mama dag!

het was mama dag op school!

een super moment, we moesten een matje, handdoeken, en een teiltje meegeven.

onze zoon die maandag niet naar school is geweest wegens – een dagje rust – toen wist ik nog niet wat er aan de hand was, nu wel…

had dinsdag het materiaal niet mee, ook omdat ik het vergeten was, hij zit niet echt goed in zijn vel de laatste weken – net na de paasvakantie is het begonnen…

hij is hier thuis dus wat onrustig en sluit zich meer en meer in zijn hoofd af waardoor ik en mijn man er minder grip op heb.

moeilijk, maar ik heb geleerd om hem dan goed te observeren en hem eigenlijk wat meer ruimte te geven maar hem wel op de gevolgen te wijzen van zijn niet toelaatbaar gedrag.

zo heeft hij vorige week vrijdag een heel moeilijk moment gehad, waarbij ik ook het noorden ben kwijt geraakt en iets deed waar hij toch moest over nadenken…

hij smeet vrijdag na een woorden wisseling zijn gsm stuk – schatje wil je nu meekomen – en het niet deed, en me daarna even fysiek liet weten hoe hij zich voelde, en ik ook even tijd nodig had en aangekondigd – mama stapt in de auto en wacht daar op u – de auto ben ingestapt daar op hem gewacht maar hij van onmacht en woede gewoon voor mijn ogen terwijl de buurvrouw erop stond te kijken, zijn gsm op de grond kapot smeet…

hij krijste het uit – ik wil een nieuwe! – en ik deed iets na een paar ritjes rond het blokje om er echt zeker van te zijn – iets wat hij niet verwachte.

ik reed naar de winkel waar ik die smartphone jaar geleden had gekocht en ik keek naar – zijn eerste tablet – ik kocht meteen een tablet voor hem met een aantal voorwaarden voor hem – ik kwam binnen en ging naar zijn spaarpot, deed hem open en begon zijn spaargeld te tellen…

daar was hij toch even stil van, hij die nog vertelde tegen de mevrouw van de winkel – dat hij dat nu uit zijn eigen spaarpot moest betalen – lachte nog naar hem en zei, oh ja, en kreeg meteen het verhaal waarom hij …

er stond alweer iemand achter ons te wachten en glimlachte bij het verhaal… hmmm dacht ik waarom toch die mensen die mee horen, ik voel me dan echt zo kwetsbaar omdat ik zelf nog niet bekomen ben van de situatie, maar ook omdat de zoon nog steeds in overdrive is en ik niet weet of hij ten volle beseft wat ik hier aan het doen ben en waarom ik dat doe…

ok goed die mijnheer stond gewoon te wachten, hij wist ook niet dat hij in zo een verhaal terecht ging komen…

ik kreeg van mijn man de opmerking; waarom nu en waarom zoveel geld voor een tablet? ja idd die 300 euro konden we wel voor iets anders gebruiken op het moment, dat is zo…

ik kreeg van mijn vader – nadat onze zoon het moest vertellen wat hij heeft gedaan – te horen dat hij mijn gedachten gang niet echt kon volgen, hij is stout en hij krijgt ervoor een tablet, die hij van zijn eigen spaarcentjes aan mama en papa terug moet betalen…

dan als ik die opmerkingen hoor van mijn zo dierbare liefdevolle mensen, dan ben ik zoals een pudding die in elkaar zakt en heb ik wel even tijd nodig om die innerlijke pudding weer terug in een normale menselijke vorm weer aan te kunnen nemen…

het heeft meer dan een weekend geduurd, ook maandag nog omdat de zoon en de man thuis waren en dat was echt onvoorzien…

dinsdag ben ik wat kunnen indalen en heb een beetje adem kunnen halen. maar toen ik hem dinsdag ging halen na de school wist ik het al meteen!

als hij niet in zijn doen is dan weten eerst de knopjes van de nieuwe auto het te verduren, dan gaat het van warm naar koud en als hij echt slechte zin heeft zet hij de temperatuur zo dat het echt niet past bij het weer dat we hebben…

dinsdag was het zo een avond, en dan ben ik wel op mijn hoede, maar blijf ik stil en zeg alleen maar stilletjes – ja schatje ik zie het, als je zin hebt mag je het vertellen…

dan hebben we een ietwat moeilijke maar wel ok avond gehad, hij is wel niet komen eten en er was niks goed maar het ging.

en toen in zijn bedje kwam het eruit – mama ik mis… – hij mist een klasgenootje dat hij wel nog had gezien voor de paasvakantie en er nog mee had gespeeld de laatste dag school voor de paasvakantie en erna niet meer had gezien…

ja een map blijft open staan …

mama ik mis echt mijn vriendje op school hoor! ik ga erbij zitten en zeg dat we het niet altijd weten wanneer mensen een besluit nemen om gewoon te verhuizen. want de juf had gezegd dat … was verhuisd in de paasvakantie, en dat heeft hem zo bezig gehouden, waar, wie, wat, hoe waarom?… en – ik heb er nog zo leuk mee gespeeld mama!

ja dat was duidelijk, dus gisteren was het mama dag – hij is super begaan met mama – mama nu gaat er dat gebeuren, mama we staan achter – mama nu moet ik nog wat blazen om het bubbelbadje voor je handen, voeten, mama je moet nu wel je ogen dichtdoen he, ja mama nu moet ik zo wrijven, en dan zo… massage op de rug ging veel sneller dan ik had gezien van de juffen die het zoals een
stewardess aan het voordoen waren voor de kinderen…

ik heb er mee gelachen, hij ook, en heb me helemaal overgegeven aan zijn liefdevolle – mama het is heerlijk hé, mama het ruikt zo goed hé, mama het is zo zacht he, voel is aan mijn handen, mama die komkommers zijn niet om op te eten hé, mama, voel je die bubbeltjes – terwijl hij met een rietje in het hele kleine beetje water aan het blazen was… mama, ik zie je graag hé!…

en toen kwam er een gedichtje op het einde, de andere kinderen stonden zo stil het voor te zeggen en hij stond het perfect gedichtje te springen! ja dan zie ik ook wat er is, het was zo spannend geweest dat beweging de enige methode was om alles te gaan verwerken…

mama, vertel het nu! zei hij, en toen vertelde ik aan zijn juf hoe hij zijn klasgenootje mist…

ja het zijn lastige dagen geweest ook in de klas, en nu zit ik hier te schrijven, omdat ik niet goed weet hoe je een kind van 6.5 moet gaan vertellen waarom mensen doen wat ze doen en waarom hij dat uit zijn hoofdje mag halen en weer verder mag gaan…

mama zei hij, ik heb er een foto van gemaakt met mijn ogen en heb het in mijn hersenen gestoken DAT KAN NIET MEER WEG GAAN !

ja, dat is zo schatje, en nu moeten we eigenlijk gewoon doorgaan schatje, dat is wat het leven doet schatje…

ja maar dat is voor hem niet zo…

en dus hij is niet makkelijk deze dagen…

het zit in zijn hoofd, hij heeft er en ‘foto’ = herinnering – van gemaakt en dus zal hij dat nooit vergeten…

en ik weet heel goed dat dit iets is dat zijn hele leven hem parten gaat spelen, ik kan er dus ook niet tegen en ik kan het evenmin aanvaarden want geen afscheid nemen is niet te begrijpen…

dat zijn levenslessen die noodzakelijk zijn om weer verder te kunnen gaan…

en toen vroeg hij – juf mag ik het bekertje crème meenemen naar huis om mijn en mama’s handen nog in te smeren?

en nu staat dàt bekertje crème in zijn kast naast zijn bed, omdat ik dat ook heb om mijn handen – zacht te maken –

en zo gaan we verder, vandaag is een andere dag…

Advertenties

Het vervolg is…

vandaag mijn abonnement hier vernieuwd, nu kan ik alles doen wat ik met een blog wens te doen…

een trapje hoger schakelen dus…

waarom eigenlijk?

zo schrijven een boek kruipt toch wel onder je vel, het is toch intenser voor mij dan het vertellen, zwart op wit de woorden lezen die uit jezelf komen is confronterend zeker voor iemand als ik!

zo ben ik dus opnieuw bezig met wat ik noem – de gedachten en de gevoelens aan de feiten te toetsen –

hier naast me ligt een verslag van 1999, mijn psychologisch onderzoeksverslag

ja, als je dit verslag gaat lezen – ik heb het opgevraagd bij mijn psychiater afgelopen week en heb een week de brievenbus niet open gemaakt – dan zie je ook zwart op wit dat daar al instaat wat ik heb meegemaakt, en dat daar niet instaat wie ik nu ben geworden!

het is gek, die weerstand, het durven onder woorden zien door de ogen en het kader – onderzoek – wat er uit dit onderzoek komt en dat dit ook klopt met wie ik toen was…

ik ben wie ik ben, ik schrijf helder de herinneringen op, sommige komen mee op geplopt – ja idd ploperdeplop – en die schrijf ik niet mee op. de selectie gebeurd doorheen de uren die ik aan de pc zit, naar de wc ga en een koffie zet.

ja soms kan ik het niet meer stoppen, en ben ik er echt van onder de voet, zoals gisteren.

de radiopresentator die is gestorven met maar 3 jaar verschil van mij, en het jonge meisje dat is vermoord terug gevonden.

ja dan breek ik even…

ja, het is te veel geweest voor me – zoon en man thuis op een dag dat het niet was afgesproken, de zoon te moe – ja hij is weer lastiger op het moment – mijn man thuis vanwege de vervelende allergie van de bomen die hier vlakbij staan en in huis ronddwaalt – en ik die om 6 uur begonnen was na een onderbroken nacht omdat we de zoon nu echt volledig willen droog krijgen in de nacht…

TUUUUUUUUT zegt mijn hoofd dan even…

en die tuuuut brengt me dikwijls in draai cirkels – twijfels – perfectionisme – waarom vragen rond de meerwaarde van mijn werk en de privacy van mijn gezin en familie rond mijn boek…

tjonge een herhaling van toen ik in de basis school zat, ik durfde toen ook niet te antwoorden als ik het antwoord toch wist – faalangst – staat er ook in het onderzoek, telkens opnieuw controleren, en opnieuw herlezen…

het is nog steeds het geval, ja een gevolg van een vervolg…

dat heb ik mezelf even in mijn gezicht gesmeten door aan mijn boek te beginnen, en dat zal ook wel mijn les zijn – loslaten – niet bijhouden en wegsmijten –

ik weet ook verdomd goed hoe het is gekomen dat constant opnieuw controleren gedrag en die faalangst…

toen had ik er ‘tijd’ voor, nu niet meer en dat kost stress, ja de wereld draait verder ik kan niet blijven dit gedrag tentoon te stellen…

het komt over dat ik heel onzeker ben, maar eigenlijk zit het meer in – heb ik het wel verstaan wat ze zeggen en is mijn antwoord wel gepast? – het is een gedrag dat voort gekomen is uit zelfbescherming omdat ik te dikwijls ben afgerekend op mijn – niet aangepaste reactie – en dat komt wel door mijn autisme…

ja, ik kom nog steeds over als vrouw met veel zelfbeklag en dan wil ik dus eigenlijk niet, ik schrijf omdat ik alleen via mijn levenslessen en mijn leven kan schrijven, en dit is de taal die ik kan beschrijven…

heel lastig heb ik het soms met het inschatten wat mijn lezer nu wenst te lezen.

mijn lezer is voor mij duidelijk –

  • de ouders met een vermoeden en de ouders met een ass kind – tiener
  • volwassen mensen met autisme
  • begeleiders en hulpverleners die willen kennis maken met autisme

ik weet al waar de meeste mensen in geïnteresseerd zijn – hoe is, het leven van iemand met autisme!

ja – meer van dat en minder van het andere hé…

soms wil ik een hele tijd F*ck schrijven – hahahaha –

maar dat komt in elk boek van het leven voor niet!

allé ja, waar was ik, oh ja, je kent me hé, altijd met een paar dingen tegelijkertijd bezig – een normaal mens die aan een boek schrijf en niet echt en schrijver is gaat ook werken hé – ben ik dus bezig met een online training voor te bereiden.

mijn nieuwe pc heeft een ingebouwde camera, joepie ik kan aan de slag met filmpjes die de online training body moeten geven!

Yes!

maar natuurlijk dat is niet genoeg voor mij, ge weet ondertussen wel waarom hé? niet… – knipoog –

alle onderwerpen die ik in mijn schrijfproces tegen kom die ik niet meteen in het eerste boek wil proppen wil ik dus niet verliezen en dus ben ik elke dag sinds 1 mei bezig om ze kort en bondig te beschrijven in canva….

dan gaan we er maar iets mee doen hé!

Vertrouwen in de wereld =

  • we weten wat we kennen
  • we weten alleen nog niet wat het gaat worden…

het plan is;

zal ik me dan toch maar laten testen op adhd? hahahaha…

https://www.tijd.be/cultuur/literatuur/dirk-de-wachter-wat-patienten-vertellen-is-belangrijk-voor-de-wereld/10118941?fbclid=IwAR0Byw5r-AMbGQqQU4d2pwweIgMIgPBdw3u-dSpWEZYwy_65TFYX2Vnk-NE

BEGRIP voor ASS – de bundel van blogs

WINNER Comedy Wildlife Photography Awards
WINNER Comedy Wildlife Photography Awards

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/04/02/begrip/

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/04/03/begrip-2-de-e-van-emotie-en-eindeloos/

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/04/04/begrip-3-g-van-grip-krijgen/

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/04/05/begrip-4-r-van-ratelen-in-het-brein/

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/04/06/begrip-5-i-van-puntjes-op-de-i/

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/04/06/begrip-extra-ik-vraag-me-af/

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/04/09/begrip-6-psychologisch/

https://www.facebook.com/ahaautisme/

https://www.facebook.com/liefdeuitdehemelblog/

Begrip 6 – PsychoLOGISCH

fairtrade_en_handgemaakte_blokken-_en_blokkendoos_van_lanka_lamai_2

ik heb het beloofd, ik ga het eens even hebben over ASS versus hooggevoelig zijn.

laat ik even zo kort als kan even schetsen wat ik weet over hooggevoeligheid en weet over onze ervaringen met en over ASS

ik keer even terug naar mijn eerste blog over begrip

https://wordpress.com/view/liefdeuitdehemel.blog

daar leg ik in het kort uit welk brein een ASS’er heeft volgens het  ‘De Brain Blocks’ spel

laat ik het zo stellen: een ASS’er heeft een blokjesbrein…

ik leg ook in de blog uit dat een ‘gewoon brein’ eruit ziet als een Smartmax spel

SMX501_SmartMax_magnetic_discovery_Basic_42_1_grande

de staafjes zijn de gebeurtenissen en bolletjes – die magnetisch zijn- kunnen gemakkelijk verbindingen leggen.

en nu hoe ga ik nu de verwerking uitleggen? het ratelen van het ‘zijn’ in mijn ASS brein

https://liefdeuitdehemel.blog/2018/04/05/begrip-4-r-van-ratelen-in-het-brein/

het ratelen is het verwerkingssysteem…

ja dit is wel echt kort door de bocht natuurlijk…

ik heb nog niets geschreven over de psycho – LOGISCHE deel. hierin spits ik me toe op hooggevoeligheid en ASS en ASS met hypersensitiviteit.

mijn zoon heeft ASS en is hooggevoelig; wat wil dat zeggen? hij heeft een blokjesbrein en een reageert ‘overdreven’ op gebeurtenissen van emotionele aard.

mama heeft ASS en is hypersensitief; wat wil dit zeggen? ik heb een blokjesbrein en reageer altijd hyper sensitief op gebeurtenissen van emotionele aard.

papa heeft een ‘gewoon brein’ langs de intelligente kant en is hooggevoelig; wat wil dit zeggen? hij heeft een flexibel Smartmax brein, reageert ‘overdreven maar flexibel’ op gebeurtenissen van emotionele aard.

zo nu heb ik ons gezin even geschetst. tot zover de privacy.

wat is hooggevoeligheid?

Hooggevoeligheid is een (over-)emotionele reactie.*

wat is dan HSP – hoog sensitieve persoon?

Bij hoogsensitieve personen (HSP’s) heeft de thalamus, het schakelcentrum van de hersenen, een verlaagde drempel waardoor ze meer prikkels binnen krijgen.*

Ze merken dingen op die minder sensitieve personen ontgaan en hebben tijd nodig om al die info diepgaand te verwerken.*

Hoogsensitiviteit is aangeboren, je hebt het voor het leven, net zoals de kleur van je ogen of je huidtype.*

ok nu hebben we een informaties rondje gedaan, en nu de verwerking van een ASS’er

waarneming van een gevoel bij hooggevoeligheid – klasgenootje weent en onze zoon is helemaal van slag omdat hij dit niet graag heeft. hij gaat zijn klasgenootje troosten met knuffels. zijn klasgenootje moet van zijn knuffels niet weten. onze zoon helemaal ondersteboven en machteloos omdat hij nu niet meer weet hoe hij zijn vriend moet helpen, want hij leerde bij verdriet gaan we knuffelen om te troosten…

het blokjesbrein neemt waar;

  • vriendje
  • wenen
  • troosten
  • gaat niet
  • oei

en blokkeerde in het verwerken

het blokjes brein ziet er dan zo uit, en gaat verder in ratelen en druk druk werken in het denken – welke blokjes moet ik nu waar leggen en blokkeert omdat de tijd daarvoor niet aanwezig is want de juf staat er al voor een schilder opdracht…

dus die blokjes blijven een rommeltje en dat is heel onaangenaamenwordenheelsneleensoepvanemotiesdienietmeerkunnenwordengesorteerdindetijddiehijniet heeft.

550x550

hij komt dus thuis als ‘leeuwtje zonder stem’ omdat hij innerlijk aan het ‘brullen’ is geweest…

er is hierin totaal geen filtering, alles komt binnen, alles wat er rondom hem gebeurd, alles wat naast hun gebeurd, boven en onder hem komt binnen…

GRRRRRRRRRRRRRRRRRommmmmmmm… veilig bij mama kan dat wel…

volgende dagen wil onze zoon niet meer naar school omdat hij zijn torens van blokjes nog steeds niet terug gesorteerd heeft…

hij denkt dat de komende dagen zijn vriend nog steeds wenend binnen komt en wil het niet meer meemaken.

mama moet zeggen dat het niet zo is, wenen maar voor even is.

de basis emoties kent hij, herkent hij, maar de reactie is anders

ok en nu een normaal brein dat dit meemaakt die neemt dit waar

  • oei wenen, ja ik krijg de tranen in de ogen
  • nu ga ik proberen te troosten en langzamer te ademen
  • ja het troosten werkt niet met knuffels
  • ik ga proberen te praten, eerst zachtjes en hem een handje geven
  • ja het lukt
  • ja zijn gezichtje klaart op
  • hij gaat mee in de klas

je merkt het al, er zijn veel meer stappen genomen die flexibel na elkaar volgen, gewoon soepeler van het ene komt het andere.

er is hier ook zeker wel een filtering – van wat is nu nodig en wat is nu niet nodig – en wat niet nodig is, dat gebruik je gewoon niet…

empathie is er zeker aanwezig, alleen de reactie en de verwerking is totaal anders…

bij mama die hypersensitief is geworden doorheen het leven is de reactie één van beide voorbeelden, omdat ze heeft geleerd om zich flexibel te gedragen maar de waarneming is in blokjes stappen en details waarnemingen van het geheel.

en dat is dus echt wel een verschil.

ik heb veel moeten ‘leren’. de sociale codes heb ik geleerd te gebruiken door kopiëren en bestuderen waarom mensen dat doen…

onze zoon werkt nog als kleuter vanuit zijn ervaring, hij zal ook bepaalde dingen moeten leren.

het verwerken van die hoop emotionele en gedachten volle rommel van blokken dat is iets wat wij gemeen hebben, wij hebben veel sorteer tijd nodig, want anders ja blijven we door ratelen…

autisme

iemand die hoog sensitief is neemt ook een emotionele stress waar bij het waarnemen van een gebeurtenis met een emotionele lading en kan wel met een normaal brein – Smartmax brein – gaan verwerken

smartmax-voorbeeld3

hmmm toch wel een groot verschil, al gaan hoogsensitiviteit – hooggevoeligheid en ASS kenmerken op het eerste gezicht – hand in hand – er is een duidelijk verschil!

al moet ik persoonlijk ook zeggen het is door boeken over hoogsensitiviteit te lezen dat ik het gevoel bleef hebben dat ik ‘het ook had’ maar dat de boeken – niet klopte! hihihi –

natuurlijk klopten al die boeken niet naar mijn gevoel ik ben geen hoogsensitieve persoon ik ben een autistische vrouw met hypersensitiviteit…

(mijn diagnose is bij Indigo vzw gebeurd en onze zoon bij De kronkel in Lille).

erg is dit niet, er valt goed zeer goed mee te leven, als je er bewust van bent.

en dat ben ik, al is de reis, het waarnemen, het verwerken, bestuderen en het kopiëren altijd bezig, altijd bezig…

het is een kunst ermee te leven, en dat maakt het zo boeiend…

yes yes yes…steve-jobs-quote-720x308px

* bron via de site

https://www.happywork.be/verschil-hooggevoelig-hoogsensitief-hsp/

dit is persoonlijk het laatste deel van de campagne BEGRIP van wereld Autisme dag – week –  https://mezelfzijn.be/vva/wereld-autisme-dag/

wie vragen heeft kan steeds bij mij terecht of op mijn fb pagina HA ASS

https://www.facebook.com/ahaautisme/

 

 

 

 

 

Begrip 5 I van puntjes op de I

letra_i_1_g

even de puntjes op de i zetten,

ja hoeveel puntjes moet je hebben?

ik deel even een link met zeer goede puntjes

http://www.tishiergeenhotel.nl/25-dingen-die-je-beter-niet-zegt-tegen-een-moeder-met-een-autistisch-kind-en-25-dingen-die-ze-graag-hoort/

in het reclame spotje dat nu op de Vlaamse radio en tv is te zien, kan je horen dat ASS’ers altijd eerlijk zijn.

het is zo heel eerlijk, en heel soms zo eerlijk pijnlijk voor de ontvanger van die eerlijke woorden…

dat zijn de puntjes op de i zetten…

en dan zijn de ontvangers zo verschoten, dat het gaat om vrienden blijven of niet meer…

ik heb geleerd om die puntjes te vermijden, alleen als ik zelf verward blijf – de lichaamstaal klopt niet met de verbale taal – ben ik wel een puntjes zetter.

een letterzetter ben ik wel, omdat het soms zo is…

de link die ik heb gedeeld is van een Nederlandse website, hier in Vlaanderen is het delen dat je ASS hebt niet altijd zo ‘open en vrij van interpretatie’ .

ik heb sinds ik het heb gezegd tegen bepaalde mensen al gevoeld dat het contact niet meer het contact is zoals het voordien was.

ja je ziet het niet hé, ook niet aan de zoon!

hier hebben we eerder een gesloten ‘wereld’ ….

ook goed, al is het wel een stuk moeilijker.

en ja hoor hoe dikwijls heb ik al gehoord ‘je ziet er niets aan!’ , ‘je merkt het niet echt’…

tot als de zoon thuis komt natuurlijk, veilig en heel dicht bij mama, dan barst er een bommetje…

ik zal het als ASS mama gewoon moeten worden, ik zeg al niets meer over ‘je ziet er niets aan’, ‘je merkt het niet’, en als het echt nodig is dan zeg ik ‘het is er wel, straks…’

idem bij mama hoor, al ben ik geen hyper type in sensorische prikkels extra opzoeken zoals mijn zoon. ik kruip achter de pc, of ga piekeren…

de puntjes op de i zijn dus echt belangrijk, zowel in de opvoeding, als in de zelfzorg en in de sorteertijd…

begrip daarvoor is echt belangrijk!

383499_269854663101123_235905443162712_593900_1275532354_n_large