Je weet meer dan je denkt…

“Als je een levend lichaam hebt,
kan niemand vertellen hoe je de wereld moet ervaren.
En niemand kan je vertellen wat waarheid is,
omdat je deze zelf ervaart.
Het lichaam liegt niet.
Stanley Keleman

Het is geen toeval, alles komt zo synchroon samen, ik sleur deze dagen weer met een boek rond, gewoon even uit mijn boeken kast geritst – handboek chakra psychologie – en wat wil het toeval – intuïtief weet ik gewoon dat ik mijn kans NU kan grijpen en aan mijn wielen kan gaan werken – door te gaan schilderen en door ‘in’ die levensfases te kruipen door mijn boek te schrijven –

Ik die mijn boek uit mijn kast heb geritst om mijn schilderwerk vorm te geven heb dit boek nu naast me liggen en lees wat mijn hartje warm maakt, ik heb intuïtief de juiste opbouw gekozen voor mijn boek voor ik het handboek chakra psychologie uit de kast haalde, want JAWEL ik zie de zelfde structuur ook hier opduiken!

Ja mijn autodidactische eigenheid geeft me nu de vruchten en daardoor ben ik zo dankbaar!

Het maakt het schrijven zoveel makkelijker!

Ik ben nu aan het tweede hoofdstuk bezig!

Ik heb gisteren een reactie gehad van mijn schrijfcoach.

‘Je ziet meteen uw creativiteit en het is een origineel boek, geen klassiek boek.’ & ‘een goede opbouw, houden zo’ !

Kijk dat is een motiverende boost om U tegen te zeggen!

En nu!

Start ik opnieuw, deze morgen al wat geschreven! Ik heb een aangenaam ritme gekregen, om 5 uur opstaan, mijn tekst herlezen van gisteren en beginnen te schrijven, om 7 uur de zoon mee naar school helpen, en dan even doorschrijven tot 10 uur 10.30 soms tot 12 uur en dan het huishouden …

Ja het bevalt me wel!

Ik ben echt blij!

Tot schrijfs, morgen zitten we in Nederlands Limburg richting Schin op Geul naar de orchideeën tuin en de omgeving gaan verkennen! Daar kijk ik heel erg naar uit!

Advertenties

hard gelachen !

woman-2534582__340

ik besef vandaag ineens hoe het is om volledig – gestopt te zijn – na in 2007 me volledig te geven in een nieuw project.
het is nu 10 jaar dat ik me volledig heb gegeven, in verschillende dingen maar altijd de natuur als belangrijke factor.

vandaag in de herfst 10 jaar geleden, begon het, en nu is het gestopt.

ja het is wennen, heel erg wennen zelfs, ik moet niet meer &&&&&… nu is het het huishouden ! & mezelf, mijn gezin en vrienden.

toen ik daarnet een fictieve training verzon voor een blogoefening heb ik heel hartelijk zitten te lachen, want soms was het ja waanzinnig – hahahaha…

https://esthercuyvers.wordpress.com/2017/09/11/stel-je-voor-dat/

vandaag is het de eerste dag dat ik met het broeden ben begonnen, ik voel het en denk dat ik weet waarop, maar of dat zo is, dat weet ik nu nog niet, dat zal de tijd uitwijzen !

en dàt is helemaal prima. op naar de 44 – 8 met een mooie gezonde en rustgevende houding, nieuwe wel maar wel aangenaam gevoel van ZIJN…

20663683_1535619969794591_4066134020735461854_n

what we are looking for…

21032716_1820963634882168_3518914533430416340_n

or maybe we won’t…

gisteren stond ik ineens er zelf, ja IK stond daar ZELF, op het verjaardagsfeestje voor de 6 tal kindervriendjes van onze zoon.

niet meer trillend op mijn benen, niet meer stijf van de stress, neen gewoon zoals ik ben. zoals er nog maar weinig dagen zijn geweest sinds 6 jaar.

ik ben – al zeg ik het zelf – door op te ruimen – los te laten – afscheid te nemen – verliezen realistisch te bekijken – terug geworden wie ik ben.

ik was, nu ben ik !

oh ja !

straf, het is allemaal begonnen vorig jaar ongeveer bij het beginnen te schrijven van ‘mijn boek’, het werd niets toen – ik schreef wel en zelfs veel, maar met oneindig veel details, ballast en andere dingen, waardoor ik mezelf vragen begon te stellen –

wie wil dit nu lezen?

ik niet!

ik herbeleefde ook alles weer, diep en zeer intens, op de manier zoals ik die heel mijn leven kende, met alle tierlantijnen en alle shit er op en eraan. mijn vriendin zei me “je hoeft niet alles te herbeleven hé esther !’, ja zo ist, maar toen – wat kon ik eraan doen? –

ik wist het toen niet.

wel dat ik te veel ballast beschreef, ballast dat ik meedroeg als – het zwaard van damocles  – niets van te zien, maar innerlijk wel te voelen. voor een deel had ik mezelf een illusie geschapen. ik had en dacht dat wat ik deed het deed ‘voor de mensen’.

ja watte, toen mijn eerste lichamelijke mankementen zich begonnen te manifesteren, ging ik op streng dieet – maag, gal en pancreas sparend dieet – toen pas begon ik gewicht te verliezen, joepie ! uiteindelijk na een aantal maanden diëtiste bezoeken, het lukte!

daar ging het eerste wat ik noemde – ballast – eraf. joepie !

toen maakte ik een ‘een kronkel in mijn hoofd’ – gewichtsballast is ook rommel ballast ! -ik begon stilaan met ‘wat mag weg in ons huis’. de vraag – heb ik dit nog nodig? – kwam op en ik stelde die weer duidelijk open in ons gezin…

vanaf dàt moment komt de kunst van het loslaten. 

vorig jaar in september voelde ik dat er een grote verandering moest komen, de energie die ik voelde was torenhoog – in mijn lichaam ontwikkelde zich een cyste op de eierstokken van meer dan 13 cm die dan ook sprong een paar dagen voor de zoon zijn verjaardag – wij waren toen niet thuis, we logeerde in het huis van mijn tante die op reis was.

ik was uitgeput van het begeleiden van iemand, en was in die tijd al vastbesloten te stoppen met dat wat ik toen deed. stoppen met dat waardoor ik mezelf kon verliezen…

nu zijn we bijna 1 jaar verder, ik ben gestopt met dat wat ik hierboven schreef. ook op papier! eindelijk !

ik heb een verleden losgelaten van bijna 10 jaar.

maybe we will find somthing much greater then that

toen ik binnen ging in de spoed met weeën krampen op mijn enige eierstok wist ik dat dit ook een afscheid ging zijn van – het vorige –

het was ook zo, meteen een afscheid van endometriose waaraan ik 20 jaar heb geleden. afscheid van dat wat een vrouw een vrouw maakt – geen eierstokken meer – wel een baarmoeder, die hebben ze kunnen ‘redden’.

een klik kwam, afscheid nemen van dat wat je al 20 jaar ‘ziek’ maakt, dat is wel wat, de klik kwam met een goed beeld van de verder toekomst, zonder dat ziek zijn, hoe ging ik dàt doen???

de grote doorbraak kwam toen er ‘iets’ gebeurde – in de familie – dààr viel de oermoeder weg, er kwam niets in de plaats. de zeepbel van illusie brak ik stukken van elkaar. de gelijmde stukken konden niet meer ‘herplakt’ worden.

mijn kinderlijk aanvoelen van die bel, werd nu ineens sterk en realiteit. mijn vriendin zei over mijn ‘werk’ – dat ik toch nog heb gedaan om de situatie niet te laten escaleren en dàt is me niet gelukt  –  dat ik het familie karma heb veranderd voor mijn kant van de familie. ik kreeg daarmee plots mijn beeld van – oermoeder zijn – terug in de waarheid van mijn leven. Yes Yes Yes !

en dàt is de verandering, alles wat van vroeger was is anders geworden, heel anders geworden.

helemaal in de rauwe realiteit van afscheid nemen van een wonderlijke ‘broer’ die me door zijn levens beperkingen heen plots heeft doen inzien dat intuïtie een bijzondere kracht is om in en mee te leven…

het loslaten van dat wat vroeger was, heeft me doen opruimen van dat wat ‘vroeger nodig was’. dàt opruimen heeft me de ballast mee laten opruimen van dat wat ik NU niet meer nodig heb!

en dàt is de verandering!

ik ben er onwaarschijnlijk blij mee, ik kan dit alleen maar versteken, ik kan bijna weer zeggen, ja ik heb somthing much greater then that gevonden.

gisteren en vandaag sta ik daar! zoals ik zelf ben!

ik ben er dankbaar voor, en ga absoluut voor de mildheid in mijn leven, als oermoeder, als vrouw, zeker als mama en vooral als echtgenoot.

voor mezelf.

Muurprint_Metamorfose_van_rups_tot_vlinder_02

ge kunt het niet geloven…

hoe ‘ver ik heen was’

tijdens mijn postpartum periode.

ik en mijn man zijn al verschillende dagen bezig met opruimen, opruimen van van alles maar vooral van dat wat op een gepakt is in de afgelopen 12 jaar.

waarom heeft het zolang moeten duren, vroegen we ons af?

ik weet het heel goed, toen was er steeds hulp in huis want het moest omdat er een verbouwing van het huis eraan kwam & nu ongeveer 4 jaar gelden ook een nieuw bouw kwam. toen ‘konden we het blijkbaar niet alleen, en nu wel, nu hebben we weggesmeten wat toen steeds ‘in discussie ging’ uren gepraat over ‘mag dit weg en of niet weg’ blablabla…

opruimen is niet blablabla, heb ik doorheen de twee afgelopen jaren geleerd, het heeft met een ‘knop omdraaien in je hoofd te maken’ ONTSPULLEN !

het heeft te maken met de JUISTE VRAGEN STELLEN te maken, HEB IK DIT NODIG GEHAD HET AFGELOPEN JAAR?

dat hebben we dus gedaan, ik vooral, hij het zware werk, ik zakken vullen met bouwmateriaal dat niet meer van toepassing is – materiaal voor een kraan, als je er niets van kent is dat iets dat in de kast van het berghok een plaats te veel krijgt – en zo vol met die dingen zat die kast en langzaamaan ook de tuinberging.

we hebben op 12 jaar 5 grote projecten gehad in ons leven, eerst de aankoop van ons huis en de grote verbouwingswerken erin, daarna ik ben chronisch ziek geworden en later de opstart van GBR vzw. jaren later een kindje verwachten, totaal niet verwacht en dan als die een paar maanden was nog een bouwproject met alles erop en eraan, een nieuwe ‘garage’ annex atelier.

als ik de rommel nu aan het opruimen was dacht ik, omg wat ben ik de afgelopen bijna 6 jaar ‘ver weg geweest’.

mijn LEEFWERELD is blijven stilstaan en haperen vanaf het moment in februari 2011. eerst pure gelatenheid, dan de geboorte met een postpartum probleem van hier tot in Tokio…

ik ben niet rustig geworden van het opruimen gisteren en vandaag, ik neem het me kwalijk dat dat wat we nu hebben gedaan het laatste ‘restje’ was waar we maar niet aan toe kwamen…

ik ben de laatste 2 jaar ook sterk bewust van het feit dat ik echt ‘niet meer wist waar mijn hoofd stond en mijn voeten waren’, wat ik allemaal gekocht heb voor onze baby !!!! nieuw, ja nieuw ! een kinderwinkel ! kasten vol met spullen voor het bedje, eetstoelen, speeldingen, kleding gekregen en gekocht, buiten verschillende grenzen van gezond verstand!

ik kocht via lets een oud maar stevig speeltafel en stoeltjes voor 100 euro = 700 letsen, over den top veel voor betaald toen!

in die afgelopen 5 jaar, tijdens mijn zwangerschap en de geboorte, is mijn verstand gaan lopen, weg, foetsie, helemaal overgenomen door een gevoelsmatige kramp. Paniek en onmacht, verlies en gelatenheid, buiten zinnen gewoon.

je kon me alles verkopen en aansmeren toen, alles!

dju, dat ik dit heb laten gebeuren, nu draag ik er nog steeds de gevolgen van, ik blijf opruimen van dat wat ik toen te veel had, veel te veel had…

ik heb voor honderden euro’s, neen zelf duizenden euro’s al weg gegeven, met plezier, maar ook steeds met in mijn achterhoofd een grote les, NOOIT MEER ZOVEEL SPULLEN !

de vraag voor alles hier in het huis geld een paar maanden al HEBBEN WE DIT ECHT NODIG? en het werkt. ook voor onze zoon – neen mama ik heb het niet echt nodig nu, ik ga ervoor sparen – hij kent het al, ik ben er zo blij mee…

en het opruimen, ging de afgelopen 2 jaar altijd sterk gebukt onder frustratie en zenuwachtigheid, ook vandaag bij ‘het laatste restje’, wel het zal me niet meer gebeuren, ik blijf de vraag stellen,

HEBBEN WE DIT WEL NODIG?

met heel veel herinneringen aan hoe ik me heb gevoeld de afgelopen 6 jaar, ik ben er door gekomen, zelf gedaan, ik ben zelf door mijn postpartum probleem gegaan, op eigen kracht, ja op eigen kracht.

en ja ik kan met trots zeggen, dat heb ik toch maar flink en goed gesorteerd op geruimd!

Ik heb het gedaan, ik ben er heel trots op!

en nu gaan we leven, met veel veel minder spullen !

Joepie !!!

ik ben heel dankbaar ! dankjewel !

80f6bdbaa7d6df6bd031f3f634deeb19--fibromyalgia-wise-words

hoe ik heb heb gedaan, dit is een voorbeeld,

  • rustig verder doen
  • stapje voor stapje

 

 

heerlijk die dankbaarheids challengs

het weekend is voorbij, hier gaan we met de dankbaarheids challengs
https://esthercuyvers.wordpress.com/…/dankbaarheids-challe…/

ik ben zo blij dat mijn mannen het fijn en avontuurlijk hebben gehad in Sy op hun Vader kind weekend van Sensitief vzw. onze joris kon niet stoppen met praten gisteren avond ! het was super geweest voor mijn mannen! ik ben dankbaar voor de vele schilders uren die ik met veel plezier heb mogen doorbrengen, het was heerlijk te voelen dat ik ‘mijn vak’ nog kan beoefenen alsof ik elke dag schilder. de houdingen van het penseel en de kwast in je handen ging als vanzelf, het zit duidelijk nog in mijn vingers en dat gaf veel vreugde ! ik ben enorm blij geweest dat ik nog eens tijdens het schilderen naar de radio heb kunnen luisteren, ik heb de uitzending van Stijn Meuris over sterren onder andere kunnen beluisteren, ik geniet altijd van een goede uitzending.
de geur van verf en de smeuïgheid van de smeerbare verf heb ik dus ok nog in mijn ‘vingers’, het was heerlijk kleuren mengen, water er bij doen (ja alleen maar op waterbasis) en dan weten dat het goed is en het ook zo zijn, het gaf me een boost!
onze westie Fien is zo braaf geweest, alleen beneden, altijd een vrolijk onthaal als ik beneden kwam! wat een heerlijk fientje hebben we toch!
& als laatste onze naar spelendkindje ruikend jorisje knuffelen tot we er van gaan lachen en hem samen in bed stoppen, wat wenst een mama nog meer van een weekend me – time en fijn weerzien van mijn lieve mannen!
yes ik ben zeer dankbaar!
20170820_182247[1]

20170820_182300[1]