de laatste loodjes

van hoofdstuk 2 in deel 1 schrijven, ik haper …

er komt te veel ruis binnen, de storm heeft me uit de slaap gehouden, ik ben mijn evenwicht wat kwijt, straf ik verlang hevig naar de rustige momenten aan zee…

de zee

hoe ist het toch mogelijk dat ik daar zo een binding mee heb, ik kan ze letterlijk niet meer missen!

gisteren heb ik een pittig stuk geschreven, ik heb het weer helemaal moeten doorleven, en het heeft een nasmaak, ik vraag me echt af hoeveel shit mensen willen lezen?

maar blijkbaar verkoopt zo een verhaal goed, al hoe wel ik het daar niet voor doe, ik schrijf dat om nadien over dat onderwerp te schrijven voor de begeleiders van mensen met autisme, artsen en verplegers.

en toch, mijn hoofd zit vol, ik kan me heel moeilijk aan passen aan de storm van regeltjes en vakantie regelingen die me bij het binnen komen in ons huis zijn overvallen.

het goede nieuws is, onze nieuwe auto komt deze maand nog aan, maar dan is er weer een hoop geregel, nummerplaat, verzekering opzeggen andere opstarten en de andere ‘nieuwe’ van dit jaar ook bij onze verzekering bijvoegen.

op school wegen de laatste loodjes ook zwaarder dan gedacht, het herhalen en herhalen weegt zwaar op de zoon en dat keert zich tegen ons zijn ouders…

ja, ik ben even mijn concentratie kwijt geraakt met het boek, dju en dat is lastig, ik wil schrijven en slapen en het huishouden doen en wandelen, en opnieuw naar zee gaan…

ik weet het het kan niet! ja ik weet het!

de enige oplossing is om opnieuw gaan op te rommelen, overal een dag, nieuwe verfrissingen toelaten, rommel opruimen en weer verder gaan.

en misschien moet ik eerst even de laatste loodjes even laten liggen, mijn planning een beetje opschuiven en mezelf niet te strak gespannen laten schrijven.

morgen is een andere dag !

en vandaag is een dag van ;

Advertenties

Je weet meer dan je denkt…

“Als je een levend lichaam hebt,
kan niemand vertellen hoe je de wereld moet ervaren.
En niemand kan je vertellen wat waarheid is,
omdat je deze zelf ervaart.
Het lichaam liegt niet.
Stanley Keleman

Het is geen toeval, alles komt zo synchroon samen, ik sleur deze dagen weer met een boek rond, gewoon even uit mijn boeken kast geritst – handboek chakra psychologie – en wat wil het toeval – intuïtief weet ik gewoon dat ik mijn kans NU kan grijpen en aan mijn wielen kan gaan werken – door te gaan schilderen en door ‘in’ die levensfases te kruipen door mijn boek te schrijven –

Ik die mijn boek uit mijn kast heb geritst om mijn schilderwerk vorm te geven heb dit boek nu naast me liggen en lees wat mijn hartje warm maakt, ik heb intuïtief de juiste opbouw gekozen voor mijn boek voor ik het handboek chakra psychologie uit de kast haalde, want JAWEL ik zie de zelfde structuur ook hier opduiken!

Ja mijn autodidactische eigenheid geeft me nu de vruchten en daardoor ben ik zo dankbaar!

Het maakt het schrijven zoveel makkelijker!

Ik ben nu aan het tweede hoofdstuk bezig!

Ik heb gisteren een reactie gehad van mijn schrijfcoach.

‘Je ziet meteen uw creativiteit en het is een origineel boek, geen klassiek boek.’ & ‘een goede opbouw, houden zo’ !

Kijk dat is een motiverende boost om U tegen te zeggen!

En nu!

Start ik opnieuw, deze morgen al wat geschreven! Ik heb een aangenaam ritme gekregen, om 5 uur opstaan, mijn tekst herlezen van gisteren en beginnen te schrijven, om 7 uur de zoon mee naar school helpen, en dan even doorschrijven tot 10 uur 10.30 soms tot 12 uur en dan het huishouden …

Ja het bevalt me wel!

Ik ben echt blij!

Tot schrijfs, morgen zitten we in Nederlands Limburg richting Schin op Geul naar de orchideeën tuin en de omgeving gaan verkennen! Daar kijk ik heel erg naar uit!