dag moeder

Advertenties

moeder dag,

dag moeder,

jij die me op de wereld zette 45 jaar geleden op een ijskoude novemberdag.

jij die me zo goed verzorgde dat ik als baby er altijd piekfijn uitzag.

jij die me groot trok met de handen in de haren, maar dacht we komen er wel.

jij die vorig jaar naast me zat en aan hoorde dat ik autisme heb.

jij die je moeder hebt ‘achter moeten laten’ door een onverwachte zeer pijnlijke familieruzie.

jij die dapper verder ging op je 69 na de familiale klap en door hartepijn heb ik u bijna verloren…

bijna had ik u ook kunnen verliezen, net zoals mijn vader 10 jaar gelden…

Dag moeke,

want zo heet je, voor mij en mijn zoon, ben je moeke.

je hebt een dochter die graag op zichzelf is, die veel tijd alleen nodig heeft en die met ouder te worden meer en meer in zichzelf terug keert.

je hebt een dochter die nooit echt de moeder dochter relatie heeft ‘begrepen’ en altijd individueel is doorgegaan en zonder al te veel poeha een relatie heeft met u.

maar moeke, ik draag wel je kleren! de mooiste stuken in mijn kast zijn van u, en ja er hangen er van vele jaren geleden.

het liefste heb ik elke dag een zelf gebreide trui aan, dan voel ik je liefde, de zachtheid en ben je zo elke dag bij mij…

zo zit je in mijn hart, ik trek je aan, in de vorm van een trui, sjaal, uw jas uw broeken, uw hemdje gewoon omdat je er meer van kent dan ik…

de zachtheid van moederschap zit voor mij in de truien die je maakt – er loopt een traan over mijn wang nu –

mijn moeke die uit eindelijk een kleinzoon in haar handen mag nemen, een kleinzoon die zijn eerste lachje vanuit zijn wiegje naar u geeft, een kleinzoon die je jong kan houden nu je de 70 gepasseerd bent, een harte’lief’…

mijn moeke, je bent een anker, nog steeds sta je altijd klaar, ook als ik pas mama was deelde je zowat in twee om te zorgen voor uw pas gevallen moeder en je kleinzoon die kroelde langs je dochters borst.

het leven van de moeders in onze familie is compleet veranderd in die bijna 7 jaar dat onze zoon er is.

alles is op zijn kop gezet. het moederschap is in die jaren heel sterk uitgekleed tot op het bod van het menselijk skelet.

de organen zijn aangetast, weg schildklier gewoon omdat je dochters haar lichaam het zo wenste – overkill – aan moederschap, maar om u te sparen moeke heb ik je dochter zo op haar tanden gebeten en het zelf ondergaan.

natuurlijk is zoals je weet het niet makkelijk om je dochter te zien wroeten om toch kinderen te kunnen krijgen, maanden achter elkaar…

en nee het is geen goed nieuws geweest die vele operaties aan de bron van ‘het moederschap’ bij je dochter. ook dat is weg, alleen de schoot blijft over.

in die schoot blijft de alles overheersende liefde over, van moeder naar dochter, van dochter naar zoon, van zoon naar mama, dochter naar moeke…

vandaag is het moeder dag, dag moeder – zwaai zwaai zwaai – ik zwaai met het icoontje zoals die op mijn smartphone, naar de kinderen die ik heb gedragen en die er niet zijn hier op deze aarde, ik lach en denk dat de zoon ze nog in zichzelf draagt, hij telt namelijk voor ze allemaal tegelijkertijd, knipoog – mijn lang leven – knipoog –

dag zeg ik stil als moeder naar de plekjes in mijn hart, vol van liefde en verbondenheid dag, lieverds in mijn hart!

dag moeder, oh lieve mama, zei de zoon gisteren als strelend langs mijn hals, je bent zo een lieve mama, nadat hij me een lesje in ‘levenskunde’ had geleerd, mama ik ben eeuwig met je verbonden, nadat wij een hele dag samen met een groep en samen in Plopsaland rond kuierde en alleen maar naar de plaatsen gingen die we al kende omdat we het zelfde graag doen als we met zijn twee zijn, wij en ons brein we kennen het, maar zijn niet hetzelfde.

oh lief mama’tje, hij die met zijn ‘oren diadeem’ bij zijn tijgersnuit, in slaap viel en ik hem zo vond net voor ik ging slapen en lachte…

dankjewel mama, moeke, zoon, het moederschap heeft me doen daveren op zijn grondvesten, heeft moeke hard rond haar oren geslagen, en heeft ons alleen maar steker gemaakt in de zachtheid vanuit ons hart…

Dankjewel, moeder der aarde, kinderen vanuit mijn hart, moeke nu met breinaalden aan de slag, dankjewel voor jullie moederhart!

Liefs xxx

tot straks…

dankjewel Tante die het moederhart gaf aan haar veel jongere broer, mijn vader, dankjewel tante, moemoe …

dankjewel.

dankjewel ma, mijn moeder trek heel erg veel op u, ik denk veel aan u, ik mis je nog steeds heel veel ma. je bent dan ook in de 90 mogen worden, je woont in mijn en ons moeke haar hart verder…

dankjewel, voor de harde lessen die we hebben moeten doorstaan, vanwege blindheid en het niet wensen te horen, dat heeft het moederschap alleen nog maar meer ‘essentie’ gegeven en ons verbonden in het moeder zijn.

dankjewel mijn kinderen, nooit zal ik ten volle moeder dag kunnen vieren, ik zal er altijd een paar missen ja dat is zo en ja het is dan echt dubbel, en nee het is nog steeds niet makkelijk, omdat het moederschap toch voor mij niet echt makkelijk is, maar mijn kinderen daar, jullie zijn altijd in mijn hart…

dankjewel!

dag moeder, tot straks voor moederdag!

Muziek als therapie

ik ben vandaag begonnen met een goed gevuld gevoel van melancholie.

het kan me overvallen die gevoelens van melancholie, ik ken ze heel goed en meestal is er iets aan het broeden, zit ik in een overgang van loslaten, beslissingen nemen en weer verdergaan maar dan zonder al die ruis waarvan ik dacht dat het belangrijk was.

melancholie ik hou er ook van, het brengt me in een soort van ‘filosofische creatieve ruis’ in mijn bubbel van ‘zijn’…

vroeger wist ik niet wat dit betekende die melancholische buien die toen veel langer bleven duren als nu, ik heb ze altijd in mijn leven gekend.

meestal zit ik dan in een innerlijk stuk waar ik lessen en wijsheden uit kan halen, maar ik kan de vinger er nog niet op leggen…

maar nu weet ik, kijk extra naar binnen, waar zit je verdriet, je weemoedigheid en je lichaamswijsheid, luister naar je gefluister…

ik weet dan ook dat ik ‘in beweging’ moet komen maar wel altijd in mijn tempo! dus de man en zoon vertrokken, ik ruimde de ochtend op en was even buiten bij de kippen en dacht – ik ga gewoon wandelen even gewoon wandelen mijn zintuigen even de natuur laten beleven…

ons Fien helemaal blij, en ik in de regen het bos hierachter in…

mijn buurvrouw van de Weg naar A kom ik tegen en ze vroeg hoe het met me ging, ik zei dat ik verdriet voelde en dat ik…

ze gaf me een paar heel essentiële tools, ik kwam thuis en besliste dat het mag zijn nu, in de moeilijkheid van het gezin mag ik even gewoon zijn…

ja mijn hoofd zit boordevol en ja ik ben moe… heel moe

te moe om te schrijven om het onderwerp adolescentie eruit te persen, ja idd…

dus laat ik het even voor wat het is en kijk ik even heel diep naar het nu!

stilte, de regen valt zachtjes op de vers groene blaadjes…

ik herinner dat geluid en doe de mailbox open – een prachtige cadeau krijg ik – de pod cast – van interne keuken… over autisme…

naar aanleiding van mijn held…

ik luister ernaar, mijn hartje heelt zijn verdriet uit herkenbaarheid en ik geniet van een deskundige die aan het woord is en het niet heeft over de cliche’s van ass…

mijn brein springt in de lucht van herkenning, mijn ziel zegt DANKJEWEL op het einde van de pod cast toen ze een nummer van Jan Swerts laten horen.

ik ga hem op zoeken en nu na een uurtje tijd alleen zijn muziek te hebben gehoord ben ik weer wie ik ben!

de muziek heeft me geheeld en daardoor heb ik kunnen ordenen, de woorden van De weg naar A hebben zijn werk gedaan, en ik lach weer en voel me niet zo verloren, ik ben niet alleen!

ik weet wie ik ben en ook wat ik al allemaal weet…

ik lees de laatste dagen veel het woord – kwetsbaarheid – sensitiviteit – empathie en lees dat mensen zeggen dat ze het hebben en kunnen uiten en ik voel dat het niet altijd klopt bij de personen waar ik het lees.

ik heb me afgevraagd waar mijn empathie begint – bij het aanvoelen door de sensorische waarnemingen – en weer stopt.

ik heb me afgevraagd waar mijn sensitiviteit beging – bij het aanvoelen door de sensorische waarnemingen – en weer stopt bij duidelijke grenzen afbakeningen.

ik heb me afgevraagd of ik mijn kwetsbaarheid kan tonen en hoe ik dat dan doe – bij het vertellen ik ben vandaag verdrietig en het duurt al even – om dan te weten waarom en bij mezelf te gaan kijken waarom het is – heel veel intensiteit in huis en in de wereld rondom mezelf – ik ben echt kwetsbaar als ik een vol hoofd heb…

ik heb mezelf niets meer af te vragen, ik mag het voelen, ik kan het zeggen en weet ondertussen dat ik gewoon mag gaan wandelen en luisteren naar de muziek van de regen op de bladeren en de prachtige nieuwe ontdekking die mijn hartje vult en mijn ziel oplicht van Jan Swerts…

ik ben vandaag een hele grote stap dichter bij mezelf gekomen en dat dankzij mijn autisme, mijn vriendin van gisteren avond en de leuke babbel – esther je weet veel over de thema’s waar je mee bezig bent –

ons Fien omdat ze met me meewandelde en verbaast was omdat ik twee keer het zelfde pad opliep gewoon omdat daar de regen zo mooi op de bladeren van de eik tikte en neerviel…

ik dank de morgen, deze dag, gisteren avond en vandaag en morgen…

dankjewel

de nieuwe muziek in mijn leven!

De podcast kan je hier beluisteren

https://radio1.be/asperger-en-ik?fbclid=IwAR2JgI2UnqmHh3aeZ3tCv5OKdq-Z24jLGof0A2zclQgaMSUSJX7tBITHWjo

https://en.wikipedia.org/wiki/Chris_Packham

mama dag!

het was mama dag op school!

een super moment, we moesten een matje, handdoeken, en een teiltje meegeven.

onze zoon die maandag niet naar school is geweest wegens – een dagje rust – toen wist ik nog niet wat er aan de hand was, nu wel…

had dinsdag het materiaal niet mee, ook omdat ik het vergeten was, hij zit niet echt goed in zijn vel de laatste weken – net na de paasvakantie is het begonnen…

hij is hier thuis dus wat onrustig en sluit zich meer en meer in zijn hoofd af waardoor ik en mijn man er minder grip op heb.

moeilijk, maar ik heb geleerd om hem dan goed te observeren en hem eigenlijk wat meer ruimte te geven maar hem wel op de gevolgen te wijzen van zijn niet toelaatbaar gedrag.

zo heeft hij vorige week vrijdag een heel moeilijk moment gehad, waarbij ik ook het noorden ben kwijt geraakt en iets deed waar hij toch moest over nadenken…

hij smeet vrijdag na een woorden wisseling zijn gsm stuk – schatje wil je nu meekomen – en het niet deed, en me daarna even fysiek liet weten hoe hij zich voelde, en ik ook even tijd nodig had en aangekondigd – mama stapt in de auto en wacht daar op u – de auto ben ingestapt daar op hem gewacht maar hij van onmacht en woede gewoon voor mijn ogen terwijl de buurvrouw erop stond te kijken, zijn gsm op de grond kapot smeet…

hij krijste het uit – ik wil een nieuwe! – en ik deed iets na een paar ritjes rond het blokje om er echt zeker van te zijn – iets wat hij niet verwachte.

ik reed naar de winkel waar ik die smartphone jaar geleden had gekocht en ik keek naar – zijn eerste tablet – ik kocht meteen een tablet voor hem met een aantal voorwaarden voor hem – ik kwam binnen en ging naar zijn spaarpot, deed hem open en begon zijn spaargeld te tellen…

daar was hij toch even stil van, hij die nog vertelde tegen de mevrouw van de winkel – dat hij dat nu uit zijn eigen spaarpot moest betalen – lachte nog naar hem en zei, oh ja, en kreeg meteen het verhaal waarom hij …

er stond alweer iemand achter ons te wachten en glimlachte bij het verhaal… hmmm dacht ik waarom toch die mensen die mee horen, ik voel me dan echt zo kwetsbaar omdat ik zelf nog niet bekomen ben van de situatie, maar ook omdat de zoon nog steeds in overdrive is en ik niet weet of hij ten volle beseft wat ik hier aan het doen ben en waarom ik dat doe…

ok goed die mijnheer stond gewoon te wachten, hij wist ook niet dat hij in zo een verhaal terecht ging komen…

ik kreeg van mijn man de opmerking; waarom nu en waarom zoveel geld voor een tablet? ja idd die 300 euro konden we wel voor iets anders gebruiken op het moment, dat is zo…

ik kreeg van mijn vader – nadat onze zoon het moest vertellen wat hij heeft gedaan – te horen dat hij mijn gedachten gang niet echt kon volgen, hij is stout en hij krijgt ervoor een tablet, die hij van zijn eigen spaarcentjes aan mama en papa terug moet betalen…

dan als ik die opmerkingen hoor van mijn zo dierbare liefdevolle mensen, dan ben ik zoals een pudding die in elkaar zakt en heb ik wel even tijd nodig om die innerlijke pudding weer terug in een normale menselijke vorm weer aan te kunnen nemen…

het heeft meer dan een weekend geduurd, ook maandag nog omdat de zoon en de man thuis waren en dat was echt onvoorzien…

dinsdag ben ik wat kunnen indalen en heb een beetje adem kunnen halen. maar toen ik hem dinsdag ging halen na de school wist ik het al meteen!

als hij niet in zijn doen is dan weten eerst de knopjes van de nieuwe auto het te verduren, dan gaat het van warm naar koud en als hij echt slechte zin heeft zet hij de temperatuur zo dat het echt niet past bij het weer dat we hebben…

dinsdag was het zo een avond, en dan ben ik wel op mijn hoede, maar blijf ik stil en zeg alleen maar stilletjes – ja schatje ik zie het, als je zin hebt mag je het vertellen…

dan hebben we een ietwat moeilijke maar wel ok avond gehad, hij is wel niet komen eten en er was niks goed maar het ging.

en toen in zijn bedje kwam het eruit – mama ik mis… – hij mist een klasgenootje dat hij wel nog had gezien voor de paasvakantie en er nog mee had gespeeld de laatste dag school voor de paasvakantie en erna niet meer had gezien…

ja een map blijft open staan …

mama ik mis echt mijn vriendje op school hoor! ik ga erbij zitten en zeg dat we het niet altijd weten wanneer mensen een besluit nemen om gewoon te verhuizen. want de juf had gezegd dat … was verhuisd in de paasvakantie, en dat heeft hem zo bezig gehouden, waar, wie, wat, hoe waarom?… en – ik heb er nog zo leuk mee gespeeld mama!

ja dat was duidelijk, dus gisteren was het mama dag – hij is super begaan met mama – mama nu gaat er dat gebeuren, mama we staan achter – mama nu moet ik nog wat blazen om het bubbelbadje voor je handen, voeten, mama je moet nu wel je ogen dichtdoen he, ja mama nu moet ik zo wrijven, en dan zo… massage op de rug ging veel sneller dan ik had gezien van de juffen die het zoals een
stewardess aan het voordoen waren voor de kinderen…

ik heb er mee gelachen, hij ook, en heb me helemaal overgegeven aan zijn liefdevolle – mama het is heerlijk hé, mama het ruikt zo goed hé, mama het is zo zacht he, voel is aan mijn handen, mama die komkommers zijn niet om op te eten hé, mama, voel je die bubbeltjes – terwijl hij met een rietje in het hele kleine beetje water aan het blazen was… mama, ik zie je graag hé!…

en toen kwam er een gedichtje op het einde, de andere kinderen stonden zo stil het voor te zeggen en hij stond het perfect gedichtje te springen! ja dan zie ik ook wat er is, het was zo spannend geweest dat beweging de enige methode was om alles te gaan verwerken…

mama, vertel het nu! zei hij, en toen vertelde ik aan zijn juf hoe hij zijn klasgenootje mist…

ja het zijn lastige dagen geweest ook in de klas, en nu zit ik hier te schrijven, omdat ik niet goed weet hoe je een kind van 6.5 moet gaan vertellen waarom mensen doen wat ze doen en waarom hij dat uit zijn hoofdje mag halen en weer verder mag gaan…

mama zei hij, ik heb er een foto van gemaakt met mijn ogen en heb het in mijn hersenen gestoken DAT KAN NIET MEER WEG GAAN !

ja, dat is zo schatje, en nu moeten we eigenlijk gewoon doorgaan schatje, dat is wat het leven doet schatje…

ja maar dat is voor hem niet zo…

en dus hij is niet makkelijk deze dagen…

het zit in zijn hoofd, hij heeft er en ‘foto’ = herinnering – van gemaakt en dus zal hij dat nooit vergeten…

en ik weet heel goed dat dit iets is dat zijn hele leven hem parten gaat spelen, ik kan er dus ook niet tegen en ik kan het evenmin aanvaarden want geen afscheid nemen is niet te begrijpen…

dat zijn levenslessen die noodzakelijk zijn om weer verder te kunnen gaan…

en toen vroeg hij – juf mag ik het bekertje crème meenemen naar huis om mijn en mama’s handen nog in te smeren?

en nu staat dàt bekertje crème in zijn kast naast zijn bed, omdat ik dat ook heb om mijn handen – zacht te maken –

en zo gaan we verder, vandaag is een andere dag…

Het vervolg is…

vandaag mijn abonnement hier vernieuwd, nu kan ik alles doen wat ik met een blog wens te doen…

een trapje hoger schakelen dus…

waarom eigenlijk?

zo schrijven een boek kruipt toch wel onder je vel, het is toch intenser voor mij dan het vertellen, zwart op wit de woorden lezen die uit jezelf komen is confronterend zeker voor iemand als ik!

zo ben ik dus opnieuw bezig met wat ik noem – de gedachten en de gevoelens aan de feiten te toetsen –

hier naast me ligt een verslag van 1999, mijn psychologisch onderzoeksverslag

ja, als je dit verslag gaat lezen – ik heb het opgevraagd bij mijn psychiater afgelopen week en heb een week de brievenbus niet open gemaakt – dan zie je ook zwart op wit dat daar al instaat wat ik heb meegemaakt, en dat daar niet instaat wie ik nu ben geworden!

het is gek, die weerstand, het durven onder woorden zien door de ogen en het kader – onderzoek – wat er uit dit onderzoek komt en dat dit ook klopt met wie ik toen was…

ik ben wie ik ben, ik schrijf helder de herinneringen op, sommige komen mee op geplopt – ja idd ploperdeplop – en die schrijf ik niet mee op. de selectie gebeurd doorheen de uren die ik aan de pc zit, naar de wc ga en een koffie zet.

ja soms kan ik het niet meer stoppen, en ben ik er echt van onder de voet, zoals gisteren.

de radiopresentator die is gestorven met maar 3 jaar verschil van mij, en het jonge meisje dat is vermoord terug gevonden.

ja dan breek ik even…

ja, het is te veel geweest voor me – zoon en man thuis op een dag dat het niet was afgesproken, de zoon te moe – ja hij is weer lastiger op het moment – mijn man thuis vanwege de vervelende allergie van de bomen die hier vlakbij staan en in huis ronddwaalt – en ik die om 6 uur begonnen was na een onderbroken nacht omdat we de zoon nu echt volledig willen droog krijgen in de nacht…

TUUUUUUUUT zegt mijn hoofd dan even…

en die tuuuut brengt me dikwijls in draai cirkels – twijfels – perfectionisme – waarom vragen rond de meerwaarde van mijn werk en de privacy van mijn gezin en familie rond mijn boek…

tjonge een herhaling van toen ik in de basis school zat, ik durfde toen ook niet te antwoorden als ik het antwoord toch wist – faalangst – staat er ook in het onderzoek, telkens opnieuw controleren, en opnieuw herlezen…

het is nog steeds het geval, ja een gevolg van een vervolg…

dat heb ik mezelf even in mijn gezicht gesmeten door aan mijn boek te beginnen, en dat zal ook wel mijn les zijn – loslaten – niet bijhouden en wegsmijten –

ik weet ook verdomd goed hoe het is gekomen dat constant opnieuw controleren gedrag en die faalangst…

toen had ik er ‘tijd’ voor, nu niet meer en dat kost stress, ja de wereld draait verder ik kan niet blijven dit gedrag tentoon te stellen…

het komt over dat ik heel onzeker ben, maar eigenlijk zit het meer in – heb ik het wel verstaan wat ze zeggen en is mijn antwoord wel gepast? – het is een gedrag dat voort gekomen is uit zelfbescherming omdat ik te dikwijls ben afgerekend op mijn – niet aangepaste reactie – en dat komt wel door mijn autisme…

ja, ik kom nog steeds over als vrouw met veel zelfbeklag en dan wil ik dus eigenlijk niet, ik schrijf omdat ik alleen via mijn levenslessen en mijn leven kan schrijven, en dit is de taal die ik kan beschrijven…

heel lastig heb ik het soms met het inschatten wat mijn lezer nu wenst te lezen.

mijn lezer is voor mij duidelijk –

  • de ouders met een vermoeden en de ouders met een ass kind – tiener
  • volwassen mensen met autisme
  • begeleiders en hulpverleners die willen kennis maken met autisme

ik weet al waar de meeste mensen in geïnteresseerd zijn – hoe is, het leven van iemand met autisme!

ja – meer van dat en minder van het andere hé…

soms wil ik een hele tijd F*ck schrijven – hahahaha –

maar dat komt in elk boek van het leven voor niet!

allé ja, waar was ik, oh ja, je kent me hé, altijd met een paar dingen tegelijkertijd bezig – een normaal mens die aan een boek schrijf en niet echt en schrijver is gaat ook werken hé – ben ik dus bezig met een online training voor te bereiden.

mijn nieuwe pc heeft een ingebouwde camera, joepie ik kan aan de slag met filmpjes die de online training body moeten geven!

Yes!

maar natuurlijk dat is niet genoeg voor mij, ge weet ondertussen wel waarom hé? niet… – knipoog –

alle onderwerpen die ik in mijn schrijfproces tegen kom die ik niet meteen in het eerste boek wil proppen wil ik dus niet verliezen en dus ben ik elke dag sinds 1 mei bezig om ze kort en bondig te beschrijven in canva….

dan gaan we er maar iets mee doen hé!

Vertrouwen in de wereld =

  • we weten wat we kennen
  • we weten alleen nog niet wat het gaat worden…

het plan is;

zal ik me dan toch maar laten testen op adhd? hahahaha…

https://www.tijd.be/cultuur/literatuur/dirk-de-wachter-wat-patienten-vertellen-is-belangrijk-voor-de-wereld/10118941?fbclid=IwAR0Byw5r-AMbGQqQU4d2pwweIgMIgPBdw3u-dSpWEZYwy_65TFYX2Vnk-NE

Bloggen met welk abonnement?

Ik dacht, ik doe het dit jaar eens goedkoper…

Ja ik nam een blog abonnement, maar dat is veel te weinig geheugen blijkbaar…

Ik betaal het goedkoper blog abonnement en kan ineens geen foto’s meer invoeren – te weinig van dat wat ik nodig heb…

hmmm

Dan gaat de fun eraf is mijn gevoel, dus ik gekeken naar het vorig abonnement van WP van mij, hmmm is het dat wel waard nu ik zoveel andere kosten heb?

Dus vraag ik het hier aan mijn collega bloggers – welk wp abonnement hebben jullie?

&

zijn jullie er tevreden over?


het vervolg is …

Mama! riep hij van boven naar beneden
Ik wil niet naar de sportdag!

Hij had het eergisteren ook al gezegd…
Ik had hem gevraagd waarom niet en hij haalde een compleet misgelopen gebeurtenis van de scholencross naar boven.
Wij hadden het al regelmatig herhaald – nee het gaat zo niet zijn, nu zijn er alleen maar 3 klasjes van uw school…

Maar nee, deze morgen
Mama! ik heb een snotneus en ik moet hoesten – waarop een stel geforceerde hoesten vanuit zijn slaapkamer kwamen…

Ik wist het al, maar in mijn hoofd vlogen allerlei scenario’s door mijn hoofd…
Ik kon mezelf vasthouden aan mijn mantra – we gaan voor zoveel als kan te laten beleven –

Dus ik naar boven, en met hem op de bedrand – ik ga een cake bakken voor u – ach mama ik moet geen cake hebben – oei dacht ik wat nu –

Ik geef je nog een knuffel – zei ik en ik bel naar school, ik breng je wel naar het zilvermeer en dan kunnen we samen kijken wat er gaat gebeuren…

Ik sta recht en bel, ik heb een super goeie juf aan de telefoon en ik vertel – hij denkt dat het… de juf verteld zelf aan hem wat er gaat gebeuren, en toen ging hij lachen!

Ik vertrek met hem naar het zilvermeer en alles gaat gewoon vanzelf!

Dit zijn momenten waar ik ook mijn autisme voel, ik kan niet zo flexibel reageren en heb het toch moeilijk om ineens van plan te veranderen, maar ik doe het wel, ook al is mijn voormiddag dan weer – wankel – en moet ik veel moeite doen om alles weer in organisatie orde te krijgen voor de zoon terug komt, omdat ik weet ‘zo een dag waarover hij het vervolg en de voorspelbaarheid niet kent’ zijn gedrag toch onvoorspelbaar kan zijn en ik het best rustig kan blijven…

Dus vandaag is het een zo zo dag aan het worden… ik heb nog niets geschreven, wel een wandeling gedaan en een klapke met de buurvrouw over jawel perfectionisme.

En dat is toch meestal een dag waar ik in verwarring en frustratie kan gaan, en dit ook kan uitwerken op mijn man.

Nu leer ik vandaag één hele grote les, ik mag het allemaal loslaten, en ik ga zo meteen doorwerken met dat waar ik deze morgen nog niet aan toe gekomen ben en de woorden van mijn vroegere psychiater ook uitvoeren…

“Elke dag iets ondernemen” zei hij toen ik volledig verkrampt in de zetel lag met chronische vermoeidheid ongeveer 20 jaar gelden!

En dat herhaal ik nog elke dag! In mijn tempo !

de dag van de arbeid!

vandaag is het tijd om max een paar uurtjes te schrijven aan mijn boek op mijn nieuwe laptop!

even maar, door een heel pittig stukje!

en dan een wandelingetje met man en hond deze keer, en dan zien we wel, wie weet wat er komt!

ja je leest het, ik verschiet me nu elke keer pletter dat het zo stil is in huis, mijn nieuwe pc geeft geen gezoem geluid meer…

mijn ‘de oude’ staat nog steeds heel dicht bij mij hoor, mijn steun en toeverlaat, mijn eerste getuigen van mijn eerste blogjes en vlogjes, mijn trouwen vriend die elke dag mijn vingers aanvoelde, 14 jaar lang!

ik dank je hoor – mijn medion van den aldy – je mag nu wat rusten …

en dus nu een nieuw begin, en in dat nieuw begin op zo een speciale dag voor mij toch – vroeger was het altijd feest op deze dag langs vaders kant – denk ik toch nog steeds aan de waarde en normen die me met de paplepel zijn in gegeven, en heb ik nu nog steeds in mezelf ‘iets’ zitten dat die waarde toch altijd op deze dag naar boven laat komen!

  • eenheid is begrijpen en begrepen worden….

maak er een fijne dag van mijn vrienden uit Vlaanderen en voor mijn lezers vanuit Nederland, een mooie lente dag gewenst!

ik ga schrijven, het is bijna 9.30!

tot later!