Westie kwestie

Westie kwesties het is een fantastisch ras.

Mijn tante heeft ons aangestoken. Ze had Max. Max is oud geworden en staat in een urne in haar kast.

Mijn tante kon echt praten met haar hond, ja dat kan je echt met een westie. ‘Max waar is je speelgoed appel? Dan keek hij naar de zandbak, en ging hem opgraven.’ Max is er altijd geweest in mijn herinneringen. Toen kocht haar dochter Gucci, westie teefje dat door westie Max en de dochter de perfecte opvoeding kreeg.

Toen het duidelijk was dat wij geen kinderen konden krijgen bestelde ik na een onderzoek een westie. In Nederland in Schimmert. Het was 9 september 2010, een regenachtige dag, nadien afgesproken met mijn  vriendin om de pup te laten zien.

Ik herinner die dag alsof hij gisteren was. Ik reed gespannen naar Schimmert, door Maastricht… Ik kwam er net op tijd aan, en kreeg eerst geen hond te zien. We hadden een gesprek van meer dan een uur over mezelf, het gezin, onze woning, onze toekomst, en de verwachtingen van een eerste hond.

Meer dan een uur, vragen en antwoorden, om uiteindelijk 2 teefjes te zien, ééntje daarvan begon meteen aan mijn oren te knabbelen, even later weer, ze koos mij…

Ons Fien kwam thuis aan!mcb_0663

Een klein fientje van bijna 4 maanden oud. Joepie ze had al een goede opvoeding gehad! ze wist al van ‘westie wanten’.

Onze lieve Fien bleek een hele zachte westie te zijn – perfect voor een ietwat onrustig baasje – ze is nu bijna 6 jaar en is een echte ‘softie’ westie.

Maar wat niemand voor mogelijk had gehouden is dat ik na een maand en een half pup opvoeding en verzorging, ik tegen de zelfde tante vertelde dat ze een enorm moedergevoel bij me naar boven haalde, alsof ze mijn kindje was. Ongelooflijk ! zei ik nog…

Ze is 9 september hier bij ons komen wonen, in december ben ik zwanger geworden van een mirakel. Op 8 februari hebben we geen Mola operatie ondergaan. We kregen een zwangerschapsboekje met de melding 9 weken zwanger uitgerekend 9 september…!!!!

Ik weet niet of ons Fien er tussen zit maar zwanger worden met langs links een eierstok zonder eileider en langs rechts een eileider zonder eierstok (ja soms moet je dit twee keer lezen) dat is wel heel erg uitzonderlijk !

Onze Joris is er gekomen en ons Fien heeft alles zo mooi gedaan, hij kroop de hond achterna al heel vroeg en deed zijn eerste stapjes op zijn 10 maanden om ons Fien achterna te willen lopen!

Ons Fientje ontpopte zich als een echte Joris honden mama, er was iets ze kwam ‘iets’ zeggen.Onze Joris heeft altijd ons Fien dicht bij zich gehad.

Nu sinds een jaar is ons Fien mee mama, ze is een perfecte mama voor jonge westietjes die vanuit haar kennel komen. Ze is bijna 6 en een perfecte leeftijd om jongen ondeugende westies te leren wat mooi westie gedrag is.

Vorig voorjaar hebben we van onze kweker – waar we om de 8 weken nog naartoe rijden om te trimmen – Joyce meegekregen, Joyceke was wat een onzeker hondje, ideaal om hier bij ons wat zelfvertrouwen te krijgen. Ook om leren om te gaan met een jongetje en poezen, dat is heel goed geweest voor Joyce – ze ligt nu tussen mijn benen – Joyceke zo boterzacht van karakter…

Nadien kregen we een jongere Sterre mee, wat een pracht karakter, Sterre is een deugniet, de tuin een heuse westie speeltuin, de kleren uit de wasmand, overal deugniet. Nieuwsgierig tot en met, in de kast uit de kast als ze kon. Ons Fien had in de begin veel ondeugend plezier met Sterre. Ik had er wel wat werk mee…

Jo en Maria gaven me een uitdaging mee, een hele jonge pup, Lovertje, oh mijn god wat een prachtige jonge reu. Zo klein, lovertje was ook echt een lovertje, wij hadden een aanpassing nodig, wij moesten hem leren buiten zijn behoefte te doen, ja dat was al lang geleden… Maar zo een lieve westie, hij kende me nog als ik een maand later bij Jo ons Fien liet trimmen, hij is toen gewoon op mijn schoot blijven zitten!

Sterre is onze favoriet geworden, haar karakter past perfect bij ons gezin! Sterre zit echt in ons hart.

En weet je wat prachtig is, Sterre en Lovertje zijn op training geweest om wedstrijden te lopen. Lovertje is nog iets te jong maar Sterre heeft dit weekend de hoofdvogel afgeschoten ze heeft prachtige prijzen gewonnen !

Jo liet dit bericht achter

“Esther, jou Sterre is vandaag zaterdag beste teefje met jeugd Cac. En beste jeugdhond geworden in Hoogstraten België geworden en had bijna beste van allemaal over de grote Champion geworden. Keurmeesters voorspelde haar een grote show carrière toe. Een eer voor de keurmeester om haar te mogen keuren vonden zij. Door 4 keurmeesters als beste aangewezen . Ben zo blij voor Sterre”

Ja mijn westie liefde is nog sterker gegroeid, Sterre is 3 x bij ons geweest, zelf toen ik goed ziek was heeft ze zich helemaal over mij bekommert als dikste westie knuffelaar. Ze was niet weg te slaan van me, toen. Sterre je bent een prachtige westie, tot snel meid.

Ik weet zeker dat Joyce die nu bij ons is, ook nog prachtige prijzen gaat winnen, ze heeft dat al gedaan, en is nu na de 3 x hier bij ons nog sterk gegroeid in – met ondeugende jongetjes spelen – en met een mama Fien spelen.

Die twee die kunnen spelen, mooi om te zien. Joycke komt nu ook goed knuffelen en weet dat ze op haar rug moet gaan liggen om heerlijke buikstreeltjes te krijgen…

Ja Jo en Maria van https://www.facebook.com/joenmaria.claassens.3

Jullie krijgen een verwende Joyce scheetje terug ! knipoog….

20170120_085835
zo zit ik hier nu ook !

 

 

Schrijven zonder kleren aan…

20160215_091407het is heel boeiend om die oefening eens te maken. als blogger heb ik al wat ervaring met wat niet leest en wat eventueel wel gelezen kan worden.

heel wat bloggers hebben de kunst in hun handen, hun brein om net dat te schrijven dat ‘er gemakkelijk ingaat’ en natuurlijk er ook weer uit gaat…bloggen lijkt op een magazine schrijven voor de ‘openbaarheid’.

voor mij is bloggen vanaf 6 jaar geen schrijven voor openbaarheid. sinds kort ook niet meer een strijd om kennis te verspreiden via de sociale media. het korreltje zout erbij in de vingers gekneusd. bloggen is hier voor mij ook van proeven, de zilte smaak van zout…

wanneer ik blog is het zoals het zout op mijn huid, ruw, soms zelf rauw, maar heel dikwijls zonder kleren aan.

haha, je denkt nu echt dat ik altijd naakt zit te schrijven, ik laat je even helemaal je gang gaan…

neen daar gaat het eigenlijk niet over, het is een methodiek die ik toe pas, het schrijven van wat niet zichtbaar is maar wel voelbaar. schrijven over dat wat moeilijk is, schrijven over dat wat zo mooi is dat er geen woorden voor zijn, schrijven om te vatten hoe het zou kunnen zijn, schrijven hoe het is…

naakt dus…

het is als ‘een bladzijde openslaan van de innerlijke wereld die nog bijna niemand heeft gezien’.

‘je loopt toch ook niet naakt op de straat?’

het is zo, als je blogt om die reden, als je schrijft over de pure gevoelswereld van een levenservaring, dan ben je al snel naakt. je moet dan goed beseffen dat een blog lezers kan aantrekken en het aantal dat leest je ego kan strelen door je eigen ‘naaktheid’ te lezen.

wie het leest, daar heb je weinig controle over.

of zoals mensen als eens tegen me hebben verteld, ‘haal die handel eraf !’

ik heb het ooit gedaan, hele boeiende dingen eraf gehaald, om de goede vrede te bewaren van mensen die niet wenste te lezen wat er stond…

het zegt veel over mezelf, maar nog meer over de mensen die mee piepen… met alle respect hoor.

het is best een mooie oefening eigenlijk, schrijven over de ‘innerrijke bladzijde van je ziel’. 

het zijn de best verkochte boeken die het meest gelezen worden !

en dat is waar ik voltijds mee bezig ben nu op dit moment, voor mijn boek Niets dat alles is.

schrijven zonder kleren aan. 

ik moet zeggen het vraagt moed, en het vraagt zeker ook denkwerk, wat ga je schrijven om een meerwaarde te bieden aan de lezers die je wenst te bereiken.

hier schrijf ik bijna wat ik wens, bijna !

in mijn boek schrijf ik met een meerwaarde de innerlijke wereld van Niets dat alles is.

en dat is wat we veel lezen op blogs, het hart op de tong, even van je af schrijven, om dan te stoppen – alsof het verhaal stopt bij het laatste woord – blog 5 over de miskraam, de laatste –

klik, op slot, en we gaan weer door met leven…

als schrijver van dagboeken weet ik dat schrijven een helende en heel verrijkende bezigheid is. het is één van de rechtstreekse poorten naar je hart.het is een weg die we niet meer kennen om die te bewandelen het schrijven – zonder kleren aan – is een zeer efficiënte methode.

en neen je hoeft echt niet – door te spinnen – wel als het een meerwaarde geeft aan jezelf en aan je lezer.

waarom ik schrijf – zonder kleren aan – is om de onderbuik, de intuïtie van ons leven de maatschappij een woord te geven. de onderbuik is levend, alleen nu binnenskamers, in wachtlijsten en bij therapeuten – coachen – psychiaters op de bank.

daar binnen het uur, binnen de muren mag het, en durven we het… en verder dan dat komen er alleen korte verhalen uit in tijdschriften die kleurrijk zijn.

het mag wat meer zijn voor mij, de onderbuik van het leven is en blijft voor mij een drijfveer om zelf te schrijven maar ook andere aan te zetten om hun onderbuik aan te spreken en te gaan schrijven, gewoon schrijven!

bloggen is een fijne manier om dit te doen, wat je niet goed meer voelt weg met 1 druk op de knop. en dit op een vooraf bepaalde tijd. alleen door dat te doen zie je hoe je vooruit bent gegaan in de onderbuik, in je leven in je omgeving.

dus

schrijf eens zonder kleren aan!

img_20150611_092504