gelachen met mezelf!

ja ja ik heb eens goed gelachen met mezelf deze morgen, ik die mezelf helemaal kan vergeten wanneer ik met iets bezig ben dat ik graag doe en er mezelf helemaal in kan verliezen…

dus ik jawel gisteren verder gedaan met grondlagen en de canvassen in een kleur zetten…

de kleuren van de 5 elementen, de chakra’s, de kleuren van mijn labyrint, want dat gaat het worden, mijn labyrint, een werk van lange adem, wanneer ik zin heb ga ik eraan werken…

ik ben ook eens op de weegschaal gaan staan en heb daarna meteen ‘Leentje’ gecontacteerd voor een afspraak, al weet ik heel goed wat ik heb gedaan hoor, te veel, zonder grens, wel gecompenseerd door fruit en groenten en het vlees eten sterk verminderd maar ik die echt moest lachen vanop de weegschaal vandaag met een onderrug die stram is en zeurend laat weten dat het er gisteren toch wat ….

van mij mogen ze echt zeggen dat ik ‘ living-life-to-the-fullest’ op geheel mijn eigen manier, ik die er nu echt mee kan lachen omdat we gisteren ook afscheid hebben moeten nemen van een vrouw die maar iets over halverwege was …

een vrouw die 1 jaar ouder was dan mijn man…

dan sta je weer eens stil hoeveel waarde je leven heeft, een leven waarin jij alleen maar de betekenis aan kan geven die jij eraan wenst te geven.

ja hoor ook ik ken de diepste dalen, ik ken mijn gekkigheden, gebreken en mijn schommelingen, mijn twijfels en mijn perfectionisme, mijn futiliteiten en mijn grenzen die steeds duidelijker worden met ouder te worden.

mijn lichaam geeft aan wat goed is en wat niet, mijn intuïtie geeft aan wat goed is en wat niet, mijn innerlijke rijkdom en kennis geven me de richtingen aan waar gaan en waar stappen en ja zelfs ook stoppen…

mijn dromen geven de diepte van mijn ziel aan, mijn ziel geeft me de zon in de liefde van het leven, en mijn omgeving geven me het leven dat zichtbaar is en waarin ik beweeg, mezelf leer kennen en waarin ik kan leven…

je gaat nadenken over de essentie van het leven, je gaat meer kwaliteit installeren voor je leven, je gaat de kwantiteit minder en minder toelaten in het leven, je gaat de mensen omarmen, misschien wel iets te stevig vastpakken om hen te verwelkomen in het leven van elke dag, je zit in mijn hart, ik geef je de liefde van het leven door…

straks ga ik met rode armen en een krakkemikkige rug, paars en grasgroen kopen om de 5 elementen in mijn boek en mijn levenskunst te verwerken, ga ik groenten en brood halen, om straks mijn en ons leven te omarmen en te zeggen…

laten we leven!

dat is waar ik betekenis aan geef! LEEF !

*@ Bie tot in het leven van toen en nu… vaarwel in de liefde van boven en hier, ik stuur je liefde van hier naar daar…

@ Sander mijn therapeut, je bent nog steeds bij mij, dankjewel voor deze mooie ontmoeting, ik geniet nog steeds na, en LEEF lieve Sander… knipoog –

Advertenties

Muziek als therapie

ik ben vandaag begonnen met een goed gevuld gevoel van melancholie.

het kan me overvallen die gevoelens van melancholie, ik ken ze heel goed en meestal is er iets aan het broeden, zit ik in een overgang van loslaten, beslissingen nemen en weer verdergaan maar dan zonder al die ruis waarvan ik dacht dat het belangrijk was.

melancholie ik hou er ook van, het brengt me in een soort van ‘filosofische creatieve ruis’ in mijn bubbel van ‘zijn’…

vroeger wist ik niet wat dit betekende die melancholische buien die toen veel langer bleven duren als nu, ik heb ze altijd in mijn leven gekend.

meestal zit ik dan in een innerlijk stuk waar ik lessen en wijsheden uit kan halen, maar ik kan de vinger er nog niet op leggen…

maar nu weet ik, kijk extra naar binnen, waar zit je verdriet, je weemoedigheid en je lichaamswijsheid, luister naar je gefluister…

ik weet dan ook dat ik ‘in beweging’ moet komen maar wel altijd in mijn tempo! dus de man en zoon vertrokken, ik ruimde de ochtend op en was even buiten bij de kippen en dacht – ik ga gewoon wandelen even gewoon wandelen mijn zintuigen even de natuur laten beleven…

ons Fien helemaal blij, en ik in de regen het bos hierachter in…

mijn buurvrouw van de Weg naar A kom ik tegen en ze vroeg hoe het met me ging, ik zei dat ik verdriet voelde en dat ik…

ze gaf me een paar heel essentiële tools, ik kwam thuis en besliste dat het mag zijn nu, in de moeilijkheid van het gezin mag ik even gewoon zijn…

ja mijn hoofd zit boordevol en ja ik ben moe… heel moe

te moe om te schrijven om het onderwerp adolescentie eruit te persen, ja idd…

dus laat ik het even voor wat het is en kijk ik even heel diep naar het nu!

stilte, de regen valt zachtjes op de vers groene blaadjes…

ik herinner dat geluid en doe de mailbox open – een prachtige cadeau krijg ik – de pod cast – van interne keuken… over autisme…

naar aanleiding van mijn held…

ik luister ernaar, mijn hartje heelt zijn verdriet uit herkenbaarheid en ik geniet van een deskundige die aan het woord is en het niet heeft over de cliche’s van ass…

mijn brein springt in de lucht van herkenning, mijn ziel zegt DANKJEWEL op het einde van de pod cast toen ze een nummer van Jan Swerts laten horen.

ik ga hem op zoeken en nu na een uurtje tijd alleen zijn muziek te hebben gehoord ben ik weer wie ik ben!

de muziek heeft me geheeld en daardoor heb ik kunnen ordenen, de woorden van De weg naar A hebben zijn werk gedaan, en ik lach weer en voel me niet zo verloren, ik ben niet alleen!

ik weet wie ik ben en ook wat ik al allemaal weet…

ik lees de laatste dagen veel het woord – kwetsbaarheid – sensitiviteit – empathie en lees dat mensen zeggen dat ze het hebben en kunnen uiten en ik voel dat het niet altijd klopt bij de personen waar ik het lees.

ik heb me afgevraagd waar mijn empathie begint – bij het aanvoelen door de sensorische waarnemingen – en weer stopt.

ik heb me afgevraagd waar mijn sensitiviteit beging – bij het aanvoelen door de sensorische waarnemingen – en weer stopt bij duidelijke grenzen afbakeningen.

ik heb me afgevraagd of ik mijn kwetsbaarheid kan tonen en hoe ik dat dan doe – bij het vertellen ik ben vandaag verdrietig en het duurt al even – om dan te weten waarom en bij mezelf te gaan kijken waarom het is – heel veel intensiteit in huis en in de wereld rondom mezelf – ik ben echt kwetsbaar als ik een vol hoofd heb…

ik heb mezelf niets meer af te vragen, ik mag het voelen, ik kan het zeggen en weet ondertussen dat ik gewoon mag gaan wandelen en luisteren naar de muziek van de regen op de bladeren en de prachtige nieuwe ontdekking die mijn hartje vult en mijn ziel oplicht van Jan Swerts…

ik ben vandaag een hele grote stap dichter bij mezelf gekomen en dat dankzij mijn autisme, mijn vriendin van gisteren avond en de leuke babbel – esther je weet veel over de thema’s waar je mee bezig bent –

ons Fien omdat ze met me meewandelde en verbaast was omdat ik twee keer het zelfde pad opliep gewoon omdat daar de regen zo mooi op de bladeren van de eik tikte en neerviel…

ik dank de morgen, deze dag, gisteren avond en vandaag en morgen…

dankjewel

de nieuwe muziek in mijn leven!

De podcast kan je hier beluisteren

https://radio1.be/asperger-en-ik?fbclid=IwAR2JgI2UnqmHh3aeZ3tCv5OKdq-Z24jLGof0A2zclQgaMSUSJX7tBITHWjo

https://en.wikipedia.org/wiki/Chris_Packham

Begrip 5 I van puntjes op de I

letra_i_1_g

even de puntjes op de i zetten,

ja hoeveel puntjes moet je hebben?

ik deel even een link met zeer goede puntjes

http://www.tishiergeenhotel.nl/25-dingen-die-je-beter-niet-zegt-tegen-een-moeder-met-een-autistisch-kind-en-25-dingen-die-ze-graag-hoort/

in het reclame spotje dat nu op de Vlaamse radio en tv is te zien, kan je horen dat ASS’ers altijd eerlijk zijn.

het is zo heel eerlijk, en heel soms zo eerlijk pijnlijk voor de ontvanger van die eerlijke woorden…

dat zijn de puntjes op de i zetten…

en dan zijn de ontvangers zo verschoten, dat het gaat om vrienden blijven of niet meer…

ik heb geleerd om die puntjes te vermijden, alleen als ik zelf verward blijf – de lichaamstaal klopt niet met de verbale taal – ben ik wel een puntjes zetter.

een letterzetter ben ik wel, omdat het soms zo is…

de link die ik heb gedeeld is van een Nederlandse website, hier in Vlaanderen is het delen dat je ASS hebt niet altijd zo ‘open en vrij van interpretatie’ .

ik heb sinds ik het heb gezegd tegen bepaalde mensen al gevoeld dat het contact niet meer het contact is zoals het voordien was.

ja je ziet het niet hé, ook niet aan de zoon!

hier hebben we eerder een gesloten ‘wereld’ ….

ook goed, al is het wel een stuk moeilijker.

en ja hoor hoe dikwijls heb ik al gehoord ‘je ziet er niets aan!’ , ‘je merkt het niet echt’…

tot als de zoon thuis komt natuurlijk, veilig en heel dicht bij mama, dan barst er een bommetje…

ik zal het als ASS mama gewoon moeten worden, ik zeg al niets meer over ‘je ziet er niets aan’, ‘je merkt het niet’, en als het echt nodig is dan zeg ik ‘het is er wel, straks…’

idem bij mama hoor, al ben ik geen hyper type in sensorische prikkels extra opzoeken zoals mijn zoon. ik kruip achter de pc, of ga piekeren…

de puntjes op de i zijn dus echt belangrijk, zowel in de opvoeding, als in de zelfzorg en in de sorteertijd…

begrip daarvoor is echt belangrijk!

383499_269854663101123_235905443162712_593900_1275532354_n_large

 

Begrip 4 – R van ratelen in het brein

hjernen

‘het is niet verwonderlijk dat jij het gevoel hebt dat je hoofd vol zit…’

‘je zal wel regelmatig een vol hoofd hebben…’

ik zat bij Indigo bij mij therapeut en had het over mijn vol hoofd.

normaal! zie ze, je bent voor twee aan ‘het sorteren’.

450725817_0_0

zo is het, sorteren, altijd alles sorteren, omdat gewoon niks gefilterd is als het ‘binnen’ komt…

en hier doen we dat met twee, alleen onze zoon heeft een kleine kast en weet het echt nog niet hoe hij die kast echt goed moet gebruiken, en mama heeft te veel kasten en weet hoe ze aan het sorteren kan beginnen maar heeft er de tijd vaak niet voor…

mama geraakt niet verder dan ‘de basis’ sorteren in het basis bakje – nog geen tijd om in de kast te steken…

0091419

en dat is nodig.

wat is het antwoord als je aan een Ass’er vraagt wat ze nodig hebben dan is het antwoord – tijd – en het volgende – rust –

anders ratelen onze hersenen door, en ons lichaam is er gewoon moe van…

ratelen met alle fysieke en innerlijke radars en verbindingsschroefjes die er maar te vinden zijn in het ‘zijn’…

ja rust om een prachtig geklasseerde kast te kunnen bekomen!

maar dan komt de kunst!

depositphotos_138271680-stockafbeelding-gevouwen-papier-in-een-vuilnisbak

wat mag weg? en wat is belangrijk om bij te houden?

omdat ALLES ongefilterd binnen komt is dat een grote uitdaging!

en dat is wat ik als mama doe, uitmaken wat onze zoon mag weggooien en dat voor hem eigenlijk doen. liefde hé

en ik leer  Mindfulness oefeningen, en leer mezelf mediteren, visualiseren en imagineren…

en natuurlijk heb ik mijn projecten waar ik mijn ei in kwijt kan.

maar het ratelen is wel behoorlijk wat werk, dat altijd instant begint wat we ook meemaken, plezier of … het is er!

ik ben het gewoon, ik stel nu meer mijn grenzen, vrije dagen inlassen, niets plannen in het week end en gewoon even doen waar je energie van krijgt !

ja het is voor ons echt een must!

anders zijn we dit… knipoog!

WINNER Comedy Wildlife Photography Awards

Foto bron; https://pixel.in.ua/13-%D1%84%D0%BE%D1%82%D0%BE-%D0%B4%D0%B8%D0%BA%D0%B8%D1%85-%D0%B6%D0%B8%D0%B2%D0%BE%D1%82%D0%BD%D1%8B%D1%85-%D0%BA%D0%BE%D1%82%D0%BE%D1%80%D1%8B%D0%B5-%D0%B7%D0%B0%D1%81%D1%82%D0%B0%D0%B2%D1%8F%D1%82/

 

 

de laatste schrijfsels

het is zo leuk om vandaag en zeker morgen de laatste ‘hand’ te leggen aan de 3de cursus.

het is een bijzonder onderwerp – intuïtie –

maar toch ben ik nu even stil geworden, gisteren was het herdenkingsdag van de aanslagen in Brussel.

ik heb veel radio gehoord gisteren en de aflevering van Pano gezien…

nog steeds ben ik stil, ook omdat we nog zoveel moeten leren over ‘de aanpak van wie zich slachtoffer voelt’

veel mensen zijn er rechtstreeks en onrechtstreeks bij betrokken, en voelen wat ze voelen…

de wachtlijsten en de andere lijsten lopen ver over het humane…

geen centen, geen complimenten het kan echt zo letterlijk genomen worden…

ik heb gezien, gedroomd en gewenst, veel gewenst…

maar zoals altijd gaat de dag voorbij, en vandaag heb ik een techniek toegepast die ik heb geleerd uit de cursus en heb geen totaal geen zenuwen gehad voor de tandarts.

ik viel bijna in slaap…

het werkt!

imagineren en visualiseren yes het werkt !

brain_169895798

wat is geluk?

vandaag is het geluksdag!

je moet er een soort aanleg hebben om gelukkig te zijn en te worden…

laat dat nu net iets zijn waarmee ik al een week bezig ben, intuïtie.

intuïtie!

het is mijn wereld, mijn hart en ziel, alweer zal je denken… ja hoor deze cursus is “my cup of tea

ik ben nu een week aan het schrijven aan de cursus, het is alweer een verandering in mij, het heeft effect ja zeker, al kende ik al heel wat van mijn –  roadbook – dat ik gebruik als handboek, maar nu door het onderstrepen en op papier schrijven (en straks via mijn nieuwe word programma inschrijven) is het weer een innerlijke reis in gelukzaligheid!

en nu de pc helemaal weer ok is, tjonge die draait weer zo fijn, is het helemaal goed!

vandaag is het een geluksdagje voor mij, na een week zonder pc is het toch weer feest met pc!

ik wens jullie een heel fijne geluksdag!

en steve-jobs-quote-720x308px

 

Wat is uw HOOP?

ik ben nu bezig aan het onderwerp – een boodschap van hoop – en kreeg van een bijzonder iemand een vraag;

” Wat je als eerste vraag kan stellen, wat is je HOOP?”

“Na wat men gezegd heeft kan je gelijk zeggen, je HOOP is NU nu in het leven”

dit is een prachtige vraag!

een vraag waarop je vanuit je hart en ziel een antwoord kan geven.

de eerste vraag beantwoorden is het begin, dan komt de bewustwording in het NU

het gaat heel diep als je een antwoord kan geven, probeer het even, je zal zien dat het doorwerkt!

ik ben heel erg benieuwd naar uw antwoord!

schrijf het zeker op hieronder deze blog!

monk-458491_960_720

mijn antwoord was

Oh mijn hoop is om altijd hoop te brengen voor iedereen die ik mag ontmoeten, met woorden, met beelden en met hartsverbinding.
ik hoop dat ik die hoop mag doorgeven
allereerst aan mijn geliefde natuurlijk…
 nature-670025_960_720
dankjewel shivatje voor deze prachtige vraag!