de zetel

ik maak plaats

hoe het nu verder gaat, dat kan ik nog niet vertellen, maar iets kan ik al wel vertellen.

je neemt dikwijls beslissingen die je al lang had “moeten” nemen als je een diagnose krijgt en een vervolg daarop.

zoals gisteren.

ik neem steeds beslissingen die al lang genomen hadden moeten worden wanneer ik op gezondheidsvlak met een vervolg diagnose te maken krijg.

ik stel mezelf de vraag, wat kan er verbeteren aan mijn leven, wat is frustratie en wat kan ik eraan doen, hoe kan ik iets verbeteren waarvan in last heb en een meerwaarde is voor heel het gezin…

ik zelf kan veel doen op gezondheidsvlak nog steeds voor mezelf. dat doe nu even minder goed dan een maand geleden, ik heb even time – out gekregen van mijn diëtiste omdat de stress zich had opgehoopt en zich helaas nog verder ontwikkeld in ons leven. (de feestdagen zijn totaal anders als vorig jaar, en ik heb het daar persoonlijk moeilijk mee, maar ook binnen het gezin is het extra lastig dit jaar).

ik heb in het groot wel een doel opgeschreven bij mijn diëtiste – volgend jaar geen suiker meer in de week – wel als het moet gecontroleerd in het weekend, en anders helemaal niets meer punt.

vorig jaar is me dat gelukt met de alcohol, het is me gelukt te stoppen met koffie te drinken vanaf maart, en nu dus de suiker onder handen nemen.

misschien nog eens – 9 kilo volgend jaar wie weet?

dat ga ik dus doen, voor mezelf met een onrechtstreekse meerwaarde voor het gezin.

en gisteren hakte ik een andere knoop door die al een jaar op onze schouders, rug en hals woog, de zetel waar we een jaar in zitten ZIT niet goed. hij is gekregen, een jaar geleden hadden we hem nooit naar hier mogen halen, toen hadden we al in gedachten van een nieuwe gezinszetel te kopen, maar neen wij wenste op reis te gaan…

ik kreeg een chronische hals – rug verbinding ontsteking die me een aantal beurten kine koste het afgelopen jaar. en gisteren was ik het moe! kots moe ! geen extra pijn meer voor mij !

gedaan, het is gedaan met de zetel waar ook mijn man van mening is dat hij niet goed zit…

ik ploos al een aantal keren afgelopen maanden de website van Ikea uit, hmmm niet echt iets naar mijn zin en de meerwaarde voor onze zit houdingen en zetelgebruik…

ik verloor me zelf een paar keer helemaal in zetels zoeken binnen ons budget en gebruik. het web niet de oplossing.

gisteren had ik er genoeg van, ik reed de kinderen naar een verjaardagsfeestje, en stopte hier bij Odrada, een meubelzaak vlakbij huis. ik kocht binnen het uur een zetel, iets boven het budget dat wel maar helemaal binnen het gebruik van ons gezin!

ik maak plaats

deze dus, met opbergruimte en uitschuifbare slaapbank, verstelbare hoofdsteunen, in een ruwe gespikkelde donkergrijze stof die warm aanvoelt, voor een mooi bedrag (1499€) dat we kunnen uitgeven aan een zetel voor dagdagelijks gebruik.

gratis thuis geleverd ! ik moet dus niet opzoek naar een huur camionette voor de zetel gaan te halen en in elkaar te steken en zo verder…

wel is waar…

geen vakantie dus dit jaar… voor mij geeft het niet, mijn man mag gerust gaan… ik blijf thuis, lekker liggen met de zoon en de hond in de zetel…

met een goed boek in mijn hand

All-focus

en meer moet dat niet meer voor me zijn…

  • al ben ik wel met een heel klein hartje naar huis gereden om het te vertellen tegen mijn man.
  • dat gaat dan altijd in een wervelwind verhaal met weinig woorden terwijl in mijn schoenen aan het uitdoen ben en mijn jas aan de kapstok hang
  • ik heb een zetel gekocht! zeg ik dan. waarop hij zegt – WAT !!!
  • en daarna verder gaat met – hoeveel heeft die gekost?! –
  • ik dan weer in een wervelwind het bedrag zeg en hij reageert
  • ZOVEEL?!
  • ik verder ga met mezelf klaarmaken om het eten te maken en zeg
  • het was de tweede goedkoopste van heel de winkel !!!!
  • en hij perplex staat te kijken of het echt waar is…
  • en daarna even de foto’s bekijkt en zegt dat het idd een meerwaarde is voor ons gezin.
  • eindigt met – wanneer hebben we hem?-
  • en ik dan zeg – ik weet het niet –
  • waarop hij zegt – hoe kan dàt nu dat je dat niet weet? –
  • en ik zeg, ik heb op de bestelbon laten zetten SPOED !
  • en hij dan vraagt – hoeveel heb je al betaald? –
  • ik dan vertel 999€
  • en er dan een stilte valt waarbij je een speldenprik kan horen vallen
  • ik dan maar stop, en zeg
  • het eten is klaar !

en nu als ik vandaag bericht krijg dat ik een kijkoperatie nodig heb, dan weet ik dat ik kan herstellen in een goeie zetel en dat is zoveel waard…

ook als hij wat te veel snurkt, kan ik beneden slapen, of als ik ziek ben kan ik ook benden komen slapen, wat nu allemaal niet kan…

ja hoor, een meerwaarde !

Deadline

vandaag was het grote opruimdag, tussen de kleren, de lakens en de rest van de kleerkast en zo…

ik heb welgeteld 8 grote zakken draagbaar kunnen vullen voor de school van onze zoon. mijn bijdrage geleverd dus.

maar het ging niet over één nacht ijs.

mijn wederhelft zag de grote opruimactie van mij ‘niet echt zitten’, hij is zelfs nog gehecht aan de broeken en de truien van meer dan 20 jaar gelden, die al jaren in zijn kast bleven liggen en niet gebruikt werden. herinneringen die niet weg mogen, ook al zijn ze uit vorm en verschrikkelijk ouderwets.

dus een ruzie over herinneringen, niet over kleren…

straf straf straf…

en toch, ik heb in totaal 3 rondes gedaan door de kast, met als eerste vraag

  • wat heb je in het afgelopen jaar niet aangedaan

de twee ronde

  • wat heb je in de afgelopen 2 jaar niet aangedaan

de derde ronde

  • wat heb je in geen 10 jaar meer aangedaan

op deze derde vraag dacht ik geen antwoord te vinden in de kast, maar toch langs mijn wederhelft kant dus wel – tot mijn grote verbazing ook kleding van zijn vader* dat hij binnen heeft gemokkeld zonder mijn medeweten…

in mijn kast was het een reeks van verschillende maten, van zeer groot naar smal. het smalle er helemaal uit gehaald, alleen de maat na de maat die ik nu heb ik gehouden als het draagbaar is in het volgend jaar, de maat daarboven weg…

en ja hoor ik heb mijn ‘pracht stukken’ niet gespaard, dju toch wel wat met spijt in het hart soms…

All-focus

maar dat is het hé, loslaten wat niet meer van ‘tel’ is.

toen ik mijn auto vol stak met de zakken en naar de school reed heb ik toch wel een soort ‘op pep praatje’ gehouden, om toch er van overtuigd te blijven wat ik deed juist is en was.

bij het gooien van de zakken op de ‘hoop’ heb ik bij elke zak een ‘afscheid & bedankje’  mee gegooid.

ik lachte nadien, het was alleen maar wat van ‘ons’ was dat nu op die hoop ligt, niets van onze zoon, dat is in goed handen en gaat verder gedragen worden door een toekomstig ventje dat nog geboren moet worden!

joepie, dat doet toch nog plezier.

altijd, als de duurste stukken – sommige kan ik nu niet meer betalen – een tweede leven krijgen, dan ben ik toch nog blij…

maar goed zo is het leven, loslaten, afscheid nemen & verder gaan…

weer een serieuze levensles gekregen, less is more !

en neen maak je maar geen zorgen, ik ga niet meteen mijn kast bijvullen met nieuws, ik heb genoeg, gewoon genoeg.

4fe3071b26d118505c25f04873cd4a32

ge kunt het niet geloven…

hoe ‘ver ik heen was’

tijdens mijn postpartum periode.

ik en mijn man zijn al verschillende dagen bezig met opruimen, opruimen van van alles maar vooral van dat wat op een gepakt is in de afgelopen 12 jaar.

waarom heeft het zolang moeten duren, vroegen we ons af?

ik weet het heel goed, toen was er steeds hulp in huis want het moest omdat er een verbouwing van het huis eraan kwam & nu ongeveer 4 jaar gelden ook een nieuw bouw kwam. toen ‘konden we het blijkbaar niet alleen, en nu wel, nu hebben we weggesmeten wat toen steeds ‘in discussie ging’ uren gepraat over ‘mag dit weg en of niet weg’ blablabla…

opruimen is niet blablabla, heb ik doorheen de twee afgelopen jaren geleerd, het heeft met een ‘knop omdraaien in je hoofd te maken’ ONTSPULLEN !

het heeft te maken met de JUISTE VRAGEN STELLEN te maken, HEB IK DIT NODIG GEHAD HET AFGELOPEN JAAR?

dat hebben we dus gedaan, ik vooral, hij het zware werk, ik zakken vullen met bouwmateriaal dat niet meer van toepassing is – materiaal voor een kraan, als je er niets van kent is dat iets dat in de kast van het berghok een plaats te veel krijgt – en zo vol met die dingen zat die kast en langzaamaan ook de tuinberging.

we hebben op 12 jaar 5 grote projecten gehad in ons leven, eerst de aankoop van ons huis en de grote verbouwingswerken erin, daarna ik ben chronisch ziek geworden en later de opstart van GBR vzw. jaren later een kindje verwachten, totaal niet verwacht en dan als die een paar maanden was nog een bouwproject met alles erop en eraan, een nieuwe ‘garage’ annex atelier.

als ik de rommel nu aan het opruimen was dacht ik, omg wat ben ik de afgelopen bijna 6 jaar ‘ver weg geweest’.

mijn LEEFWERELD is blijven stilstaan en haperen vanaf het moment in februari 2011. eerst pure gelatenheid, dan de geboorte met een postpartum probleem van hier tot in Tokio…

ik ben niet rustig geworden van het opruimen gisteren en vandaag, ik neem het me kwalijk dat dat wat we nu hebben gedaan het laatste ‘restje’ was waar we maar niet aan toe kwamen…

ik ben de laatste 2 jaar ook sterk bewust van het feit dat ik echt ‘niet meer wist waar mijn hoofd stond en mijn voeten waren’, wat ik allemaal gekocht heb voor onze baby !!!! nieuw, ja nieuw ! een kinderwinkel ! kasten vol met spullen voor het bedje, eetstoelen, speeldingen, kleding gekregen en gekocht, buiten verschillende grenzen van gezond verstand!

ik kocht via lets een oud maar stevig speeltafel en stoeltjes voor 100 euro = 700 letsen, over den top veel voor betaald toen!

in die afgelopen 5 jaar, tijdens mijn zwangerschap en de geboorte, is mijn verstand gaan lopen, weg, foetsie, helemaal overgenomen door een gevoelsmatige kramp. Paniek en onmacht, verlies en gelatenheid, buiten zinnen gewoon.

je kon me alles verkopen en aansmeren toen, alles!

dju, dat ik dit heb laten gebeuren, nu draag ik er nog steeds de gevolgen van, ik blijf opruimen van dat wat ik toen te veel had, veel te veel had…

ik heb voor honderden euro’s, neen zelf duizenden euro’s al weg gegeven, met plezier, maar ook steeds met in mijn achterhoofd een grote les, NOOIT MEER ZOVEEL SPULLEN !

de vraag voor alles hier in het huis geld een paar maanden al HEBBEN WE DIT ECHT NODIG? en het werkt. ook voor onze zoon – neen mama ik heb het niet echt nodig nu, ik ga ervoor sparen – hij kent het al, ik ben er zo blij mee…

en het opruimen, ging de afgelopen 2 jaar altijd sterk gebukt onder frustratie en zenuwachtigheid, ook vandaag bij ‘het laatste restje’, wel het zal me niet meer gebeuren, ik blijf de vraag stellen,

HEBBEN WE DIT WEL NODIG?

met heel veel herinneringen aan hoe ik me heb gevoeld de afgelopen 6 jaar, ik ben er door gekomen, zelf gedaan, ik ben zelf door mijn postpartum probleem gegaan, op eigen kracht, ja op eigen kracht.

en ja ik kan met trots zeggen, dat heb ik toch maar flink en goed gesorteerd op geruimd!

Ik heb het gedaan, ik ben er heel trots op!

en nu gaan we leven, met veel veel minder spullen !

Joepie !!!

ik ben heel dankbaar ! dankjewel !

80f6bdbaa7d6df6bd031f3f634deeb19--fibromyalgia-wise-words

hoe ik heb heb gedaan, dit is een voorbeeld,

  • rustig verder doen
  • stapje voor stapje

 

 

de garage…

14682478253461368262496beste mijnheer van de garage;

kan je mijn distributieriem en de schokdempers en de aanhangklem ook vervangen alstublieft !

Ooit vergeleek de dokter een mensen lichaam met een auto, het klopt volledig, de synchroniciteit die Jung zo mooi kan beschrijven is hier helemaal compleet.

woensdag moest de auto binnen, 10 jaar (maar maar 40.000 km), op 10 jaar moet de distributie riem vervangen worden. De riem is super belangrijk, vergelijk het met het zogenoemde ‘rekje’ die je fysiek en mentaal hebt, die riem moest vervangen worden.

dus woensdag de auto naar de garage, donderdag telefoon – er is ook een veer gesprongen – synchroniciteit idem bij mezelf ! – de veer van rekbaarheid is ontstoken –

het gaat dus iets meer kosten zei de garagist.

ik kwam net uit het ziekenhuis toen ik het nieuws hoorde, dat nieuws duwde met geweld de knop – verdriet – in, en gisteren zijn we de auto gaan halen, ik mocht niet rijden – wouw weer zo een prachtige metafoor voor het innerlijke – niet rijden is rusten – (Jung je ben me iemand…)

de medicijnen zijn me te zwaar en ik ben niet helder genoeg om de rit te maken van ongeveer 20 km.

de auto staat er dus hier op de oprit, helemaal klaar voor een aantal kilometers, ik zit hier dus af te wachten of ik ooit terug normaal kan lopen… dju dit is echt herstellen en revalideren, het valt me dik tegen, ik dacht dat ik sneller ‘de dingen’ kon opnemen, al was het traag, niet dus, het brengt me van de wijs. zeker nog niet in tweede versnelling geraakt…

Jung heeft het ook over het Zelf, een auto is een auto, punt. en ik heb een slecht functionerende auto met een innerlijke motor die verdomd goed weet wat er aan de hand is. ik weet heel goed wat deze mankementen willen zeggen, en ik moet rusten! geen reizen maken, rusten, geen versnellingen alleen laten bollen…

ik zit heel graag in de auto, zo startte ik hem daarnet even, de motor maakt een prachtig geluid, beter dan ooit ervoor, dankjewel – zei ik, het heeft me meer dan ons maandloon samen gekost, het zal knokken worden, maar de motor draait prachtig, regelmatig.

ik heb hoop, en hoop is de stem van het leven…

en nu

het ik nog 14 minuten, dan ben ik 30 minuten bezig en dan rust…

tot morgen, ik laat hem gewoon ‘bollen’…

dankjewel Jung!

ohh en vandaag krijg ik de verwarming niet aan de praat, ja ja ja de synchronisatie is compleet…

https://nl.wikipedia.org/wiki/Synchroniciteit

budget planning @ 2017

ik krijg reacties op mijn vorige blog…

ik vergis me weer telkens als ik eerlijk ben , ik ben geneigd om mijn eigen situatie altijd tot in de puntjes te beheren.

https://esthercuyvers.wordpress.com/2017/01/05/het-budget-geplant/

zo heb ik de afgelopen jaren mezelf innerlijk ‘onder handen genomen’ nu is het de buurt aan het gezin en het huishouden.

wij leven met 1 pre, en ik wil graag een uitdaging aangaan met ons gezinsbudget dit jaar.ik wil wat overhouden elke maand! euhheum !!!

wij hebben geen luxe leningen, geen tv op lening enzoverderenzovoort. wat een geluk ook geen autolening, wij gebruiken ons gezond verstand en we kopen nog steeds de basis producten die we nodig hebben om te eten zoveel als kan biologisch.

wij hebben geen abonnementen, geen kranten, geen boekskes, geen Hellofresh, geen extra’s. zelfs geen internet meer via de smartphone – kost teveel geheugen en te veel extra –

wij verbruiken bijna geen luxe, bijna geen alcohol, beperking van andere luxe voedingswaren. ik koop nog steeds degelijke kleding voor ons gezin, ja een goede basis mag wat centen kosten, de rest is minder belangrijk – ik ben nog inlevend met de kinderen en de mensen aan de andere kant van de wereld –

ik ga dit jaar zelf proberen om helemaal alcohol vrij te leven ! ja de fles schuimwijn staan er nog steeds te staan in de koelkast. Ik ga zelf nog meer koken, bakken zodat we minder gemaakte dingen moeten kopen.

wat we wel willen is dit jaar een groenten zelf pluk abonnement bij https://www.facebook.com/hetmosterdzaadje/?fref=ts

en natuurlijk de opbouw van onze moestuin, dat kost wel wat, al is er nu veel in promotie heb ik al gezien…

dàt is iets waarmee we niet alleen zijn, ik wil graag veel minder moeten ‘te krabben in de maand’ in 2017 ! en dàt is werken aan besparen, want ook dat is werken om het gewoon te worden!

en dit heb ik gedaan, http://foodness.nl/laat-je-groenten-opnieuw-groeien-8-soorten-die-je-eindeloos-kunt-hergebruiken/

en ga verder, nu alleen met prei, selder en peterselie wortel, voorlopig toch, de andere groeten komen nog!

spannend, ik hou jullie graag op de hoogte !

20170104_121519

het budget geplant

de selder en de prei ingeplant…

vanmorgen ben ik weer eens gelaten boos geworden. heeft iemand nog een idee hoeveel boodschappen kosten?

ik wil dit jaar ‘doen met de dingen die we hebben’. ja letterlijk het doen met de dingen die je hebt & terwijl alle overbodige dingen weg ‘verletsen’ of ruilen. http://www.letsvlaanderen.be/

ik ben vorig jaar begonnen met opruimen, en ga dat nu ook doen in ons budget. hoe ga je dat doen? opruimen in het budget?

heeft iemand nog een idee hoe gewoontes ingelopen zijn in het dagdagelijkse & zelfs in het denksysteem van een mens?

vanmorgen heb ik de hospitalisatie verzekering betaald die met X aantal percent weer eens omhoog is gegaan. ik heb op punt gestaan om te telefoneren en te zeggen ‘ik heb ze niet meer nodig ‘….

het is het wilde westen, het is buitensporig eigenlijk. wij betalen een heus bedrag voor goede, jawel goede hospitalisatie verzekering.

mijn man zei gisteren ‘willen we ze niet opzeggen’, ik zat tv te kijken en riep het meteen uit – neen want mijn hals moet nog in revisie en mijn rug moet ook nog onder handen genomen worden – zonder aan mijn andere gezinsleden te denken…

god mag het iets minder zijn dit jaar alstublieft ! (oei ik ben niet gelovig en toch een smeekbede…knipoog).

we doen wat we kunnen doen, en zolang we het kunnen volhouden maken we geen gebruik van de onze hospitalisatie verzekering.

ik weet ondertussen dat het elk jaar een flinke beet – geen hapje – uit ons budget is voor iets dat zou kunnen gebeuren dit jaar…

we betalen en moeten stevig besparen !

straks bijbetalen voor de basisbenodigdheden, het is weer een beet, de rest gaan ook geen hapjes zijn, alles is duurder geworden voor ons budget…

daarnet betrapte ik mezelf erop dat ik mijn goede voornemen al in de vuilnis gooide, bijna had ik mijn merk broek die versleten is aan de binnenkant van de billen gewoon in de vuilnisbak gestoken.

daar stond ik dan, klaar om een nieuwe merkbroek te gaan kopen in de solden. het klopte ineens niet meer in mijn lichaam, ik werd onpasselijk en meteen kwaad. een slok water bracht me tot bij mijn kleding kast en ik zag nog een broek die me paste.

ik besloot om mezelf vandaag eens te verwennen met een bad, in plaats van te hollen naar de winkel en broeken te gaan passen waarmee ik mezelf weer in uit uit moest wringen.

ik heb er nog één, en als ik straks nog beter bewust eet, misschien wel twee !

Dàt is de sleutel hier in huis, ik ga bewust consum – minderen – het past bij dit jaar.

wij hebben deze maand voor meer dan 600 euro onverwachte kosten, ik slik en ben eerst zeer kwaad op ons, op onze leefwijze op onze twee auto’s vooral, dju waarom kost vrijheid veel geld !

oh lieve Esther :

  • vrijheid kost niet veel geld, in je hoofd, in je hart in je bezigheden die jij plant waar jij baas over bent, is vrijheid overal te vinden!
  • let maar eens op, je bent niet afhankelijk van de cijfers en de rekeningen die je moet betalen, jij maakt zelf je budget
  • plant het plantgoed wat je nodig hebt, geniet van dat wat er is en en kan groeien !

dàt is het natuurlijk, het zit in de kleine dingen. ik ben gewoon voor alles te vechten bijna, alles heeft altijd veel energie gekost. natuurlijk ik sleepte mezelf elke dag verder. nu kan ik dat niet meer. eigenlijk wil ik dat niet meer !

er is geen kering tegen de rekeningen die de basis behoefte van elke mens hier waar ik woon de hoogte in jagen, het is de vrijheid om zelf er iets mee te doen.

zo denk ik dat elk plantje dat ik heb, plant in de groente bak. verzorg en koester en zo binnen x aantal tijd van mijn eigen gekocht groenten weer soep kan maken. iedereen doet het in de loop van de week, een selder en een prei kopen !

zet de wortels in water, ze groeien, en plant daarna je budget in moeder aarde. het koesteren van je budget kan beginnen.

ik ga dit jaar budgetplanning doen met http://www.budgetplanner.be/  omdat het a) nodig is en b) omdat plannen me rust brengt.

ik heb de vrijheid om dit te doen, en welke vrijheid heb jij?

Noot;

ik had deze morgen een onwaarschijnlijk mooie vrouw aan de telefoon, ze is kunstenaar. zelfstandige. ‘het mag allemaal eens gaan komen’!!!

wat wij gemeen hebben zijn 2 dingen, we zijn geen roepers over dàt wat we goed kunnen, we zijn te bescheiden. en we hebben heel snel de indruk dat we andere met wat we kunnen ‘op dwingerig ‘ overkomen. wij willen mensen eren in hun kwaliteiten in hun wensen…

geen dagdagelijkse verhalen vertellers over ‘ons zijn’.

het zijn steeds zure tranen die in de mond lopen, mensen willen mainstream ‘dingen’. maistream woorden horen, snel, flitsend en het moet meteen opbrengen. dàt zijn de zure tranen die ingeslikt moeten worden. omdat kunst alleen maar waarde heeft als er veel euro’s tegenover staan ? misschien ?

iets nieuws, authenticiteit, je hoort de mooie woorden, de aha, hoe mooi, en…, en dan valt alles stil…het is niet door de dag dagelijks en het stopt…

de zure tranen van niet alledaagse verhalen, de zure tranen van levenskunst voor de mensen van alle dag… het is het oordeel, het veroordelen nog voor je het hebt gezien en gehoord waarvan ik het vanbinnen zuur voel worden.

en heel heel dikwijls heeft het met te weinig budget te maken…

geen budget = vechten tegen de tijd, vechten tegen de eigenheid, vechten tegen de wanbetalers !

ik heb echt het gevoel dat geen waarde wordt gehecht aan creativiteit, eigenheid…

laat me vooral niet lachen wanneer ik weer eens iemand hoor beweren dat je vooral ‘authentiek ‘ moet zijn (ik geloofde dat tot vandaag…)

neen je moet mainstream zijn, anders is je kop eraf !

vrijheid is alleen binnenshuis nog te vinden.

Lieve wonderlijke vrouw

laat ons vragen, en bidden met ons hart, voor de diversiteit voor de schoonheid van ieders zijn levenskunst!

in de sterren kan jij het beschrijven !

XXX Esther