genadeloos

man-2933984_960_720

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2017/11/10/psychiater-dirk-de-wachter-wil-meer-bedachtzaamheid-in-zaak-de-p/

ik heb gisteren ook gegruweld op de manier waarop iemand aangepakt wordt door een journaliste, zeker in de morgen rond 9 uur kregen mijn borrelende darmen een knoop erbij.

ik ben gisteren ver weg gebleven van het verhaal van een zeer creatieve geest in tv land.

al kijk ik al een hele tijd niet meer naar zijn quiz programma toch blijft hij en andere voor me één van de weinige uiterst creatieve mensen in tv land.

het mocht allemaal wat intelligenter ja hoor, zelf van de baas en de specialisten en ter zaken, ja het was wat té veel té…

ik vroeg me af of iedereen nu het leuk vindt dat er iemand anders op de schandpaal naar boven geheven mag worden waar iedereen zich misschien wel eens schuldig aan gemaakt heeft?!

waar ligt er een grens, waar is de nuance gebleven, waar is de inleving en de sereniteit…

ik hoor dat wel eens in een wandeling, wat mensen mensen aandoen is niet niks, er schuilt een hele zwarte kant in ons.Ja ik geloof het wanneer iemand een kronkel in zijn brein en gevoel krijgt kan dit wel eens fataal aflopen .

ik kan echter niet geloven dat we zoveel plezier kunnen hebben in ‘iemand aan de schandpaal’ te nagelen zonder we eigenlijk de genuanceerde informatie hebben die we nodig zouden kunnen hebben om hem/zij echt aan ‘de sociale media en nieuws media’ schandpaal te nagelen.

wat als het uw ‘kop’ is die daar hangt?

de meeto# is inderdaad even uit de slinger geschoten, ik had dit eigenlijk wel verwacht, ik heb heel lang met de vraag rondgelopen  – door eigen ervaringen en gedrag  –  het is maar hoe je ‘iets’ opneemt – en heel belangrijk – op welk moment van de dag en moment in je leven – 

waarmee ik niet wil zeggen dat de meeto# niet nodig is! laat dit even duidelijk zijn !

je kan geen controle hebben op iemands emotionele gemoedstoestand waarop een ‘actie van buitenaf’ binnenkomt bij deze persoon.

wanneer het grensoverschrijdend gedrag is, moet dit goed onderzocht worden, genuanceerd gebracht worden, met recht op verdediging. en liefs niet te veel uitgesmeerd in de sociale media.

wel in een veilig kader waarbij beide partijen zicht in kunnen uiten.

ik heb dit gemist gisteren, al spreek ik me niet uit wat hij of zei werkelijk heeft gedaan of niet heeft gedaan. ik heb het moeilijk met de heisa waardoor iemand moet gaan en zijn gezin…

ik merk veel ‘scherpte’ waarmee mensen met mensen omgaan. het is opvallend dat – wat die heeft ik ook moet hebben – niet meer echt van tel is maar wel – wij willen en zullen meer hebben dan de andere, en daar gaan we alles voor doen – de scherpte waarmee we gewoon ongenuanceerd reageren, daar schrik ik zelfs van in een ‘liefdes relatie’. ik heb daar minder en minder woorden voor innerlijk, terwijl ik uiterlijk wel een inzicht kan bekomen bij mijn mede – wandelaars om die scherpte wat te nuanceren en er inzicht in krijgen waarom er die scherpte er is.

waar het eigenlijk om gaat is – waar gaat de liefde over – in tijden van pc sociale relaties…

niets is wat het lijkt, en neem het nooit als vanzelfsprekend…

imagine – dat liefde gewoon de liefde is vanuit hart naar hart –

ja ik weet het ik ben ‘ouderwets’ op dit vlak, liefde vanuit het hart bij de eerste ‘indruk’ en ontmoeting blijft voor mij het hoogste goed, omdat dan je lichaam-, en emotionele systemen hun werk doen waarvoor ze zijn gemaakt.

maar goed ik ben daar in geslaagd, ik gun het iedereen van harte !

en ja ook kan ik best even nuanceren ook de pc en swipe realisaties kunnen heel goed uitdraaien. het is maar waarvoor je wil gaan…

en ja ik ben ver – uitgewaaid – met het begin van deze blog.

het gaat om inleving, hoe we met elkaar omgaan, hoe we met onszelf omgaan, en dit graag met respect, inleving en wederzijdse evenredigheid doen.

en hoe voel jij je vandaag? wat heb jij te vertellen?

Advertenties

bloggen

fifty_best

ik heb net een blog nagekeken die morgen richting ‘een redactie’ van een magazine vertrekt.

spannend…

veel te spannend…

bij het nalezen had ik meteen de zin om alles opnieuw te schrijven. ik heb me ingehouden, volgende keer beter, en beter en beter…

of dat proberen we toch natuurlijk.

ondertussen is bloggen echt een deel van mijn dagindeling geworden. heerlijk is het. en misschien is het verbazend elke dag ‘iets te schrijven’ toch blijft werken voor mij, het is een vorm van structuur in mijn dag gieten en dat doet me goed.

ik kreeg vorige week nog een verbazende blik en antwoord – blog je elke dag???- heb je elke dag inspiratie??? –

ja het zit in de kleinste dingen van het leven voor mij, bloggen is kleur brengen in mijn gedachten, in de structuur van mijn dag.

ja hoor, ik hou er echt van…

en nu beter worden, en meer focus leggen op bepaalde dingen voor de volgende blog.

tot morgen!

__________________________________________________________________________

foto bron

https://bant.io/blog/articles/two-b2b-marketing-blogs-you-should-be-reading/

 

de wijsheid in het lichaam

daarnet tijdens een gesprek met een vriendin en door mijn vorige blog van vanmorgen is me iets opgevallen…

namelijk – door alles wat ik heb meegemaakt op lichamelijk vlak heb ik veel geleerd over mezelf & over mijn lichaam.

ik sta er eigenlijk niet meer bij stil.

toen ik voor het eerst op jonge leeftijd in contact kwam met allergieën wisten mijn ouders na lange tijd zoeken wat die allergieën triggerde! die aanleidingen werden beperkt.

toen ik zelf later CVS kreeg hadden we na lang zoeken en onderzoeken een sleutel gevonden tussen aangepast eten en eten tot jezelf nemen & evenwichtig met de omgeving omspringen – de omgevingsfactoren onderzocht in het positieve en negatieve – en daar hebben we een evenwicht in gevonden en proberen te houden.

toen ik een doorbraak meemaakte door naar een arts te gaan die ook alternatief werkte gingen we nog dieper werken op het emotioneel welzijn, en lichaamssystemen op elkaar af te stemmen.

vragen waren niet meer nodig mijn lichaam vertelde het zelf waar er een blokkade zat. straf ik mocht geen appels meer eten en niet meer gaan wandelen als de berk in bloei stond, moest eerst even op streng dieet en wist heel goed dat mijn lichaam even uit zijn toenmalige comfortzone moest komen om te kunnen genezen…

ja ik neem even een draai. een lichaam dat uit het verleden moet gehaald worden door middel van diepere holistische zienswijze met aangepaste tincturen, voedingssupplementen en homeopathie.

en natuurlijk als het ene in actie schiet volgt het andere. de geest reageert op het lichaam en andersom. het zit dus ook tussen de twee oren… ja ja…

dikwijls zie ik het bij mezelf terug komen. te veel van het zelfde eten, plots het niet meer kunnen laten dat is altijd voor mij een ‘alarmpje’ een onderzoeksalarm en iets dat ik ga bevoelen – is het wel goed voor me?

als ik dat ‘alarmpje’ begin te onderzoeken kom ik dikwijls bij confronterende gedragsontwikkelingen & natuurlijk bij hardnekkige patronen uit. patronen die terug gaan in de tijd van ‘toen’ en hoe je bent opgevoed of wat je hebt gezien – hoe je dacht dat het moest – bij een levensgebeurtenis.

de cirkel is dan bijna rond – lichaam reageert – op gewoontes – door onderzoek antwoorden – aanpassing van gedrag – inzicht verwerven – uit de comfortzone – anders gaan eten – anders gaan leven…

ok goed zo simpel is het dus niet. het blijft een strijd tussen lichaam en geest als je je geest de emotie niet meer kan bewaken en een beetje sturen.

ook ik ben heel lang heel kwaad geweest op mijn lichaam, een lichaam dat voor mijn emotionele verbeelding me heel erg – in de steek liet – ik dacht dat ik er alle reden voor had om zo over mijn lichaam te denken, toen was het heel ‘echt’, mijn lichaam liet mij in de steek? ja, wie is ‘mij’ in dit verhaal? …

toen ik bij de neurochirurg op controle moest zei hij de wijze woorden – zie dat je iets aan je geestelijke en emotionele stress iets gaat doen ! – ik wist innerlijk meteen waarover hij het toen had, maar verstandelijk dacht ik alleen maar aan het vast gevezen plaatje dat mijn nieuwe – hals tussen wervels – vasthield.

in 2010 kreeg ik deze wijze woorden, ik had toen al heel wat achter de rug van lichamelijke ongemakken en pijnlijke periodes.

het is pas vanaf dit jaar dat ik plots doorheb dat mijn lichaam net als mijn inborst één zijn en zeer sensitief zijn en zo ook behandeld moeten worden in de éérste plaats door mezelf.

ik ben niet – hij en zij – of mij. we zijn één.

vandaag is het weer een mooie dag, ik heb de keuze om mijn lichaam vooruit te laten gaan of niet.

a) ik kan mijn pillen die de schildklierwerking moeten vervangen niet nemen…

b) ik kan niet natuurlijk mijn cyclus inleiden voor mijn eigen goed…

ik kan wel wat beïnvloeden met mijn verstand dat ‘wil of niet wil’.

ik wilde vroeger zo graag genezen!

ik genas niet omdat ik te veel ‘wilde’ genezen. ik respecteerde de tijd van mijn lichaam niet…

mijn vriendin zei me net de gevleugelde woorden ‘je staat daar niet bij stil als alles normaal gaat, maar als het niet normaal gaat zoals je dat gewoon bent, dat voelt niet normaal’ en ze trilde een beetje omdat ze ook iets ingrijpends heeft meegemaakt dit jaar.

ik heb dus zelf heel erg lang gedaan om te komen tot het inzicht dat mijn lichaam zijn eigen wijsheden heeft. ook al kan ik al lang mijn ‘onderzoeken’ doen, en reageer ik ook op dat wat ik kan zien en onderzoeken… er zijn nog steeds blinde vlekken en ja hoor ik heb ook soms terug vallen, maar steeds minder en minder, de stress die van buitenaf komt krijgt steeds meer een ‘glijbaan’ voor zijn neus, die stress schuift steeds meer van me af…

ik ben meer bewust.

ook als mama.

ik geef het met plezier door aan mijn zoon, maar hij heeft het gewoon in zich.

 

onze zoon heeft die wijsheid van nature, hij leert mij wat mijn wijsheid is…

heerlijk toch !

dcf1700d6c8ef82327a446ae640bce39ea6895c1

 

 

 

 

zeebries *Zehbi’s

Strand-NL-rond

Noot – ik heb net de goede naam Zehbi’s doorgekregen van Vivapo, ik had de blog geschreven op zeebries, laat ons stellen dat ik maar half luister naar de naam van de bende – een bende is een bende dacht ik – dus luisterde ik maar half.

vanmorgen in de ochtend – het station van Brugge wordt geteisterd door een meisjes bende –

het station wordt niet geteisterd natuurlijk wel teisteren meisjes andere meisjes. een bende van meisjes die zichzelf – de zeebries – Zehbi’s* bende – noemen.

ik moest eerst wel lachen met hun originele naam. ik stelde me meteen de vraag hoe de operatie van de politie dan wel ging noemen – schelpenruimer?- of zo.

even laten bittere ernst ik kon om 8 uur de directrice van de school horen hoe zei – de zeebries bende – niet kon aanpakken maar wel de school nog veiliger wenste te maken voor de buurt opererende zeebries.

ik had het te doen met haar, ze ging als moeder der alle moeders voor haar leerlingen staan en sloeg een ‘veiligheidsdeken over haar school’. ze zei krachtig – ik ben tegen geweld dat geen reden heeft –

de zeebries liet even later ook de politie verantwoordelijke niet koud. hij sprak de directrice wel eens tegen met de woorden – we moeten de buurt niet onnodig ongerust maken. wij hebben weet van 1 meisje en we zijn in communicatie met de directie van de nabijgelegen school – maar hij zei er wel bij dat de afspraken die ze hadden wel op een verschillende datum waren ingeplant. hmm de bende en afspraken met de buurt tja ik heb er mijn bedenkingen bij.

natuurlijk hoorde ik deze morgen een vrouw aan het woord en een man aan het woord en deze twee willen de buurt – de meisjes die bus en trein nemen – beschermen. ik meende deze morgen al te horen dat het niet vanzelfsprekende ging zijn.

het was het ook, de werking van de directrice heeft zijn doel vandaag niet gemist, haar school gaat vroeger open zodat de leerlingen kunnen komen wanneer de zeebries niets vermoed.

wel dat is naar mijn hart, zo had ik het dus ook gedaan.

de politie pakte deze middag waarschijnlijk 1 meisje op, ze komt vandaag voor de jeugdrechter omdat een nader meisje zo moedig was geweest om te getuigen wat ze allemaal al had meegemaakt met – de bende – op de radio dan nog wel.

ik dacht meteen er zijn twee grote slachtoffers in dit verhaal, zoals dat gaat met pesten en gepest worden.

ik kreeg het bevestigd op de middag van radio 1 – het is een intriest verhaal van een bendelid die nu laat zien wat ze al van jongs af heeft gezien en mee mogen beleven – hij was zeer duidelijk en zei ook duidelijk dat hij nu het onderzoek niet voerde meer weet vanuit de praktijk dat dit bij ‘daders’ van pesten meestal het geval is.

helaas heb ik het interview niet helemaal gehoord, ik was aan het dweilen met ‘zeebries allesreiniger –  knipoog. maar het doet wel wat met me. ik dacht meteen aan Radio GaGa bij de jongeren hier in ‘het gesticht’ in Mol…

waar daders hun vrijheid is afgenomen…

ik dacht ook aan het meisje dat al een aantal weken heeft geleden, ook als slachtoffer omdat ik zelf ook zo lang ben gepast geweest…

haar vrijheid is ook afgenomen in de publieke ruimte waar gewoon iedereen doorstapte wanneer ze zagen dat de bende actief acties ondernam…

hoe is het nog steeds mogelijk, vraag ik me af – dat mensen gewoon doorlopen –

het blijft een vlek in je leven, een vlek op het zelfvertrouwen en het zelfbeeld.

ooit heb ik een training gedaan om assertiviteit bij te kweken. ik ben er nog niet in geslaagd ik kan dus nog wel wat leren van de zeebries bende. al twijfel ik echt in deze tijd, het pesten zit overal !

dat was bij mij niet, thuis was veilig en nu is dat ook niet meer ‘veilig’…

als ik aan een natuurlijke zeebries denk, dan voel ik geen bende die me psychisch en lichamelijk de das om doet voor het leven.

hopelijk gaat de bende dat ooit kunnen begrijpen?

het is nog maar eens ‘een noodkreet’ om die jongeren generatie niet verloren te laten gaan zoals de kinderpsychiater ooit schreef – laat ze niet schieten –

bij mij duurt het nog lang (dat hoop ik toch) dat ik een tiener in huis heb, ik hoop dat ik met hem mee kan evolueren in zijn leer en groeiproces. ik ben hoopvol, maar besef heel goed dat niet elk kind een ‘nest’ heeft waarin hij veilig kan opgroeien…

laat ze niet schieten !

https://www.bol.com/nl/f/laat-ze-niet-schieten/30520035/?country=BE

wat deel jij op het net?

welke verhalen deel jij?

deze morgen via fb een verhaal van een vriendin…

“Stel: je staat in een lange rij aan de kassa aan te schuiven. Kassa 2 gaat open. Je volgt degene die voor je staat te wachten. Dan voel je een karretje achter je in versnelling gaan, tevens richting pas geopende kassa. Je gaat ook een stapje sneller want ook jij hebt geduldig staan wachten. Dan hoor je de dame van het karretje zeggen:”Loop mij anders omver!”….. Wat zou jij doen/voelen?”

dit is een heel klassiek voorbeeld, die iedereen van ons heeft meegemaakt. in min of meer de zelfde vorm.

meteen ging bij mij een belletje rinkelen, ook omdat ik haar daar al zie staan en ze zie reageren…

er zit heel veel in dit verhaal, ik volgde de hele resem reactie’s….

wat zou jij doen?

in dit voorbeeld zit een fantastische ‘les’ in…

ik kan het natuurlijk niet laten en reageer, eerst met een halve kwinkslag en een raad om te lachen…

het klopte niet volgens mijn gevoel, het ging dieper bij mezelf en ik krijg een inzicht. ooit heb ik een techniek geleerd en het inzicht door een therapeut in mijn gezicht geworpen.

het zijn niet alleen de woorden, het analyseren van de hele situatie begint van af het prille begin bij het stilstaan aan de kassa.

ik herhaalde ‘er zit een mooie les in, ontdek ze‘.

de kassa is altijd een prachtige metafoor voor ‘zelfbewustheid’ voor mij geweest. soms bleef ik expres treuzelen om het hele kassa gebeuren te observeren.

ik heb daar een aantal dingen uit geleerd

  • je kan – als je goed mensen kijkt – zien, wie zijn zelfvertrouwen goed zit
  • je kan zien wie een ego aanmeet en zelfvertrouwen imiteert (ik, ja ik speel soms een toneeltje daar)
  • je kan zien wie alleen aan zichzelf denkt
  • je kan zien wie braaf – onzichtbaar – staat te wezen

volgens mij zijn daar zeker studies van gemaakt, aan de kassa passeert de wereld bij manier van spreken.

mensen observeren aan de kassa, je leert er enorm veel van, en daarom was ik deze morgen blij om dit te lezen. ik deed een Fb reactie onderzoek…

op no time een overvloed aan reacties op haar pagina, allemaal mensen die verbaal of in de aanval gingen tegen die persoon die de woorden “Loop mij anders omver!” uitsprak. anders veel meeleven voor mijn vriendin, maar ook over de ziel van de andere en de slechte dag en frustratie die niet van mijn vriendin zijn maar van die ‘vervelende mevrouw met de harde woorden’.

“help me even op weg” in stuur je een Bptje  zei mijn vriendin omdat ik geen genoegen nam met haar uitleg – ik heb nog veel te leren – een kwestie om het ijzer te smeden terwijl het nog heet is…

achter de schermen stelde ik twee vragen

  • 1 wat deed je als je aankwam bij de kassa?
  • 2 hoe voelde je je?

vraag 1 is eigenlijk het belangrijkste, haar antwoord is heel typisch voor sensitieve mensen die respect voor een ander zeer hoog in het vaandel dragen en daardoor omver worden geblazen door de reactie van een persoon in kwestie met ‘harde woorden’…

ze stond eigenlijk te braaf te wezen, onzichtbaar voor de andere en natuurlijk als je dan in actie komt verschieten de andere zich een bult…

in het Jungiaanse kan je zeggen – je nam geen vorm aan en je bepaalde je plaats niet waar je recht op had.

  • geen vorm aannemen is onzichtbaar blijven en zijn
  • je plaats niet bepalen is even verwarrend voor de andere in die rij aan de kassa – niemand weet wat met je te doen en zal ook geen rekening houden met je –

dit laatste gedeelte verliep niet in het zichtbare gedeelte van fb. het ging via de chat…

haar pagina liep voller en voller, nog steeds focus op het verbale en veel te lieve woorden.

lieve en meelevende woorden voor beide partijen kloppen maar voor een deel.

je kan heel vriendelijk ‘je plaats bepalen’ door gewoon te spreken en oogcontact te maken.

  • ik zie dat ik voor je ben, klopt dat? zo kom je ook op voor jezelf en heb je die kassasituatie vermeden.

de mensen hebben dan het gevoel dat ze inbreng hebben gehad, en heb je van begin duidelijk je plaats benadrukt…

het spijtige is dat ze haar ‘les’ niet deelde op haar pagina, waarschijnlijk te kwetsbaar en schrik om als gekwetste te worden aangezien een hele tijd later.

het delen van een inzichtverhaal is ook voor mij nog steeds een klein innerlijk reisje.

MAAR gisteren kwam ik deze quote tegen

20139667_1112801428821894_8346663530292748861_n

ja ik blijf het doen !

en eigenlijk spoor ik andere aan om het ook te doen…

zeg en

wat deel jij op het net?

verbonden

20160202_092313gesluierd verbonden aan een ketting…

ik heb net weer eens iets moeten doen wat heel mijn leven al zijn gang gaat.

leuke afspraken moeten verzetten, en zelfs gewoon afbellen. geen onderzoek starten bij Indigo* deze maand, waarschijnlijk geen schrijf dag in Antwerpen deze maand, geen, niets, ‘rinus’ is weer in het Estherland.

het is een cirkel, verbonden met een ketting, op lichamelijk vlak – het dieet is wel echt een dieet, ik mag geen fouten maken of ik heb er veel last van, op emotioneel vlak – als ik zo sluimerig ben van ziek te zijn ben ik vaak iets te veel ASS in gedachten en emoties – en financieel vast geketend.

het is dan dat ik niemand die ik maar zeer oppervlakkig ken wil zien – geen schoolpoort toestanden brrrrr – ik bibber ervan en voel me dan net klein duimpje.

communiceren gaat dan ook niet vlot, ik vergeet wat ik wil vertellen en denk sneller dan ooit, en dat communiceer ik dan, tja dat gaat ook niet vlot natuurlijk.

dat zie je duidelijk aan de bloglezers, gemiddeld een vrouw en een vrouw en een paardenkop, hoe komt het in hemelsnaam dat ik het doe? het volhouden van dat wat ik mijn hele leven heb gedaan, doorgaan ook al verstaat de ‘andere’ kant het nauwelijks meer…

http://www.autismeholistischbekijken.nl/ik-wil-niet-compenseren-ik-wil-leven/

ik zeg dan ‘ja’ wanneer ik ‘neen’ had moeten zeggen en voel spijt opkomen meteen erna. de eenzaamheid sluipt naar binnen in de wachttijd voor de operatie, het is alsof mijn lichaam dit zo heeft onthouden en dat automatisch gaat doen…

mijn autistische aanleg legt overlevingsstrategieën aan die al bestaan en zoekt er nieuwe die diep gaan wroeten in de verbondenheid tussen lichaam geest en onzichtbare gewaarwordingen, stelt zich nog meer vragen en blijft niet stil zitten…

het malen en het vermalen zonder al te veel galblaas spuwen is een boodschap.

dan is het voor mij belangrijk dat ik een ‘uitkijkpunt heb’. volgende week ga ik met onze westie’s naar de trimmer, naar het mooie landschap van Maas & Voerstreek van Nederlands Limburg.

wat een geluk dat mijn goede vriendin gisteren mega fantastisch nieuws had, ze is aan het lesgeven op de kunstacademie in glas, joepiedepoepie ! voor het eerst leer ik dat je ook centjes kan verdienen met werk dat je met hart en ziel doet & vooral ‘dat het vanzelf gaat’ zomaar vanzelf zonder extra investering!

wat een droom, ik gun het haar van harte ze heeft weer eens voor me een wereld van verschil laten zien!

en verder mijn oren horen geen nieuws, gaan niet op in de zoveelste stoten van de wereld micro en macro wereld, het heeft even totaal geen zin!

ik ruik de hyacinten zie de zon schijnen en denk, ik ga meteen even dweilen…

mijn hart verteld me, heb vertrouwen je kunt het het klopt…

Het is niet

Zo

Dat je sterkte

 

Altijd zichtbaar

Is

 

Het is ook niet zo

Dat je  zwakte

Altijd

Zichtbaar moet zijn

 

Soms is het zijn

Al voldoende

Om gewoon

Even te zijn

 

Even niet sterk

Te zijn

 

Daaruit de kracht te voelen

Daaruit je zon te leren schijnen

Daaruit even te leven

 

Zoals het leven is

_________________________________________________________________

*http://www.indigovzw.be/home

 

 

 

niet / of wel op Facebook

straf dat het nog niet 100% lukt…

ik blog mijn blogartikelen door op FB ik merk dat dit een heel belangrijk netwerk is geworden. bij mij meer dan twitter

het doorklikken via FB is blijkbaar gemakkelijker dan de blog gaan zoeken…

het is ook blijkbaar na zoveel jaar FB gebruik, FB is snel en gemakkelijk om mijn netwerk uit te breiden. het is een gewoonte geworden om snel iemand een link of een vraag door te sturen

FB is een netwerk medium geworden voor mij, straf, dat had ik niet gedacht dat het zo ingebakken is in mijn handelen op sociale media.

deze maand krijg ik nog veel facetime berichtjes, al blijf ik vragen om mijn mailadres te gebruiken als het gesprek nog niet afgerond is, veel ingewikkelder allemaal en zeker veel omslachtiger dan facetimen.

kortom ik steek veel minder tijd in FB, ik was heel actief door reactie – actie te lezen en soms te bestuderen op FB. het is een groot tijdsverschil door alleen maar door te bloggen …

geen enkele andere info te lezen, alleen die van mij te posten

mijn les nu na 10 dagen veel minder op FB actief te zijn, maar wel onrechtstreeks van mij iets te laten horen is zeker een tijdswinst van 2 à 3 uur/dag ! ja ja ja

ik ben er ook veel minder ‘hyper’ door niet elke snik te lezen en te volgen op forums die ik bezoek voor mijn werk en interesse. 10 dagen geleden kon ik dagen lang blijven rondlopen met een verhaal op FB ! HMMM is voor niks nodig en dus nu niet meer van toepassing.

mijn wens is toch om in februari een volledige maand alleen maar door bloggen = een blog schrijven en op de knopjes DELEN op je blogpagina te klikken, ik kom zo nooit op de effectieve FB pagina’s terecht.

en dat wil ik zo houden!

volgende maand nog beter, en rustiger…

nog 10 dagen voor 16 februari – dan schrijf ik iets op fb, en verder terug stilte…

20170126_0756241

 

Schrijven = herinneren!

niet te geloven wat een mens allemaal kan ‘vergeten’.

door het schrijven ‘ploppen’ beeldende herinneringen gewoon naar boven alsof ze gisteren zijn gebeurd.

het is echt straf, ik die dacht dat ik geen geheugen had, ploppend komen die gebeurtenissen nu naar boven! en dit is zo boeiend hoe een lichaam en een geest een herinneringsgeheugen hebben…

prachtig te voelen hoe de theorie nu echt in de praktijk komt.

het gebeurd ook alleen maar als je een duidelijk kader hebt, je focust op wat je wil gaan schrijven, zeker als het in mijn geval gaat over levenservaringen…

https://sterenhoopprenpostnatalekunst.wordpress.com/niets-dat-alles-is/

efkes omlijsten wat belangrijk is om te beginnen schrijven

  • maak vooraf een schets van gebeurtenissen en herinneringen
  • spit die uit in wat je ‘vanuit niets ‘ kan herinneren
  • maak een tijdlijn
  • maak een planning (geen schets) van de belangrijkste onderwerpen die je echt wil beschrijven
  • onderverdeel die in belangrijkheid – nummer ze van 0-10 –
  • schrijf een E book als oefening
  • neem uit dat e book kernzinnen die je doen ‘nazinderen’ – gevoel in je boek leggen is belangrijk !
  • bepaal opnieuw je onderwerpen
  • bepaal opnieuw je focus!
  • schrijf
  • schrijf
  • schrijf