Je weet meer dan je denkt…

“Als je een levend lichaam hebt,
kan niemand vertellen hoe je de wereld moet ervaren.
En niemand kan je vertellen wat waarheid is,
omdat je deze zelf ervaart.
Het lichaam liegt niet.
Stanley Keleman

Het is geen toeval, alles komt zo synchroon samen, ik sleur deze dagen weer met een boek rond, gewoon even uit mijn boeken kast geritst – handboek chakra psychologie – en wat wil het toeval – intuïtief weet ik gewoon dat ik mijn kans NU kan grijpen en aan mijn wielen kan gaan werken – door te gaan schilderen en door ‘in’ die levensfases te kruipen door mijn boek te schrijven –

Ik die mijn boek uit mijn kast heb geritst om mijn schilderwerk vorm te geven heb dit boek nu naast me liggen en lees wat mijn hartje warm maakt, ik heb intuïtief de juiste opbouw gekozen voor mijn boek voor ik het handboek chakra psychologie uit de kast haalde, want JAWEL ik zie de zelfde structuur ook hier opduiken!

Ja mijn autodidactische eigenheid geeft me nu de vruchten en daardoor ben ik zo dankbaar!

Het maakt het schrijven zoveel makkelijker!

Ik ben nu aan het tweede hoofdstuk bezig!

Ik heb gisteren een reactie gehad van mijn schrijfcoach.

‘Je ziet meteen uw creativiteit en het is een origineel boek, geen klassiek boek.’ & ‘een goede opbouw, houden zo’ !

Kijk dat is een motiverende boost om U tegen te zeggen!

En nu!

Start ik opnieuw, deze morgen al wat geschreven! Ik heb een aangenaam ritme gekregen, om 5 uur opstaan, mijn tekst herlezen van gisteren en beginnen te schrijven, om 7 uur de zoon mee naar school helpen, en dan even doorschrijven tot 10 uur 10.30 soms tot 12 uur en dan het huishouden …

Ja het bevalt me wel!

Ik ben echt blij!

Tot schrijfs, morgen zitten we in Nederlands Limburg richting Schin op Geul naar de orchideeën tuin en de omgeving gaan verkennen! Daar kijk ik heel erg naar uit!

beeld je eens in…

het witte papier
de witte canvas
het garen
de stof
het zijn meestal je dragers

de dragers
van je hart

vanuit je hoofd naar je hart

creatief bezig zijn
is meestal de verbinding maken
van hoofd naar hart

intuïtief weten we wat we ‘op papier’ zetten
het verteld altijd een heel verhaal

soms komen daar dromen uit
beelden waarnaar
je verlangt

droombeelden
imaginaire beelden
visualisaties

beeld je eens in!

deze zin kan je aan het werk zetten

door te schrijven
door te tekenen
door te schilderen
door te boetseren
door te creëren

probeer het vandaag eens te doen!
en kijk wat er komt!

alleen daardoor….

foto van My life Inspiriti.

wel…

wel,

gisteren heb ik een aantal uren in de auto gezeten, ik heb heel de uitleg gehoord van het dodelijk auto ongeluk gisteren morgen dat het land in twee deelde (of toch bijna). ook gehoord dat er naast het spoor mensen liepen en een baby daarbij zijn leven verloor, misschien?, een verder onderzoek zal moeten uitwijzen …

wel,

wees gerust, ik ga het niet herhalen het nieuws van gisteren, vandaag is er immers ander nieuws, dat hoor ik straks

wel,

het is me opgevallen dat bijna elke geïnterviewde die gisteren in de morgen en in de avond op radio 1 zijn antwoord begon met WEL…

ik kon het gewoon op voorhand voorspellen, wel wel wel…

stel je nu eens voor dat mijn intelligentie test -afneemster bij elke test tegen me zei,

wel nu gaat het een pittige hersenconcentratie neurotransmitterende gestimuleerde test worden, (knipoog), dan had ik welzeker opgestapt en nooit meer terug gekeerd.

maar dat deed ze gelukkig niet. ik ben gisteren naar Mechelen gereden om bij Indigo vzw* testen af te leggen. het testen en de eventuele officiële diagnose krijgen, hoort bij het hele proces. 3 testen van ongeveer 1 uur en half, full options tests horen er gewoon bij.

Wel,

gisteren was het de eerste, en het was fijn ! alhoewel ik behoorlijk sterk op mijn zwaktes en mijn sterke ben gebotst – oh ja hoor bevestiging van wat ik al wist – was het fijn.

want zeg nu zelf, leg het woord,

  • roekeloos
  • existentieel
  • alinea

eens uit?

daar ben ik wel van verschoten, woorden uitleggen, dat is wel pittig…

en dit is maar een greep van de zovele vragen sessies.

wel,

ik ben klaar voor de volgende volgende week dinsdag en donderdag, om pas voor kerstmis te weten hoe mijn ‘verstand’ in elkaar zit.

wel,

ik verwacht geen harmonie die de trommetten met een mooi ritme doet toeteren…

(ik heb met me daarna wel eens goed gelachen, een heerlijke les in zelfs -be – spiegeling )

woman-2534582__340

* http://www.indigovzw.be/Home

goud vinden in jezelf

gisteren hoorde ik bij Thomas speelt het hard een geweldige uitspraak van een bekende pianist
– ik ga het even vrij vertalen –

– oefenen en blijven oefenen. geloven dat er goud in jezelf te vinden is, er naar graven door te oefenen, te blijven oefenen. zo herinneren je vingers en je brein de wegen naar je gouden opslagplaats. en plots ontdek je een klein plekje goud, blijf dan oefenen om je hele voorraad goud te vinden om het later te laten zien, horen, voelen, proeven, ruiken… –

blijven oefenen en geloven in je goud dat je gewoon vanzelf hebt…

ga ervoor, ik ga er ook voor !

of het verhaal van de roos…

maar dit verhaal is voor later…

_______________________________________________________

https://www.canvas.be/thomas-speelt-het-hard

trouwens een kijkers tip voor coachen en andere begeleiders, het is niet alleen een programma, het is een heus project met jongelingen en goud in hun hart…

een topper op tv joepie !

 

de wijsheid in het lichaam

daarnet tijdens een gesprek met een vriendin en door mijn vorige blog van vanmorgen is me iets opgevallen…

namelijk – door alles wat ik heb meegemaakt op lichamelijk vlak heb ik veel geleerd over mezelf & over mijn lichaam.

ik sta er eigenlijk niet meer bij stil.

toen ik voor het eerst op jonge leeftijd in contact kwam met allergieën wisten mijn ouders na lange tijd zoeken wat die allergieën triggerde! die aanleidingen werden beperkt.

toen ik zelf later CVS kreeg hadden we na lang zoeken en onderzoeken een sleutel gevonden tussen aangepast eten en eten tot jezelf nemen & evenwichtig met de omgeving omspringen – de omgevingsfactoren onderzocht in het positieve en negatieve – en daar hebben we een evenwicht in gevonden en proberen te houden.

toen ik een doorbraak meemaakte door naar een arts te gaan die ook alternatief werkte gingen we nog dieper werken op het emotioneel welzijn, en lichaamssystemen op elkaar af te stemmen.

vragen waren niet meer nodig mijn lichaam vertelde het zelf waar er een blokkade zat. straf ik mocht geen appels meer eten en niet meer gaan wandelen als de berk in bloei stond, moest eerst even op streng dieet en wist heel goed dat mijn lichaam even uit zijn toenmalige comfortzone moest komen om te kunnen genezen…

ja ik neem even een draai. een lichaam dat uit het verleden moet gehaald worden door middel van diepere holistische zienswijze met aangepaste tincturen, voedingssupplementen en homeopathie.

en natuurlijk als het ene in actie schiet volgt het andere. de geest reageert op het lichaam en andersom. het zit dus ook tussen de twee oren… ja ja…

dikwijls zie ik het bij mezelf terug komen. te veel van het zelfde eten, plots het niet meer kunnen laten dat is altijd voor mij een ‘alarmpje’ een onderzoeksalarm en iets dat ik ga bevoelen – is het wel goed voor me?

als ik dat ‘alarmpje’ begin te onderzoeken kom ik dikwijls bij confronterende gedragsontwikkelingen & natuurlijk bij hardnekkige patronen uit. patronen die terug gaan in de tijd van ‘toen’ en hoe je bent opgevoed of wat je hebt gezien – hoe je dacht dat het moest – bij een levensgebeurtenis.

de cirkel is dan bijna rond – lichaam reageert – op gewoontes – door onderzoek antwoorden – aanpassing van gedrag – inzicht verwerven – uit de comfortzone – anders gaan eten – anders gaan leven…

ok goed zo simpel is het dus niet. het blijft een strijd tussen lichaam en geest als je je geest de emotie niet meer kan bewaken en een beetje sturen.

ook ik ben heel lang heel kwaad geweest op mijn lichaam, een lichaam dat voor mijn emotionele verbeelding me heel erg – in de steek liet – ik dacht dat ik er alle reden voor had om zo over mijn lichaam te denken, toen was het heel ‘echt’, mijn lichaam liet mij in de steek? ja, wie is ‘mij’ in dit verhaal? …

toen ik bij de neurochirurg op controle moest zei hij de wijze woorden – zie dat je iets aan je geestelijke en emotionele stress iets gaat doen ! – ik wist innerlijk meteen waarover hij het toen had, maar verstandelijk dacht ik alleen maar aan het vast gevezen plaatje dat mijn nieuwe – hals tussen wervels – vasthield.

in 2010 kreeg ik deze wijze woorden, ik had toen al heel wat achter de rug van lichamelijke ongemakken en pijnlijke periodes.

het is pas vanaf dit jaar dat ik plots doorheb dat mijn lichaam net als mijn inborst één zijn en zeer sensitief zijn en zo ook behandeld moeten worden in de éérste plaats door mezelf.

ik ben niet – hij en zij – of mij. we zijn één.

vandaag is het weer een mooie dag, ik heb de keuze om mijn lichaam vooruit te laten gaan of niet.

a) ik kan mijn pillen die de schildklierwerking moeten vervangen niet nemen…

b) ik kan niet natuurlijk mijn cyclus inleiden voor mijn eigen goed…

ik kan wel wat beïnvloeden met mijn verstand dat ‘wil of niet wil’.

ik wilde vroeger zo graag genezen!

ik genas niet omdat ik te veel ‘wilde’ genezen. ik respecteerde de tijd van mijn lichaam niet…

mijn vriendin zei me net de gevleugelde woorden ‘je staat daar niet bij stil als alles normaal gaat, maar als het niet normaal gaat zoals je dat gewoon bent, dat voelt niet normaal’ en ze trilde een beetje omdat ze ook iets ingrijpends heeft meegemaakt dit jaar.

ik heb dus zelf heel erg lang gedaan om te komen tot het inzicht dat mijn lichaam zijn eigen wijsheden heeft. ook al kan ik al lang mijn ‘onderzoeken’ doen, en reageer ik ook op dat wat ik kan zien en onderzoeken… er zijn nog steeds blinde vlekken en ja hoor ik heb ook soms terug vallen, maar steeds minder en minder, de stress die van buitenaf komt krijgt steeds meer een ‘glijbaan’ voor zijn neus, die stress schuift steeds meer van me af…

ik ben meer bewust.

ook als mama.

ik geef het met plezier door aan mijn zoon, maar hij heeft het gewoon in zich.

 

onze zoon heeft die wijsheid van nature, hij leert mij wat mijn wijsheid is…

heerlijk toch !

dcf1700d6c8ef82327a446ae640bce39ea6895c1

 

 

 

 

House of soul

bijna al mijn planten staan binnen. ze geuren nog steeds, mijn atelier gehuld in verschillende geuren, omdat ze maar net door mijn handen zijn gegaan en nog moeten bekomen van die handelingen.

ik heb iets gemerkt bij het onder handen nemen van de planten van mijn moeder. die staan in plastieken potten. er was zeker een verschil van wortelvorming en bladgroei. het is voor de pelargonium toch niet ideaal in dat soort potten te staan.

mijn planten staan allemaal in aardewerken potten, het is een groot verschil in bladgroei en wortelgroei.

pelargoniums zijn van nature als sterke planten, ze kunnen tegen een stootje, droogte en nat weer ze kunnen er mee om. moeilijk is het helemaal niet om ze te houden als terrasplant, maar ze vragen wel een juiste behuizing.

aardewerken potten.

in het voorjaar heb ik er 20 besteld. ik weet nog dat ik er al een hele kar had gekocht en aan de kassa er nog meer bestelde. de mijnheer aan de kassa vroeg of ‘ik ze opat’, ik zei met plezier JA, want ik ben fan natuurlijk…. toen ik de dozen ging ophalen riep hij nog – smakelijk, en dat hebben mijn planten geweten, ze groeien er dus beter in dan in plastieken potten.

ik heb bepaalde planten overgeplant in de aardewerken potten die ik nog kon vinden. niet de beste tijd van het jaar om dit te doen, dat weet ik, maar een prachtige plant zo maar laten staan, dat kan ik niet…

ik heb de sterkte planten laten staan in hun lelijke zwarte en bruine plastieken containers, die redden het wel, de andere fragiele die hebben een andere pot gekregen, ik ben dus benieuwd wat ze gaan doen in mijn atelier?

All-focus

All-focus

groot worden

” Kunstenaar Frans Hofmeester filmt zijn dochter Lotte iedere week sinds haar geboorte. Hij was bang dat hij zou vergeten hoe ze eruit zag. Vandaag wordt ze 18 jaar en ter ere van haar verjaardag maakte hij dit bijzondere portret” bron NOS

http://www.franshofmeester.nl/indexlv/indexlv.html?v=ME1v1djBu-4

ze worden zo groot, het gaat zo snel…

deze kunstenaar heeft gelijk, hij heeft een uniek beeld neergezet van zijn kinderen. gewoon even de tijd nemen en het gewoon doen.

en ja hoor, het is een mooie timelaps van kinderen die ik niet ken, maar wel beelden van herken, ik herken mezelf in het meisje in de zin van – ouder worden – ik herken het jongetje omdat ik hier zelf een kleuter heb rondlopen.

ik ben blij nu ! ik kan heel erg veel van hem genieten nu.

nu eigenlijk nog maar een paar maanden met hart en ziel… ja helaas ik heb een moeilijk post partum periode gehad. steeds net op het randje van een PPD geleefd, ik ben een koorddanser geweest… (de tranen staan in mijn ogen als ik dit schrijf, oh wat heb ik een grote evolutie ondergaan in 1 jaar tijd…)

ik kan er de vingers nog steeds niet opleggen waarom ik het het moederschap zo verschrikkelijk moeilijk heb ervaren, het heeft zeker met perfectie te maken en nu begrijp ik ook beter dat het wel zwaar was als ‘chronisch vermoeidheid patiënte’ en ASS in mijn beeld, me constant aan moeten passen aan de dagdagelijkse aanpassingen. mijn leven stond stil, en verder had ik het gevoel overal achterna te moeten crossen, of overal ‘voor te blijven’ .

nu is het voorbij, het is voorbij ! HET IS VOORBIJ ! JOEPIE !!!

ik merk het aan de kleinste dingen die nu ‘gewoon gaan’ zoals normaal in mijn leven. er zijn zo van die ‘eik punten’ waaraan ik dat kan zien. zoals afgelopen vrijdag het pannenkoekenfeest op de school van onze zoon.

het eerste pannenkoeken feest herinner ik zelfs niet meer, zover weg was ik, het tweede vol zenuwen en onrust dat ik gewoon een black-out kreeg toen er maar pannenkoeken bleven komen en we ze zeker niet op kregen. ik had gewoon te veel bonnen voor pannenkoeken gekocht. verschrikkelijk was het – pannenkoekengruwel bij Halloween –

deze keer had ik donderdag weer te veel bonnen besteld, ik wist niet dat mijn ouders mee gingen komen en ik moest bestellen. ik bestelde 10 bonnen – dat zijn dus bijna 20 pannenkoeken! ik loste het anders op, ik gaf de kleinste net genoeg boterhammen mee en ik zei tegen mijn man dat hij niet te veel moest eten en ik at alleen dat wat ik net nodig had. mijn ouders aten hun portie plus een dessertje… we hebben ze op 2 na opgegeten en hebben nog iemand er een plezier mee gedaan!

& niet te vergeten, aan onze tafel was wel wat animo, want elk vriendje dat onze zoon heeft is gewoon komen aanschuiven!

deze keer zat ik daar te lachen en ja hoor ook even terug te denken aan toen…

een heerlijke gewaarwording !

en volgend jaar neem ik terug 10 bonnen, we zullen wel zien!

want groot worden dat doen ze toch !