de verhalen van ons leven

het is een boek – de verhalen van ons leven – verander je zelfbeeld en verbeter je bestaan.

het is geen simpel boek, er is wetenschap gekoppeld aan gebeurtenissen en oefeningen… ik heb het ooit gekocht, ben er beginnen in te lezen en ben niet ver geraakt, omdat ik niets met de gebeurtenissen had, toen…

nu dit weekend ga ik met een vriendin weg. de natuur van Duitsland in. ik weet dat we 3 uur moeten rijden. verder dat ons verblijf een gezondheidscentrum is dat Sativa noemt en de rest laat ik gewoon op me af komen.

ik heb mijn verhaal, zei heeft dat van haar. de nadruk dit weekend is haar verhaal, en onze gezamenlijk verlies van zwangerschap. dat van mij ver in het verleden, dat van haar 9 maanden geleden.

ik ben gaan wandelen daarnet, graag had ik wat helderheid gekregen, ik heb alleen plezier op gedaan. alleen wandelen met de vraag die steeds terug kwam, de verhalen van ons leven…

deze morgen las ik een geweldige quote

22310354_1840362166275648_8517032754189432031_n

ik weet dat herinneringen veel impact op mezelf hebben, en plots besefte ik dat ik het afgelopen jaar wel degelijk ‘afstand’ van de beladenheid van mijn herinneringen heb kunnen doen. de beladenheid is er af van mijn herinneringen. de beladenheid was een berg, nooit had ik die berg kunnen opklimmen met die ballast op mijn rug.

nu wel. het gaat voorbij ! ik heb die ballast één voor één uit mijn rugzak genomen, gecomposteerd en weer verder gestapt…

ik liep daarnet door een ‘hoopje’ van een andere hond, bijzonder onaangenaam, ik heb mijn schoenen terug schoon gekregen door gewoon te blijven wandelen, gewoon blijven wandelen, extra kilometertjes door het mulle zand, in de zon, met een prachtig landschap.

dat was het afgelopen jaar ‘ het verhaal van mijn leven’.

en dit weekend, ja ik moet zeggen ik ben weer wat onwennig, zoals de vorige keer toen ik met haar enkele sessies begon te bewandelen. het liep vlot, en dat gaat dit weekend ook zijn…

laat die verhalen maar komen…

die van mij zijn gecomposteerd, ik kan ze nu gewoon bewandelen, hop die berg op en er weer gewoon af…

All-focus

All-focus

All-focus

All-focus

en het boek, wie het boek wil, laat maar een seintje, ik stuur hem op !

 

“Bouillonblokjes van ’t leven” Carine vertelt

20840623_594859597570053_6802516822402600832_n

Vandaag, vier jaar geleden…

Ik was nog maar enkele weken terug thuis na de ‘bedevaart’ die ik maakte om het verdriet van het heengaan van Milou te verwerken. Op deze reis ( het verhaal Après Milou) had ik in één van de hotels kennis gemaakt met een middelgroot schattig hondje. Een West Highland white terriër, een leuk hondje dat er toch wel wat stoer uitzag en me rustig benaderde om me in mijn verdriet te troosten.
Terug thuis dacht ik nog vaak aan dit hondje, want vlak voor mijn vertrek naar la douce France had ik via mijn dierenarts gehoord dat er een tienjarig Westie-hondje in het asiel was beland. Ik vroeg me af of dat oudje er nog steeds was. Misschien was hij ondertussen al geplaatst?

Ik keek op de website… en daar stond hij dan.. een beetje verdwaasd maar braaf te poseren om zich te ‘verkopen’ aan een nieuwe baas. 
Een telefoontje naar het asiel gaf me een duidelijker beeld van zijn achtergrond. 
De honden waren oorspronkelijk met zijn drie : twee Westie hondjes en een Mechelaar. De eigenares van de honden was gestorven na een slepende ziekte en de honden waren in de zorg gekomen bij de dochter van deze vrouw. Drie maanden lang verbleven de honden in het huis – verzorgd door familie en vrienden – en voor de jonge Mechelse herder werd een nieuwe thuis gevonden. 
Het huis werd verkocht en de Westie honden kwamen naar Canina, ons asiel te Essen, omdat Canina als één van de weinige asielen in Vlaanderen oudere hondjes aanneemt. 
Ceasar was acht, en Westie tien. 
Ceasar werd vrij vlug geplaatst. En dat maakte dat Westie het laatste stukje van zijn thuis zag verdwijnen. Hij sloot zich op in zichzelf en kwijnde langzaam weg… voor hem hoefde het allemaal niet meer.

En zo kwam het dat ik die vijftiende augustus – heel aarzelend – een kijkje ging nemen in het asiel. Het was een ongebruikelijke dag (feestdag), maar ik mocht toch een kleine wandeling met het verweesd hondje maken, dat tegenstribbelend met me mee ging. Hij keek telkens achterom naar het asiel en de dame die hem daar verzorgde. ‘Nu gaan ze me dàt toch ook niet afnemen?’ zag je hem verbijsterd denken.

Ik begreep dat dit wezen tijd nodig had, en veel liefde. 
Ik nam hem met me mee voor een proefdagje en tja… hij is hier nooit meer weggegaan.

Vanzelf ging het zeer zeker niet. Westie had een grote muur rond zich heen gebouwd, en had heus geen zin meer om zich nogmaals met hart en ziel aan iemand te gaan hechten. Hij was rustig, deed niets kwaad, maar leefde zijn eigen hondenleven. Kwam ik te dicht met mijn affectie, dan kreeg ik gelijk een grom. Ging ik wandelen met hem, dan trippelde hij onverstoorbaar mee met de eerste beste wandelaar die er wel leuk uitzag. We hadden geen band.

Na ongeveer een jaar van veel liefde en geduld, gebeurde er toch een klein wonder…
Ik kreeg een mini opstootje van de MS toen ik hier in gezelschap van enkele vrienden hout aan het stapelen was. Ik viel op de ziltige grond en was op dat moment heel kwetsbaar. Mijn vrienden droegen me naar het huis (in de kruiwagen!) en legden me in mijn bedje. Op het moment dat ik daar lag op die natte bosgrond, heeft mijn kleine vriend een klik gekregen. 
Hij week niet meer van mijn zijde en vlijde zicht lekker dicht tegen me aan. 
Die dag begreep hij dat ik hem nodig heb. Elke dag van ons verder samenzijn. Hij was er voor me en IS er voor me, sinds die dag. 
Een rots in de branding, een baken van rust en liefde. Wat bof ik met zo’n maatje.
Ik weet dat de klok tikt, veertien jaar is best oud voor een Westie hondje, maar ik geniet van élk moment samen. 

 

foto van Carine Schelkens door Margo Tilborghs van Carine haar facebook pagina gehaald

https://www.facebook.com/Carine.Schelkens/

https://www.facebook.com/profile.php?id=100011380537424

____________________________________________________________________________________

vandaag deel ik graag het verhaal van Carine, in augustus kon ik kennis maken met haar verhaal op de westieclub fb pagina.

het is een bijzonder verhaal, ook omdat ik het me perfect kan voorstellen. ook wij hebben een westie die het liefst ‘op’ ons komt liggen als ze voelt dat er iets is…

& Carine heeft een boek geschreven !

“Bouillonblokjes van ’t leven”

20953014_1974096232869487_2007519481770019526_n

ik zou zeggen, ga eens kijken op https://www.facebook.com/Carine.Schelkens/ om haar mooie verhalen van het leven te volgen, het is de moeite waard !

Aan Carine zelf, succes met al je verhalen ! ik lees ze met veel plezier en veel succes met je boekvoorstelling !

Hopelijk ontmoeten onze westies en wij elkaar eens?!

geen signaal opgevangen

het is normaal zei de dokter,

in het begin van het schooljaar tieren de virussen en bacteriën welig. alles erop en eraan, ja ja en het liefst tegelijkertijd. (misschien straks de luizen nog, die komen als de verwarming op gaat in de klas).

dus ja het is normaal, en toch heb ik weer een lesje geleerd. ik heb blijkbaar een signaal niet opgevangen, borrelende darmen – ik dacht dat het lag aan de cornflakes dat ik at en die nieuw in mijn dieet was – blijkt dus ‘iets’ dat wel overgaat van mens tot mens.

nu hebben we het allemaal zitten, of toch bij mij is het over.

gisteren komt mijn zoon aan het handje van zijn juf naar buiten, hij heeft last van zijn buikje en heeft niet gegeten…

ja dat hebben we geweten, tegen borrelende darmen valt niet veel te doen buiten ‘ze sparen’ en veel drinken…

ik heb al pudding met appeltjes – zonder koekjes – gemaakt vanmorgen want hij zal toch iets moeten gaan eten…

https://www.oetker.be/onze-recepten/r/vanillepudding-met-koekjes-en-appel.html

hopelijk gaat alles goed vandaag en is hij zondag ok!

DSC_0013

 

hard gelachen !

woman-2534582__340

ik besef vandaag ineens hoe het is om volledig – gestopt te zijn – na in 2007 me volledig te geven in een nieuw project.
het is nu 10 jaar dat ik me volledig heb gegeven, in verschillende dingen maar altijd de natuur als belangrijke factor.

vandaag in de herfst 10 jaar geleden, begon het, en nu is het gestopt.

ja het is wennen, heel erg wennen zelfs, ik moet niet meer &&&&&… nu is het het huishouden ! & mezelf, mijn gezin en vrienden.

toen ik daarnet een fictieve training verzon voor een blogoefening heb ik heel hartelijk zitten te lachen, want soms was het ja waanzinnig – hahahaha…

https://esthercuyvers.wordpress.com/2017/09/11/stel-je-voor-dat/

vandaag is het de eerste dag dat ik met het broeden ben begonnen, ik voel het en denk dat ik weet waarop, maar of dat zo is, dat weet ik nu nog niet, dat zal de tijd uitwijzen !

en dàt is helemaal prima. op naar de 44 – 8 met een mooie gezonde en rustgevende houding, nieuwe wel maar wel aangenaam gevoel van ZIJN…

20663683_1535619969794591_4066134020735461854_n

Amai

gisteren ons Florijn goed in het oog gehouden

om 19 uur richting dierenarts, ze hebben vocht van zijn longen getrokken en ons niet zo een goede vooruitzichten meegegeven.

morgen mag ik bellen omdat dan een ‘specialist labo’ in de dierenartsen praktijk aanwezig is.

‘hoe het vocht daarin komt?’

we gaan het weten morgen…

hij was plots ernstig ziek als we hem gisteren binnen brachten, toch zag ik onze tuin en living kater nog door de tuin wandelen en naar de vogels kijken.

het rare is, toen we het nieuws hoorde reageerde we heel anders, mijn man ging meteen in de aanval naar mij toe over het budget – binnenstappen met een poes foto’s nemen en een ingreepje uitvoeren + 100€ – en ik werd even overspoeld met het nieuws, het nieuws viel wel over me maar verdween ook meteen in het weg spoelgaatje…

zelfbescherming en overlevingsmodus waarschijnlijk…

vandaag ga ik als een mama zombie, zitten in de binnenspeeltuin met onze zoon, want ja het tast mijn energie aan.

ons florijn zit nu nog buiten, ik heb de atelier opengezet, waar hij  warm binnen kan slapen en rusten, net ons Florijn heeft nog een beetje te veel schrik van onze zoon, ja hij is ne bange mensenkater, binnen samen met onze zoon is geen optie.

op naar morgen middag, dan weten we meer…

20160215_091407

de klappen van het leven

soms heb je geen

woorden meer

om te weten

 

dat net dat

wat je dierbaar is

in het leven

 

te horen

in slecht nieuws

dat zich opstapelde

 

alsof het mooi

opgestapeld moet worden

in een stère hout.

 

kon ik maar van het nieuws

dat gisteren binnenliep

brandhout maken

 

en opstoken…

de lucht in….

____________________________________________________________________________________________

soms heb je geen woorden voor dat wat er gaande is in de familie. we hebben de afgelopen maanden meer in het ziekenhuis gezeten dan erbuiten geweest. vanaf februari al. eerst ik, dan mijn grootmoeder, nu slecht nieuws van de broer met beperking van mijn man.

ik heb er even geen woorden voor. het leven staat even helemaal te beven…

ok met mij gaat het een week na de operatie goed. wat een geluk.

ik vertelde tegen mijn man dat ‘we nog meer het plezier moesten gaan opzoeken’ anders gaat het nog heel moeilijk worden, langs de kant van mijn man.

hij heeft zijn vader 3 jaar geleden verloren aan prostaatkanker, ik ben nadien ziek geworden aan mijn schildklier met een jodium behandeling en uiteindelijk ook een auto-immuunziekte, zijn mama weet nog steeds met haar verdriet geen blijf en is in stagnatie in haar leven, ik word nog zieker en verslind mijn eigen schildklier, ik genees weer, en nu 2 operaties op korte tijd.

nu zijn broer ernstig ziek, met een mama die niet meer weet wat en hoe.

ik heb het heel erg te doen met mijn man. hij is de allerliefste van de wereld, maar nu is het even bikkelhard…

een gehandicapte broer die niet kan spreken in het ziekenhuis, het komt heel erg aan…

ik ga opzoek naar iets plezantst om elke, week en maand te doen voor ons… start!

Het is niet het doel,het is de weg in het proces (1)

 

 

 

de tijd…

ik heb niet alle tijd meer vandaag

om de blogs te lezen die in mijn mailbox zitten.

sorry,

ik ga ze nog wel lezen…

alsikteruguithetziekhuisbengekomen en tijdhebomrechttezitten en eventekijkennaardelucht en dewindtevoelen want frisseluchtdoetwonderenalsjeuithetziekenhuiskomt, dan ga ik lezen !

en om heel eerlijk te zijn, ik heb een GEWELDIG weekend gehad

met

20170610_121224

20170610_121350

de eerste en tweede bloei van mijn Pelargoniums

en met de geweldige westie wandeling van gisteren

20170605_094206

totoverenkeledagen en veelplezier en schijfgenot!