Over de beginnende volwassenheid schrijven doet mijn ogen openen!

Ik heb vanmorgen weer een goed stukje kunnen schrijven, HEERLIJK !

Toch een pittig stukje geschreven – de eerste fase van de jong volwassenheid.

Nu de komende dagen begin ik aan het vervolg van de jong volwassenheid – nog 20 jaar life events – beschrijven !

En dan komen de creatieve stukken nog!
Oplossingsgericht schrijven hé!

Maar wat heel fijn is om terug in mijn boeken van vroeger te duiken, filosofie vandaag, en ik heb dit gevonden…

en ik ga binnen kort proeflezers nodig hebben, nu al kunnen de mensen die ik al ken en nog niet ken zich aanmelden!

één van de voorwaarden is wel dat we regelmatig contact hebben en zich heel goed aan de privacy regels houden…

via skype, whatsapp en gewoon via de telefoon.

een officiële uitnodiging komt nog wanneer het boek bijna is afgeschreven…

en wie me nu al aan Nederlandse uitgevers wil voorstellen, doe gerust!

Oh ja er zit meteen ook al een tweede boek aan te komen, meer een handboek – ervaringsboek waarin ik nog dieper inga op de dingen…

Advertenties

Het vervolg is…

vandaag mijn abonnement hier vernieuwd, nu kan ik alles doen wat ik met een blog wens te doen…

een trapje hoger schakelen dus…

waarom eigenlijk?

zo schrijven een boek kruipt toch wel onder je vel, het is toch intenser voor mij dan het vertellen, zwart op wit de woorden lezen die uit jezelf komen is confronterend zeker voor iemand als ik!

zo ben ik dus opnieuw bezig met wat ik noem – de gedachten en de gevoelens aan de feiten te toetsen –

hier naast me ligt een verslag van 1999, mijn psychologisch onderzoeksverslag

ja, als je dit verslag gaat lezen – ik heb het opgevraagd bij mijn psychiater afgelopen week en heb een week de brievenbus niet open gemaakt – dan zie je ook zwart op wit dat daar al instaat wat ik heb meegemaakt, en dat daar niet instaat wie ik nu ben geworden!

het is gek, die weerstand, het durven onder woorden zien door de ogen en het kader – onderzoek – wat er uit dit onderzoek komt en dat dit ook klopt met wie ik toen was…

ik ben wie ik ben, ik schrijf helder de herinneringen op, sommige komen mee op geplopt – ja idd ploperdeplop – en die schrijf ik niet mee op. de selectie gebeurd doorheen de uren die ik aan de pc zit, naar de wc ga en een koffie zet.

ja soms kan ik het niet meer stoppen, en ben ik er echt van onder de voet, zoals gisteren.

de radiopresentator die is gestorven met maar 3 jaar verschil van mij, en het jonge meisje dat is vermoord terug gevonden.

ja dan breek ik even…

ja, het is te veel geweest voor me – zoon en man thuis op een dag dat het niet was afgesproken, de zoon te moe – ja hij is weer lastiger op het moment – mijn man thuis vanwege de vervelende allergie van de bomen die hier vlakbij staan en in huis ronddwaalt – en ik die om 6 uur begonnen was na een onderbroken nacht omdat we de zoon nu echt volledig willen droog krijgen in de nacht…

TUUUUUUUUT zegt mijn hoofd dan even…

en die tuuuut brengt me dikwijls in draai cirkels – twijfels – perfectionisme – waarom vragen rond de meerwaarde van mijn werk en de privacy van mijn gezin en familie rond mijn boek…

tjonge een herhaling van toen ik in de basis school zat, ik durfde toen ook niet te antwoorden als ik het antwoord toch wist – faalangst – staat er ook in het onderzoek, telkens opnieuw controleren, en opnieuw herlezen…

het is nog steeds het geval, ja een gevolg van een vervolg…

dat heb ik mezelf even in mijn gezicht gesmeten door aan mijn boek te beginnen, en dat zal ook wel mijn les zijn – loslaten – niet bijhouden en wegsmijten –

ik weet ook verdomd goed hoe het is gekomen dat constant opnieuw controleren gedrag en die faalangst…

toen had ik er ‘tijd’ voor, nu niet meer en dat kost stress, ja de wereld draait verder ik kan niet blijven dit gedrag tentoon te stellen…

het komt over dat ik heel onzeker ben, maar eigenlijk zit het meer in – heb ik het wel verstaan wat ze zeggen en is mijn antwoord wel gepast? – het is een gedrag dat voort gekomen is uit zelfbescherming omdat ik te dikwijls ben afgerekend op mijn – niet aangepaste reactie – en dat komt wel door mijn autisme…

ja, ik kom nog steeds over als vrouw met veel zelfbeklag en dan wil ik dus eigenlijk niet, ik schrijf omdat ik alleen via mijn levenslessen en mijn leven kan schrijven, en dit is de taal die ik kan beschrijven…

heel lastig heb ik het soms met het inschatten wat mijn lezer nu wenst te lezen.

mijn lezer is voor mij duidelijk –

  • de ouders met een vermoeden en de ouders met een ass kind – tiener
  • volwassen mensen met autisme
  • begeleiders en hulpverleners die willen kennis maken met autisme

ik weet al waar de meeste mensen in geïnteresseerd zijn – hoe is, het leven van iemand met autisme!

ja – meer van dat en minder van het andere hé…

soms wil ik een hele tijd F*ck schrijven – hahahaha –

maar dat komt in elk boek van het leven voor niet!

allé ja, waar was ik, oh ja, je kent me hé, altijd met een paar dingen tegelijkertijd bezig – een normaal mens die aan een boek schrijf en niet echt en schrijver is gaat ook werken hé – ben ik dus bezig met een online training voor te bereiden.

mijn nieuwe pc heeft een ingebouwde camera, joepie ik kan aan de slag met filmpjes die de online training body moeten geven!

Yes!

maar natuurlijk dat is niet genoeg voor mij, ge weet ondertussen wel waarom hé? niet… – knipoog –

alle onderwerpen die ik in mijn schrijfproces tegen kom die ik niet meteen in het eerste boek wil proppen wil ik dus niet verliezen en dus ben ik elke dag sinds 1 mei bezig om ze kort en bondig te beschrijven in canva….

dan gaan we er maar iets mee doen hé!

Vertrouwen in de wereld =

  • we weten wat we kennen
  • we weten alleen nog niet wat het gaat worden…

het plan is;

zal ik me dan toch maar laten testen op adhd? hahahaha…

https://www.tijd.be/cultuur/literatuur/dirk-de-wachter-wat-patienten-vertellen-is-belangrijk-voor-de-wereld/10118941?fbclid=IwAR0Byw5r-AMbGQqQU4d2pwweIgMIgPBdw3u-dSpWEZYwy_65TFYX2Vnk-NE