Een gepaste sport kiezen – voor kinderen met autisme – en andere beperkingen.

https://shivatje.wordpress.com/2019/07/10/zo-help-jij-je-kind-de-juiste-sport-te-kiezen/

Een gepaste sport kiezen voor kinderen?

Hoe doe je dat?

Ik nodig je alvast uit om het artikel van een blogmaatje eerst eens even te lezen, zie link hierboven.

Hier ga ik verder op – een sport voor kinderen met een beperking – ik ga me alleen op (HF* = hoog functionerend ) autisme focussen –

In ons Vlaanderen heb je G SPORT. Om het in het heel kort te zeggen, het is een gespecialiseerde sport educatie en uitvoeringsplatform voor mensen voor mensen met een handicap ontstaan vanuit een Vlaams decreet. G sport heeft heel veel verschillende takken van sporten en er komen er elk jaar bij. Je hebt hierin ook groeimogelijkheden en de beste sporters met een fysische en psychische aangeboren en/of niet aangeboren beperking, die mogen mee doen aan de Special Olympics waar Vlaanderen / België trouwens heel sterk is.

G SPORT heb je dus, en ja je kan hier gebruik van maken als je ervoor kiest en als er een aanbod is voor de sport die je kind wenst te beoefenen.

Nu terug naar het kiezen van een sport, voor kinderen met HF* autisme.

Wat belangrijk is om te onthouden zijn inderdaad de voorkeuren van het kind zelf. Welke lichaamsbouw heeft je kind?… (zie art link)

Wat heel belangrijk is in de ontwikkeling van een kind met autisme is – het lichaamsbesef -.

Het lichaamsbesef is door het autisme wat minder ‘flexibel’ , dat heeft met deze zintuigen te maken ; het vestibulair systeem en de propriocepsis.

Iets wat je toch ergens in het achterhoofd moet houden, bij autisme is sport niet zo vanzelfsprekend.

Ik heb hier dus al meteen de ‘zintuigen’ aan geraakt, en dit speelt een grote rol in het sporten met autisme.Alle zintuigen komen gewenst of niet gewenst aan bod bij sporten. Het is een kwestie om je kind er ‘leren mee om te gaan’ of zelf leren te hanteren.

Nu bij kinderen met autisme kan je snel zien waar ze hyper of hypo voor zijn. Dat is natuurlijk ook belangrijk als je een sport gaat kiezen. Als iemand gevoelig is is een aanrakingssport misschien minder ideaal… Als iemand onder gevoelig is, is klimmen misschien ook niet ideaal – kwestie van het niet meteen voelen van pijn bij een val -Je merkt het, sporten is toch wel iets bijzonders, en dus kan je bij kinderen die gevoelig zijn en onder gevoelig zijn toch beter ‘op je hoede’ zijn voor het welzijn van je kinderen tijdens het beoefenen van het sporten.

Dan heb je nog de sociale interacties. HF autisme hebben een op eerste gezicht een normale sociale interactie – door compensatie en kopiëren – dus kunnen ze ogenschijnlijk gewoon meedoen met kinderen zonder autisme, er is alleen een verschil dat de info die ze binnen krijgen ook wat langer de tijd moet krijgen om het te verwerken, alleen zo ontstaat er automatisatie en alleen zo kunnen ze de sport die ze beoefenen ook vanzelf en correct gaan beoefenen. – niet correct is meestal kans op blessures – .

Dus even op een rijtje;

  • de zintuiglijke waarnemingen spelen een rol.
  • de informatie verwerking speelt een rol – bij een sport komt het soms op neer dat je snel moet reageren, dat kan als er een goed automatisering is, en de sport correct is uitgevoerd.
  • de sociale interactie speelt een rol, is er een klik met de sport en met de begeleiders? dan is het ok! Anders is er een voorspelbaarheidsprocedure nodig.

Nu we weten, het ene kind en volwassenen met autisme is het andere kind niet met autisme. Dat is tijdens het sporten wel van belang, en maakt het soms ook wel wat moeilijk. Als begeleider hoef je niet ‘bang’ te zijn om iets verkeerds te doen als je iemand met HF autisme hebt in je groepje, er zijn bepaalde regeltjes waar je je aan kan houden, en verder is het gewoon even wat meer aandacht besteden aan het automatiseren van de technische kant van je sport tak. * meer informatie voor de begeleiders in een aankomende workshop.

Nu wat is voor de ouders belangrijk?

Wanneer je beslist om je kind te laten sporten kan je een aantal tips volgen;

  • laat je kind eerst – proeven – van vele sport takken. – niet meteen laten meedoen, maar wel gaan kijken, ze met hun ‘ogen’ laten proeven…
  • laat je kind zelf beslissen wat hij graag wenst te doen na een aantal bezoeken en proefreeksjes.
  • laat je kind ook kennis maken met groepssporten – ja teamsporten kan zeker –
  • bij de keuze van een sport kan je best in je achterhoofd houden dat het ‘gemakkelijk en voorspelbaar is’ voor het kind en voor jezelf.

Over de kostprijs ga ik niet schrijven, dat maakt uiteindelijk iedereen voor zichzelf uit.

Kies je voor privé lessen of groepslessen?

Vele ouders met kinderen met autisme gaan voor privé lessen, die doorgaans duurder zijn en soms is dit niet nodig! Meestal is in het begin het wel nodig dat je even individueel de aandacht volledig vrij hebt voor je kinderen, om idd de automatisering en het gevoel bij de gekozen sport, de feeling voor de sport te krijgen.

Maar dan kan het goed zijn dat je kind goed kan functioneren in groep! Heeft het kind vertrouwen in de begeleiders, de omgeving en is de sport gekend bij het kind dan kan je overschakelen naar – in groep – de sport beoefenen.

Dit stukje is een hele goeie insteek om het sociaal aspect en het zelfvertrouwen van het kind op te krikken – de ik vorming – een hele goeie basis te geven in het verder leven.

Ook in een prestatie gerichte sport kan iemand met autisme heel sterk zijn, meestal zijn het net die kinderen die technisch heel goed weten hoe ze hun ploeg moeten laten winnen!

Waar ook best aandacht aan besteden is dat we onze kinderen niet dwingen om te gaan maar wel een liefdevol motiverend duwtje geven om toch te gaan. En dat duwtje is niet duwen maar eerder in kleine stapjes het – ernaar toe gaan – onderverdelen – want uit ervaring weet ik dat; als ze eenmaal er zijn het dan wel plezierig is en voldaan zijn om wel te sporten.

Sporten is dus altijd zinvol.

Ook voor kinderen met autisme.

Het vraagt een gezonde portie discipline, gezond geduld, gezonde toewijding, en zeker een portie gezond enthousiasme … van beide kanten.Je krijgt er een evenwichtig ontwikkeld kind van dat zich kan evolueren naar een gezonde volwassen mens met voldoende – win en verlies ervaringen – en een goed portie veerkracht.

Heb je vragen dan kan je terecht op https://www.facebook.com/events/2486061531617799/

Meer info in de workshops over zintuigen en emotie regulatie van https://www.facebook.com/inzichtenuitzicht/

*Voor begeleiders korte info te vinden in brochures zie extra link onder de foto

en via workshops – Inzicht en uitzicht – https://www.facebook.com/inzichtenuitzicht/

https://www.participate-autisme.be/go/nl/mijn-kind-helpen-in-zijn-ontwikkeling/mijn-kind-helpen/vrijetijdsactiviteiten/meer-lezen/specifieke-activiteiten.cfm?fbclid=IwAR0fqFzNq0kAYeG1YUALzBAzRWPmf1xj4f_W9lp5Ak8z6LJCI2V6-Kq7LQ0

Wat vertel je over doodgaan? – Aan je kind met autisme –

Twee jaar geleden was het de eerste keer dat onze zoon met autisme een mens overleden zag.

Hij had zijn opa al weten sterven toen was hij nog heel klein, hij had onze twee poezen al weten sterven, en was er steeds mee geweest naar de dierenarts.

Bij één van de poezen hebben we ‘een spuitje ‘moeten geven, bij de andere – ons Florijn – niet, deze was aan een natuurlijke dood gestorven.Hij heeft ook twee onzichtbare – zus en broer – dat weet hij ook.Hij weet dus al wel iets over de dood in zijn jong leven.

Maar hoe gaan we er mee om?

Toen opa stierf was hij nog te klein, maar soms neemt mijn man nog de foto van zijn vader en gaat hij aan het vertellen.

  • opa is naar de sterretjes
  • hij is gestorven
  • wat weet jij nog over opa?
  • wat weten wij nog over opa?
  • je beer die op je kamer staat die heb je gekregen van opa
  • gaan we hem nog eens een knuffel geven?

Langer dan 10 minuten met een 7 jarige hebben we het niet over opa die hij niet echt heeft mogen leren kennen.

Toen onze eerste poes stierf toen hebben we hem meegenomen van a tot z. Ik heb hem mee betrokken in wat ik benoemde – een zeer normaal levensproces – van elk dier ook dat van de mens. Ik vertelde wel aan de dierenarts dat hij goed moest uitleggen waarom we bij daar waren met ons ‘flora’ en dat heeft hij perfect gedaan voor ons en onze zoon.

Onze zoon heeft daar veel van onthouden blijkbaar …Toen we met onze andere poes ‘florijn’, die aan een natuurlijk dood is gestorven, ook bij de dierenarts kwamen om hem te laten verassen, hebben we opnieuw gevraagd – ik kan dat ondertussen al zo goed van de mensen zelf die vragen te stellen dat het antwoord duidelijk is voor onze zoon – waarom – waarvoor – wat en hoe en wat is de uitkomst – waarvoor we met onze andere poes ook naar de dierenarts zijn gereden.

Hij heeft toen zo mooi gezien hoe mensen met een poes die dood was omgingen en hij heeft op zijn eigen tempo afscheid kunnen nemen van ‘ons Florijn’, dat wij allemaal als volwassen mensen erop stonden te kijken.

*onze zoon heeft hoog functionerend autisme.

Wat heb ik dus gedaan bij de poezen;

  • een korte zeer realistische fysiologische beschrijving gegeven over waarom we doodgaan.
  • wat doodgaan is
  • dat we een dokter nodig hebben als we doodgaan en als we zijn gestorven
  • dat dit bij het leven hoort

Maar toen we twee jaar geleden op bezoek waren bij mijn schoonbroer, zag ik wat ik zag, maar je wil dat natuurlijk niet geloven dat het zo snel kan gebeuren…Toen gebeurde er iets met onze zoon van bijna 5 vanachter in de auto vanuit het niets

  • mama als M er niet meer is dan ga ik hem heel erg missen want het was mijn vriend

waarom zeg je dat schatje?

  • ik weet het niet maar ik voel het in mijn hartje…

Toen we net thuis kwamen van die rit, met vele luchtballonnen in de prachtige avond lucht ging de telefoon en heeft hij mama zien huilen, daar is hij zo sereen mee omgegaan en heeft gezegd – mama iedereen gaat door, zijn hartje is gestopt – (ja, idd…)

Vanaf dat moment heb ik als autistische mama besloten om hem mee te nemen in alles waar we hem mee naartoe konden nemen.

Wat dan heel belangrijk is om heel realistisch te blijven, en echt alles op te noemen wat er kan gebeuren op dit moment. Ook emoties die erbij komen kijken en ook benoemen hoe iemand anders ‘ermee kan omgaan’.

Wat een vriend me wel aanraden is om hem ‘iets te laten mee geven, of nog te laten zien’. Zo had ik onze 5 jarige zoon gevraagd wat hij nog graag aan M zou laten zien, ook al wist hij dat M niet meer kon zien, onze zoon ging aan de slag met dat wij hij M nog nooit had laten zien – hij ving een sprinkhaan – zie mama zie je die mooi rood streepje – dat was al voldoende, ook al wist hij dat M heel stil ging liggen en niet meer bewoog.

Ik zei hem wel dat hij ten alle tijden mocht aangeven dat hij ‘er genoeg van had met afgesproken zinnen – mama ik ga nu naar buiten – of dat hij ten alle tijden bij mij op de schoot mocht kruipen als hij daar zin voor had.Dat hebben we ook afgesproken met de familie, en zo is het ook gebeurd. Bij de begroeting waren wij eerste en dus ook als eerste weg. Niemand die daar iets heeft over gezegd.

Zelfs de begrafenis ondernemer en de ceremonie meesters waren op de hoogte.

Ik ben in die perioden wel bewust geweest van zijn emoties en van zijn vragen, ja wij hebben zelf info op gezocht omdat hij moest weten waar de kist bleef en hoe de assen in de urne terecht zouden komen…

Maar dit is persoonlijk.

Dit is toch belangrijk om een goed rouwproces te kunnen starten – ook bij kinderen met een beperking! –

  • neem de tijd om fysiek afscheid te nemen – als dat niet kan in de realiteit, dan kan dat via een beeld zoals hij/zij de persoon ik kwestie op het laats heeft gekend/ gezien.
  • vertel wat jij als mama en papa voelt – je gevoelens wegstoppen is een open mapje creëren en laten openstaan –
  • ga na wat je kind allemaal beleefd – dit hoeft niet alleen in woorden te zijn, kan ook in tekeningen, of in zijn spel zichtbaar worden. Of zelf in de dromen naar boven komen.
  • maak tijd om naar je kind te luisteren – probeer de tijd niet altijd in te vullen met uw beleving en oordeel van het geheel, laat het kind zelf ‘op verhaal komen’.
  • sluit af met een ritueel dat jullie samen hebben bedacht – dit ritueel kan wel heel belangrijk worden voor heel het leven, want bij elk overlijden in het leven ga je even terug denken aan alle overlijdens die je al hebt mee gemaakt, van huisdier tot mens. Wanneer je dan een ritueel inlast dat vanuit jullie allemaal komt krijgt ‘dood gaan en sterven een soort houvast – en kan iemand met autisme het mapje sluiten –
  • blijf realistisch! – wat is ‘hij/zij is naar de sterretjes ‘ als je kind er geen ‘beeld bij kan vormen? Wat is ‘over de regenboogbrug ‘ ? als je kind er geen beeld bij kan vormen? Let op voor beeldspraak zo kan er nog steeds een verwarring ontstaan en blijven – de mapjes – openstaan.

En vooral!

Het leven gaat verder!

Onze zoon zei tegen mij als we terug reden van de dienst – mama en nu is het terug vakantie hé ! zo simpel zijn de dingen.

En zo is het leven ook.

Dat inplannen voor uw kind met autisme is dus ook belangrijk.

Wat is dus belangrijk?

  • geef zoveel als nodig de juiste informatie
  • betrek hem bij elke fase, als het niet in de praktijk kan dan wel in beeld
  • laat hem/zij iets meegeven wat van hem/zij is
  • zeg duidelijk welke stappen er volgen
  • vertel wat je voelt! en zeg dat andere het anders benaderen
  • communiceer naar de betrokken diensten hoe jij het gaat aanpakken – ik kan eerder weg gaan als, omdat… –
  • geef invulling aan het verhaal van je kinderen
  • installeer een ritueel
  • let op met beeld taal
  • het leven gaat verder

*noot – beeldtaal – wij gebruiken – hij is naar de sterretjes – maar hebben een boek over de planeten en een sterrenkaart in huis, we hebben ook een telescoop en als hij het vraagt dan kijken we naar de maan, de sterren en de planeten door de telescoop.

Dit is onze manier van leven, en dat is dus wel heel persoonlijk… – hij tekende ‘opa’ op Saturnus – ja dan weet je het natuurlijk, knipoog –

*ik heb het niet over foto’s, omdat wij hier geen enkele foto in huis hebben staan.

Dat is voor iedereen persoonlijk natuurlijk.*probeer niet te veel ‘uit boekjes’ te halen, omdat iedereen op zich zelf gaat afscheid nemen, een boekje is geen stilte tijd vulling, een boekje is aanwezig als het er vragen zijn maar is geen invulling van lege tijd…

voor mensen die dit lezen in moeilijke tijden – innige deelneming –

met liefde voor het leven geschreven – Ilma Rosewood.

HSP versus ASS = het meest gelezen

het meest gelezen artikel hier op mijn blog is

HSP versus ASS

https://esthercuyvers.wordpress.com/2017/09/19/hsp-versus-ass-deel-1/

toen had ik nog niet mijn officiële diagnose, nu weet ik meer natuurlijk.

als eerste kan je je wel vertellen dat er een verschil is tussen ‘hooggevoelig zijn als karaktereigenschap’ en ‘hooggevoelig zijn bij autisme’.

het zit helemaal in de verwerking van emotionele gevoeligheid en het verwerken ervan. het gebeurd anders.

bij HSP is de emotionele prikkelverwerking ook chaos zoals bij ASS dat is en blijft het zelfde.

bij een HSP karaktereigenschap kan je filteren en kaderen en verwerken, ook al heb je lichamelijke verschijnselen, heb je hoofdpijnen en heb je vermoeidheid het kan allemaal ietsje ‘sneller’ .

bij ASS is het filteren uiterst moeilijk, is er studiewerk en opzoekwerk nodig om te filteren, bij het kaderen is er soms hulp voor nodig omdat het ‘star’ kan worden in gevoel en beleving – een tunnelzicht – en het verwerken kan pas als er inzicht en uitzicht komt.

hierbij heb je eveneens lichamelijke en geestelijke uitingen.

er is ook een groot verschil in de medische benaming…

HSP = een sensitieve karaktereigenschap

ASS = een prachtige ‘stoornis’ in de hersenen die op het communicatie en concentratie gebied een andere soort verbinding heeft gecreëerd.

Info gelezen op fb pagina – Autisme ontdekt – geschreven door Walter Lodewijckx

” In het kort: HSP is een persoonlijkheidskenmerk. Autisme is een stoornis. [Autisme is een pervasieve (lees: ernstig ingrijpend op verschillende levensdomeinen) ontwikkelingsstoornis (als baby/peuter/kleuter/kind/puber/jongvolwassene) waarbij (voor de rest van het leven) informatie (en prikkels) anders wordt (worden) geregistreerd (cfr. de ‘blokken’ van Ontdek Autisme waarbij info wordt gestapeld en niet gecatalogiseerd volgens logische hersenverbindingen.]

Ik schreef al in mijn eerder artikel dat het voor mij nooit klopte als ik in boeken en boeken las wat HSP eigenlijk was.

het is voor mij persoonlijk nog intenser als alles wat ik over HSP las – ja ik heb vele boeken gelezen over HSP omdat ik het gegeven veel intenser beleefde – kon ik goed begrijpen maar naar mijn gevoel mocht er nog ‘iets extra’ beschreven worden.

de intensiteit van beleven.

nu weet ik dat ik niet de enige ben.

na mijn testen bij Indigo vzw en de conclusie bij de diagnose over de beleving van sensitiviteit was de Indigo psycholoog als duidelijk – veel vrouwen die ASS hebben zijn hyper sensitief.

na het intake gesprek bij het Raster vzw was de psychologe het ook eens met de conclusie dat de sensitieve prikkels ‘intenser binnen komen en langduriger intenser aanvoelen’.

bij gesprekken met een ervaringsdeskundige moeder van kinderen met ASS opnieuw de zelfde ‘conclusie’.

het uiten is ook verschillend. soms expressiever soms heel introvert. en omdat er een ‘soort code’ over die sensitieve indrukken en gevoeligheden niet altijd ‘begrijpbaar’ is voor autistische mensen heb je een moeilijk punt.

vooral kinderen zijn daar opvallend duidelijk in omdat ze de woordenschat nog niet hebben om echt te uiten – op alle vlak – wat er is en waarom ze zich ‘zo’ voelen.

ja het gevoel van ‘er klopt iets niet’ bij het lezen van HSP boeken is dan wel normaal !

het is gewoon anders maar het heeft duidelijk een link in de sensitieve prikkelbeleving en uiting.

hier thuis zijn we beiden hooggevoelig en hebben milde ASS.

door de jaren heen ben ik persoonlijk steeds gevoeliger geworden door de moeite die het mij koste om bepaalde sociale codes te ‘ontcijferen’ dat ik hyper sensitief ben geworden.

ook een voordeel hoor! ik kan behoorlijk goed luisteren en vergeet niet meer waar ik toen innerlijk moeilijkheden mee had om in een gesprek de sociale codes te ontcijferen.

waar wij beiden last van hebben is dat – de lichaamstaal heel dikwijls iets anders verteld als de woorden die wij horen – in een gesprek voelen – hier klopt iets niet – is echt dikwijls van toepassing… de vraag waarom is dat? blijft maar door ons hoofd spoken, want we beseffen het goed dat er iets niet klopte.

wat ook een groot verschil is -de woorden voor waarheid nemen- die mensen tegen ons zeggen. tja heel ons leven zullen we leren dat dit niet altijd het geval is… dju zo zitten wij niet in elkaar…

HSP versus ASS is dus wel degelijk een groot verschil.

naar mijn mening zijn we allemaal HSP maar niet allemaal ASS.

hier wat linken die je kunnen helpen bij het ‘verschil te zien’

https://ontdekautisme.nl/

http://www.autismevlaanderen.be/

linken om hulp en diagnose te krijgen

voor kinderen

http://www.de-kronkel.be/

voor volwassenen

http://www.indigovzw.be/Home

mijn link over mijn autisme waarop je een pas opgenomen filmpje kan beluisteren over onze ASS beleving.

https://www.facebook.com/ahaautisme/

en mijn extra ondersteunende links

Posted by HA ASS on Tuesday, February 6, 2018

 

 

 

 

eerste week school

ik ben dankbaar voor de eerste twee dagen die onze zoon op school heeft doorgebracht. maandag en dinsdag had ik nog net de tijd om de dingen des levens een beetje in orde te brengen. woensdag nacht begon zijn keel pijn te doen, toch heeft hij zijn test prima afgelegd en hebben we een fijne snotterdag maar ook een over de top verwendag gehad voor hem. ja wat doe je als mama als je zoontje door uw beslissing naar de Kronkel ‘moet’.

donderdag even naar school voor de schoolfotograaf en dan terug naar huis met onze snotterraar, ziek koorts en heel actief, mijn ouders en ik denken van de neusdruppels. wij hebben lekker gegeten bij mijn ouders, de lekkerste koks die er bestaan! ik heb goed nieuws gekregen over het herstel van mijn laatste operatie. over de goede verzorging en opvang gepraat en ook over de goede uitleg bij de operatie. een positieve invulling van een doorsnee onderzoek. trouwens in de wachtkamer heb ik gepraat met twee vrouwen die zaten te wachten, we hadden tijd we moesten 1 uur wachten. we hebben gepraat over waarvoor we zaten te wachten, gewoon routine onderzoeken.

de verhalen kwamen al snel, over kanker, borstkanker, 52 jaar, levenseinde van goede vrienden en levensverwachtingen na borstkanker. kleinkinderen, pruiken, zonnebrillen dragen om te verdoezelen dat de wenkbrauwen er ook niet meer zijn.sterke vrouwen met veel kracht. het was deze week een verhalende week door vrouwen die vrouwen kennen met kanker en zelf patiënte zijn geweest…

esthercuyvers.wordpress.com/2017/09/05/soms/

die avond zaten we met een zieke zoon bij een wonderrijke vrouw die observeerde voor de Kronkel. hij deed wat hij deed. ze vroeg me naar ‘mijn vermoede’. wat heeft ons doen besluiten om de starten aan zo een traject? ik zei dat ik als prille mama el een zoon zag die zeer alert was… niets mis mee, vele baby’s en kinderen zijn zo. het zit in het fingerspitzengefühl … verder is hij echt wel een prachtkind, een kind zoals er zoveel zijn.

misschien moet ik toch aannemen dat de neusdruppels de activiteit in gang zetten en de oren kortsluitingen kunnen geven. alvast, wij zijn naar Turnhout gereden, in Barzoen hebben we het leuk gehad, goed gelachen met de lekkere maar heel PURE soep – onze zoon zegt als het te veel kruiden heeft – het is te puur voor mij – hij heeft dan een taartje gekozen van chocolade die naar mijn gevoel even puur was maar hij toch zo naar binnen werkte. de appels die we bij de appelboer Roes in Oud – Turnhout kochten die zijn heerlijk ! gezond maar dan wel zonder schil voor onze kleinste!

geheel per toeval ook nog schoentjes voor hem gevonden, twee maten meer dan in het voorjaar, hij heeft op de weegschaal gestaan bij de dierenarts – ja hevig en onstuimig was hij bij de dierenarts – en hij weegt een mooi getal nu! wat gaat het snel met onze zoon!

vrijdagavond, mama ziek. nu nog steeds ziek, ik zal het wel uitzweten!

ik ben dankbaar voor deze week. dankbaar voor de verhalen die ik kreeg, intens en zeer meelevend. ik ben dankbaar voor onze zoon die me alweer heeft laten zien hoeveel vrijheid en ‘eigentijd’ hij nodig heeft om te lachen en gelukkig te zijn. alweer hebben ik gezien hoe groot hij is geworden, 110 – 116 het is zijn pas maat met 28 als schoenmaat. gewoon heel normaal…

we kunnen er weer tegen, volgende week is er een andere week !

gevoelig

yes we zijn er

straks beginnen we aan het traject voor onze zoon.

we hebben de vragenlijsten ingevuld, de juf van de vorige kleuterklas idem, waarvoor heel veel dank lieve deskundige juf, en nu start. 1.5 maand traject in onze agenda gezet…

voor mij als mama is het spannend. ik heb er heel erg goed over nagedacht, er zijn zeer diepe en gevoelige gesprekken geweest met mijn nichtje die het nog beter kent dan ik en het heeft meegemaakt met haar twee kinderen.

we hebben er zeer ernstig over nagedacht, ik heb de juffen een brief geschreven dat we heel voorzichtig zijn om hem een label te geven. mijn moeder die kleuterleidster is geweest zegt ‘dan gaan ze focussen en dan krijgt hij extra problemen’ waar het niet nodig is… oh lala, ja het is spannend. hij is klein en snel in zijn ontwikkeling dat is absoluut een zekerheid, zoals zoveel in zijn klas en zoveel 5 jarige.

we zijn hier thuis allemaal heel sensitief, mijn man is totaal anders sensitief dan ik, onze zoon en ik zijn heel sensitief we zijn druk als het te spannend is en gaat worden. hij uit dat, ik neem dat in mezelf en ben dan aan het oefenen om ‘af te gaan als een raket’. hihihi.

ja dus vandaag naar Lille naar de Kronkel, naar Isabelle. heel bijzonder is, ik heb deze keer GEEN voorstudie gedaan naar haar. ik heb mezelf kunnen inhouden en trainde het vertrouwen dat alles gewoon goed komt – dju toch Esther ze doen dat al jaren! – dus het sussen bracht wel wat zuchten met zich mee, maar het is me gelukt ! ja voor een assje is dit een grote stap !

‘neen ik wil niet naar Isabelle ! , neen ik wil geen ijsje !, neen ik wil niet naar speeltuin den bruul – euh – jawel ik wil wel naar speeltuin den bruul ! ja mama dat gaan we morgen doen !’

onwetendheid, ja we zijn er gevoelig voor…

en nu weet ik toch al dat het straks de binnenspeeltuin gaat worden, dan kan hij ‘in de auto’s gaan zitten om een race spelletje te spelen…

maar als het goed weer is gaan we wandelen, libellen kijken en hij sprinkhanen vangen!

op naar vandaag!

5-tips-voor-krachtige-gesprekken

een reden

21032635_1820962478215617_1839952941566730760_n

vrijdag beginnen we weer hier in Vlaanderen.

de school begint !

althans voor ons, nog niet voor de hoge scholen en de universiteiten.

vandaag begint hier in huis de huishoud drukte om alles klaar en schoon te maken voor vrijdag 1 september.

begin van de 3de kleuterklas…

het begin van de laatste kleuterklas voor onze zoon.

wie me volgt zal weten dat we een ‘traject’ beginnen bij een multidisciplinair team bij de Kronkel.

wel volgens mij is het niet meer nodig!

hij is op deze twee maanden zo erg vooruit gegaan dat hij een heel gewoon jongetje is met gewoon een temperamentvol karakter.

hij heeft de afgelopen maanden 5 dag kampen gedaan, 1tje met zijn papa alleen, en daaruit is een kleuter gekomen die niets meer heeft overgehouden van dàt wat er in de klas zich afspeelde.

natuurlijk een klas is geen kamp, dat weten wij ook. maar wat wel duidelijk is, hij heeft stappen gezet die wij met verbazing bekijken.

ik zelf ga het gewoon over me heen laten komen volgend schooljaar. begeleiden waar nodig is, maar hem zelf laten aangeven wat nodig is voor hem.

het zelf ondervinden, ontwikkelen en versterken, dat heeft hij gedaan !

zo hebben we dat de afgelopen maanden ook gedaan…

en zo gaan we verder…

20170605_094206

 

what we are looking for…

21032716_1820963634882168_3518914533430416340_n

or maybe we won’t…

gisteren stond ik ineens er zelf, ja IK stond daar ZELF, op het verjaardagsfeestje voor de 6 tal kindervriendjes van onze zoon.

niet meer trillend op mijn benen, niet meer stijf van de stress, neen gewoon zoals ik ben. zoals er nog maar weinig dagen zijn geweest sinds 6 jaar.

ik ben – al zeg ik het zelf – door op te ruimen – los te laten – afscheid te nemen – verliezen realistisch te bekijken – terug geworden wie ik ben.

ik was, nu ben ik !

oh ja !

straf, het is allemaal begonnen vorig jaar ongeveer bij het beginnen te schrijven van ‘mijn boek’, het werd niets toen – ik schreef wel en zelfs veel, maar met oneindig veel details, ballast en andere dingen, waardoor ik mezelf vragen begon te stellen –

wie wil dit nu lezen?

ik niet!

ik herbeleefde ook alles weer, diep en zeer intens, op de manier zoals ik die heel mijn leven kende, met alle tierlantijnen en alle shit er op en eraan. mijn vriendin zei me “je hoeft niet alles te herbeleven hé esther !’, ja zo ist, maar toen – wat kon ik eraan doen? –

ik wist het toen niet.

wel dat ik te veel ballast beschreef, ballast dat ik meedroeg als – het zwaard van damocles  – niets van te zien, maar innerlijk wel te voelen. voor een deel had ik mezelf een illusie geschapen. ik had en dacht dat wat ik deed het deed ‘voor de mensen’.

ja watte, toen mijn eerste lichamelijke mankementen zich begonnen te manifesteren, ging ik op streng dieet – maag, gal en pancreas sparend dieet – toen pas begon ik gewicht te verliezen, joepie ! uiteindelijk na een aantal maanden diëtiste bezoeken, het lukte!

daar ging het eerste wat ik noemde – ballast – eraf. joepie !

toen maakte ik een ‘een kronkel in mijn hoofd’ – gewichtsballast is ook rommel ballast ! -ik begon stilaan met ‘wat mag weg in ons huis’. de vraag – heb ik dit nog nodig? – kwam op en ik stelde die weer duidelijk open in ons gezin…

vanaf dàt moment komt de kunst van het loslaten. 

vorig jaar in september voelde ik dat er een grote verandering moest komen, de energie die ik voelde was torenhoog – in mijn lichaam ontwikkelde zich een cyste op de eierstokken van meer dan 13 cm die dan ook sprong een paar dagen voor de zoon zijn verjaardag – wij waren toen niet thuis, we logeerde in het huis van mijn tante die op reis was.

ik was uitgeput van het begeleiden van iemand, en was in die tijd al vastbesloten te stoppen met dat wat ik toen deed. stoppen met dat waardoor ik mezelf kon verliezen…

nu zijn we bijna 1 jaar verder, ik ben gestopt met dat wat ik hierboven schreef. ook op papier! eindelijk !

ik heb een verleden losgelaten van bijna 10 jaar.

maybe we will find somthing much greater then that

toen ik binnen ging in de spoed met weeën krampen op mijn enige eierstok wist ik dat dit ook een afscheid ging zijn van – het vorige –

het was ook zo, meteen een afscheid van endometriose waaraan ik 20 jaar heb geleden. afscheid van dat wat een vrouw een vrouw maakt – geen eierstokken meer – wel een baarmoeder, die hebben ze kunnen ‘redden’.

een klik kwam, afscheid nemen van dat wat je al 20 jaar ‘ziek’ maakt, dat is wel wat, de klik kwam met een goed beeld van de verder toekomst, zonder dat ziek zijn, hoe ging ik dàt doen???

de grote doorbraak kwam toen er ‘iets’ gebeurde – in de familie – dààr viel de oermoeder weg, er kwam niets in de plaats. de zeepbel van illusie brak ik stukken van elkaar. de gelijmde stukken konden niet meer ‘herplakt’ worden.

mijn kinderlijk aanvoelen van die bel, werd nu ineens sterk en realiteit. mijn vriendin zei over mijn ‘werk’ – dat ik toch nog heb gedaan om de situatie niet te laten escaleren en dàt is me niet gelukt  –  dat ik het familie karma heb veranderd voor mijn kant van de familie. ik kreeg daarmee plots mijn beeld van – oermoeder zijn – terug in de waarheid van mijn leven. Yes Yes Yes !

en dàt is de verandering, alles wat van vroeger was is anders geworden, heel anders geworden.

helemaal in de rauwe realiteit van afscheid nemen van een wonderlijke ‘broer’ die me door zijn levens beperkingen heen plots heeft doen inzien dat intuïtie een bijzondere kracht is om in en mee te leven…

het loslaten van dat wat vroeger was, heeft me doen opruimen van dat wat ‘vroeger nodig was’. dàt opruimen heeft me de ballast mee laten opruimen van dat wat ik NU niet meer nodig heb!

en dàt is de verandering!

ik ben er onwaarschijnlijk blij mee, ik kan dit alleen maar versteken, ik kan bijna weer zeggen, ja ik heb somthing much greater then that gevonden.

gisteren en vandaag sta ik daar! zoals ik zelf ben!

ik ben er dankbaar voor, en ga absoluut voor de mildheid in mijn leven, als oermoeder, als vrouw, zeker als mama en vooral als echtgenoot.

voor mezelf.

Muurprint_Metamorfose_van_rups_tot_vlinder_02