Hoogbegaafdheid – meervoudig begaafdheid – kernbegaafdheid – talent

oh lala! oh lala!

één van mijn persoonlijke aandachtspunten voor de komende schooljaren bij onze zoon!

als eerste wil ik heel graag benadrukken dat ik geen specialist ben ik hoogbegaafdheid.

ik ben mezelf heel erg aan het verdiepen – sinds de laatste 10 jaar eigenlijk al – in meervoudige begaafdheid en kernbegaafdheid.

maar dit bovenste artikel is echt wel een must read voor mensen die vragen hebben over HB.en nu gaan we over naar het volgend artikel, https://www.knack.be/nieuws/belgie/we-hebben-in-ons-onderwijs-nood-aan-meer-flexibiliteit-om-intellectueel-talent-te-ontwikkelen/article-opinion-1167153.html

even samenvatten; we hebben te maken met een achtjarige die een middelbaar diploma heeft gehaald in Vlaanderen!

ja je leest het goed! 8 jaar diploma middelbaar onderwijs.nu zo uitzonderlijk is het eigenlijk niet, er zijn meer kinderen die springen en verspringen in hun intellectuele vaardigheden!

  • wat durf jij nu schrijven Esther?! –

ja idd, de informatie honger die sommige kinderen van nature hebben is soms eindeloos en brengt zowel de leerkracht als de ouders grijze haren bij, net zoals de zorgteams en de weet ik veel wat allemaal…

de school, het gezin, de omgeving is helemaal in de ban van een kind die iets afwijkt van dat wat kan in een studiejaar in de school.

en dat is heel normaal, niet alles wat de kinderen met een bepaalde soort intellectuele honger nodig hebben kàn een school aanbieden! – voor de leerkrachten die meelezen, dankjewel om hier even mee te lezen! –

een school is wel een belangrijk instituut waarin we allemaal onszelf hebben mogen laten evolueren. is het in het IQ gegeven met hoge punten of is het in het EQ gegeven met voldoende – sociale vaardigheden – om later – lees nu – een mens te worden die de maatschappij graag in zijn midden wil hebben.de school is maar één van de vele instituten die mee voor onze evolutie zorgen!

we doen nog zoveel meer en we komen met zoveel verschillende mensen in contact dat iedereen die we in ons leven tegen komen een waarde heeft in ons leven – zie psychologische ontwikkeling en vaardigheden –

trouwens onder ons – wist je dat grootouders een hele grote waarde hebben naast, het gezin en de school in de ontwikkeling van kinderen en jongvolwassenen?!

een sportclub, een creatieve omgeving als een academie, een jeugdbeweging, kortom alle activiteiten die NA de school plaatsvinden hebben ook een grote invloed op de ontwikkeling van een kind.

je merkt het al, we richten onze pijlen heel dikwijls op de school, en ik moet eerlijk toegeven, ja er is nog werk aan de winkel, ja hoor, maar iedereen is anders en elke ouder die een gewoon kind heeft zonder extra noden is al lang blij dat hun kind gewoon mee kan met al de rest… of niet?!

en Prof.dr.ir. Kathleen Venderickx en prof.dr. Tessa Kieboom zijn echt wel specialisten in hun vak, heel zeker – wij hebben daar ook al een bezoekje aan gebracht – en ja hoor hun medewerkers hebben ons aan het nadenken gezet, en hebben mij vooral in mijn kracht gezet door een grondig onderzoekje te doen en een analyse te maken van ons gezin – papa – mama – en zoontje – en hun begaafdheid.en dat is een grote meerwaarde, en dat is een eyeopener geweest.

daarin heb ik al vanaf kleuter leeftijd bewust bezig geweest wat echt heel belangrijk was voor ons en zeker onze zoon. binnen ons gezin lag de focus op – sociale vaardigheden EQ – en niet zozeer op IQ vlak in de school. wat de school niet kon aanbieden zijn wij bewust gaan zoeken buiten de school.ja idd, alles wat de school niet kan aanbieden gaan wij zoeken buiten de school!

en daar is idd minder aandacht voor binnen de schoolomgeving.

laat me toe om even te focussen om wat de noden zijn van ons gezin door de logica te gebruiken – ik heb in mijn intellectueel vermogen dit -, mijn man heeft – in zijn intellectueel vermogen dat – en onze zoon is een vrucht van ons, hij zal wel iets van ons twee hebben niet – knipoog – er zit hoog begaafdheid in de familie – dus – rekening mee houden!

wat is er gebeurd na het analyseren en de ouderraden van de zoon – als hij geen klik heeft met u die hem wat wil aanleren is het – noppes – als hij dat wel heeft dan gloeit hij van verliefdheid en kan – als hij het boeiend vindt – goede resultaten neerzetten!en niet alleen in de school!

ook in de creatieve ontwikkeling – tekenacademie – = ontwikkeling van het creatieve in combinatie met het IQ – het lichaamsbesef = leren ontwikkelen op fysiek vlak = lichaamsinteligentie – de natuur intrekken – is kijken naar we levensgemeenschappen en leren door te beoefenen en te doen – … enzo verder en zo voort…

kortom; wat de school niet kan aanbieden gaan wij hem op heel natuurlijke wijze zelf aanbieden en dit ALTIJD VOLGENS ZIJN NODEN EN MET INSPRAAK VAN HEMZELF

om nog even heel persoonlijk te worden, binnen ons gezin hebben we dus al te maken met HB en ik persoonlijk heb een kernbegaafdheid onze zoon heeft een hele normale begaafdheid laten zien de afgelopen tijd, maar ik ben zeer aandachtig in die zin – we weten het niet zeker of hij bovengemiddeld begaafd is zoals zijn vader omdat bij de test in het kader van zijn autisme hij op 4 jarige leeftijd een mevrouw had – die geen mooie stem had – en dus is die test in het water gevallen, ik ben zeer aandachtig omdat hij in het afgelopen jaar al heeft laten zien dat hij zich aan ‘het vervelen’ is geweest en onder prikkeling heeft laten zien, thuis en in de klas.

thuis bij het huiswerk moet hij geboeid zijn door het onderwerp want anders is het in zijn ogen – flut huiswerk – en moeten wij als ouders er nog iets gaan bij verzinnen om het toch boeiend te maken en hem te blijven motiveren…maar voor ons is het niet belangrijk of hij hoogbegaafd is hoor, voor ons is het belangrijk dat hij met de kwaliteiten die hij heeft ook goed kan leven binnen zijn gemaakte keuzes die wij nu nog mee sturen maar later hem gaan laten ondervinden en als het nodig is opvangen.

het aandachtspunt is duidelijk, en nu begint er een reis…

niet de reis van de ‘waterval’, maar een soort van ontdekkingsreis om hem zo harmonisch als we kunnen op te voeden en hem te laten ontwikkelen in zijn noden en interesse…

“mama ik wil nu echt wel eens god zien hoor!” ja op dat soort vlakken dus – knipoog –

maar goed, terug bij de zaak.

iemand die een evenwichtig harmonische ontwikkeld profiel heeft, past gewoon heel goed in dat wat de scholen aanbieden. en kan heel goed groeien in dat wat er van hen verwacht worden vanuit de maatschappij – punten – eindtermen – prestaties –

het is een lotje uit de loterij waar deze kinderen ook terecht komen, ja deze kinderen zitten ook in type 9 scholen en zelfs in het bijzonder onderwijs!ja je leest het goed, ook deze kinderen met een evenwichtig harmonisch ontwikkeld profiel zitten in het bijzonder onderwijs, dat aangepast is aan de noden die niets te maken hebben met hun IQ.

en daar heb ik de laatste tijd – ongeveer 2 jaar nu – heel erg over nagedacht. en dat is ook wat in het tweede artikel is geschreven – het out of the box denken – mag wel wat meer geïntegreerd worden in de leeromgeving –

het harmonisch ontwikkelen van een kind die idd een spreidstand moet maken is niet zo goed in zijn ontwikkeling. iedereen kent wel een sociaal onaangepaste hele slimme!

iedereen kent ook kinderen die zich niet meer goed voelen, en in de school en thuis…

waar de oplossing ligt? – het is altijd in het midden van de twee uiteinden –

maar waar de verantwoordelijkheid ligt om deze kinderen op te vangen is wel altijd bij de ouders.waar mijn hart dikwijls breekt is dat ouders niet altijd weten wat hun kind – in zijn mars heeft – en dat is soms al zichtbaar in de eerste kleuterklasjes.

veel kinderen zitten helaas met verveelde en gefrustreerde gevoelens op de schoolbanken en als je intelligent en sociaal aangepast bent valt het niet zo erg op…

maar de signalen krijg je wel hoor, in een heel andere vorm op je bord als ouders!

welke dat zijn dat hangt af van de karakterstructuur van het kind in kwestie!

kinderen met autisme en een hoge intelligentie gaan anders reageren dan kinderen met autisme en een normale begaafdheid en mindere begaafdheid – en let op als je een kind met autisme en een mindere begaafdheid voor je hebt, deze kinderen kunnen een kernbegaafdheid hebben om u tegen te zeggen!

en dan wat is dan Talent hebben? Talent hebben is een aangeboren begaafdheid hebben zegt wikipedia

Maar wat betekend dit dan en hoe gaan we daarmee om?

persoonlijk is in mijn opleiding veel gesproken over ‘talent hebben’ en ‘je talent gebruiken ik ben dus persoonlijk erg vertrouwd met je talenten gebruiken, en ik zie ze ook bij andere mensen.

dat vraagt natuurlijk dat je goed kan kijken, luisteren en heel goed kan zien welke begaafdheid iemand heeft en hoe je die begaafdheid kan gebruiken, bijsturen, verbreden en in elkaar kan laten vloeien met wat je aangeboden krijgt op school, in de sportclub en in de jeugdvereniging.

het is allemaal zo simpel als je je ervan bewust bent, en de reis is ongelooflijk boeiend!

ja je voelt het, ik ben door dit onderwerp ‘gebeten’ ik kan hier wel wat over vertellen, en daarom schrijf ik deze zeer lange uitgebreide notitie, omdat het zo boeiend is en natuurlijk om mijn lezers te informeren, en heel misschien mijn lezers eens even een tikkeltje bewuster laten worden van hun kinderen en hun EQ en IQ evolutie.

daarom deel ik mijn verhaal persoonlijk en deel ik mijn kennis.heb jij vragen over dit onderwerp?

dan kan je hier terecht!https://www.facebook.com/Birding-autisme-coaching-2277753259207158/

(c) Ilma Rosewood alias Esther C.

Een gepaste sport kiezen – voor kinderen met autisme – en andere beperkingen.

https://shivatje.wordpress.com/2019/07/10/zo-help-jij-je-kind-de-juiste-sport-te-kiezen/

Een gepaste sport kiezen voor kinderen?

Hoe doe je dat?

Ik nodig je alvast uit om het artikel van een blogmaatje eerst eens even te lezen, zie link hierboven.

Hier ga ik verder op – een sport voor kinderen met een beperking – ik ga me alleen op (HF* = hoog functionerend ) autisme focussen –

In ons Vlaanderen heb je G SPORT. Om het in het heel kort te zeggen, het is een gespecialiseerde sport educatie en uitvoeringsplatform voor mensen voor mensen met een handicap ontstaan vanuit een Vlaams decreet. G sport heeft heel veel verschillende takken van sporten en er komen er elk jaar bij. Je hebt hierin ook groeimogelijkheden en de beste sporters met een fysische en psychische aangeboren en/of niet aangeboren beperking, die mogen mee doen aan de Special Olympics waar Vlaanderen / België trouwens heel sterk is.

G SPORT heb je dus, en ja je kan hier gebruik van maken als je ervoor kiest en als er een aanbod is voor de sport die je kind wenst te beoefenen.

Nu terug naar het kiezen van een sport, voor kinderen met HF* autisme.

Wat belangrijk is om te onthouden zijn inderdaad de voorkeuren van het kind zelf. Welke lichaamsbouw heeft je kind?… (zie art link)

Wat heel belangrijk is in de ontwikkeling van een kind met autisme is – het lichaamsbesef -.

Het lichaamsbesef is door het autisme wat minder ‘flexibel’ , dat heeft met deze zintuigen te maken ; het vestibulair systeem en de propriocepsis.

Iets wat je toch ergens in het achterhoofd moet houden, bij autisme is sport niet zo vanzelfsprekend.

Ik heb hier dus al meteen de ‘zintuigen’ aan geraakt, en dit speelt een grote rol in het sporten met autisme.Alle zintuigen komen gewenst of niet gewenst aan bod bij sporten. Het is een kwestie om je kind er ‘leren mee om te gaan’ of zelf leren te hanteren.

Nu bij kinderen met autisme kan je snel zien waar ze hyper of hypo voor zijn. Dat is natuurlijk ook belangrijk als je een sport gaat kiezen. Als iemand gevoelig is is een aanrakingssport misschien minder ideaal… Als iemand onder gevoelig is, is klimmen misschien ook niet ideaal – kwestie van het niet meteen voelen van pijn bij een val -Je merkt het, sporten is toch wel iets bijzonders, en dus kan je bij kinderen die gevoelig zijn en onder gevoelig zijn toch beter ‘op je hoede’ zijn voor het welzijn van je kinderen tijdens het beoefenen van het sporten.

Dan heb je nog de sociale interacties. HF autisme hebben een op eerste gezicht een normale sociale interactie – door compensatie en kopiëren – dus kunnen ze ogenschijnlijk gewoon meedoen met kinderen zonder autisme, er is alleen een verschil dat de info die ze binnen krijgen ook wat langer de tijd moet krijgen om het te verwerken, alleen zo ontstaat er automatisatie en alleen zo kunnen ze de sport die ze beoefenen ook vanzelf en correct gaan beoefenen. – niet correct is meestal kans op blessures – .

Dus even op een rijtje;

  • de zintuiglijke waarnemingen spelen een rol.
  • de informatie verwerking speelt een rol – bij een sport komt het soms op neer dat je snel moet reageren, dat kan als er een goed automatisering is, en de sport correct is uitgevoerd.
  • de sociale interactie speelt een rol, is er een klik met de sport en met de begeleiders? dan is het ok! Anders is er een voorspelbaarheidsprocedure nodig.

Nu we weten, het ene kind en volwassenen met autisme is het andere kind niet met autisme. Dat is tijdens het sporten wel van belang, en maakt het soms ook wel wat moeilijk. Als begeleider hoef je niet ‘bang’ te zijn om iets verkeerds te doen als je iemand met HF autisme hebt in je groepje, er zijn bepaalde regeltjes waar je je aan kan houden, en verder is het gewoon even wat meer aandacht besteden aan het automatiseren van de technische kant van je sport tak. * meer informatie voor de begeleiders in een aankomende workshop.

Nu wat is voor de ouders belangrijk?

Wanneer je beslist om je kind te laten sporten kan je een aantal tips volgen;

  • laat je kind eerst – proeven – van vele sport takken. – niet meteen laten meedoen, maar wel gaan kijken, ze met hun ‘ogen’ laten proeven…
  • laat je kind zelf beslissen wat hij graag wenst te doen na een aantal bezoeken en proefreeksjes.
  • laat je kind ook kennis maken met groepssporten – ja teamsporten kan zeker –
  • bij de keuze van een sport kan je best in je achterhoofd houden dat het ‘gemakkelijk en voorspelbaar is’ voor het kind en voor jezelf.

Over de kostprijs ga ik niet schrijven, dat maakt uiteindelijk iedereen voor zichzelf uit.

Kies je voor privé lessen of groepslessen?

Vele ouders met kinderen met autisme gaan voor privé lessen, die doorgaans duurder zijn en soms is dit niet nodig! Meestal is in het begin het wel nodig dat je even individueel de aandacht volledig vrij hebt voor je kinderen, om idd de automatisering en het gevoel bij de gekozen sport, de feeling voor de sport te krijgen.

Maar dan kan het goed zijn dat je kind goed kan functioneren in groep! Heeft het kind vertrouwen in de begeleiders, de omgeving en is de sport gekend bij het kind dan kan je overschakelen naar – in groep – de sport beoefenen.

Dit stukje is een hele goeie insteek om het sociaal aspect en het zelfvertrouwen van het kind op te krikken – de ik vorming – een hele goeie basis te geven in het verder leven.

Ook in een prestatie gerichte sport kan iemand met autisme heel sterk zijn, meestal zijn het net die kinderen die technisch heel goed weten hoe ze hun ploeg moeten laten winnen!

Waar ook best aandacht aan besteden is dat we onze kinderen niet dwingen om te gaan maar wel een liefdevol motiverend duwtje geven om toch te gaan. En dat duwtje is niet duwen maar eerder in kleine stapjes het – ernaar toe gaan – onderverdelen – want uit ervaring weet ik dat; als ze eenmaal er zijn het dan wel plezierig is en voldaan zijn om wel te sporten.

Sporten is dus altijd zinvol.

Ook voor kinderen met autisme.

Het vraagt een gezonde portie discipline, gezond geduld, gezonde toewijding, en zeker een portie gezond enthousiasme … van beide kanten.Je krijgt er een evenwichtig ontwikkeld kind van dat zich kan evolueren naar een gezonde volwassen mens met voldoende – win en verlies ervaringen – en een goed portie veerkracht.

Heb je vragen dan kan je terecht op https://www.facebook.com/events/2486061531617799/

Meer info in de workshops over zintuigen en emotie regulatie van https://www.facebook.com/inzichtenuitzicht/

*Voor begeleiders korte info te vinden in brochures zie extra link onder de foto

en via workshops – Inzicht en uitzicht – https://www.facebook.com/inzichtenuitzicht/

https://www.participate-autisme.be/go/nl/mijn-kind-helpen-in-zijn-ontwikkeling/mijn-kind-helpen/vrijetijdsactiviteiten/meer-lezen/specifieke-activiteiten.cfm?fbclid=IwAR0fqFzNq0kAYeG1YUALzBAzRWPmf1xj4f_W9lp5Ak8z6LJCI2V6-Kq7LQ0

Wat vertel je over doodgaan? – Aan je kind met autisme –

Twee jaar geleden was het de eerste keer dat onze zoon met autisme een mens overleden zag.

Hij had zijn opa al weten sterven toen was hij nog heel klein, hij had onze twee poezen al weten sterven, en was er steeds mee geweest naar de dierenarts.

Bij één van de poezen hebben we ‘een spuitje ‘moeten geven, bij de andere – ons Florijn – niet, deze was aan een natuurlijke dood gestorven.Hij heeft ook twee onzichtbare – zus en broer – dat weet hij ook.Hij weet dus al wel iets over de dood in zijn jong leven.

Maar hoe gaan we er mee om?

Toen opa stierf was hij nog te klein, maar soms neemt mijn man nog de foto van zijn vader en gaat hij aan het vertellen.

  • opa is naar de sterretjes
  • hij is gestorven
  • wat weet jij nog over opa?
  • wat weten wij nog over opa?
  • je beer die op je kamer staat die heb je gekregen van opa
  • gaan we hem nog eens een knuffel geven?

Langer dan 10 minuten met een 7 jarige hebben we het niet over opa die hij niet echt heeft mogen leren kennen.

Toen onze eerste poes stierf toen hebben we hem meegenomen van a tot z. Ik heb hem mee betrokken in wat ik benoemde – een zeer normaal levensproces – van elk dier ook dat van de mens. Ik vertelde wel aan de dierenarts dat hij goed moest uitleggen waarom we bij daar waren met ons ‘flora’ en dat heeft hij perfect gedaan voor ons en onze zoon.

Onze zoon heeft daar veel van onthouden blijkbaar …Toen we met onze andere poes ‘florijn’, die aan een natuurlijk dood is gestorven, ook bij de dierenarts kwamen om hem te laten verassen, hebben we opnieuw gevraagd – ik kan dat ondertussen al zo goed van de mensen zelf die vragen te stellen dat het antwoord duidelijk is voor onze zoon – waarom – waarvoor – wat en hoe en wat is de uitkomst – waarvoor we met onze andere poes ook naar de dierenarts zijn gereden.

Hij heeft toen zo mooi gezien hoe mensen met een poes die dood was omgingen en hij heeft op zijn eigen tempo afscheid kunnen nemen van ‘ons Florijn’, dat wij allemaal als volwassen mensen erop stonden te kijken.

*onze zoon heeft hoog functionerend autisme.

Wat heb ik dus gedaan bij de poezen;

  • een korte zeer realistische fysiologische beschrijving gegeven over waarom we doodgaan.
  • wat doodgaan is
  • dat we een dokter nodig hebben als we doodgaan en als we zijn gestorven
  • dat dit bij het leven hoort

Maar toen we twee jaar geleden op bezoek waren bij mijn schoonbroer, zag ik wat ik zag, maar je wil dat natuurlijk niet geloven dat het zo snel kan gebeuren…Toen gebeurde er iets met onze zoon van bijna 5 vanachter in de auto vanuit het niets

  • mama als M er niet meer is dan ga ik hem heel erg missen want het was mijn vriend

waarom zeg je dat schatje?

  • ik weet het niet maar ik voel het in mijn hartje…

Toen we net thuis kwamen van die rit, met vele luchtballonnen in de prachtige avond lucht ging de telefoon en heeft hij mama zien huilen, daar is hij zo sereen mee omgegaan en heeft gezegd – mama iedereen gaat door, zijn hartje is gestopt – (ja, idd…)

Vanaf dat moment heb ik als autistische mama besloten om hem mee te nemen in alles waar we hem mee naartoe konden nemen.

Wat dan heel belangrijk is om heel realistisch te blijven, en echt alles op te noemen wat er kan gebeuren op dit moment. Ook emoties die erbij komen kijken en ook benoemen hoe iemand anders ‘ermee kan omgaan’.

Wat een vriend me wel aanraden is om hem ‘iets te laten mee geven, of nog te laten zien’. Zo had ik onze 5 jarige zoon gevraagd wat hij nog graag aan M zou laten zien, ook al wist hij dat M niet meer kon zien, onze zoon ging aan de slag met dat wij hij M nog nooit had laten zien – hij ving een sprinkhaan – zie mama zie je die mooi rood streepje – dat was al voldoende, ook al wist hij dat M heel stil ging liggen en niet meer bewoog.

Ik zei hem wel dat hij ten alle tijden mocht aangeven dat hij ‘er genoeg van had met afgesproken zinnen – mama ik ga nu naar buiten – of dat hij ten alle tijden bij mij op de schoot mocht kruipen als hij daar zin voor had.Dat hebben we ook afgesproken met de familie, en zo is het ook gebeurd. Bij de begroeting waren wij eerste en dus ook als eerste weg. Niemand die daar iets heeft over gezegd.

Zelfs de begrafenis ondernemer en de ceremonie meesters waren op de hoogte.

Ik ben in die perioden wel bewust geweest van zijn emoties en van zijn vragen, ja wij hebben zelf info op gezocht omdat hij moest weten waar de kist bleef en hoe de assen in de urne terecht zouden komen…

Maar dit is persoonlijk.

Dit is toch belangrijk om een goed rouwproces te kunnen starten – ook bij kinderen met een beperking! –

  • neem de tijd om fysiek afscheid te nemen – als dat niet kan in de realiteit, dan kan dat via een beeld zoals hij/zij de persoon ik kwestie op het laats heeft gekend/ gezien.
  • vertel wat jij als mama en papa voelt – je gevoelens wegstoppen is een open mapje creëren en laten openstaan –
  • ga na wat je kind allemaal beleefd – dit hoeft niet alleen in woorden te zijn, kan ook in tekeningen, of in zijn spel zichtbaar worden. Of zelf in de dromen naar boven komen.
  • maak tijd om naar je kind te luisteren – probeer de tijd niet altijd in te vullen met uw beleving en oordeel van het geheel, laat het kind zelf ‘op verhaal komen’.
  • sluit af met een ritueel dat jullie samen hebben bedacht – dit ritueel kan wel heel belangrijk worden voor heel het leven, want bij elk overlijden in het leven ga je even terug denken aan alle overlijdens die je al hebt mee gemaakt, van huisdier tot mens. Wanneer je dan een ritueel inlast dat vanuit jullie allemaal komt krijgt ‘dood gaan en sterven een soort houvast – en kan iemand met autisme het mapje sluiten –
  • blijf realistisch! – wat is ‘hij/zij is naar de sterretjes ‘ als je kind er geen ‘beeld bij kan vormen? Wat is ‘over de regenboogbrug ‘ ? als je kind er geen beeld bij kan vormen? Let op voor beeldspraak zo kan er nog steeds een verwarring ontstaan en blijven – de mapjes – openstaan.

En vooral!

Het leven gaat verder!

Onze zoon zei tegen mij als we terug reden van de dienst – mama en nu is het terug vakantie hé ! zo simpel zijn de dingen.

En zo is het leven ook.

Dat inplannen voor uw kind met autisme is dus ook belangrijk.

Wat is dus belangrijk?

  • geef zoveel als nodig de juiste informatie
  • betrek hem bij elke fase, als het niet in de praktijk kan dan wel in beeld
  • laat hem/zij iets meegeven wat van hem/zij is
  • zeg duidelijk welke stappen er volgen
  • vertel wat je voelt! en zeg dat andere het anders benaderen
  • communiceer naar de betrokken diensten hoe jij het gaat aanpakken – ik kan eerder weg gaan als, omdat… –
  • geef invulling aan het verhaal van je kinderen
  • installeer een ritueel
  • let op met beeld taal
  • het leven gaat verder

*noot – beeldtaal – wij gebruiken – hij is naar de sterretjes – maar hebben een boek over de planeten en een sterrenkaart in huis, we hebben ook een telescoop en als hij het vraagt dan kijken we naar de maan, de sterren en de planeten door de telescoop.

Dit is onze manier van leven, en dat is dus wel heel persoonlijk… – hij tekende ‘opa’ op Saturnus – ja dan weet je het natuurlijk, knipoog –

*ik heb het niet over foto’s, omdat wij hier geen enkele foto in huis hebben staan.

Dat is voor iedereen persoonlijk natuurlijk.*probeer niet te veel ‘uit boekjes’ te halen, omdat iedereen op zich zelf gaat afscheid nemen, een boekje is geen stilte tijd vulling, een boekje is aanwezig als het er vragen zijn maar is geen invulling van lege tijd…

voor mensen die dit lezen in moeilijke tijden – innige deelneming –

met liefde voor het leven geschreven – Ilma Rosewood.

Mild autisme, bestaat dat?

Als eerste wil ik schrijven dat autisme gewoon – autisme is -Autisme is anders denken & anders informatie opnemen & anders emoties verwerken & anders in weet ik veel wat allemaal maar één ding is zeker het is een diagnose dat door psychiaters moet vastgesteld worden en het staat als stoornis in de DSM5 ingeschreven.

Als tweede wil ik schrijven dat autisme altijd verschillend is van mens tot mens, van baby tot baby, van kind tot kind.

Met autisme leven doet iedereen volgens zijn eigen karakterstructuren, iedereen volgens zijn eigen intellectueel niveau, iedereen volgens zijn eigen lichaamsbouw, iedereen volgens zijn eigen opvoeding, iedereen is zo uniek dat iemand die – met autisme leeft – net iets anders gaat doen dan alle andere mensen met autisme.Ik hoor wel dat diagnose centra en psychiaters durven spreken van ‘milde vorm van autisme’.

Wat is dat dan?

Ik persoonlijk kreeg de diagnose autisme, mijn vorm van autisme is asperger. Onze zoon kreeg de diagnose – mild autisme – jawel! Dus ben ik opzoek gegaan naar dat wat ze bedoelen met mild autisme. Een sluitend antwoord heb ik niet gevonden maar wel deze plausibele uitleg;

  • de persoon heeft autisme
  • de persoon heeft door karakterstructuren de mogelijkheid om goed met zijn autisme kenmerken om te gaan
  • de persoon kan gebruik maken van zijn intelligentie om zijn autisme goed ‘te beheren’
  • de persoon kan oplossingen vinden om met de problemen dat autisme met zich mee brengt om te gaan en in actie neerzetten
  • de persoon heeft autisme maar de uitingen van zijn autisme dat hem verhinderd om in het leven te ‘leven’ zijn beperkt – wat niet wil zeggen dat hij/zij er niet van af kan zien –

Je ziet het er zijn heel veel nuances te leggen in de diagnose – mild autisme – .

Wanneer er spraken is van een diagnose autisme heeft dit altijd invloed – zowel positief als negatief – op de persoon zelf met autisme als op de ouders, zussen en broers en de omgeving.

Mild autisme bestaat dus eigenlijk niet. Het geeft alleen aan dat – vanuit het eerder on flexibel brein – toch een mogelijkheid aanwezig is om – flexibel te handelen met het niet flexibel brein – dat mensen met autisme over het algemeen kenmerkt.

Als ik persoonlijk hoor dat iemand – mild autisme – heeft dan is meteen de volgende vraag, is er spraken van hoogbegaafdheid? Is er spraken van innerlijke wijsheid en een bijzondere karakterstructuur? Is er spraken van een uitzonderlijk talent?

Dat zijn allemaal belangrijke nuances bij de diagnose mild autisme.Als je deze diagnose krijgt, ga dan zeker verder opzoek!ik kan je deze linken aanraden;

https://www.facebook.com/detalentenhavenAntwerpen/voor hoogbegaafdheidhttps://www.facebook.com/hetlampje/

En doe me een plezier, als je mijn twee aanraders contacteert zeg dan dat je dit artikel hebt gelezen en zo bij hen terecht bent gekomen! – waarvoor veel dankjewels!

succes in je zoektocht en veel liefde en plezier gewenst!

Over de beginnende volwassenheid schrijven doet mijn ogen openen!

Ik heb vanmorgen weer een goed stukje kunnen schrijven, HEERLIJK !

Toch een pittig stukje geschreven – de eerste fase van de jong volwassenheid.

Nu de komende dagen begin ik aan het vervolg van de jong volwassenheid – nog 20 jaar life events – beschrijven !

En dan komen de creatieve stukken nog!
Oplossingsgericht schrijven hé!

Maar wat heel fijn is om terug in mijn boeken van vroeger te duiken, filosofie vandaag, en ik heb dit gevonden…

en ik ga binnen kort proeflezers nodig hebben, nu al kunnen de mensen die ik al ken en nog niet ken zich aanmelden!

één van de voorwaarden is wel dat we regelmatig contact hebben en zich heel goed aan de privacy regels houden…

via skype, whatsapp en gewoon via de telefoon.

een officiële uitnodiging komt nog wanneer het boek bijna is afgeschreven…

en wie me nu al aan Nederlandse uitgevers wil voorstellen, doe gerust!

Oh ja er zit meteen ook al een tweede boek aan te komen, meer een handboek – ervaringsboek waarin ik nog dieper inga op de dingen…

mama dag!

het was mama dag op school!

een super moment, we moesten een matje, handdoeken, en een teiltje meegeven.

onze zoon die maandag niet naar school is geweest wegens – een dagje rust – toen wist ik nog niet wat er aan de hand was, nu wel…

had dinsdag het materiaal niet mee, ook omdat ik het vergeten was, hij zit niet echt goed in zijn vel de laatste weken – net na de paasvakantie is het begonnen…

hij is hier thuis dus wat onrustig en sluit zich meer en meer in zijn hoofd af waardoor ik en mijn man er minder grip op heb.

moeilijk, maar ik heb geleerd om hem dan goed te observeren en hem eigenlijk wat meer ruimte te geven maar hem wel op de gevolgen te wijzen van zijn niet toelaatbaar gedrag.

zo heeft hij vorige week vrijdag een heel moeilijk moment gehad, waarbij ik ook het noorden ben kwijt geraakt en iets deed waar hij toch moest over nadenken…

hij smeet vrijdag na een woorden wisseling zijn gsm stuk – schatje wil je nu meekomen – en het niet deed, en me daarna even fysiek liet weten hoe hij zich voelde, en ik ook even tijd nodig had en aangekondigd – mama stapt in de auto en wacht daar op u – de auto ben ingestapt daar op hem gewacht maar hij van onmacht en woede gewoon voor mijn ogen terwijl de buurvrouw erop stond te kijken, zijn gsm op de grond kapot smeet…

hij krijste het uit – ik wil een nieuwe! – en ik deed iets na een paar ritjes rond het blokje om er echt zeker van te zijn – iets wat hij niet verwachte.

ik reed naar de winkel waar ik die smartphone jaar geleden had gekocht en ik keek naar – zijn eerste tablet – ik kocht meteen een tablet voor hem met een aantal voorwaarden voor hem – ik kwam binnen en ging naar zijn spaarpot, deed hem open en begon zijn spaargeld te tellen…

daar was hij toch even stil van, hij die nog vertelde tegen de mevrouw van de winkel – dat hij dat nu uit zijn eigen spaarpot moest betalen – lachte nog naar hem en zei, oh ja, en kreeg meteen het verhaal waarom hij …

er stond alweer iemand achter ons te wachten en glimlachte bij het verhaal… hmmm dacht ik waarom toch die mensen die mee horen, ik voel me dan echt zo kwetsbaar omdat ik zelf nog niet bekomen ben van de situatie, maar ook omdat de zoon nog steeds in overdrive is en ik niet weet of hij ten volle beseft wat ik hier aan het doen ben en waarom ik dat doe…

ok goed die mijnheer stond gewoon te wachten, hij wist ook niet dat hij in zo een verhaal terecht ging komen…

ik kreeg van mijn man de opmerking; waarom nu en waarom zoveel geld voor een tablet? ja idd die 300 euro konden we wel voor iets anders gebruiken op het moment, dat is zo…

ik kreeg van mijn vader – nadat onze zoon het moest vertellen wat hij heeft gedaan – te horen dat hij mijn gedachten gang niet echt kon volgen, hij is stout en hij krijgt ervoor een tablet, die hij van zijn eigen spaarcentjes aan mama en papa terug moet betalen…

dan als ik die opmerkingen hoor van mijn zo dierbare liefdevolle mensen, dan ben ik zoals een pudding die in elkaar zakt en heb ik wel even tijd nodig om die innerlijke pudding weer terug in een normale menselijke vorm weer aan te kunnen nemen…

het heeft meer dan een weekend geduurd, ook maandag nog omdat de zoon en de man thuis waren en dat was echt onvoorzien…

dinsdag ben ik wat kunnen indalen en heb een beetje adem kunnen halen. maar toen ik hem dinsdag ging halen na de school wist ik het al meteen!

als hij niet in zijn doen is dan weten eerst de knopjes van de nieuwe auto het te verduren, dan gaat het van warm naar koud en als hij echt slechte zin heeft zet hij de temperatuur zo dat het echt niet past bij het weer dat we hebben…

dinsdag was het zo een avond, en dan ben ik wel op mijn hoede, maar blijf ik stil en zeg alleen maar stilletjes – ja schatje ik zie het, als je zin hebt mag je het vertellen…

dan hebben we een ietwat moeilijke maar wel ok avond gehad, hij is wel niet komen eten en er was niks goed maar het ging.

en toen in zijn bedje kwam het eruit – mama ik mis… – hij mist een klasgenootje dat hij wel nog had gezien voor de paasvakantie en er nog mee had gespeeld de laatste dag school voor de paasvakantie en erna niet meer had gezien…

ja een map blijft open staan …

mama ik mis echt mijn vriendje op school hoor! ik ga erbij zitten en zeg dat we het niet altijd weten wanneer mensen een besluit nemen om gewoon te verhuizen. want de juf had gezegd dat … was verhuisd in de paasvakantie, en dat heeft hem zo bezig gehouden, waar, wie, wat, hoe waarom?… en – ik heb er nog zo leuk mee gespeeld mama!

ja dat was duidelijk, dus gisteren was het mama dag – hij is super begaan met mama – mama nu gaat er dat gebeuren, mama we staan achter – mama nu moet ik nog wat blazen om het bubbelbadje voor je handen, voeten, mama je moet nu wel je ogen dichtdoen he, ja mama nu moet ik zo wrijven, en dan zo… massage op de rug ging veel sneller dan ik had gezien van de juffen die het zoals een
stewardess aan het voordoen waren voor de kinderen…

ik heb er mee gelachen, hij ook, en heb me helemaal overgegeven aan zijn liefdevolle – mama het is heerlijk hé, mama het ruikt zo goed hé, mama het is zo zacht he, voel is aan mijn handen, mama die komkommers zijn niet om op te eten hé, mama, voel je die bubbeltjes – terwijl hij met een rietje in het hele kleine beetje water aan het blazen was… mama, ik zie je graag hé!…

en toen kwam er een gedichtje op het einde, de andere kinderen stonden zo stil het voor te zeggen en hij stond het perfect gedichtje te springen! ja dan zie ik ook wat er is, het was zo spannend geweest dat beweging de enige methode was om alles te gaan verwerken…

mama, vertel het nu! zei hij, en toen vertelde ik aan zijn juf hoe hij zijn klasgenootje mist…

ja het zijn lastige dagen geweest ook in de klas, en nu zit ik hier te schrijven, omdat ik niet goed weet hoe je een kind van 6.5 moet gaan vertellen waarom mensen doen wat ze doen en waarom hij dat uit zijn hoofdje mag halen en weer verder mag gaan…

mama zei hij, ik heb er een foto van gemaakt met mijn ogen en heb het in mijn hersenen gestoken DAT KAN NIET MEER WEG GAAN !

ja, dat is zo schatje, en nu moeten we eigenlijk gewoon doorgaan schatje, dat is wat het leven doet schatje…

ja maar dat is voor hem niet zo…

en dus hij is niet makkelijk deze dagen…

het zit in zijn hoofd, hij heeft er en ‘foto’ = herinnering – van gemaakt en dus zal hij dat nooit vergeten…

en ik weet heel goed dat dit iets is dat zijn hele leven hem parten gaat spelen, ik kan er dus ook niet tegen en ik kan het evenmin aanvaarden want geen afscheid nemen is niet te begrijpen…

dat zijn levenslessen die noodzakelijk zijn om weer verder te kunnen gaan…

en toen vroeg hij – juf mag ik het bekertje crème meenemen naar huis om mijn en mama’s handen nog in te smeren?

en nu staat dàt bekertje crème in zijn kast naast zijn bed, omdat ik dat ook heb om mijn handen – zacht te maken –

en zo gaan we verder, vandaag is een andere dag…