Muziek als therapie

ik ben vandaag begonnen met een goed gevuld gevoel van melancholie.

het kan me overvallen die gevoelens van melancholie, ik ken ze heel goed en meestal is er iets aan het broeden, zit ik in een overgang van loslaten, beslissingen nemen en weer verdergaan maar dan zonder al die ruis waarvan ik dacht dat het belangrijk was.

melancholie ik hou er ook van, het brengt me in een soort van ‘filosofische creatieve ruis’ in mijn bubbel van ‘zijn’…

vroeger wist ik niet wat dit betekende die melancholische buien die toen veel langer bleven duren als nu, ik heb ze altijd in mijn leven gekend.

meestal zit ik dan in een innerlijk stuk waar ik lessen en wijsheden uit kan halen, maar ik kan de vinger er nog niet op leggen…

maar nu weet ik, kijk extra naar binnen, waar zit je verdriet, je weemoedigheid en je lichaamswijsheid, luister naar je gefluister…

ik weet dan ook dat ik ‘in beweging’ moet komen maar wel altijd in mijn tempo! dus de man en zoon vertrokken, ik ruimde de ochtend op en was even buiten bij de kippen en dacht – ik ga gewoon wandelen even gewoon wandelen mijn zintuigen even de natuur laten beleven…

ons Fien helemaal blij, en ik in de regen het bos hierachter in…

mijn buurvrouw van de Weg naar A kom ik tegen en ze vroeg hoe het met me ging, ik zei dat ik verdriet voelde en dat ik…

ze gaf me een paar heel essentiële tools, ik kwam thuis en besliste dat het mag zijn nu, in de moeilijkheid van het gezin mag ik even gewoon zijn…

ja mijn hoofd zit boordevol en ja ik ben moe… heel moe

te moe om te schrijven om het onderwerp adolescentie eruit te persen, ja idd…

dus laat ik het even voor wat het is en kijk ik even heel diep naar het nu!

stilte, de regen valt zachtjes op de vers groene blaadjes…

ik herinner dat geluid en doe de mailbox open – een prachtige cadeau krijg ik – de pod cast – van interne keuken… over autisme…

naar aanleiding van mijn held…

ik luister ernaar, mijn hartje heelt zijn verdriet uit herkenbaarheid en ik geniet van een deskundige die aan het woord is en het niet heeft over de cliche’s van ass…

mijn brein springt in de lucht van herkenning, mijn ziel zegt DANKJEWEL op het einde van de pod cast toen ze een nummer van Jan Swerts laten horen.

ik ga hem op zoeken en nu na een uurtje tijd alleen zijn muziek te hebben gehoord ben ik weer wie ik ben!

de muziek heeft me geheeld en daardoor heb ik kunnen ordenen, de woorden van De weg naar A hebben zijn werk gedaan, en ik lach weer en voel me niet zo verloren, ik ben niet alleen!

ik weet wie ik ben en ook wat ik al allemaal weet…

ik lees de laatste dagen veel het woord – kwetsbaarheid – sensitiviteit – empathie en lees dat mensen zeggen dat ze het hebben en kunnen uiten en ik voel dat het niet altijd klopt bij de personen waar ik het lees.

ik heb me afgevraagd waar mijn empathie begint – bij het aanvoelen door de sensorische waarnemingen – en weer stopt.

ik heb me afgevraagd waar mijn sensitiviteit beging – bij het aanvoelen door de sensorische waarnemingen – en weer stopt bij duidelijke grenzen afbakeningen.

ik heb me afgevraagd of ik mijn kwetsbaarheid kan tonen en hoe ik dat dan doe – bij het vertellen ik ben vandaag verdrietig en het duurt al even – om dan te weten waarom en bij mezelf te gaan kijken waarom het is – heel veel intensiteit in huis en in de wereld rondom mezelf – ik ben echt kwetsbaar als ik een vol hoofd heb…

ik heb mezelf niets meer af te vragen, ik mag het voelen, ik kan het zeggen en weet ondertussen dat ik gewoon mag gaan wandelen en luisteren naar de muziek van de regen op de bladeren en de prachtige nieuwe ontdekking die mijn hartje vult en mijn ziel oplicht van Jan Swerts…

ik ben vandaag een hele grote stap dichter bij mezelf gekomen en dat dankzij mijn autisme, mijn vriendin van gisteren avond en de leuke babbel – esther je weet veel over de thema’s waar je mee bezig bent –

ons Fien omdat ze met me meewandelde en verbaast was omdat ik twee keer het zelfde pad opliep gewoon omdat daar de regen zo mooi op de bladeren van de eik tikte en neerviel…

ik dank de morgen, deze dag, gisteren avond en vandaag en morgen…

dankjewel

de nieuwe muziek in mijn leven!

De podcast kan je hier beluisteren

https://radio1.be/asperger-en-ik?fbclid=IwAR2JgI2UnqmHh3aeZ3tCv5OKdq-Z24jLGof0A2zclQgaMSUSJX7tBITHWjo

https://en.wikipedia.org/wiki/Chris_Packham

Advertenties

met passie en talent

het gaat een leuke tijd worden

om te duiken in de boeken
om te duiken in de trainingen
om te snuisteren in interesse

of gewoon om een oude ‘liefde’
weer te voorschijn te halen

die terug gaan beoefenen

of gewoon om je nieuwe liefdes te beoefenen
die gaan uitdiepen

of het nu met ‘Trial-and-error’ is
het maakt niets uit

maar wel altijd met veel oefening
van hoofd naar hart
van hart naar ziel
van ziel naar hart
van hart

vanuit het hart
met passie
met talent

als een ‘eye opener’

aha jaja…

dan is het een leuke tijd

wat ga jij doen de komende tijd?
heb jij zin om je hoofd aan te spreken?
je hart een sprongetje te laten maken?
je ziel te bezielen?

want alleen dan ben je klaar
om met passie
om met hart en ziel
te leven naar uw toekomst toe

foto van Life Inspiriti.
Life inspiriti heeft tal van creatieve zelfkennis en zelfontplooings trainingen en workshops

wat deel jij op het net?

welke verhalen deel jij?

deze morgen via fb een verhaal van een vriendin…

“Stel: je staat in een lange rij aan de kassa aan te schuiven. Kassa 2 gaat open. Je volgt degene die voor je staat te wachten. Dan voel je een karretje achter je in versnelling gaan, tevens richting pas geopende kassa. Je gaat ook een stapje sneller want ook jij hebt geduldig staan wachten. Dan hoor je de dame van het karretje zeggen:”Loop mij anders omver!”….. Wat zou jij doen/voelen?”

dit is een heel klassiek voorbeeld, die iedereen van ons heeft meegemaakt. in min of meer de zelfde vorm.

meteen ging bij mij een belletje rinkelen, ook omdat ik haar daar al zie staan en ze zie reageren…

er zit heel veel in dit verhaal, ik volgde de hele resem reactie’s….

wat zou jij doen?

in dit voorbeeld zit een fantastische ‘les’ in…

ik kan het natuurlijk niet laten en reageer, eerst met een halve kwinkslag en een raad om te lachen…

het klopte niet volgens mijn gevoel, het ging dieper bij mezelf en ik krijg een inzicht. ooit heb ik een techniek geleerd en het inzicht door een therapeut in mijn gezicht geworpen.

het zijn niet alleen de woorden, het analyseren van de hele situatie begint van af het prille begin bij het stilstaan aan de kassa.

ik herhaalde ‘er zit een mooie les in, ontdek ze‘.

de kassa is altijd een prachtige metafoor voor ‘zelfbewustheid’ voor mij geweest. soms bleef ik expres treuzelen om het hele kassa gebeuren te observeren.

ik heb daar een aantal dingen uit geleerd

  • je kan – als je goed mensen kijkt – zien, wie zijn zelfvertrouwen goed zit
  • je kan zien wie een ego aanmeet en zelfvertrouwen imiteert (ik, ja ik speel soms een toneeltje daar)
  • je kan zien wie alleen aan zichzelf denkt
  • je kan zien wie braaf – onzichtbaar – staat te wezen

volgens mij zijn daar zeker studies van gemaakt, aan de kassa passeert de wereld bij manier van spreken.

mensen observeren aan de kassa, je leert er enorm veel van, en daarom was ik deze morgen blij om dit te lezen. ik deed een Fb reactie onderzoek…

op no time een overvloed aan reacties op haar pagina, allemaal mensen die verbaal of in de aanval gingen tegen die persoon die de woorden “Loop mij anders omver!” uitsprak. anders veel meeleven voor mijn vriendin, maar ook over de ziel van de andere en de slechte dag en frustratie die niet van mijn vriendin zijn maar van die ‘vervelende mevrouw met de harde woorden’.

“help me even op weg” in stuur je een Bptje  zei mijn vriendin omdat ik geen genoegen nam met haar uitleg – ik heb nog veel te leren – een kwestie om het ijzer te smeden terwijl het nog heet is…

achter de schermen stelde ik twee vragen

  • 1 wat deed je als je aankwam bij de kassa?
  • 2 hoe voelde je je?

vraag 1 is eigenlijk het belangrijkste, haar antwoord is heel typisch voor sensitieve mensen die respect voor een ander zeer hoog in het vaandel dragen en daardoor omver worden geblazen door de reactie van een persoon in kwestie met ‘harde woorden’…

ze stond eigenlijk te braaf te wezen, onzichtbaar voor de andere en natuurlijk als je dan in actie komt verschieten de andere zich een bult…

in het Jungiaanse kan je zeggen – je nam geen vorm aan en je bepaalde je plaats niet waar je recht op had.

  • geen vorm aannemen is onzichtbaar blijven en zijn
  • je plaats niet bepalen is even verwarrend voor de andere in die rij aan de kassa – niemand weet wat met je te doen en zal ook geen rekening houden met je –

dit laatste gedeelte verliep niet in het zichtbare gedeelte van fb. het ging via de chat…

haar pagina liep voller en voller, nog steeds focus op het verbale en veel te lieve woorden.

lieve en meelevende woorden voor beide partijen kloppen maar voor een deel.

je kan heel vriendelijk ‘je plaats bepalen’ door gewoon te spreken en oogcontact te maken.

  • ik zie dat ik voor je ben, klopt dat? zo kom je ook op voor jezelf en heb je die kassasituatie vermeden.

de mensen hebben dan het gevoel dat ze inbreng hebben gehad, en heb je van begin duidelijk je plaats benadrukt…

het spijtige is dat ze haar ‘les’ niet deelde op haar pagina, waarschijnlijk te kwetsbaar en schrik om als gekwetste te worden aangezien een hele tijd later.

het delen van een inzichtverhaal is ook voor mij nog steeds een klein innerlijk reisje.

MAAR gisteren kwam ik deze quote tegen

20139667_1112801428821894_8346663530292748861_n

ja ik blijf het doen !

en eigenlijk spoor ik andere aan om het ook te doen…

zeg en

wat deel jij op het net?