de laatste loodjes

van hoofdstuk 2 in deel 1 schrijven, ik haper …

er komt te veel ruis binnen, de storm heeft me uit de slaap gehouden, ik ben mijn evenwicht wat kwijt, straf ik verlang hevig naar de rustige momenten aan zee…

de zee

hoe ist het toch mogelijk dat ik daar zo een binding mee heb, ik kan ze letterlijk niet meer missen!

gisteren heb ik een pittig stuk geschreven, ik heb het weer helemaal moeten doorleven, en het heeft een nasmaak, ik vraag me echt af hoeveel shit mensen willen lezen?

maar blijkbaar verkoopt zo een verhaal goed, al hoe wel ik het daar niet voor doe, ik schrijf dat om nadien over dat onderwerp te schrijven voor de begeleiders van mensen met autisme, artsen en verplegers.

en toch, mijn hoofd zit vol, ik kan me heel moeilijk aan passen aan de storm van regeltjes en vakantie regelingen die me bij het binnen komen in ons huis zijn overvallen.

het goede nieuws is, onze nieuwe auto komt deze maand nog aan, maar dan is er weer een hoop geregel, nummerplaat, verzekering opzeggen andere opstarten en de andere ‘nieuwe’ van dit jaar ook bij onze verzekering bijvoegen.

op school wegen de laatste loodjes ook zwaarder dan gedacht, het herhalen en herhalen weegt zwaar op de zoon en dat keert zich tegen ons zijn ouders…

ja, ik ben even mijn concentratie kwijt geraakt met het boek, dju en dat is lastig, ik wil schrijven en slapen en het huishouden doen en wandelen, en opnieuw naar zee gaan…

ik weet het het kan niet! ja ik weet het!

de enige oplossing is om opnieuw gaan op te rommelen, overal een dag, nieuwe verfrissingen toelaten, rommel opruimen en weer verder gaan.

en misschien moet ik eerst even de laatste loodjes even laten liggen, mijn planning een beetje opschuiven en mezelf niet te strak gespannen laten schrijven.

morgen is een andere dag !

en vandaag is een dag van ;

Advertenties