Een gepaste sport kiezen – voor kinderen met autisme – en andere beperkingen.

https://shivatje.wordpress.com/2019/07/10/zo-help-jij-je-kind-de-juiste-sport-te-kiezen/

Een gepaste sport kiezen voor kinderen?

Hoe doe je dat?

Ik nodig je alvast uit om het artikel van een blogmaatje eerst eens even te lezen, zie link hierboven.

Hier ga ik verder op – een sport voor kinderen met een beperking – ik ga me alleen op (HF* = hoog functionerend ) autisme focussen –

In ons Vlaanderen heb je G SPORT. Om het in het heel kort te zeggen, het is een gespecialiseerde sport educatie en uitvoeringsplatform voor mensen voor mensen met een handicap ontstaan vanuit een Vlaams decreet. G sport heeft heel veel verschillende takken van sporten en er komen er elk jaar bij. Je hebt hierin ook groeimogelijkheden en de beste sporters met een fysische en psychische aangeboren en/of niet aangeboren beperking, die mogen mee doen aan de Special Olympics waar Vlaanderen / België trouwens heel sterk is.

G SPORT heb je dus, en ja je kan hier gebruik van maken als je ervoor kiest en als er een aanbod is voor de sport die je kind wenst te beoefenen.

Nu terug naar het kiezen van een sport, voor kinderen met HF* autisme.

Wat belangrijk is om te onthouden zijn inderdaad de voorkeuren van het kind zelf. Welke lichaamsbouw heeft je kind?… (zie art link)

Wat heel belangrijk is in de ontwikkeling van een kind met autisme is – het lichaamsbesef -.

Het lichaamsbesef is door het autisme wat minder ‘flexibel’ , dat heeft met deze zintuigen te maken ; het vestibulair systeem en de propriocepsis.

Iets wat je toch ergens in het achterhoofd moet houden, bij autisme is sport niet zo vanzelfsprekend.

Ik heb hier dus al meteen de ‘zintuigen’ aan geraakt, en dit speelt een grote rol in het sporten met autisme.Alle zintuigen komen gewenst of niet gewenst aan bod bij sporten. Het is een kwestie om je kind er ‘leren mee om te gaan’ of zelf leren te hanteren.

Nu bij kinderen met autisme kan je snel zien waar ze hyper of hypo voor zijn. Dat is natuurlijk ook belangrijk als je een sport gaat kiezen. Als iemand gevoelig is is een aanrakingssport misschien minder ideaal… Als iemand onder gevoelig is, is klimmen misschien ook niet ideaal – kwestie van het niet meteen voelen van pijn bij een val -Je merkt het, sporten is toch wel iets bijzonders, en dus kan je bij kinderen die gevoelig zijn en onder gevoelig zijn toch beter ‘op je hoede’ zijn voor het welzijn van je kinderen tijdens het beoefenen van het sporten.

Dan heb je nog de sociale interacties. HF autisme hebben een op eerste gezicht een normale sociale interactie – door compensatie en kopiëren – dus kunnen ze ogenschijnlijk gewoon meedoen met kinderen zonder autisme, er is alleen een verschil dat de info die ze binnen krijgen ook wat langer de tijd moet krijgen om het te verwerken, alleen zo ontstaat er automatisatie en alleen zo kunnen ze de sport die ze beoefenen ook vanzelf en correct gaan beoefenen. – niet correct is meestal kans op blessures – .

Dus even op een rijtje;

  • de zintuiglijke waarnemingen spelen een rol.
  • de informatie verwerking speelt een rol – bij een sport komt het soms op neer dat je snel moet reageren, dat kan als er een goed automatisering is, en de sport correct is uitgevoerd.
  • de sociale interactie speelt een rol, is er een klik met de sport en met de begeleiders? dan is het ok! Anders is er een voorspelbaarheidsprocedure nodig.

Nu we weten, het ene kind en volwassenen met autisme is het andere kind niet met autisme. Dat is tijdens het sporten wel van belang, en maakt het soms ook wel wat moeilijk. Als begeleider hoef je niet ‘bang’ te zijn om iets verkeerds te doen als je iemand met HF autisme hebt in je groepje, er zijn bepaalde regeltjes waar je je aan kan houden, en verder is het gewoon even wat meer aandacht besteden aan het automatiseren van de technische kant van je sport tak. * meer informatie voor de begeleiders in een aankomende workshop.

Nu wat is voor de ouders belangrijk?

Wanneer je beslist om je kind te laten sporten kan je een aantal tips volgen;

  • laat je kind eerst – proeven – van vele sport takken. – niet meteen laten meedoen, maar wel gaan kijken, ze met hun ‘ogen’ laten proeven…
  • laat je kind zelf beslissen wat hij graag wenst te doen na een aantal bezoeken en proefreeksjes.
  • laat je kind ook kennis maken met groepssporten – ja teamsporten kan zeker –
  • bij de keuze van een sport kan je best in je achterhoofd houden dat het ‘gemakkelijk en voorspelbaar is’ voor het kind en voor jezelf.

Over de kostprijs ga ik niet schrijven, dat maakt uiteindelijk iedereen voor zichzelf uit.

Kies je voor privé lessen of groepslessen?

Vele ouders met kinderen met autisme gaan voor privé lessen, die doorgaans duurder zijn en soms is dit niet nodig! Meestal is in het begin het wel nodig dat je even individueel de aandacht volledig vrij hebt voor je kinderen, om idd de automatisering en het gevoel bij de gekozen sport, de feeling voor de sport te krijgen.

Maar dan kan het goed zijn dat je kind goed kan functioneren in groep! Heeft het kind vertrouwen in de begeleiders, de omgeving en is de sport gekend bij het kind dan kan je overschakelen naar – in groep – de sport beoefenen.

Dit stukje is een hele goeie insteek om het sociaal aspect en het zelfvertrouwen van het kind op te krikken – de ik vorming – een hele goeie basis te geven in het verder leven.

Ook in een prestatie gerichte sport kan iemand met autisme heel sterk zijn, meestal zijn het net die kinderen die technisch heel goed weten hoe ze hun ploeg moeten laten winnen!

Waar ook best aandacht aan besteden is dat we onze kinderen niet dwingen om te gaan maar wel een liefdevol motiverend duwtje geven om toch te gaan. En dat duwtje is niet duwen maar eerder in kleine stapjes het – ernaar toe gaan – onderverdelen – want uit ervaring weet ik dat; als ze eenmaal er zijn het dan wel plezierig is en voldaan zijn om wel te sporten.

Sporten is dus altijd zinvol.

Ook voor kinderen met autisme.

Het vraagt een gezonde portie discipline, gezond geduld, gezonde toewijding, en zeker een portie gezond enthousiasme … van beide kanten.Je krijgt er een evenwichtig ontwikkeld kind van dat zich kan evolueren naar een gezonde volwassen mens met voldoende – win en verlies ervaringen – en een goed portie veerkracht.

Heb je vragen dan kan je terecht op https://www.facebook.com/events/2486061531617799/

Meer info in de workshops over zintuigen en emotie regulatie van https://www.facebook.com/inzichtenuitzicht/

*Voor begeleiders korte info te vinden in brochures zie extra link onder de foto

en via workshops – Inzicht en uitzicht – https://www.facebook.com/inzichtenuitzicht/

https://www.participate-autisme.be/go/nl/mijn-kind-helpen-in-zijn-ontwikkeling/mijn-kind-helpen/vrijetijdsactiviteiten/meer-lezen/specifieke-activiteiten.cfm?fbclid=IwAR0fqFzNq0kAYeG1YUALzBAzRWPmf1xj4f_W9lp5Ak8z6LJCI2V6-Kq7LQ0

Advertenties

Wat vertel je over doodgaan? – Aan je kind met autisme –

Twee jaar geleden was het de eerste keer dat onze zoon met autisme een mens overleden zag.

Hij had zijn opa al weten sterven toen was hij nog heel klein, hij had onze twee poezen al weten sterven, en was er steeds mee geweest naar de dierenarts.

Bij één van de poezen hebben we ‘een spuitje ‘moeten geven, bij de andere – ons Florijn – niet, deze was aan een natuurlijke dood gestorven.Hij heeft ook twee onzichtbare – zus en broer – dat weet hij ook.Hij weet dus al wel iets over de dood in zijn jong leven.

Maar hoe gaan we er mee om?

Toen opa stierf was hij nog te klein, maar soms neemt mijn man nog de foto van zijn vader en gaat hij aan het vertellen.

  • opa is naar de sterretjes
  • hij is gestorven
  • wat weet jij nog over opa?
  • wat weten wij nog over opa?
  • je beer die op je kamer staat die heb je gekregen van opa
  • gaan we hem nog eens een knuffel geven?

Langer dan 10 minuten met een 7 jarige hebben we het niet over opa die hij niet echt heeft mogen leren kennen.

Toen onze eerste poes stierf toen hebben we hem meegenomen van a tot z. Ik heb hem mee betrokken in wat ik benoemde – een zeer normaal levensproces – van elk dier ook dat van de mens. Ik vertelde wel aan de dierenarts dat hij goed moest uitleggen waarom we bij daar waren met ons ‘flora’ en dat heeft hij perfect gedaan voor ons en onze zoon.

Onze zoon heeft daar veel van onthouden blijkbaar …Toen we met onze andere poes ‘florijn’, die aan een natuurlijk dood is gestorven, ook bij de dierenarts kwamen om hem te laten verassen, hebben we opnieuw gevraagd – ik kan dat ondertussen al zo goed van de mensen zelf die vragen te stellen dat het antwoord duidelijk is voor onze zoon – waarom – waarvoor – wat en hoe en wat is de uitkomst – waarvoor we met onze andere poes ook naar de dierenarts zijn gereden.

Hij heeft toen zo mooi gezien hoe mensen met een poes die dood was omgingen en hij heeft op zijn eigen tempo afscheid kunnen nemen van ‘ons Florijn’, dat wij allemaal als volwassen mensen erop stonden te kijken.

*onze zoon heeft hoog functionerend autisme.

Wat heb ik dus gedaan bij de poezen;

  • een korte zeer realistische fysiologische beschrijving gegeven over waarom we doodgaan.
  • wat doodgaan is
  • dat we een dokter nodig hebben als we doodgaan en als we zijn gestorven
  • dat dit bij het leven hoort

Maar toen we twee jaar geleden op bezoek waren bij mijn schoonbroer, zag ik wat ik zag, maar je wil dat natuurlijk niet geloven dat het zo snel kan gebeuren…Toen gebeurde er iets met onze zoon van bijna 5 vanachter in de auto vanuit het niets

  • mama als M er niet meer is dan ga ik hem heel erg missen want het was mijn vriend

waarom zeg je dat schatje?

  • ik weet het niet maar ik voel het in mijn hartje…

Toen we net thuis kwamen van die rit, met vele luchtballonnen in de prachtige avond lucht ging de telefoon en heeft hij mama zien huilen, daar is hij zo sereen mee omgegaan en heeft gezegd – mama iedereen gaat door, zijn hartje is gestopt – (ja, idd…)

Vanaf dat moment heb ik als autistische mama besloten om hem mee te nemen in alles waar we hem mee naartoe konden nemen.

Wat dan heel belangrijk is om heel realistisch te blijven, en echt alles op te noemen wat er kan gebeuren op dit moment. Ook emoties die erbij komen kijken en ook benoemen hoe iemand anders ‘ermee kan omgaan’.

Wat een vriend me wel aanraden is om hem ‘iets te laten mee geven, of nog te laten zien’. Zo had ik onze 5 jarige zoon gevraagd wat hij nog graag aan M zou laten zien, ook al wist hij dat M niet meer kon zien, onze zoon ging aan de slag met dat wij hij M nog nooit had laten zien – hij ving een sprinkhaan – zie mama zie je die mooi rood streepje – dat was al voldoende, ook al wist hij dat M heel stil ging liggen en niet meer bewoog.

Ik zei hem wel dat hij ten alle tijden mocht aangeven dat hij ‘er genoeg van had met afgesproken zinnen – mama ik ga nu naar buiten – of dat hij ten alle tijden bij mij op de schoot mocht kruipen als hij daar zin voor had.Dat hebben we ook afgesproken met de familie, en zo is het ook gebeurd. Bij de begroeting waren wij eerste en dus ook als eerste weg. Niemand die daar iets heeft over gezegd.

Zelfs de begrafenis ondernemer en de ceremonie meesters waren op de hoogte.

Ik ben in die perioden wel bewust geweest van zijn emoties en van zijn vragen, ja wij hebben zelf info op gezocht omdat hij moest weten waar de kist bleef en hoe de assen in de urne terecht zouden komen…

Maar dit is persoonlijk.

Dit is toch belangrijk om een goed rouwproces te kunnen starten – ook bij kinderen met een beperking! –

  • neem de tijd om fysiek afscheid te nemen – als dat niet kan in de realiteit, dan kan dat via een beeld zoals hij/zij de persoon ik kwestie op het laats heeft gekend/ gezien.
  • vertel wat jij als mama en papa voelt – je gevoelens wegstoppen is een open mapje creëren en laten openstaan –
  • ga na wat je kind allemaal beleefd – dit hoeft niet alleen in woorden te zijn, kan ook in tekeningen, of in zijn spel zichtbaar worden. Of zelf in de dromen naar boven komen.
  • maak tijd om naar je kind te luisteren – probeer de tijd niet altijd in te vullen met uw beleving en oordeel van het geheel, laat het kind zelf ‘op verhaal komen’.
  • sluit af met een ritueel dat jullie samen hebben bedacht – dit ritueel kan wel heel belangrijk worden voor heel het leven, want bij elk overlijden in het leven ga je even terug denken aan alle overlijdens die je al hebt mee gemaakt, van huisdier tot mens. Wanneer je dan een ritueel inlast dat vanuit jullie allemaal komt krijgt ‘dood gaan en sterven een soort houvast – en kan iemand met autisme het mapje sluiten –
  • blijf realistisch! – wat is ‘hij/zij is naar de sterretjes ‘ als je kind er geen ‘beeld bij kan vormen? Wat is ‘over de regenboogbrug ‘ ? als je kind er geen beeld bij kan vormen? Let op voor beeldspraak zo kan er nog steeds een verwarring ontstaan en blijven – de mapjes – openstaan.

En vooral!

Het leven gaat verder!

Onze zoon zei tegen mij als we terug reden van de dienst – mama en nu is het terug vakantie hé ! zo simpel zijn de dingen.

En zo is het leven ook.

Dat inplannen voor uw kind met autisme is dus ook belangrijk.

Wat is dus belangrijk?

  • geef zoveel als nodig de juiste informatie
  • betrek hem bij elke fase, als het niet in de praktijk kan dan wel in beeld
  • laat hem/zij iets meegeven wat van hem/zij is
  • zeg duidelijk welke stappen er volgen
  • vertel wat je voelt! en zeg dat andere het anders benaderen
  • communiceer naar de betrokken diensten hoe jij het gaat aanpakken – ik kan eerder weg gaan als, omdat… –
  • geef invulling aan het verhaal van je kinderen
  • installeer een ritueel
  • let op met beeld taal
  • het leven gaat verder

*noot – beeldtaal – wij gebruiken – hij is naar de sterretjes – maar hebben een boek over de planeten en een sterrenkaart in huis, we hebben ook een telescoop en als hij het vraagt dan kijken we naar de maan, de sterren en de planeten door de telescoop.

Dit is onze manier van leven, en dat is dus wel heel persoonlijk… – hij tekende ‘opa’ op Saturnus – ja dan weet je het natuurlijk, knipoog –

*ik heb het niet over foto’s, omdat wij hier geen enkele foto in huis hebben staan.

Dat is voor iedereen persoonlijk natuurlijk.*probeer niet te veel ‘uit boekjes’ te halen, omdat iedereen op zich zelf gaat afscheid nemen, een boekje is geen stilte tijd vulling, een boekje is aanwezig als het er vragen zijn maar is geen invulling van lege tijd…

voor mensen die dit lezen in moeilijke tijden – innige deelneming –

met liefde voor het leven geschreven – Ilma Rosewood.

Mild autisme, bestaat dat?

Als eerste wil ik schrijven dat autisme gewoon – autisme is -Autisme is anders denken & anders informatie opnemen & anders emoties verwerken & anders in weet ik veel wat allemaal maar één ding is zeker het is een diagnose dat door psychiaters moet vastgesteld worden en het staat als stoornis in de DSM5 ingeschreven.

Als tweede wil ik schrijven dat autisme altijd verschillend is van mens tot mens, van baby tot baby, van kind tot kind.

Met autisme leven doet iedereen volgens zijn eigen karakterstructuren, iedereen volgens zijn eigen intellectueel niveau, iedereen volgens zijn eigen lichaamsbouw, iedereen volgens zijn eigen opvoeding, iedereen is zo uniek dat iemand die – met autisme leeft – net iets anders gaat doen dan alle andere mensen met autisme.Ik hoor wel dat diagnose centra en psychiaters durven spreken van ‘milde vorm van autisme’.

Wat is dat dan?

Ik persoonlijk kreeg de diagnose autisme, mijn vorm van autisme is asperger. Onze zoon kreeg de diagnose – mild autisme – jawel! Dus ben ik opzoek gegaan naar dat wat ze bedoelen met mild autisme. Een sluitend antwoord heb ik niet gevonden maar wel deze plausibele uitleg;

  • de persoon heeft autisme
  • de persoon heeft door karakterstructuren de mogelijkheid om goed met zijn autisme kenmerken om te gaan
  • de persoon kan gebruik maken van zijn intelligentie om zijn autisme goed ‘te beheren’
  • de persoon kan oplossingen vinden om met de problemen dat autisme met zich mee brengt om te gaan en in actie neerzetten
  • de persoon heeft autisme maar de uitingen van zijn autisme dat hem verhinderd om in het leven te ‘leven’ zijn beperkt – wat niet wil zeggen dat hij/zij er niet van af kan zien –

Je ziet het er zijn heel veel nuances te leggen in de diagnose – mild autisme – .

Wanneer er spraken is van een diagnose autisme heeft dit altijd invloed – zowel positief als negatief – op de persoon zelf met autisme als op de ouders, zussen en broers en de omgeving.

Mild autisme bestaat dus eigenlijk niet. Het geeft alleen aan dat – vanuit het eerder on flexibel brein – toch een mogelijkheid aanwezig is om – flexibel te handelen met het niet flexibel brein – dat mensen met autisme over het algemeen kenmerkt.

Als ik persoonlijk hoor dat iemand – mild autisme – heeft dan is meteen de volgende vraag, is er spraken van hoogbegaafdheid? Is er spraken van innerlijke wijsheid en een bijzondere karakterstructuur? Is er spraken van een uitzonderlijk talent?

Dat zijn allemaal belangrijke nuances bij de diagnose mild autisme.Als je deze diagnose krijgt, ga dan zeker verder opzoek!ik kan je deze linken aanraden;

https://www.facebook.com/detalentenhavenAntwerpen/voor hoogbegaafdheidhttps://www.facebook.com/hetlampje/

En doe me een plezier, als je mijn twee aanraders contacteert zeg dan dat je dit artikel hebt gelezen en zo bij hen terecht bent gekomen! – waarvoor veel dankjewels!

succes in je zoektocht en veel liefde en plezier gewenst!

Over de beginnende volwassenheid schrijven doet mijn ogen openen!

Ik heb vanmorgen weer een goed stukje kunnen schrijven, HEERLIJK !

Toch een pittig stukje geschreven – de eerste fase van de jong volwassenheid.

Nu de komende dagen begin ik aan het vervolg van de jong volwassenheid – nog 20 jaar life events – beschrijven !

En dan komen de creatieve stukken nog!
Oplossingsgericht schrijven hé!

Maar wat heel fijn is om terug in mijn boeken van vroeger te duiken, filosofie vandaag, en ik heb dit gevonden…

en ik ga binnen kort proeflezers nodig hebben, nu al kunnen de mensen die ik al ken en nog niet ken zich aanmelden!

één van de voorwaarden is wel dat we regelmatig contact hebben en zich heel goed aan de privacy regels houden…

via skype, whatsapp en gewoon via de telefoon.

een officiële uitnodiging komt nog wanneer het boek bijna is afgeschreven…

en wie me nu al aan Nederlandse uitgevers wil voorstellen, doe gerust!

Oh ja er zit meteen ook al een tweede boek aan te komen, meer een handboek – ervaringsboek waarin ik nog dieper inga op de dingen…

mama dag!

het was mama dag op school!

een super moment, we moesten een matje, handdoeken, en een teiltje meegeven.

onze zoon die maandag niet naar school is geweest wegens – een dagje rust – toen wist ik nog niet wat er aan de hand was, nu wel…

had dinsdag het materiaal niet mee, ook omdat ik het vergeten was, hij zit niet echt goed in zijn vel de laatste weken – net na de paasvakantie is het begonnen…

hij is hier thuis dus wat onrustig en sluit zich meer en meer in zijn hoofd af waardoor ik en mijn man er minder grip op heb.

moeilijk, maar ik heb geleerd om hem dan goed te observeren en hem eigenlijk wat meer ruimte te geven maar hem wel op de gevolgen te wijzen van zijn niet toelaatbaar gedrag.

zo heeft hij vorige week vrijdag een heel moeilijk moment gehad, waarbij ik ook het noorden ben kwijt geraakt en iets deed waar hij toch moest over nadenken…

hij smeet vrijdag na een woorden wisseling zijn gsm stuk – schatje wil je nu meekomen – en het niet deed, en me daarna even fysiek liet weten hoe hij zich voelde, en ik ook even tijd nodig had en aangekondigd – mama stapt in de auto en wacht daar op u – de auto ben ingestapt daar op hem gewacht maar hij van onmacht en woede gewoon voor mijn ogen terwijl de buurvrouw erop stond te kijken, zijn gsm op de grond kapot smeet…

hij krijste het uit – ik wil een nieuwe! – en ik deed iets na een paar ritjes rond het blokje om er echt zeker van te zijn – iets wat hij niet verwachte.

ik reed naar de winkel waar ik die smartphone jaar geleden had gekocht en ik keek naar – zijn eerste tablet – ik kocht meteen een tablet voor hem met een aantal voorwaarden voor hem – ik kwam binnen en ging naar zijn spaarpot, deed hem open en begon zijn spaargeld te tellen…

daar was hij toch even stil van, hij die nog vertelde tegen de mevrouw van de winkel – dat hij dat nu uit zijn eigen spaarpot moest betalen – lachte nog naar hem en zei, oh ja, en kreeg meteen het verhaal waarom hij …

er stond alweer iemand achter ons te wachten en glimlachte bij het verhaal… hmmm dacht ik waarom toch die mensen die mee horen, ik voel me dan echt zo kwetsbaar omdat ik zelf nog niet bekomen ben van de situatie, maar ook omdat de zoon nog steeds in overdrive is en ik niet weet of hij ten volle beseft wat ik hier aan het doen ben en waarom ik dat doe…

ok goed die mijnheer stond gewoon te wachten, hij wist ook niet dat hij in zo een verhaal terecht ging komen…

ik kreeg van mijn man de opmerking; waarom nu en waarom zoveel geld voor een tablet? ja idd die 300 euro konden we wel voor iets anders gebruiken op het moment, dat is zo…

ik kreeg van mijn vader – nadat onze zoon het moest vertellen wat hij heeft gedaan – te horen dat hij mijn gedachten gang niet echt kon volgen, hij is stout en hij krijgt ervoor een tablet, die hij van zijn eigen spaarcentjes aan mama en papa terug moet betalen…

dan als ik die opmerkingen hoor van mijn zo dierbare liefdevolle mensen, dan ben ik zoals een pudding die in elkaar zakt en heb ik wel even tijd nodig om die innerlijke pudding weer terug in een normale menselijke vorm weer aan te kunnen nemen…

het heeft meer dan een weekend geduurd, ook maandag nog omdat de zoon en de man thuis waren en dat was echt onvoorzien…

dinsdag ben ik wat kunnen indalen en heb een beetje adem kunnen halen. maar toen ik hem dinsdag ging halen na de school wist ik het al meteen!

als hij niet in zijn doen is dan weten eerst de knopjes van de nieuwe auto het te verduren, dan gaat het van warm naar koud en als hij echt slechte zin heeft zet hij de temperatuur zo dat het echt niet past bij het weer dat we hebben…

dinsdag was het zo een avond, en dan ben ik wel op mijn hoede, maar blijf ik stil en zeg alleen maar stilletjes – ja schatje ik zie het, als je zin hebt mag je het vertellen…

dan hebben we een ietwat moeilijke maar wel ok avond gehad, hij is wel niet komen eten en er was niks goed maar het ging.

en toen in zijn bedje kwam het eruit – mama ik mis… – hij mist een klasgenootje dat hij wel nog had gezien voor de paasvakantie en er nog mee had gespeeld de laatste dag school voor de paasvakantie en erna niet meer had gezien…

ja een map blijft open staan …

mama ik mis echt mijn vriendje op school hoor! ik ga erbij zitten en zeg dat we het niet altijd weten wanneer mensen een besluit nemen om gewoon te verhuizen. want de juf had gezegd dat … was verhuisd in de paasvakantie, en dat heeft hem zo bezig gehouden, waar, wie, wat, hoe waarom?… en – ik heb er nog zo leuk mee gespeeld mama!

ja dat was duidelijk, dus gisteren was het mama dag – hij is super begaan met mama – mama nu gaat er dat gebeuren, mama we staan achter – mama nu moet ik nog wat blazen om het bubbelbadje voor je handen, voeten, mama je moet nu wel je ogen dichtdoen he, ja mama nu moet ik zo wrijven, en dan zo… massage op de rug ging veel sneller dan ik had gezien van de juffen die het zoals een
stewardess aan het voordoen waren voor de kinderen…

ik heb er mee gelachen, hij ook, en heb me helemaal overgegeven aan zijn liefdevolle – mama het is heerlijk hé, mama het ruikt zo goed hé, mama het is zo zacht he, voel is aan mijn handen, mama die komkommers zijn niet om op te eten hé, mama, voel je die bubbeltjes – terwijl hij met een rietje in het hele kleine beetje water aan het blazen was… mama, ik zie je graag hé!…

en toen kwam er een gedichtje op het einde, de andere kinderen stonden zo stil het voor te zeggen en hij stond het perfect gedichtje te springen! ja dan zie ik ook wat er is, het was zo spannend geweest dat beweging de enige methode was om alles te gaan verwerken…

mama, vertel het nu! zei hij, en toen vertelde ik aan zijn juf hoe hij zijn klasgenootje mist…

ja het zijn lastige dagen geweest ook in de klas, en nu zit ik hier te schrijven, omdat ik niet goed weet hoe je een kind van 6.5 moet gaan vertellen waarom mensen doen wat ze doen en waarom hij dat uit zijn hoofdje mag halen en weer verder mag gaan…

mama zei hij, ik heb er een foto van gemaakt met mijn ogen en heb het in mijn hersenen gestoken DAT KAN NIET MEER WEG GAAN !

ja, dat is zo schatje, en nu moeten we eigenlijk gewoon doorgaan schatje, dat is wat het leven doet schatje…

ja maar dat is voor hem niet zo…

en dus hij is niet makkelijk deze dagen…

het zit in zijn hoofd, hij heeft er en ‘foto’ = herinnering – van gemaakt en dus zal hij dat nooit vergeten…

en ik weet heel goed dat dit iets is dat zijn hele leven hem parten gaat spelen, ik kan er dus ook niet tegen en ik kan het evenmin aanvaarden want geen afscheid nemen is niet te begrijpen…

dat zijn levenslessen die noodzakelijk zijn om weer verder te kunnen gaan…

en toen vroeg hij – juf mag ik het bekertje crème meenemen naar huis om mijn en mama’s handen nog in te smeren?

en nu staat dàt bekertje crème in zijn kast naast zijn bed, omdat ik dat ook heb om mijn handen – zacht te maken –

en zo gaan we verder, vandaag is een andere dag…

Het vervolg is…

vandaag mijn abonnement hier vernieuwd, nu kan ik alles doen wat ik met een blog wens te doen…

een trapje hoger schakelen dus…

waarom eigenlijk?

zo schrijven een boek kruipt toch wel onder je vel, het is toch intenser voor mij dan het vertellen, zwart op wit de woorden lezen die uit jezelf komen is confronterend zeker voor iemand als ik!

zo ben ik dus opnieuw bezig met wat ik noem – de gedachten en de gevoelens aan de feiten te toetsen –

hier naast me ligt een verslag van 1999, mijn psychologisch onderzoeksverslag

ja, als je dit verslag gaat lezen – ik heb het opgevraagd bij mijn psychiater afgelopen week en heb een week de brievenbus niet open gemaakt – dan zie je ook zwart op wit dat daar al instaat wat ik heb meegemaakt, en dat daar niet instaat wie ik nu ben geworden!

het is gek, die weerstand, het durven onder woorden zien door de ogen en het kader – onderzoek – wat er uit dit onderzoek komt en dat dit ook klopt met wie ik toen was…

ik ben wie ik ben, ik schrijf helder de herinneringen op, sommige komen mee op geplopt – ja idd ploperdeplop – en die schrijf ik niet mee op. de selectie gebeurd doorheen de uren die ik aan de pc zit, naar de wc ga en een koffie zet.

ja soms kan ik het niet meer stoppen, en ben ik er echt van onder de voet, zoals gisteren.

de radiopresentator die is gestorven met maar 3 jaar verschil van mij, en het jonge meisje dat is vermoord terug gevonden.

ja dan breek ik even…

ja, het is te veel geweest voor me – zoon en man thuis op een dag dat het niet was afgesproken, de zoon te moe – ja hij is weer lastiger op het moment – mijn man thuis vanwege de vervelende allergie van de bomen die hier vlakbij staan en in huis ronddwaalt – en ik die om 6 uur begonnen was na een onderbroken nacht omdat we de zoon nu echt volledig willen droog krijgen in de nacht…

TUUUUUUUUT zegt mijn hoofd dan even…

en die tuuuut brengt me dikwijls in draai cirkels – twijfels – perfectionisme – waarom vragen rond de meerwaarde van mijn werk en de privacy van mijn gezin en familie rond mijn boek…

tjonge een herhaling van toen ik in de basis school zat, ik durfde toen ook niet te antwoorden als ik het antwoord toch wist – faalangst – staat er ook in het onderzoek, telkens opnieuw controleren, en opnieuw herlezen…

het is nog steeds het geval, ja een gevolg van een vervolg…

dat heb ik mezelf even in mijn gezicht gesmeten door aan mijn boek te beginnen, en dat zal ook wel mijn les zijn – loslaten – niet bijhouden en wegsmijten –

ik weet ook verdomd goed hoe het is gekomen dat constant opnieuw controleren gedrag en die faalangst…

toen had ik er ‘tijd’ voor, nu niet meer en dat kost stress, ja de wereld draait verder ik kan niet blijven dit gedrag tentoon te stellen…

het komt over dat ik heel onzeker ben, maar eigenlijk zit het meer in – heb ik het wel verstaan wat ze zeggen en is mijn antwoord wel gepast? – het is een gedrag dat voort gekomen is uit zelfbescherming omdat ik te dikwijls ben afgerekend op mijn – niet aangepaste reactie – en dat komt wel door mijn autisme…

ja, ik kom nog steeds over als vrouw met veel zelfbeklag en dan wil ik dus eigenlijk niet, ik schrijf omdat ik alleen via mijn levenslessen en mijn leven kan schrijven, en dit is de taal die ik kan beschrijven…

heel lastig heb ik het soms met het inschatten wat mijn lezer nu wenst te lezen.

mijn lezer is voor mij duidelijk –

  • de ouders met een vermoeden en de ouders met een ass kind – tiener
  • volwassen mensen met autisme
  • begeleiders en hulpverleners die willen kennis maken met autisme

ik weet al waar de meeste mensen in geïnteresseerd zijn – hoe is, het leven van iemand met autisme!

ja – meer van dat en minder van het andere hé…

soms wil ik een hele tijd F*ck schrijven – hahahaha –

maar dat komt in elk boek van het leven voor niet!

allé ja, waar was ik, oh ja, je kent me hé, altijd met een paar dingen tegelijkertijd bezig – een normaal mens die aan een boek schrijf en niet echt en schrijver is gaat ook werken hé – ben ik dus bezig met een online training voor te bereiden.

mijn nieuwe pc heeft een ingebouwde camera, joepie ik kan aan de slag met filmpjes die de online training body moeten geven!

Yes!

maar natuurlijk dat is niet genoeg voor mij, ge weet ondertussen wel waarom hé? niet… – knipoog –

alle onderwerpen die ik in mijn schrijfproces tegen kom die ik niet meteen in het eerste boek wil proppen wil ik dus niet verliezen en dus ben ik elke dag sinds 1 mei bezig om ze kort en bondig te beschrijven in canva….

dan gaan we er maar iets mee doen hé!

Vertrouwen in de wereld =

  • we weten wat we kennen
  • we weten alleen nog niet wat het gaat worden…

het plan is;

zal ik me dan toch maar laten testen op adhd? hahahaha…

https://www.tijd.be/cultuur/literatuur/dirk-de-wachter-wat-patienten-vertellen-is-belangrijk-voor-de-wereld/10118941?fbclid=IwAR0Byw5r-AMbGQqQU4d2pwweIgMIgPBdw3u-dSpWEZYwy_65TFYX2Vnk-NE

BEGRIP voor ASS – de bundel van blogs

WINNER Comedy Wildlife Photography Awards
WINNER Comedy Wildlife Photography Awards

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/04/02/begrip/

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/04/03/begrip-2-de-e-van-emotie-en-eindeloos/

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/04/04/begrip-3-g-van-grip-krijgen/

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/04/05/begrip-4-r-van-ratelen-in-het-brein/

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/04/06/begrip-5-i-van-puntjes-op-de-i/

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/04/06/begrip-extra-ik-vraag-me-af/

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/04/09/begrip-6-psychologisch/

https://www.facebook.com/ahaautisme/

https://www.facebook.com/liefdeuitdehemelblog/

Begrip 6 – PsychoLOGISCH

fairtrade_en_handgemaakte_blokken-_en_blokkendoos_van_lanka_lamai_2

ik heb het beloofd, ik ga het eens even hebben over ASS versus hooggevoelig zijn.

laat ik even zo kort als kan even schetsen wat ik weet over hooggevoeligheid en weet over onze ervaringen met en over ASS

ik keer even terug naar mijn eerste blog over begrip

https://wordpress.com/view/liefdeuitdehemel.blog

daar leg ik in het kort uit welk brein een ASS’er heeft volgens het  ‘De Brain Blocks’ spel

laat ik het zo stellen: een ASS’er heeft een blokjesbrein…

ik leg ook in de blog uit dat een ‘gewoon brein’ eruit ziet als een Smartmax spel

SMX501_SmartMax_magnetic_discovery_Basic_42_1_grande

de staafjes zijn de gebeurtenissen en bolletjes – die magnetisch zijn- kunnen gemakkelijk verbindingen leggen.

en nu hoe ga ik nu de verwerking uitleggen? het ratelen van het ‘zijn’ in mijn ASS brein

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/04/05/begrip-4-r-van-ratelen-in-het-brein/

het ratelen is het verwerkingssysteem…

ja dit is wel echt kort door de bocht natuurlijk…

ik heb nog niets geschreven over de psycho – LOGISCHE deel. hierin spits ik me toe op hooggevoeligheid en ASS en ASS met hypersensitiviteit.

mijn zoon heeft ASS en is hooggevoelig; wat wil dat zeggen? hij heeft een blokjesbrein en een reageert ‘overdreven’ op gebeurtenissen van emotionele aard.

mama heeft ASS en is hypersensitief; wat wil dit zeggen? ik heb een blokjesbrein en reageer altijd hyper sensitief op gebeurtenissen van emotionele aard.

papa heeft een ‘gewoon brein’ langs de intelligente kant en is hooggevoelig; wat wil dit zeggen? hij heeft een flexibel Smartmax brein, reageert ‘overdreven maar flexibel’ op gebeurtenissen van emotionele aard.

zo nu heb ik ons gezin even geschetst. tot zover de privacy.

wat is hooggevoeligheid?

Hooggevoeligheid is een (over-)emotionele reactie.*

wat is dan HSP – hoog sensitieve persoon?

Bij hoogsensitieve personen (HSP’s) heeft de thalamus, het schakelcentrum van de hersenen, een verlaagde drempel waardoor ze meer prikkels binnen krijgen.*

Ze merken dingen op die minder sensitieve personen ontgaan en hebben tijd nodig om al die info diepgaand te verwerken.*

Hoogsensitiviteit is aangeboren, je hebt het voor het leven, net zoals de kleur van je ogen of je huidtype.*

ok nu hebben we een informaties rondje gedaan, en nu de verwerking van een ASS’er

waarneming van een gevoel bij hooggevoeligheid – klasgenootje weent en onze zoon is helemaal van slag omdat hij dit niet graag heeft. hij gaat zijn klasgenootje troosten met knuffels. zijn klasgenootje moet van zijn knuffels niet weten. onze zoon helemaal ondersteboven en machteloos omdat hij nu niet meer weet hoe hij zijn vriend moet helpen, want hij leerde bij verdriet gaan we knuffelen om te troosten…

het blokjesbrein neemt waar;

  • vriendje
  • wenen
  • troosten
  • gaat niet
  • oei

en blokkeerde in het verwerken

het blokjes brein ziet er dan zo uit, en gaat verder in ratelen en druk druk werken in het denken – welke blokjes moet ik nu waar leggen en blokkeert omdat de tijd daarvoor niet aanwezig is want de juf staat er al voor een schilder opdracht…

dus die blokjes blijven een rommeltje en dat is heel onaangenaamenwordenheelsneleensoepvanemotiesdienietmeerkunnenwordengesorteerdindetijddiehijniet heeft.

550x550

hij komt dus thuis als ‘leeuwtje zonder stem’ omdat hij innerlijk aan het ‘brullen’ is geweest…

er is hierin totaal geen filtering, alles komt binnen, alles wat er rondom hem gebeurd, alles wat naast hun gebeurd, boven en onder hem komt binnen…

GRRRRRRRRRRRRRRRRRommmmmmmm… veilig bij mama kan dat wel…

volgende dagen wil onze zoon niet meer naar school omdat hij zijn torens van blokjes nog steeds niet terug gesorteerd heeft…

hij denkt dat de komende dagen zijn vriend nog steeds wenend binnen komt en wil het niet meer meemaken.

mama moet zeggen dat het niet zo is, wenen maar voor even is.

de basis emoties kent hij, herkent hij, maar de reactie is anders

ok en nu een normaal brein dat dit meemaakt die neemt dit waar

  • oei wenen, ja ik krijg de tranen in de ogen
  • nu ga ik proberen te troosten en langzamer te ademen
  • ja het troosten werkt niet met knuffels
  • ik ga proberen te praten, eerst zachtjes en hem een handje geven
  • ja het lukt
  • ja zijn gezichtje klaart op
  • hij gaat mee in de klas

je merkt het al, er zijn veel meer stappen genomen die flexibel na elkaar volgen, gewoon soepeler van het ene komt het andere.

er is hier ook zeker wel een filtering – van wat is nu nodig en wat is nu niet nodig – en wat niet nodig is, dat gebruik je gewoon niet…

empathie is er zeker aanwezig, alleen de reactie en de verwerking is totaal anders…

bij mama die hypersensitief is geworden doorheen het leven is de reactie één van beide voorbeelden, omdat ze heeft geleerd om zich flexibel te gedragen maar de waarneming is in blokjes stappen en details waarnemingen van het geheel.

en dat is dus echt wel een verschil.

ik heb veel moeten ‘leren’. de sociale codes heb ik geleerd te gebruiken door kopiëren en bestuderen waarom mensen dat doen…

onze zoon werkt nog als kleuter vanuit zijn ervaring, hij zal ook bepaalde dingen moeten leren.

het verwerken van die hoop emotionele en gedachten volle rommel van blokken dat is iets wat wij gemeen hebben, wij hebben veel sorteer tijd nodig, want anders ja blijven we door ratelen…

autisme

iemand die hoog sensitief is neemt ook een emotionele stress waar bij het waarnemen van een gebeurtenis met een emotionele lading en kan wel met een normaal brein – Smartmax brein – gaan verwerken

smartmax-voorbeeld3

hmmm toch wel een groot verschil, al gaan hoogsensitiviteit – hooggevoeligheid en ASS kenmerken op het eerste gezicht – hand in hand – er is een duidelijk verschil!

al moet ik persoonlijk ook zeggen het is door boeken over hoogsensitiviteit te lezen dat ik het gevoel bleef hebben dat ik ‘het ook had’ maar dat de boeken – niet klopte! hihihi –

natuurlijk klopten al die boeken niet naar mijn gevoel ik ben geen hoogsensitieve persoon ik ben een autistische vrouw met hypersensitiviteit…

(mijn diagnose is bij Indigo vzw gebeurd en onze zoon bij De kronkel in Lille).

erg is dit niet, er valt goed zeer goed mee te leven, als je er bewust van bent.

en dat ben ik, al is de reis, het waarnemen, het verwerken, bestuderen en het kopiëren altijd bezig, altijd bezig…

het is een kunst ermee te leven, en dat maakt het zo boeiend…

yes yes yes…steve-jobs-quote-720x308px

* bron via de site

https://www.happywork.be/verschil-hooggevoelig-hoogsensitief-hsp/

dit is persoonlijk het laatste deel van de campagne BEGRIP van wereld Autisme dag – week –  https://mezelfzijn.be/vva/wereld-autisme-dag/

wie vragen heeft kan steeds bij mij terecht of op mijn fb pagina HA ASS

https://www.facebook.com/ahaautisme/

 

 

 

 

 

Begrip 4 – R van ratelen in het brein

hjernen

‘het is niet verwonderlijk dat jij het gevoel hebt dat je hoofd vol zit…’

‘je zal wel regelmatig een vol hoofd hebben…’

ik zat bij Indigo bij mij therapeut en had het over mijn vol hoofd.

normaal! zie ze, je bent voor twee aan ‘het sorteren’.

450725817_0_0

zo is het, sorteren, altijd alles sorteren, omdat gewoon niks gefilterd is als het ‘binnen’ komt…

en hier doen we dat met twee, alleen onze zoon heeft een kleine kast en weet het echt nog niet hoe hij die kast echt goed moet gebruiken, en mama heeft te veel kasten en weet hoe ze aan het sorteren kan beginnen maar heeft er de tijd vaak niet voor…

mama geraakt niet verder dan ‘de basis’ sorteren in het basis bakje – nog geen tijd om in de kast te steken…

0091419

en dat is nodig.

wat is het antwoord als je aan een Ass’er vraagt wat ze nodig hebben dan is het antwoord – tijd – en het volgende – rust –

anders ratelen onze hersenen door, en ons lichaam is er gewoon moe van…

ratelen met alle fysieke en innerlijke radars en verbindingsschroefjes die er maar te vinden zijn in het ‘zijn’…

ja rust om een prachtig geklasseerde kast te kunnen bekomen!

maar dan komt de kunst!

depositphotos_138271680-stockafbeelding-gevouwen-papier-in-een-vuilnisbak

wat mag weg? en wat is belangrijk om bij te houden?

omdat ALLES ongefilterd binnen komt is dat een grote uitdaging!

en dat is wat ik als mama doe, uitmaken wat onze zoon mag weggooien en dat voor hem eigenlijk doen. liefde hé

en ik leer  Mindfulness oefeningen, en leer mezelf mediteren, visualiseren en imagineren…

en natuurlijk heb ik mijn projecten waar ik mijn ei in kwijt kan.

maar het ratelen is wel behoorlijk wat werk, dat altijd instant begint wat we ook meemaken, plezier of … het is er!

ik ben het gewoon, ik stel nu meer mijn grenzen, vrije dagen inlassen, niets plannen in het week end en gewoon even doen waar je energie van krijgt !

ja het is voor ons echt een must!

anders zijn we dit… knipoog!

WINNER Comedy Wildlife Photography Awards

Foto bron; https://pixel.in.ua/13-%D1%84%D0%BE%D1%82%D0%BE-%D0%B4%D0%B8%D0%BA%D0%B8%D1%85-%D0%B6%D0%B8%D0%B2%D0%BE%D1%82%D0%BD%D1%8B%D1%85-%D0%BA%D0%BE%D1%82%D0%BE%D1%80%D1%8B%D0%B5-%D0%B7%D0%B0%D1%81%D1%82%D0%B0%D0%B2%D1%8F%D1%82/