Muziek als therapie

ik ben vandaag begonnen met een goed gevuld gevoel van melancholie.

het kan me overvallen die gevoelens van melancholie, ik ken ze heel goed en meestal is er iets aan het broeden, zit ik in een overgang van loslaten, beslissingen nemen en weer verdergaan maar dan zonder al die ruis waarvan ik dacht dat het belangrijk was.

melancholie ik hou er ook van, het brengt me in een soort van ‘filosofische creatieve ruis’ in mijn bubbel van ‘zijn’…

vroeger wist ik niet wat dit betekende die melancholische buien die toen veel langer bleven duren als nu, ik heb ze altijd in mijn leven gekend.

meestal zit ik dan in een innerlijk stuk waar ik lessen en wijsheden uit kan halen, maar ik kan de vinger er nog niet op leggen…

maar nu weet ik, kijk extra naar binnen, waar zit je verdriet, je weemoedigheid en je lichaamswijsheid, luister naar je gefluister…

ik weet dan ook dat ik ‘in beweging’ moet komen maar wel altijd in mijn tempo! dus de man en zoon vertrokken, ik ruimde de ochtend op en was even buiten bij de kippen en dacht – ik ga gewoon wandelen even gewoon wandelen mijn zintuigen even de natuur laten beleven…

ons Fien helemaal blij, en ik in de regen het bos hierachter in…

mijn buurvrouw van de Weg naar A kom ik tegen en ze vroeg hoe het met me ging, ik zei dat ik verdriet voelde en dat ik…

ze gaf me een paar heel essentiële tools, ik kwam thuis en besliste dat het mag zijn nu, in de moeilijkheid van het gezin mag ik even gewoon zijn…

ja mijn hoofd zit boordevol en ja ik ben moe… heel moe

te moe om te schrijven om het onderwerp adolescentie eruit te persen, ja idd…

dus laat ik het even voor wat het is en kijk ik even heel diep naar het nu!

stilte, de regen valt zachtjes op de vers groene blaadjes…

ik herinner dat geluid en doe de mailbox open – een prachtige cadeau krijg ik – de pod cast – van interne keuken… over autisme…

naar aanleiding van mijn held…

ik luister ernaar, mijn hartje heelt zijn verdriet uit herkenbaarheid en ik geniet van een deskundige die aan het woord is en het niet heeft over de cliche’s van ass…

mijn brein springt in de lucht van herkenning, mijn ziel zegt DANKJEWEL op het einde van de pod cast toen ze een nummer van Jan Swerts laten horen.

ik ga hem op zoeken en nu na een uurtje tijd alleen zijn muziek te hebben gehoord ben ik weer wie ik ben!

de muziek heeft me geheeld en daardoor heb ik kunnen ordenen, de woorden van De weg naar A hebben zijn werk gedaan, en ik lach weer en voel me niet zo verloren, ik ben niet alleen!

ik weet wie ik ben en ook wat ik al allemaal weet…

ik lees de laatste dagen veel het woord – kwetsbaarheid – sensitiviteit – empathie en lees dat mensen zeggen dat ze het hebben en kunnen uiten en ik voel dat het niet altijd klopt bij de personen waar ik het lees.

ik heb me afgevraagd waar mijn empathie begint – bij het aanvoelen door de sensorische waarnemingen – en weer stopt.

ik heb me afgevraagd waar mijn sensitiviteit beging – bij het aanvoelen door de sensorische waarnemingen – en weer stopt bij duidelijke grenzen afbakeningen.

ik heb me afgevraagd of ik mijn kwetsbaarheid kan tonen en hoe ik dat dan doe – bij het vertellen ik ben vandaag verdrietig en het duurt al even – om dan te weten waarom en bij mezelf te gaan kijken waarom het is – heel veel intensiteit in huis en in de wereld rondom mezelf – ik ben echt kwetsbaar als ik een vol hoofd heb…

ik heb mezelf niets meer af te vragen, ik mag het voelen, ik kan het zeggen en weet ondertussen dat ik gewoon mag gaan wandelen en luisteren naar de muziek van de regen op de bladeren en de prachtige nieuwe ontdekking die mijn hartje vult en mijn ziel oplicht van Jan Swerts…

ik ben vandaag een hele grote stap dichter bij mezelf gekomen en dat dankzij mijn autisme, mijn vriendin van gisteren avond en de leuke babbel – esther je weet veel over de thema’s waar je mee bezig bent –

ons Fien omdat ze met me meewandelde en verbaast was omdat ik twee keer het zelfde pad opliep gewoon omdat daar de regen zo mooi op de bladeren van de eik tikte en neerviel…

ik dank de morgen, deze dag, gisteren avond en vandaag en morgen…

dankjewel

de nieuwe muziek in mijn leven!

De podcast kan je hier beluisteren

https://radio1.be/asperger-en-ik?fbclid=IwAR2JgI2UnqmHh3aeZ3tCv5OKdq-Z24jLGof0A2zclQgaMSUSJX7tBITHWjo

https://en.wikipedia.org/wiki/Chris_Packham

Advertenties

Begrip 4 – R van ratelen in het brein

hjernen

‘het is niet verwonderlijk dat jij het gevoel hebt dat je hoofd vol zit…’

‘je zal wel regelmatig een vol hoofd hebben…’

ik zat bij Indigo bij mij therapeut en had het over mijn vol hoofd.

normaal! zie ze, je bent voor twee aan ‘het sorteren’.

450725817_0_0

zo is het, sorteren, altijd alles sorteren, omdat gewoon niks gefilterd is als het ‘binnen’ komt…

en hier doen we dat met twee, alleen onze zoon heeft een kleine kast en weet het echt nog niet hoe hij die kast echt goed moet gebruiken, en mama heeft te veel kasten en weet hoe ze aan het sorteren kan beginnen maar heeft er de tijd vaak niet voor…

mama geraakt niet verder dan ‘de basis’ sorteren in het basis bakje – nog geen tijd om in de kast te steken…

0091419

en dat is nodig.

wat is het antwoord als je aan een Ass’er vraagt wat ze nodig hebben dan is het antwoord – tijd – en het volgende – rust –

anders ratelen onze hersenen door, en ons lichaam is er gewoon moe van…

ratelen met alle fysieke en innerlijke radars en verbindingsschroefjes die er maar te vinden zijn in het ‘zijn’…

ja rust om een prachtig geklasseerde kast te kunnen bekomen!

maar dan komt de kunst!

depositphotos_138271680-stockafbeelding-gevouwen-papier-in-een-vuilnisbak

wat mag weg? en wat is belangrijk om bij te houden?

omdat ALLES ongefilterd binnen komt is dat een grote uitdaging!

en dat is wat ik als mama doe, uitmaken wat onze zoon mag weggooien en dat voor hem eigenlijk doen. liefde hé

en ik leer  Mindfulness oefeningen, en leer mezelf mediteren, visualiseren en imagineren…

en natuurlijk heb ik mijn projecten waar ik mijn ei in kwijt kan.

maar het ratelen is wel behoorlijk wat werk, dat altijd instant begint wat we ook meemaken, plezier of … het is er!

ik ben het gewoon, ik stel nu meer mijn grenzen, vrije dagen inlassen, niets plannen in het week end en gewoon even doen waar je energie van krijgt !

ja het is voor ons echt een must!

anders zijn we dit… knipoog!

WINNER Comedy Wildlife Photography Awards

Foto bron; https://pixel.in.ua/13-%D1%84%D0%BE%D1%82%D0%BE-%D0%B4%D0%B8%D0%BA%D0%B8%D1%85-%D0%B6%D0%B8%D0%B2%D0%BE%D1%82%D0%BD%D1%8B%D1%85-%D0%BA%D0%BE%D1%82%D0%BE%D1%80%D1%8B%D0%B5-%D0%B7%D0%B0%D1%81%D1%82%D0%B0%D0%B2%D1%8F%D1%82/

 

 

Deadline

vandaag was het grote opruimdag, tussen de kleren, de lakens en de rest van de kleerkast en zo…

ik heb welgeteld 8 grote zakken draagbaar kunnen vullen voor de school van onze zoon. mijn bijdrage geleverd dus.

maar het ging niet over één nacht ijs.

mijn wederhelft zag de grote opruimactie van mij ‘niet echt zitten’, hij is zelfs nog gehecht aan de broeken en de truien van meer dan 20 jaar gelden, die al jaren in zijn kast bleven liggen en niet gebruikt werden. herinneringen die niet weg mogen, ook al zijn ze uit vorm en verschrikkelijk ouderwets.

dus een ruzie over herinneringen, niet over kleren…

straf straf straf…

en toch, ik heb in totaal 3 rondes gedaan door de kast, met als eerste vraag

  • wat heb je in het afgelopen jaar niet aangedaan

de twee ronde

  • wat heb je in de afgelopen 2 jaar niet aangedaan

de derde ronde

  • wat heb je in geen 10 jaar meer aangedaan

op deze derde vraag dacht ik geen antwoord te vinden in de kast, maar toch langs mijn wederhelft kant dus wel – tot mijn grote verbazing ook kleding van zijn vader* dat hij binnen heeft gemokkeld zonder mijn medeweten…

in mijn kast was het een reeks van verschillende maten, van zeer groot naar smal. het smalle er helemaal uit gehaald, alleen de maat na de maat die ik nu heb ik gehouden als het draagbaar is in het volgend jaar, de maat daarboven weg…

en ja hoor ik heb mijn ‘pracht stukken’ niet gespaard, dju toch wel wat met spijt in het hart soms…

All-focus

maar dat is het hé, loslaten wat niet meer van ‘tel’ is.

toen ik mijn auto vol stak met de zakken en naar de school reed heb ik toch wel een soort ‘op pep praatje’ gehouden, om toch er van overtuigd te blijven wat ik deed juist is en was.

bij het gooien van de zakken op de ‘hoop’ heb ik bij elke zak een ‘afscheid & bedankje’  mee gegooid.

ik lachte nadien, het was alleen maar wat van ‘ons’ was dat nu op die hoop ligt, niets van onze zoon, dat is in goed handen en gaat verder gedragen worden door een toekomstig ventje dat nog geboren moet worden!

joepie, dat doet toch nog plezier.

altijd, als de duurste stukken – sommige kan ik nu niet meer betalen – een tweede leven krijgen, dan ben ik toch nog blij…

maar goed zo is het leven, loslaten, afscheid nemen & verder gaan…

weer een serieuze levensles gekregen, less is more !

en neen maak je maar geen zorgen, ik ga niet meteen mijn kast bijvullen met nieuws, ik heb genoeg, gewoon genoeg.

4fe3071b26d118505c25f04873cd4a32

hard gelachen !

woman-2534582__340

ik besef vandaag ineens hoe het is om volledig – gestopt te zijn – na in 2007 me volledig te geven in een nieuw project.
het is nu 10 jaar dat ik me volledig heb gegeven, in verschillende dingen maar altijd de natuur als belangrijke factor.

vandaag in de herfst 10 jaar geleden, begon het, en nu is het gestopt.

ja het is wennen, heel erg wennen zelfs, ik moet niet meer &&&&&… nu is het het huishouden ! & mezelf, mijn gezin en vrienden.

toen ik daarnet een fictieve training verzon voor een blogoefening heb ik heel hartelijk zitten te lachen, want soms was het ja waanzinnig – hahahaha…

https://esthercuyvers.wordpress.com/2017/09/11/stel-je-voor-dat/

vandaag is het de eerste dag dat ik met het broeden ben begonnen, ik voel het en denk dat ik weet waarop, maar of dat zo is, dat weet ik nu nog niet, dat zal de tijd uitwijzen !

en dàt is helemaal prima. op naar de 44 – 8 met een mooie gezonde en rustgevende houding, nieuwe wel maar wel aangenaam gevoel van ZIJN…

20663683_1535619969794591_4066134020735461854_n

vecht en vlucht via Jan Bommerez

20993843_10154932145804537_4890333201531841608_n

Het sympathisch zenuwstelsel activeert de vecht en vlucht modus. Dat is bedoeld om een tijdelijke staat te zijn en dan neemt het parasymatisch systeem over met de relax en reparatie modus. Wanneer de stress chronisch wordt blijft het sympatische zenuwstelsel overactief en blijven de stresshormonen zoals cortisol en adrenaline in het bloed komen.Het is van vitaal belang om het sympatisch zenuwstelsel te leren deactiveren en om parasympatisch zenuwstelsel bewust te leren activeren. Leren loslaten is een zeer onderschatte life skill! http://lerenloslaten.com

___________________________________________________________________________________

ik blog dit even omdat ik geraakt ben door een blog van De gans

http://mooileven.org/chronisch-ziek/

één van de volgende dagen blog ik zeer waarschijnlijk hier een aantal blogs over. en ja die zullen heel persoonlijk zijn, dus eerst even goed navoelen wat ik ga schrijven want er zijn veel aspecten aan chronisch ziek zijn…

  • het beleven
  • het dagdagelijks ervaren
  • het belang van realistische denken
  • het belang van luisteren naar je lichaam
  • hoe inspelen op je omgeving
  • jezelf helpen door verschillende helende dingen te doen en te delen

dan hebben we het nog niet gehad over de nodige aandacht en discipline om te functioneren door een dag – in het leven van – en de nodige therapie die helend werkt voor het hart.

@ lieve de Gans van mooi leven, wat andere zeggen dat is echt iets dat je los kan laten, het is van hen en zeker niet van ‘de chronische ziekte’ die nu even in je leven is…

  • kanttekening – je bent fysiologisch altijd chronisch ziek, tot jij voelt dat het op een moment in het leven het tegendeel waar is…
  • noot – de ervaringen van chronisch ziek zijn is niet te beschrijven in 1 blog, zelf niet in 1 boek, omdat 1 het fysieke lichaam het tijdstip kiest om te doen en te laten en 2 het geheugen het niet toe laat om te schrijven wat er aanwezig is en of was…
  • quote – chronisch zieke vrouwen zijn bijzonder krachtig in het leven – met hun hart – ja ja !

Kreukels loslaten ? Kan dat eigenlijk wel?

gezond-eten-gezond-hartdeze week twee blogs gelezen over deze onderwerpen.

de eerste ging over ‘kreukels’ in je leven van blogster De gans, gisteren van blogster Annaberg over loslaten een hype…

ik stel mezelf de vraag, kan je ‘kreukels’ loslaten, je gevoelige gebeurtenissen die je door het leven hebt ‘opgedaan’ en of ‘opgelopen’

eigenlijk zit er in loslaten een heel proces achter, het is idd zoals een andere blogger zegt niet te verwarren met ‘parkeren’ en er niet meer naar om kijken, neen het is een manier van ‘rouwen’, met verschillende stadia om dan te kunnen overgaan tot loslaten.

laat ik even heel eerlijk zijn, een paar jaar geleden kreeg in een innerlijke braakneiging bij het woord loslaten. ik steigerde bij het woord, ging in galop heel snel ervandoor als ik het woord hoorde, las of zag verschijnen als helende ‘god’.

nu nog als ik het woord schrijf denk ik, het is een ‘huis – tuin en keuken’ woord, ze hadden veel beter het beschreven als een metafoor – dat wat je innerlijk nodig hebt om goed te leven’ in de zin van – gezond loslaten, extra vitaminen voor het leven –

want met gezondheid zijn we allemaal bezig…

maar goed, misschien is het dan niet vreemd als je beseft dat – loslaten eigenlijk afvallen betekend – af vallen van ballast – wat is dan die ‘ballast’? iets dat je heb opgelopen en hebt meegemaakt in je leven waarbij je niet zo een goed gevoel, gedacht en beleving bij hebt gehad.

loslaten doen we massaal, scheiden kan een voorbeeld zijn, het echte ‘loslaatproces’ komt meestal na de scheiding, daarna heb je nog gemeenschappelijke gebeurtenissen die bij het loslaten van elkaar horen.

je moet bij loslaten door een proces van rouwen, om daarna een andere ‘blik’ te krijgen op dat wat er is gebeurd in het leven en dat onaangenaam is geweest.

een ander gevoel, een ander gedacht een andere beleving voor dat wat je hebt meegemaakt en wat je hebt doorgemaakt vraagt om een verwerkingsproces. het woord loslaten omvat een heel innerlijk verwerkingsproces, loslaten is niet ‘spullen vastnemen en weggooien of weggeven’…

maar wie ben ik om dit hier te schrijven?

ik kan persoonlijk alleen maar schrijven wat voor mij van toepassing is geweest om het proces van loslaten ook toe te laten om ruimte en ontvankelijkheid te vinden ‘zijn’ werk te laten doen.

loslaten van zeer onaangename verdrietige gebeurtenissen is echt werken.

ik heb het laatste jaar gewerkt aan mijn verloren zwangerschappen en mijn gebeurtenissen op het vlak van onvruchtbaarheid, vruchtbaarheid en uiteindelijk mama worden, goed te bekijken, omdat ik een boek wens te schrijven!

hoe ga je een boek schrijven over endometriose als je plots door een operatie geen endometriose meer hebt na 20 jaar te hebben afgezien?

ik heb een doel met dit proces van rouwen en loslaten voor mezelf gecreëerd. ik heb een doel, en dit doel heeft een krachtig proces in gang gezet. eerst van diep rouwen, want dit had ik nog niet gedaan, dan met het doel om ‘de onderwerpen uit mijn boek’ leesbaar en verstaanbaar te maken, voor mezelf in de eerste plaats…

dan heeft het proces echt een uitwerking gevonden in loslaten. het zien van je ballast – het dieet van comfort food – wat eet ik innerlijk dat niet meer nodig is om gezond te leven? is het eerste wat ik heb gedaan. (in mijn geval letterlijk en figuurlijk – 10 kilo nu)

dat zien van je ballast komt achter rouwen. het vasthouden aan herinneringen die onaangenaam zijn geweest heeft twee delen, de herinnering kan je met andere ogen bekijken door de details op dieet te zetten, maar de gebeurtenis te houden want deze zijn gebeurd in je leven en maken je wie je bent.

dat is hoe ik ben begonnen aan loslaten. en dan is loslaten een goed innerlijk proces dat alles in gang heeft gezet bij mij, alles heb ik bekeken doorgegaan en uiteindelijk op dieet gezet, tot ik het dieet zo gewoon was dat het gekende en zichtbare en voelbare – waar ik last van had als ik dat ‘at’ – niet meer ‘at’ niet meer in emotie voelde, waardoor mijn gedachten daarover sterker werden en mijn beleving sterker maakte zo dat ik sterker werd om met de gebeurtenis om te gaan…

een proces van 1 jaar met een aanloop van 4 jaar. ja hoor zoveel tijd neemt het in beslag!

neen als je kreukels wil glad strijken laat dan de kreukels die de gebeurtenis heeft gemaakt er maar in, maar de andere rest kreukels die geen zin meer hebben strijk er die dan maar uit…

en loslaten is gezond  – gezond loslaten,  zijn extra vitaminen voor het leven –

fruit-bowl-1600003_960_720

fotobron PX

 

 

De kunst van het loslaten, via Jan Bommerez

21078331_10154944806354537_1815101310331174315_n

De kunst van het loslaten

Een van de grootste belemmeringen voor persoonlijke transformatie is de innerlijke criticus. Ons automatisch denken is een oordeelmachine. Om te overleven moet je inderdaad oordelen maar voor ons innerlijk leven zijn oordelen destructief. Als je goed kijkt zijn die kritische gedachten over jezelf geen creaties in het moment maar producten van oude patronen. Onze innerlijke criticus is niet onze eigen stem maar de stem van mensen die ons pijn hebben gedaan met hun oordelen vooral in onze kindertijd. In plaats van ons zelfvertrouwen op te bouwen vertelden ze ons wat ze niet goed aan ons vonden. Omdat we niet konden vechten of vluchten werd onze energie bevroren inclusief die pijnlijke ervaringen met de vergezellende emoties zoals schaamte, schuld, verdriet, angst, etc. Onze eerste opdracht is om die innerlijke stem niet langer te bekrachtigen. Kijk ernaar maar geef het geen macht over je. Het tweede wat we kunnen doen is om gedachten te herkaderen. Misschien noemde iemand je een zwakkeling en zit je met het gevoel niet assertief genoeg te zijn. Maar als je dat herkadert betekent dat waarschijnlijk dat je iemand bent met veel empathie. Onderzoek wat de pluskant is van het negatieve oordeel. Het derde wat je kunt doen is om te centeren in je hart, in je neutrale zelf (de waarnemer, de getuige). Vanuit het neutrale zelf kun je leren loslaten. Neutraal betekent niet gevoelloos maar oordeelloos. Het betekent dat je geen weerstand biedt tegen wat er is. Elk oordeel is een eis dat de dingen anders zouden zijn. Elk oordeel is een verzet tegen wat er is. Je kunt alleen loslaten als je eerst accepteert dat iets er is, zoals het is. Alleen dan kun je er goed naar kijken en er een bewuste keuze over maken. Het is de enige manier om boven onze reactiepatronen uit te stijgen. Kijk naar het gevoel dat bij de kritische gedachte hoort en vraag je af of je er gelukkig van wordt. Zoniet: kun je het misschien niet beter loslaten en vervangen door dingen waar je wel blij van wordt? De reden dat we dit meestal niet doen is dat het hierboven genoemde gevoel pijnlijk is. Het doet pijn om bijvoorbeeld zwak genoemd te worden. Om die pijn te vermijden blijven we er niet bij stilstaan en schieten we in plaats in onze oude verdedigingspatronen. Je kan echter niet open bloeien (transformeren) zolang je defensief leeft. Het leven in ons kan niet tot bloei komen als wij ons diep in onszelf geloven dat leven pijn doet en dat je beter kunt afsluiten dan openen. De meest pijnlijke gevoelens gaan over ons zelfbeeld. In plaats van ons te identificeren met ons potentieel gaan we ons onbewust identificeren met onze beperkingen. Dat kan zich uiten in passiviteit maar evengoed als agressie tegenover mensen in je leven.

De sleutel tot meer vreugde is om bewust te leren omgaan met pijn. Anais Nin

Laat de pijn niet bepalen wie je bent. Kijk naar wat je talenten zijn en hoe je die best kunt leren gebruiken voor wat je wel wilt in het leven. Haal de energie uit je verzet tegen alles wat je niet wilt. Maar tegelijk dien je te leren omgaan met de oude pijn in jezelf want die gaat niet meteen weg. En je dient ook te leren om je automatische gedachten uit te dagen. Is dat wel zo? Waarom geloof ik dat? Heb ik bewijs van het tegendeel? Hoe kan ik er anders naar kijken? Door je aandacht anders te richten en door energie te geven aan waar je wel blij van wordt laat je oude neurale paden in de hersenen afsterven en creëer je nieuw verbindingen voor betere denkgewoontes. Niets van al het bovenstaande is mogelijk zonder dat je eerst zelfobservatie leert. Dat en hoe je van oude stress kunt afkomen is het onderwerp van de dagworkshop ‘Leren loslaten’. Wil je ook meer innerlijke rust? Ga eens kijken ophttp://lerenloslaten.com/

 
___________________________________________________________________________________________
Ik ben Fan van Jan, ik volg hem al een hele tijd, en ja hij raakt me met zijn thema’s omdat ik toen al moest leren ‘loslaten’.
hier lees je goed het verschil tussen loslaten en afsluiten. tussen het herkennen van innerlijke structuren en het uiteindelijk gaan ‘aanpakken’ door zelf observatie .
ik kan het iedereen aanraden, zelf inzichten krijgen door zelf observatie is een pure kracht, als die dan ook sterker kan gemaakt worden door professionele in dit vak ben je helemaal op goeie weg.
ik heb nu even geen tijd om zijn tekst even goed in blog lay-out te zetten, maar ook dit komt nog dezer dagen.
trouwens, vandaag ga ik verder met opruimen… – dingen uit herinneringen die weg mogen, gààn ook vandaag weer weg!