eerste week school

ik ben dankbaar voor de eerste twee dagen die onze zoon op school heeft doorgebracht. maandag en dinsdag had ik nog net de tijd om de dingen des levens een beetje in orde te brengen. woensdag nacht begon zijn keel pijn te doen, toch heeft hij zijn test prima afgelegd en hebben we een fijne snotterdag maar ook een over de top verwendag gehad voor hem. ja wat doe je als mama als je zoontje door uw beslissing naar de Kronkel ‘moet’.

donderdag even naar school voor de schoolfotograaf en dan terug naar huis met onze snotterraar, ziek koorts en heel actief, mijn ouders en ik denken van de neusdruppels. wij hebben lekker gegeten bij mijn ouders, de lekkerste koks die er bestaan! ik heb goed nieuws gekregen over het herstel van mijn laatste operatie. over de goede verzorging en opvang gepraat en ook over de goede uitleg bij de operatie. een positieve invulling van een doorsnee onderzoek. trouwens in de wachtkamer heb ik gepraat met twee vrouwen die zaten te wachten, we hadden tijd we moesten 1 uur wachten. we hebben gepraat over waarvoor we zaten te wachten, gewoon routine onderzoeken.

de verhalen kwamen al snel, over kanker, borstkanker, 52 jaar, levenseinde van goede vrienden en levensverwachtingen na borstkanker. kleinkinderen, pruiken, zonnebrillen dragen om te verdoezelen dat de wenkbrauwen er ook niet meer zijn.sterke vrouwen met veel kracht. het was deze week een verhalende week door vrouwen die vrouwen kennen met kanker en zelf patiënte zijn geweest…

esthercuyvers.wordpress.com/2017/09/05/soms/

die avond zaten we met een zieke zoon bij een wonderrijke vrouw die observeerde voor de Kronkel. hij deed wat hij deed. ze vroeg me naar ‘mijn vermoede’. wat heeft ons doen besluiten om de starten aan zo een traject? ik zei dat ik als prille mama el een zoon zag die zeer alert was… niets mis mee, vele baby’s en kinderen zijn zo. het zit in het fingerspitzengefühl … verder is hij echt wel een prachtkind, een kind zoals er zoveel zijn.

misschien moet ik toch aannemen dat de neusdruppels de activiteit in gang zetten en de oren kortsluitingen kunnen geven. alvast, wij zijn naar Turnhout gereden, in Barzoen hebben we het leuk gehad, goed gelachen met de lekkere maar heel PURE soep – onze zoon zegt als het te veel kruiden heeft – het is te puur voor mij – hij heeft dan een taartje gekozen van chocolade die naar mijn gevoel even puur was maar hij toch zo naar binnen werkte. de appels die we bij de appelboer Roes in Oud – Turnhout kochten die zijn heerlijk ! gezond maar dan wel zonder schil voor onze kleinste!

geheel per toeval ook nog schoentjes voor hem gevonden, twee maten meer dan in het voorjaar, hij heeft op de weegschaal gestaan bij de dierenarts – ja hevig en onstuimig was hij bij de dierenarts – en hij weegt een mooi getal nu! wat gaat het snel met onze zoon!

vrijdagavond, mama ziek. nu nog steeds ziek, ik zal het wel uitzweten!

ik ben dankbaar voor deze week. dankbaar voor de verhalen die ik kreeg, intens en zeer meelevend. ik ben dankbaar voor onze zoon die me alweer heeft laten zien hoeveel vrijheid en ‘eigentijd’ hij nodig heeft om te lachen en gelukkig te zijn. alweer hebben ik gezien hoe groot hij is geworden, 110 – 116 het is zijn pas maat met 28 als schoenmaat. gewoon heel normaal…

we kunnen er weer tegen, volgende week is er een andere week !

Advertenties

vecht en vlucht via Jan Bommerez

20993843_10154932145804537_4890333201531841608_n

Het sympathisch zenuwstelsel activeert de vecht en vlucht modus. Dat is bedoeld om een tijdelijke staat te zijn en dan neemt het parasymatisch systeem over met de relax en reparatie modus. Wanneer de stress chronisch wordt blijft het sympatische zenuwstelsel overactief en blijven de stresshormonen zoals cortisol en adrenaline in het bloed komen.Het is van vitaal belang om het sympatisch zenuwstelsel te leren deactiveren en om parasympatisch zenuwstelsel bewust te leren activeren. Leren loslaten is een zeer onderschatte life skill! http://lerenloslaten.com

___________________________________________________________________________________

ik blog dit even omdat ik geraakt ben door een blog van De gans

http://mooileven.org/chronisch-ziek/

één van de volgende dagen blog ik zeer waarschijnlijk hier een aantal blogs over. en ja die zullen heel persoonlijk zijn, dus eerst even goed navoelen wat ik ga schrijven want er zijn veel aspecten aan chronisch ziek zijn…

  • het beleven
  • het dagdagelijks ervaren
  • het belang van realistische denken
  • het belang van luisteren naar je lichaam
  • hoe inspelen op je omgeving
  • jezelf helpen door verschillende helende dingen te doen en te delen

dan hebben we het nog niet gehad over de nodige aandacht en discipline om te functioneren door een dag – in het leven van – en de nodige therapie die helend werkt voor het hart.

@ lieve de Gans van mooi leven, wat andere zeggen dat is echt iets dat je los kan laten, het is van hen en zeker niet van ‘de chronische ziekte’ die nu even in je leven is…

  • kanttekening – je bent fysiologisch altijd chronisch ziek, tot jij voelt dat het op een moment in het leven het tegendeel waar is…
  • noot – de ervaringen van chronisch ziek zijn is niet te beschrijven in 1 blog, zelf niet in 1 boek, omdat 1 het fysieke lichaam het tijdstip kiest om te doen en te laten en 2 het geheugen het niet toe laat om te schrijven wat er aanwezig is en of was…
  • quote – chronisch zieke vrouwen zijn bijzonder krachtig in het leven – met hun hart – ja ja !

gevoelig

yes we zijn er

straks beginnen we aan het traject voor onze zoon.

we hebben de vragenlijsten ingevuld, de juf van de vorige kleuterklas idem, waarvoor heel veel dank lieve deskundige juf, en nu start. 1.5 maand traject in onze agenda gezet…

voor mij als mama is het spannend. ik heb er heel erg goed over nagedacht, er zijn zeer diepe en gevoelige gesprekken geweest met mijn nichtje die het nog beter kent dan ik en het heeft meegemaakt met haar twee kinderen.

we hebben er zeer ernstig over nagedacht, ik heb de juffen een brief geschreven dat we heel voorzichtig zijn om hem een label te geven. mijn moeder die kleuterleidster is geweest zegt ‘dan gaan ze focussen en dan krijgt hij extra problemen’ waar het niet nodig is… oh lala, ja het is spannend. hij is klein en snel in zijn ontwikkeling dat is absoluut een zekerheid, zoals zoveel in zijn klas en zoveel 5 jarige.

we zijn hier thuis allemaal heel sensitief, mijn man is totaal anders sensitief dan ik, onze zoon en ik zijn heel sensitief we zijn druk als het te spannend is en gaat worden. hij uit dat, ik neem dat in mezelf en ben dan aan het oefenen om ‘af te gaan als een raket’. hihihi.

ja dus vandaag naar Lille naar de Kronkel, naar Isabelle. heel bijzonder is, ik heb deze keer GEEN voorstudie gedaan naar haar. ik heb mezelf kunnen inhouden en trainde het vertrouwen dat alles gewoon goed komt – dju toch Esther ze doen dat al jaren! – dus het sussen bracht wel wat zuchten met zich mee, maar het is me gelukt ! ja voor een assje is dit een grote stap !

‘neen ik wil niet naar Isabelle ! , neen ik wil geen ijsje !, neen ik wil niet naar speeltuin den bruul – euh – jawel ik wil wel naar speeltuin den bruul ! ja mama dat gaan we morgen doen !’

onwetendheid, ja we zijn er gevoelig voor…

en nu weet ik toch al dat het straks de binnenspeeltuin gaat worden, dan kan hij ‘in de auto’s gaan zitten om een race spelletje te spelen…

maar als het goed weer is gaan we wandelen, libellen kijken en hij sprinkhanen vangen!

op naar vandaag!

5-tips-voor-krachtige-gesprekken

Kreukels loslaten ? Kan dat eigenlijk wel?

gezond-eten-gezond-hartdeze week twee blogs gelezen over deze onderwerpen.

de eerste ging over ‘kreukels’ in je leven van blogster De gans, gisteren van blogster Annaberg over loslaten een hype…

ik stel mezelf de vraag, kan je ‘kreukels’ loslaten, je gevoelige gebeurtenissen die je door het leven hebt ‘opgedaan’ en of ‘opgelopen’

eigenlijk zit er in loslaten een heel proces achter, het is idd zoals een andere blogger zegt niet te verwarren met ‘parkeren’ en er niet meer naar om kijken, neen het is een manier van ‘rouwen’, met verschillende stadia om dan te kunnen overgaan tot loslaten.

laat ik even heel eerlijk zijn, een paar jaar geleden kreeg in een innerlijke braakneiging bij het woord loslaten. ik steigerde bij het woord, ging in galop heel snel ervandoor als ik het woord hoorde, las of zag verschijnen als helende ‘god’.

nu nog als ik het woord schrijf denk ik, het is een ‘huis – tuin en keuken’ woord, ze hadden veel beter het beschreven als een metafoor – dat wat je innerlijk nodig hebt om goed te leven’ in de zin van – gezond loslaten, extra vitaminen voor het leven –

want met gezondheid zijn we allemaal bezig…

maar goed, misschien is het dan niet vreemd als je beseft dat – loslaten eigenlijk afvallen betekend – af vallen van ballast – wat is dan die ‘ballast’? iets dat je heb opgelopen en hebt meegemaakt in je leven waarbij je niet zo een goed gevoel, gedacht en beleving bij hebt gehad.

loslaten doen we massaal, scheiden kan een voorbeeld zijn, het echte ‘loslaatproces’ komt meestal na de scheiding, daarna heb je nog gemeenschappelijke gebeurtenissen die bij het loslaten van elkaar horen.

je moet bij loslaten door een proces van rouwen, om daarna een andere ‘blik’ te krijgen op dat wat er is gebeurd in het leven en dat onaangenaam is geweest.

een ander gevoel, een ander gedacht een andere beleving voor dat wat je hebt meegemaakt en wat je hebt doorgemaakt vraagt om een verwerkingsproces. het woord loslaten omvat een heel innerlijk verwerkingsproces, loslaten is niet ‘spullen vastnemen en weggooien of weggeven’…

maar wie ben ik om dit hier te schrijven?

ik kan persoonlijk alleen maar schrijven wat voor mij van toepassing is geweest om het proces van loslaten ook toe te laten om ruimte en ontvankelijkheid te vinden ‘zijn’ werk te laten doen.

loslaten van zeer onaangename verdrietige gebeurtenissen is echt werken.

ik heb het laatste jaar gewerkt aan mijn verloren zwangerschappen en mijn gebeurtenissen op het vlak van onvruchtbaarheid, vruchtbaarheid en uiteindelijk mama worden, goed te bekijken, omdat ik een boek wens te schrijven!

hoe ga je een boek schrijven over endometriose als je plots door een operatie geen endometriose meer hebt na 20 jaar te hebben afgezien?

ik heb een doel met dit proces van rouwen en loslaten voor mezelf gecreëerd. ik heb een doel, en dit doel heeft een krachtig proces in gang gezet. eerst van diep rouwen, want dit had ik nog niet gedaan, dan met het doel om ‘de onderwerpen uit mijn boek’ leesbaar en verstaanbaar te maken, voor mezelf in de eerste plaats…

dan heeft het proces echt een uitwerking gevonden in loslaten. het zien van je ballast – het dieet van comfort food – wat eet ik innerlijk dat niet meer nodig is om gezond te leven? is het eerste wat ik heb gedaan. (in mijn geval letterlijk en figuurlijk – 10 kilo nu)

dat zien van je ballast komt achter rouwen. het vasthouden aan herinneringen die onaangenaam zijn geweest heeft twee delen, de herinnering kan je met andere ogen bekijken door de details op dieet te zetten, maar de gebeurtenis te houden want deze zijn gebeurd in je leven en maken je wie je bent.

dat is hoe ik ben begonnen aan loslaten. en dan is loslaten een goed innerlijk proces dat alles in gang heeft gezet bij mij, alles heb ik bekeken doorgegaan en uiteindelijk op dieet gezet, tot ik het dieet zo gewoon was dat het gekende en zichtbare en voelbare – waar ik last van had als ik dat ‘at’ – niet meer ‘at’ niet meer in emotie voelde, waardoor mijn gedachten daarover sterker werden en mijn beleving sterker maakte zo dat ik sterker werd om met de gebeurtenis om te gaan…

een proces van 1 jaar met een aanloop van 4 jaar. ja hoor zoveel tijd neemt het in beslag!

neen als je kreukels wil glad strijken laat dan de kreukels die de gebeurtenis heeft gemaakt er maar in, maar de andere rest kreukels die geen zin meer hebben strijk er die dan maar uit…

en loslaten is gezond  – gezond loslaten,  zijn extra vitaminen voor het leven –

fruit-bowl-1600003_960_720

fotobron PX

 

 

what we are looking for…

21032716_1820963634882168_3518914533430416340_n

or maybe we won’t…

gisteren stond ik ineens er zelf, ja IK stond daar ZELF, op het verjaardagsfeestje voor de 6 tal kindervriendjes van onze zoon.

niet meer trillend op mijn benen, niet meer stijf van de stress, neen gewoon zoals ik ben. zoals er nog maar weinig dagen zijn geweest sinds 6 jaar.

ik ben – al zeg ik het zelf – door op te ruimen – los te laten – afscheid te nemen – verliezen realistisch te bekijken – terug geworden wie ik ben.

ik was, nu ben ik !

oh ja !

straf, het is allemaal begonnen vorig jaar ongeveer bij het beginnen te schrijven van ‘mijn boek’, het werd niets toen – ik schreef wel en zelfs veel, maar met oneindig veel details, ballast en andere dingen, waardoor ik mezelf vragen begon te stellen –

wie wil dit nu lezen?

ik niet!

ik herbeleefde ook alles weer, diep en zeer intens, op de manier zoals ik die heel mijn leven kende, met alle tierlantijnen en alle shit er op en eraan. mijn vriendin zei me “je hoeft niet alles te herbeleven hé esther !’, ja zo ist, maar toen – wat kon ik eraan doen? –

ik wist het toen niet.

wel dat ik te veel ballast beschreef, ballast dat ik meedroeg als – het zwaard van damocles  – niets van te zien, maar innerlijk wel te voelen. voor een deel had ik mezelf een illusie geschapen. ik had en dacht dat wat ik deed het deed ‘voor de mensen’.

ja watte, toen mijn eerste lichamelijke mankementen zich begonnen te manifesteren, ging ik op streng dieet – maag, gal en pancreas sparend dieet – toen pas begon ik gewicht te verliezen, joepie ! uiteindelijk na een aantal maanden diëtiste bezoeken, het lukte!

daar ging het eerste wat ik noemde – ballast – eraf. joepie !

toen maakte ik een ‘een kronkel in mijn hoofd’ – gewichtsballast is ook rommel ballast ! -ik begon stilaan met ‘wat mag weg in ons huis’. de vraag – heb ik dit nog nodig? – kwam op en ik stelde die weer duidelijk open in ons gezin…

vanaf dàt moment komt de kunst van het loslaten. 

vorig jaar in september voelde ik dat er een grote verandering moest komen, de energie die ik voelde was torenhoog – in mijn lichaam ontwikkelde zich een cyste op de eierstokken van meer dan 13 cm die dan ook sprong een paar dagen voor de zoon zijn verjaardag – wij waren toen niet thuis, we logeerde in het huis van mijn tante die op reis was.

ik was uitgeput van het begeleiden van iemand, en was in die tijd al vastbesloten te stoppen met dat wat ik toen deed. stoppen met dat waardoor ik mezelf kon verliezen…

nu zijn we bijna 1 jaar verder, ik ben gestopt met dat wat ik hierboven schreef. ook op papier! eindelijk !

ik heb een verleden losgelaten van bijna 10 jaar.

maybe we will find somthing much greater then that

toen ik binnen ging in de spoed met weeën krampen op mijn enige eierstok wist ik dat dit ook een afscheid ging zijn van – het vorige –

het was ook zo, meteen een afscheid van endometriose waaraan ik 20 jaar heb geleden. afscheid van dat wat een vrouw een vrouw maakt – geen eierstokken meer – wel een baarmoeder, die hebben ze kunnen ‘redden’.

een klik kwam, afscheid nemen van dat wat je al 20 jaar ‘ziek’ maakt, dat is wel wat, de klik kwam met een goed beeld van de verder toekomst, zonder dat ziek zijn, hoe ging ik dàt doen???

de grote doorbraak kwam toen er ‘iets’ gebeurde – in de familie – dààr viel de oermoeder weg, er kwam niets in de plaats. de zeepbel van illusie brak ik stukken van elkaar. de gelijmde stukken konden niet meer ‘herplakt’ worden.

mijn kinderlijk aanvoelen van die bel, werd nu ineens sterk en realiteit. mijn vriendin zei over mijn ‘werk’ – dat ik toch nog heb gedaan om de situatie niet te laten escaleren en dàt is me niet gelukt  –  dat ik het familie karma heb veranderd voor mijn kant van de familie. ik kreeg daarmee plots mijn beeld van – oermoeder zijn – terug in de waarheid van mijn leven. Yes Yes Yes !

en dàt is de verandering, alles wat van vroeger was is anders geworden, heel anders geworden.

helemaal in de rauwe realiteit van afscheid nemen van een wonderlijke ‘broer’ die me door zijn levens beperkingen heen plots heeft doen inzien dat intuïtie een bijzondere kracht is om in en mee te leven…

het loslaten van dat wat vroeger was, heeft me doen opruimen van dat wat ‘vroeger nodig was’. dàt opruimen heeft me de ballast mee laten opruimen van dat wat ik NU niet meer nodig heb!

en dàt is de verandering!

ik ben er onwaarschijnlijk blij mee, ik kan dit alleen maar versteken, ik kan bijna weer zeggen, ja ik heb somthing much greater then that gevonden.

gisteren en vandaag sta ik daar! zoals ik zelf ben!

ik ben er dankbaar voor, en ga absoluut voor de mildheid in mijn leven, als oermoeder, als vrouw, zeker als mama en vooral als echtgenoot.

voor mezelf.

Muurprint_Metamorfose_van_rups_tot_vlinder_02

ge kunt het niet geloven…

hoe ‘ver ik heen was’

tijdens mijn postpartum periode.

ik en mijn man zijn al verschillende dagen bezig met opruimen, opruimen van van alles maar vooral van dat wat op een gepakt is in de afgelopen 12 jaar.

waarom heeft het zolang moeten duren, vroegen we ons af?

ik weet het heel goed, toen was er steeds hulp in huis want het moest omdat er een verbouwing van het huis eraan kwam & nu ongeveer 4 jaar gelden ook een nieuw bouw kwam. toen ‘konden we het blijkbaar niet alleen, en nu wel, nu hebben we weggesmeten wat toen steeds ‘in discussie ging’ uren gepraat over ‘mag dit weg en of niet weg’ blablabla…

opruimen is niet blablabla, heb ik doorheen de twee afgelopen jaren geleerd, het heeft met een ‘knop omdraaien in je hoofd te maken’ ONTSPULLEN !

het heeft te maken met de JUISTE VRAGEN STELLEN te maken, HEB IK DIT NODIG GEHAD HET AFGELOPEN JAAR?

dat hebben we dus gedaan, ik vooral, hij het zware werk, ik zakken vullen met bouwmateriaal dat niet meer van toepassing is – materiaal voor een kraan, als je er niets van kent is dat iets dat in de kast van het berghok een plaats te veel krijgt – en zo vol met die dingen zat die kast en langzaamaan ook de tuinberging.

we hebben op 12 jaar 5 grote projecten gehad in ons leven, eerst de aankoop van ons huis en de grote verbouwingswerken erin, daarna ik ben chronisch ziek geworden en later de opstart van GBR vzw. jaren later een kindje verwachten, totaal niet verwacht en dan als die een paar maanden was nog een bouwproject met alles erop en eraan, een nieuwe ‘garage’ annex atelier.

als ik de rommel nu aan het opruimen was dacht ik, omg wat ben ik de afgelopen bijna 6 jaar ‘ver weg geweest’.

mijn LEEFWERELD is blijven stilstaan en haperen vanaf het moment in februari 2011. eerst pure gelatenheid, dan de geboorte met een postpartum probleem van hier tot in Tokio…

ik ben niet rustig geworden van het opruimen gisteren en vandaag, ik neem het me kwalijk dat dat wat we nu hebben gedaan het laatste ‘restje’ was waar we maar niet aan toe kwamen…

ik ben de laatste 2 jaar ook sterk bewust van het feit dat ik echt ‘niet meer wist waar mijn hoofd stond en mijn voeten waren’, wat ik allemaal gekocht heb voor onze baby !!!! nieuw, ja nieuw ! een kinderwinkel ! kasten vol met spullen voor het bedje, eetstoelen, speeldingen, kleding gekregen en gekocht, buiten verschillende grenzen van gezond verstand!

ik kocht via lets een oud maar stevig speeltafel en stoeltjes voor 100 euro = 700 letsen, over den top veel voor betaald toen!

in die afgelopen 5 jaar, tijdens mijn zwangerschap en de geboorte, is mijn verstand gaan lopen, weg, foetsie, helemaal overgenomen door een gevoelsmatige kramp. Paniek en onmacht, verlies en gelatenheid, buiten zinnen gewoon.

je kon me alles verkopen en aansmeren toen, alles!

dju, dat ik dit heb laten gebeuren, nu draag ik er nog steeds de gevolgen van, ik blijf opruimen van dat wat ik toen te veel had, veel te veel had…

ik heb voor honderden euro’s, neen zelf duizenden euro’s al weg gegeven, met plezier, maar ook steeds met in mijn achterhoofd een grote les, NOOIT MEER ZOVEEL SPULLEN !

de vraag voor alles hier in het huis geld een paar maanden al HEBBEN WE DIT ECHT NODIG? en het werkt. ook voor onze zoon – neen mama ik heb het niet echt nodig nu, ik ga ervoor sparen – hij kent het al, ik ben er zo blij mee…

en het opruimen, ging de afgelopen 2 jaar altijd sterk gebukt onder frustratie en zenuwachtigheid, ook vandaag bij ‘het laatste restje’, wel het zal me niet meer gebeuren, ik blijf de vraag stellen,

HEBBEN WE DIT WEL NODIG?

met heel veel herinneringen aan hoe ik me heb gevoeld de afgelopen 6 jaar, ik ben er door gekomen, zelf gedaan, ik ben zelf door mijn postpartum probleem gegaan, op eigen kracht, ja op eigen kracht.

en ja ik kan met trots zeggen, dat heb ik toch maar flink en goed gesorteerd op geruimd!

Ik heb het gedaan, ik ben er heel trots op!

en nu gaan we leven, met veel veel minder spullen !

Joepie !!!

ik ben heel dankbaar ! dankjewel !

80f6bdbaa7d6df6bd031f3f634deeb19--fibromyalgia-wise-words

hoe ik heb heb gedaan, dit is een voorbeeld,

  • rustig verder doen
  • stapje voor stapje

 

 

ik ga even…

in vakantie !

ik ga wel mijn dankbaarheid tekstjes schrijven !

https://esthercuyvers.wordpress.com/2017/08/05/dankbaarheids-challenge/

ik ga ook nog verder met blogjes voorbereiden voor Wolfsvrouw

https://esthercuyvers.wordpress.com/2017/08/06/het-trouwe-hart/

ik zie het ook aan mijn lezers, die zijn ook in vakantie !

deze week me voorbereiden om de echte vakantie volgende twee weken.

koken , strijken, en poetsen…

en dan rust, actie

20170602_112458