mama dag!

het was mama dag op school!

een super moment, we moesten een matje, handdoeken, en een teiltje meegeven.

onze zoon die maandag niet naar school is geweest wegens – een dagje rust – toen wist ik nog niet wat er aan de hand was, nu wel…

had dinsdag het materiaal niet mee, ook omdat ik het vergeten was, hij zit niet echt goed in zijn vel de laatste weken – net na de paasvakantie is het begonnen…

hij is hier thuis dus wat onrustig en sluit zich meer en meer in zijn hoofd af waardoor ik en mijn man er minder grip op heb.

moeilijk, maar ik heb geleerd om hem dan goed te observeren en hem eigenlijk wat meer ruimte te geven maar hem wel op de gevolgen te wijzen van zijn niet toelaatbaar gedrag.

zo heeft hij vorige week vrijdag een heel moeilijk moment gehad, waarbij ik ook het noorden ben kwijt geraakt en iets deed waar hij toch moest over nadenken…

hij smeet vrijdag na een woorden wisseling zijn gsm stuk – schatje wil je nu meekomen – en het niet deed, en me daarna even fysiek liet weten hoe hij zich voelde, en ik ook even tijd nodig had en aangekondigd – mama stapt in de auto en wacht daar op u – de auto ben ingestapt daar op hem gewacht maar hij van onmacht en woede gewoon voor mijn ogen terwijl de buurvrouw erop stond te kijken, zijn gsm op de grond kapot smeet…

hij krijste het uit – ik wil een nieuwe! – en ik deed iets na een paar ritjes rond het blokje om er echt zeker van te zijn – iets wat hij niet verwachte.

ik reed naar de winkel waar ik die smartphone jaar geleden had gekocht en ik keek naar – zijn eerste tablet – ik kocht meteen een tablet voor hem met een aantal voorwaarden voor hem – ik kwam binnen en ging naar zijn spaarpot, deed hem open en begon zijn spaargeld te tellen…

daar was hij toch even stil van, hij die nog vertelde tegen de mevrouw van de winkel – dat hij dat nu uit zijn eigen spaarpot moest betalen – lachte nog naar hem en zei, oh ja, en kreeg meteen het verhaal waarom hij …

er stond alweer iemand achter ons te wachten en glimlachte bij het verhaal… hmmm dacht ik waarom toch die mensen die mee horen, ik voel me dan echt zo kwetsbaar omdat ik zelf nog niet bekomen ben van de situatie, maar ook omdat de zoon nog steeds in overdrive is en ik niet weet of hij ten volle beseft wat ik hier aan het doen ben en waarom ik dat doe…

ok goed die mijnheer stond gewoon te wachten, hij wist ook niet dat hij in zo een verhaal terecht ging komen…

ik kreeg van mijn man de opmerking; waarom nu en waarom zoveel geld voor een tablet? ja idd die 300 euro konden we wel voor iets anders gebruiken op het moment, dat is zo…

ik kreeg van mijn vader – nadat onze zoon het moest vertellen wat hij heeft gedaan – te horen dat hij mijn gedachten gang niet echt kon volgen, hij is stout en hij krijgt ervoor een tablet, die hij van zijn eigen spaarcentjes aan mama en papa terug moet betalen…

dan als ik die opmerkingen hoor van mijn zo dierbare liefdevolle mensen, dan ben ik zoals een pudding die in elkaar zakt en heb ik wel even tijd nodig om die innerlijke pudding weer terug in een normale menselijke vorm weer aan te kunnen nemen…

het heeft meer dan een weekend geduurd, ook maandag nog omdat de zoon en de man thuis waren en dat was echt onvoorzien…

dinsdag ben ik wat kunnen indalen en heb een beetje adem kunnen halen. maar toen ik hem dinsdag ging halen na de school wist ik het al meteen!

als hij niet in zijn doen is dan weten eerst de knopjes van de nieuwe auto het te verduren, dan gaat het van warm naar koud en als hij echt slechte zin heeft zet hij de temperatuur zo dat het echt niet past bij het weer dat we hebben…

dinsdag was het zo een avond, en dan ben ik wel op mijn hoede, maar blijf ik stil en zeg alleen maar stilletjes – ja schatje ik zie het, als je zin hebt mag je het vertellen…

dan hebben we een ietwat moeilijke maar wel ok avond gehad, hij is wel niet komen eten en er was niks goed maar het ging.

en toen in zijn bedje kwam het eruit – mama ik mis… – hij mist een klasgenootje dat hij wel nog had gezien voor de paasvakantie en er nog mee had gespeeld de laatste dag school voor de paasvakantie en erna niet meer had gezien…

ja een map blijft open staan …

mama ik mis echt mijn vriendje op school hoor! ik ga erbij zitten en zeg dat we het niet altijd weten wanneer mensen een besluit nemen om gewoon te verhuizen. want de juf had gezegd dat … was verhuisd in de paasvakantie, en dat heeft hem zo bezig gehouden, waar, wie, wat, hoe waarom?… en – ik heb er nog zo leuk mee gespeeld mama!

ja dat was duidelijk, dus gisteren was het mama dag – hij is super begaan met mama – mama nu gaat er dat gebeuren, mama we staan achter – mama nu moet ik nog wat blazen om het bubbelbadje voor je handen, voeten, mama je moet nu wel je ogen dichtdoen he, ja mama nu moet ik zo wrijven, en dan zo… massage op de rug ging veel sneller dan ik had gezien van de juffen die het zoals een
stewardess aan het voordoen waren voor de kinderen…

ik heb er mee gelachen, hij ook, en heb me helemaal overgegeven aan zijn liefdevolle – mama het is heerlijk hé, mama het ruikt zo goed hé, mama het is zo zacht he, voel is aan mijn handen, mama die komkommers zijn niet om op te eten hé, mama, voel je die bubbeltjes – terwijl hij met een rietje in het hele kleine beetje water aan het blazen was… mama, ik zie je graag hé!…

en toen kwam er een gedichtje op het einde, de andere kinderen stonden zo stil het voor te zeggen en hij stond het perfect gedichtje te springen! ja dan zie ik ook wat er is, het was zo spannend geweest dat beweging de enige methode was om alles te gaan verwerken…

mama, vertel het nu! zei hij, en toen vertelde ik aan zijn juf hoe hij zijn klasgenootje mist…

ja het zijn lastige dagen geweest ook in de klas, en nu zit ik hier te schrijven, omdat ik niet goed weet hoe je een kind van 6.5 moet gaan vertellen waarom mensen doen wat ze doen en waarom hij dat uit zijn hoofdje mag halen en weer verder mag gaan…

mama zei hij, ik heb er een foto van gemaakt met mijn ogen en heb het in mijn hersenen gestoken DAT KAN NIET MEER WEG GAAN !

ja, dat is zo schatje, en nu moeten we eigenlijk gewoon doorgaan schatje, dat is wat het leven doet schatje…

ja maar dat is voor hem niet zo…

en dus hij is niet makkelijk deze dagen…

het zit in zijn hoofd, hij heeft er en ‘foto’ = herinnering – van gemaakt en dus zal hij dat nooit vergeten…

en ik weet heel goed dat dit iets is dat zijn hele leven hem parten gaat spelen, ik kan er dus ook niet tegen en ik kan het evenmin aanvaarden want geen afscheid nemen is niet te begrijpen…

dat zijn levenslessen die noodzakelijk zijn om weer verder te kunnen gaan…

en toen vroeg hij – juf mag ik het bekertje crème meenemen naar huis om mijn en mama’s handen nog in te smeren?

en nu staat dàt bekertje crème in zijn kast naast zijn bed, omdat ik dat ook heb om mijn handen – zacht te maken –

en zo gaan we verder, vandaag is een andere dag…