijk post partum periode gehad. steeds net op het randje van een PPD geleefd, ik ben een koorddanser geweest… (de tranen staan in mijn ogen als ik dit schrijf, oh wat heb ik een grote evolutie ondergaan in 1 jaar tijd…)

ik kan er de vingers nog steeds niet opleggen waarom ik het het moederschap zo verschrikkelijk moeilijk heb ervaren, het heeft zeker met perfectie te maken en nu begrijp ik ook beter dat het wel zwaar was als ‘chronisch vermoeidheid patiënte’ en ASS in mijn beeld, me constant aan moeten passen aan de dagdagelijkse aanpassingen. mijn leven stond stil, en verder had ik het gevoel overal achterna te moeten crossen, of overal ‘voor te blijven’ .

nu is het voorbij, het is voorbij ! HET IS VOORBIJ ! JOEPIE !!!

ik merk het aan de kleinste dingen die nu ‘gewoon gaan’ zoals normaal in mijn leven. er zijn zo van die ‘eik punten’ waaraan ik dat kan zien. zoals afgelopen vrijdag het pannenkoekenfeest op de school van onze zoon.

het eerste pannenkoeken feest herinner ik zelfs niet meer, zover weg was ik, het tweede vol zenuwen en onrust dat ik gewoon een black-out kreeg toen er maar pannenkoeken bleven komen en we ze zeker niet op kregen. ik had gewoon te veel bonnen voor pannenkoeken gekocht. verschrikkelijk was het – pannenkoekengruwel bij Halloween –

deze keer had ik donderdag weer te veel bonnen besteld, ik wist niet dat mijn ouders mee gingen komen en ik moest bestellen. ik bestelde 10 bonnen – dat zijn dus bijna 20 pannenkoeken! ik loste het anders op, ik gaf de kleinste net genoeg boterhammen mee en ik zei tegen mijn man dat hij niet te veel moest eten en ik at alleen dat wat ik net nodig had. mijn ouders aten hun portie plus een dessertje… we hebben ze op 2 na opgegeten en hebben nog iemand er een plezier mee gedaan!

& niet te vergeten, aan onze tafel was wel wat animo, want elk vriendje dat onze zoon heeft is gewoon komen aanschuiven!

deze keer zat ik daar te lachen en ja hoor ook even terug te denken aan toen…

een heerlijke gewaarwording !

en volgend jaar neem ik terug 10 bonnen, we zullen wel zien!

want groot worden dat doen ze toch !