flessen post

wist je dat?
nee waarschijnlijk niet…

deze morgen deed ik de brievenbus open en vond een prachtige brief 😍😘🦄

een brief die zowel helend werkte voor de schrijver, als helend werkt voor mij – en mijn werk –

dankjewel prachtige vrouw die achter deze brief zit…

ik ben voltijds sinds 2017 bewuster en inzichtelijk, wetenschappelijk bezig met intuïtieve ontwikkeling, ik ben begonnen daar waar ik moest gaan staan 8 december 2016 en sprak toen de gevleugelde woorden – die ik hier niet ga herhalen – 🙏😍😘

kortom ik ben begonnen met ziel kinderen, overgegaan in Engelen en dan begonnen aan intuïtieve ontwikkeling.

even andersom gewerkt, met de vraag – wat ik kan, waar komt dat vandaan?

in het voorjaar 2017 begon ik boeken te lezen over engelen van Lorna Byrne – op aanraden van mijn vriendin Peggy.

Ik schreef er meteen 2 trainingen over – waar ik niet mee heb gedaan tot hiertoe…

ik ging van de engelen verder zoeken naar het antwoord – waar komt dat vandaan, wat ik kan en wat ik voel?

ik kwam uit bij de Silva methode.
Ik las mijn bijbel, en schreef er een training over – een cursus intuïtie was geboren en in oktober 2018 zaten we met een paar vrouwen rond de tafel.

start cursus intuïtie na veel over en weer chatten om een juiste datum te pakken te krijgen…

kortom, daardoor is het ook mis gelopen, zelfs met een aantal mensen is het niet gelukt om op regelmatige basis bij elkaar te komen, en voor mij is dat als training gever niet echt leuk te noemen… ik heb het toen losgelaten en gedacht –
het komt nog wel eens van pas…

— ik ben nog intenser gaan uitzoeken en in de Jungiaanse therapie echt mogen ervaren – van waar dat het komt – dat wat ik kan. dus ondertussen weet ik al veel meer over intuïtieve ontwikkeling en het gebruik ervan. —

ok terug naar oktober 2018 – de eerste ‘les’ krijgen de deelnemers een koffertje met verschillende opdrachten, en een kaartje.

Dàt kaartje is nu afgelopen weken aan gekomen en er is van alles achter de schermen gebeurd…

Het heeft veel te weeg gebracht bij de deelnemers van toen…
Een leuke ontmoeting met henzelf en zeker een helende les in zelfkracht, zelfkennis en zeker in vooruitgang…

Deze morgen heb ik de eer om een brief te mogen lezen, ik kan zelfs niet wachten en scheur hem voorzichtig open…

er staat op geschreven;
“dankjewel voor het kaartje, dankjewel voor de bewust maker” ❤️

weet je wat het is?!
ik die heel heel dikwijls twijfel aan mijn werk, heb gisteren en vandaag mogen ervaren dat wat ik kan met mijn intuïtief vermogen – via channeling – en wat ik heb gedaan in het ‘lesgeven’ over intuïtie toch – het verschil kan maken voor mensen.

en dàt is nu zo duidelijk geworden de laatste maanden dat ik nu nog een stap verder ga en ook met dieren ga leren werken.
– ja mijn hart maakt een sprongetje als ik het schrijf.

wist je dat?
nee, dan weet je het nu wel 😇😉😘

ik ben een ‘bewust maker’ ik maak dàt in je wakker waar jij veel aan gaat hebben.

ik ken het ik gebruik het, vanaf mijn geboorte al, en nu zet ik het heel bewust en doorleefd in, voor mens en dier…

Dàt doet deugd dat doet deugd…

Dankjewel briefschrijfster!
en aan de andere deelnemers, vandaag en morgen maak ik werk van jullie kaartjes!
zoals beloofd!
❤️🙏😍

mijn blog even zonder foto’s

mijn opslag is vol, laat WP weten.

ja ik moet hier ook opruimen, en ik heb er geen zin in…

ik weet het, ineens doe ik het dan toch…

maar nu even niet.

dus geen foto’s meer

vanaf volgende maand weer wel, en weer een opgeruimde blog – al gaan jullie als lezer er niks van zien…

ergens zit ik weer te veel op de pc, dju…

ik moet zeggen, in mijn hoofd is het verwarrend, ik wil alles tegelijkertijd en tegelijkertijd ook niets…

hmmmm

dan begin ik me te focussen op mijn zintuigen.

nu staan de Robinia’s in bloei, je weet wel de valse accacia’s, ohhhh altijd een mijlpaal in het jaar voor mij.

toen ik zwanger was van onze zoon, ging ik elke dag ‘snuffelen’ aan de bomen die in onze straat staan. die bloesems hingen hoog, nu gisteren heb ik lage bloesems ontdekt en ik rij er speciaal voor om om ze te ruiken…

ik heb er ééntje in mijn dagboek gestoken – het doet me denken aan toen ik jong was nog kind toen we in Spanje – Torrevieja – naar het huisje gingen – met de auto met de paasvakantie – en toen de lucht daar zwanger was van robinia – ik kreeg toen een soort – geurdoosje – die ik zo goed had weggestopt als een soort schat – dat ik het nooit meer terug gevonden heb…

ja jongens hoe lekker is deze geur, hmmmm heerlijk!

  • trouwens nu we het toch over bomen hebben, ik heb echt een voorkeur voor pioniers – volgens mij is dit geen toeval?!

veel liefs

en een heel fijn weekend gewenst

en wie zijn neus wil gebruiken – https://pixabay.com/nl/photos/acacia-bloei-lente-3417061/

en dan voel ik – ik leef zo graag –

en dan voel ik – ik leef zo graag –

dju,
ik ga moeten opletten dat ik niet blijf hangen in deze dualiteit…
ik vind namelijk dat ‘de mens’ nu op dit moment dingen doet die ik niet meer kan aanvaarden en grofweg niet meer geloof…

nee, de kattenvanger is geen martervanger – omdat je een marter niet vangt in een ‘vangkooi’ maar wel gewone huis katten en dat is zijn intentie natuurlijk.
nee de kattenvanger is een wolf in schapenvacht en ik er eigenlijk weer ben ingetrapt – ja ik wil niet geloven dat mensen slechte intenties kunnen hebben – idd idd idd…

nee, de mondmaskers zijn niet de juiste bescherming voor het corona virus!
ik vraag me af wat moet je met een masker tijdens het daten en tijdens de ‘ontmoete ééndagsvlieg’ in de bedden van mensen – omdat er nog nooit zoveel – bij elkaar gekomen is – als nu in deze tijden… – huidhonger – heet dat…

nee, het is een kei goed seizoen om de plantjes te laten groeien en de vrieskoude heeft geen invloed gehad op de bloesems nee de prijzen van de groenten en fruit moeten helemaal niet naar omhoog, omdat – ja idd er is wat te weinig grond water – idd maar dat moeten we gewoon gewoon worden – daarom betalen we ons nu al blauw aan verse groeten en fruit…

hoe ist in godsnaam mogelijk!!!!

nee, niet iedereen is begaan met elkaar, gisteren heb ik veel jonge mensen gezien die samen in een auto aan het rondrijden waren – maar ze behoren zeer waarschijnlijk niet tot de risicogroep – ?! – sociaal perspectief nodig – noemen ze dat…

nee, de mensen nu zijn zo geagiteerd dat er slachtoffers vallen en die slachtoffers die bekopen het met hun leven, omdat mensen die niet echt goed in hun vel zitten en nu te veel stress ervaren maar er zich niet bewust van zijn nu gaan ‘vitten’ om alles en net daar weer de ‘weerloze’ het slachtoffer van is en gaat worden.

NU moet ik opletten!

omdat de media scherper wordt, de dualiteit in de media zichtbaarder is dan een week geleden.

en dat komt door dat – iedereen af ziet – IEDEREEN zowel arm en rijk, jong en oud…

ja, en dat is zo lastig!
zo lastig…

mensen doen rare dingen als ze altijd – in hun kot – moeten blijven hoor…
mensen die niet gewoon zijn van ‘op zichzelf’ aangewezen te zijn gaan kijken – wat ze kunnen elimineren – fysiek en mentaal – om het voor hun ‘dragelijk’ te maken.

oordelen, en vooroordelen en slachtofferrollen worden nu in de media uitvergroot…
– de jongere generatie is het slachtoffer van de oudere generatie, op economisch vlak —- mende da nu?
– ja we zorgen heel goed voor elkaar, maar in mijne hof draai ik de nek om van de kat die op mijne pas gewassen auto een pootje zet… — meende da nu?
– ja er dreigt een tekort aan mondmaskers – ja omdat we niet blijvend hebben geïnvesteerd in beschermingsmateriaal uit ‘eigen bodem – ge weet wel – de keukens gemaakt in België – straks hopelijk ook – ons beschermingsmateriaal gemaakt door -vluchtelingen die aanschuiven bij de dagdagelijkse voedselbedeling in een vrijliggers organisatie in Apen – in België.

mijn maag draait om, mijn hart is aan het bloeden en ik merk dat ik stilaan innerlijk woest aan het worden ben – hoe de mens met een kluitje in het riet – wordt gestuurd…

NEEEEEE
we hebben niets geleerd!
het was te kort deze leertijd!
VEEL TE KORT!

kinderen krijgen corona idd, ze krijgen er diarree van. en als ze hun handen niet wassen achteraf hebben de juffen, de meesters en de ouders en grootouders – in het beste geval – anders de ‘opvoeders’ het dus ook zitten – ja van de shit kan je dus ziek worden, zelfs dodelijk ziek – wie had dat ooit gedacht…

ge kunt corona dus niet wegspoelen…

ja
idd, ik weet wat ge nu denk!

Esther
ga je niet te ver in heel de zaak?

– want ge kunt het niet bewijzen dat de katten vanger – alia’s de mater lokker – de katten een kopje kleiner maakt!
– want ge kunt het niet bewijzen dat die die je ziet op tv en op de radio – echt last heeft van oordelen – vooroordelen – en zichzelf in een slachtofferrol ziet omdat zijn 3 kinderen te veel aan zijn oren zagen en hij niet meer NEE kan zeggen tegen zijn – verwachtingen die hij als ouder en professor moet invullen… ge kent hem niet dus zwijg dan liever – dhu – Esther Cuyvers !!!
– want ge kunt het niet bewijzen dat…
& dat
& dat
& dat…

NEE
ik kan het idd niet…

dit zegt meer over mezelf dan over alles wat ik hierboven heb geschreven.

iets zegt me wel iets
– vaarwel meningsuiting !
– vaarwel kritische kijk op de dingen die er zich niet zichtbaar afspelen
– welkom psychische problemen, in alle maten en gewichten
– welkom aan de meest gekke – Trump ideologie – in heel de wereld

we gaan nog naar wat erger…

de mens kan zijn lessen trekken, maar dan moet er een draagvlak zijn, die mis ik, er is intrinsiek niet genoeg draagvlak, dus – ben je eraan voor al de moeite…

maar één ding vergeet ik niet, daarvoor ben ik hier – ik ben kritisch maar ook zeer maatschappelijk gevoelig .
en dit is de dualiteit waar ik – nooit mee zal kunnen leven – maar wel kan beschrijven.

die boosheid die ik nu al een aantal dagen voel – MENSEN GA NU EENS DIE LESSEN LEREN – die zit tot in mijn strot gebald in een vuist – ik moet opletten dat ik met mijn woorden niet iemand – knock down – sla, want dat lost niks op…

maar ik weet wel dat ik elke dag mijn handen tegen mijn hoofd sla en zeg

– HOE IST MOGELIJK! –
DHU !!!!

en dan denk ik
– ik ben benieuwd wat me deze tijd gaat geven – en niet alleen mijzelf, ook de andere en zeker ook de dieren die leven in onze natuur…

en dan voel ik – ik leef zo graag – voor u en u en u en u – en zeker voor mezelf…

de laatste blz….

daarnet schreef ik mijn dik dagboek ‘uit’.
de laatste blz.

altijd is het een soort ‘ijkpunt’ in het dagboek schrijven.

door vooral niet terug te bladeren kan je gewoon verder schrijven.

nee het is niet – van je af schrijven – nee als je het goed wil doen dagboek schrijven is het zoals Christien het zegt – innerlijk pelgrimeren.

dat innerlijk pelgrimeren is mijn passie, een passie die ik al mijn hele leven – vanaf jong kind – beoefen.

mijn dagboek die nu vol is geschreven gaat over een deel van de meest moeilijke tijden in mijn leven.
het eindwoord is hierin – leef –

LEEF

je kent het wel het woord LEEF, maar niets is zo, ja ‘moeilijk’ als leven.

nee het is idd niet éénvoudig.

en dat staat nu in het dikste dagboek ooit…

de volgende ligt al klaar, de zelfde .

voor een vrouw die nooit het zelfde gaat zijn tijdens deze nieuwe innerlijke pelgrimtocht.

dagboek schrijven…

ik denk dikwijls aan onze zoon, die veel gaat vinden van me na mijn heengaan.

een soort kunst werkjes die ik achterlaat voor wie er is iets mee is, of wel voor in het vuur, wie weet…

niet iedereen heeft dit van zijn ouder meegekregen.

ja als je me vraagt, heb je ze nog allemaal, ja idd ik heb ze nog.

sommige boekjes, daar heb ik in gescheurd en jawel verbrand in de kachel van een huisje in Oostkapelle.

ja dat is zo, soms is vuur een zeer goede verbrander…

en nu ga ik verder met LEEF – alsof het je laatste dag is…

langzaam …

ik merk dat ik heel langzaam mijn ‘schelp’ aan het dichtmaken ben.

niet uiterlijk, nee ik kom nog buiten, maar alleen voor die dingen die me ‘voeden’ en niet voor de dingen die me niet voeden.

ik ben mijn schelp aan het dichtmaken met luchtgaten en deze keer zonder verlangen – wat komt komt wat niet komt ook ok –

ik ben we veel selectiever geworden in met wie ik omga en waarom.
wel letterlijk koetjes, paardjes, hondjes en poesjes, maar verder zo weinig als mogelijk iets anders…

ja mijn schelp – het ei en ik – en mijn gezin, dichte familie, mijn vrienden en de dieren rondom mij die gaan me de komende maanden zien… de rest gaat me horen 😘

deze broedtijd hoort bij het schrijven, altijd heb ik de behoefte als ik ga schrijven.

vorig jaar had ik er een torenhoog verlangen achter zitten en ook een andere intentie dan nu – ik schrijf nu een boek voor mens en dier – niet om te laten zien wat ik weet, kan en ben…

niemand zit daar immers op te wachten! 🥰

ja, vandaag schreef ik in de voorlaatste pagina’s van mijn dik dagboek – ik ga alleen nog de epiloog schrijven morgen –
ik schreef net weer maar dan een uur in mijn dagboek, ik schreef er ook meteen – een brief naar mezelf over 10 jaar – in, gewoon omdat het er stond om dit te doen en dus ik deed dat omdat ik het gewoon leuk vond om dat eens te beschrijven…

en wat kwam erin –
Jawel!

dat wat er al van kleinsafaan in zit – ik wil schrijver worden – schreef ik als ik jong was –
(maar toen zeiden de juffen en mijn ouders in koor – leer dan maar eerst zonder fouten schrijven en een goeie grammatica, want anders zal je dat nooit kunnen worden).

ik kan het nu nog niet, en ik trek er me niks van aan, ik ben een dagboekschrijver, en geen literair schrijver! 🧐 dus we beginnen er weer aan, zonder verlangen en zeker niet meer krampachtig, maar gewoon – in de flow – wel met het doel dat er ooit een boek komt en het natuurlijk gelezen gaat worden.🤪

ik kan het je NU al zeggen, nee het gaat een totaal ander boek worden als dat van vorig jaar!

ja hoor, de rode draad blijft en de rest is helemaal anders…

en weet je wat, het is goed zoals het gaat verlopen, de flow en de ontmoetingen die zijn het belangrijkste…

“ik denk het niet, ik voel het”
met een grote ode aan het leven ❤️🧡💛💚💙💜

heel stillekes begin ik weer, het is er de tijd voor!

George walking for Talbot House (c) Eric Compernolle

98 years old veteran walks for Talbot House and raised some money for his Home From Home

Posted by Eric Compernolle on Friday, May 8, 2020
https://www.facebook.com/media/set/?set=ms.c.eJxFUtsRBDEI6uhGfETtv7Gb1Q37ywACCSysUe0FD1j9MMCx9ILK0RdIOw9D~_7xApcOzvMlIPEB0XEa5F1AggB4P2AW69qyTUcu4QEvMlYPLODWmBiYdU~_trmqIDmFyJTjkVlpu6KiAjaqJ~%3BjFzTYFLrOXuEe~_gjOYyeMvXPCQKxwE2a2GBKD~%3BQwPLnpllO2jcmBNEafgcy5mO6mQkZMW8vbpVzHNO6V5~_EK6PgY~_wxF05DZA3zsHklxoMqVxCexYfiVZOyHSQK5pt8PMmx0tu1NKvkH~_5mGWA~-~-.bps.a.1353916224812077&type=1
Foto van Eric Compernolle

Ergens in ons verleden, zelfs in onze eigenste cellen dragen we oorlogen mee.

Of we dat nu willen of niet.

Vorige zondag lag ik naar https://www.nationalgeographic.nl/geschiedenis-en-cultuur/2020/04/woii-week-bij-national-geographic

te kijken.

ik zag daar twee Engelmannen aan het werk die in de wereld opgravingen gingen doen om het oorlogsverleden in het landschap weer ‘in beeld’ te brengen.

ik zat met hun mee in Frankrijk – de landingsplaats – en keek mijn ogen uit.

ik lag daar te kijken en soms was het zo herkenbaar dat ik mezelf betrapte dat ik het ‘normaal’ kon vinden…

ook al lag ik daar nu te kijken van verbazing wat ze allemaal vonden…

OHHHH mijn god…

nooit of te nooit mogen we vergeten wat ooit is geweest en wat er nu in deze wereld zich nog steeds ergens….

ooit kregen we een les over vrede, vrede – het geromantiseerde vrede – dan wel is waar. toen geloofde ik dat het eigenlijk niet echt kon zijn, die geromantiseerde vrede.

ik voelde dat mensen niet plots veranderen van oorlog naar ‘vrede’ en ging opzoek naar meer info.

in de filosofie vond ik een oorverdovende zin – altijd ergens op aarde is er altijd oorlog –

altijd ergens op aarde is er altijd oorlog

altijd ergens op aarde is er altijd oorlog

altijd ergens op aarde is er altijd oorlog

….

(c) Eric Compernolle – bron – Eric en Natan –

Nooit eerder ben ik zo betrokken bij wat er zich nog niet eens zolang geleden heeft afgespeeld dan door de beelden van Eric Compernolle.

Eric zelf over zijn fotowerk

“mijn lens en camera zijn mijn ogen en mijn hart en deze geven weer wat ik voel !!!!!!

Eric Compernolle

Eric neemt je gewoon mee met je beelden, laat op een zeer liefdevolle manier zien wat je met herinneringen en herdenkingen van net die 2 WO’s kan doen.

De foto’s van Eric spreken het verhaal van NU, over TOEN.

Dàt spreekt voor zich, om ook deze foto’s nooit te vergeten!

Ik nodig je uit om naar zijn FB te gaan en te gaan snuisteren in zijn prachtig foto archief!

Om nooit te vergeten vanwaar we komen.

Met allesomvattende liefde voor het eren van alle moeders van helden in ons leven.

Dankjewel voor het leven!

https://www.facebook.com/eric.compernole.3/media_set?set=a.1193248177545550&type=3
Fotobron (c) Eric Compernolle

Mama Mia

Nergens is het beter dan daar waar je NU bent.
Het is eigenlijk gek hé!

Nu zoveel mensen net door corona meer te weten zijn gekomen over hun eigen gezondheid.

Nu zoveel mensen geen diagnose – covid19 – hebben gekregen maar erger nog, een levenslange diagnose waar je dan maar – moet mee leren leven?!

Nu is het de tijd dat mensen stil kunnen staan, bij dat wat ze hebben maar vooral wat ze niet meer hebben…

Nu staan we stil, ook al heb je het gevoel dat het nu razend snel gaat en je zo overladen bent met heel verschillende gevoelens, gedachten en andere ‘zware soms wel misschien zwarte’ gedachten, omdat het leven ons dwingt om net te doen wat we allemaal moesten doen, stilstaan.

NU we allemaal na zoveel weken terug naar moeder kunnen, al is het maar met minder dan een handje vol, gaan we naar MOEDERS over heel het land.

MOEDERS van deze aarde, NU zijn jullie aan het woord!
MOEDER AARDE heeft je nodig!

NU staan mensen met bloemen, zoete lekkernijen, juwelen en ander geluk, met een gebaar in je handen om MOEDER te vieren, te eren – wat heb ik je gemist – mijn moeder…😍😘🥰

NU staan meer mensen met de voeten in op de aarde te kijken naar het hart dat klopt van hun MOEDER. Sommige in herinnering, even mijmerend en misschien zelfs even kijken naar een foto van vroeger, vele kijken naar een kloppend moederhart dat klaar staat met open armen om jullie weer te kunnen ontvangen.

Ohhhh wat heb ik je gemist…

NU in deze nooit meer de zelfde wereld, gaan we MOEDERS eren, zoals we waarschijnlijk nog nooit zo bewust gedaan hebben.

NU !

Eren we wat we al lang geleden niet bewust altijd tussen de regels van het leven door, even deden, even moeders gaan eren.

Heb je een idee hoeveel woorden er zijn om moeder te eren in de wereld?
Gigantisch veel!

Mama Mia 😇😍😘😍

Nu staan vele mensen daar anders…

Wij staan te kijken in een nieuwe wereld, op MOEDER AARDE…

Ik draag deze Moederdag niet alleen op aan mijn moeder, maar ook aan MOEDER AARDE en de toekomst van alle moeders van het universum!