Her – be – leven

Ergens weet je het.

je ziet het aankomen, je voelt het, al lang.

je gaat na en verschiet van de tijd waarin je dacht – is het dit nu? – maar dan is er weer een opflakkering, je krijgt hoop en gaat weer verder.

jaar na jaar na jaar na jaar…

ergens kan ik het wel begrijpen, de liefde kan je niet vangen in een glazen fles op een brief met wat liefdevolle woorden op geschreven in een hele romantische bui – de fles ergens weg stoppen – om ooit als je een rivier op aarde tegen komt de fles te schenken aan het toeval…

ach ja,

“I’ll send an S.O.S to the world
I’ll send an S.O.S to the world
I hope that someone gets my
I hope that someone gets my
I hope that someone gets my
Message in a bottle, yeah

Message in a bottle, yeah”

er spelen gigantisch veel factoren mee in de liefde tussen 2 mensen. 2 mensen die een verbinding aan gegaan zijn – op een mooie dag –

(in het beste geval).

factoren die je mee neemt vanuit de opvoeding – wie het niet heeft geleerd kan het in eerste instantie niet uitvoeren – wie niets anders gezien heeft gaat herhalen vanuit ‘gewoonte’, of niet beter weten…

factoren die door de omgeving worden gezegd, niet worden gezegd, worden ondersteund, niet worden ondersteund, worden benoemd en niet worden….

factoren die meespelen in je relatie als één van de andere evolueert en de andere ergens onderweg niet meer volgt…

factoren die de nodige flexibiliteit vragen en waar je een goede basis veerkracht moet voor hebben om deze aan te kunnen…

factoren waar je controle over hebt, maar ook niet over hebt.

wat jij kan en zeker niet kan, waar je grenzen zijn, dàt is belangrijk om deze helder en zelfbewust in te zetten daar waar nodig is.

SOS

jaren op jaren op jaren, en dan nog zoveel dagen, uren en minuten…

een regeling op papier is één ding, de psychologische regeling met je ziel, je hart en je verstand is een heel ander verhaal!

een maand geleden vielen er zeer veel puzzelstukjes naar beneden op een hele simpele vraag over mijn relatie met mijn man.

toen ik het antwoord uitsprak besefte ik plots – oei het voelt eigenlijk niet meer zo zoals ik het altijd heb uitgesproken…

straf!

de dagen nadien vielen de stenen puzzelstukjes op mijn kop, en ik wist ineens wat mijn hart al jaren geleden me had verteld.

de message in the bottle had ik al geschreven als ik in de meest heftigste periode in mijn leven zat – de post partum depressie – die ik op mijn autistische manier verborgen hield uit schaamte voor de buitenwereld.

dàt vanaf toen echt uitgesproken naar boven is gekomen.

wij – samen – zijn fantastisch en kunnen een wonderlijk goed leven beleven, dàt weten we heel goed want we hebben het 10 tale jaren alleen gedaan. dàt is ook onze kracht. we kunnen goed samen – ons leven beleven – gij hier, ik daar en dan samen komen om even samen te zijn en onze passies te delen.

punt!

de brief die ik toen schreef, in een fles stopte en het ergens ver weg stopte – blijkbaar in een muur in metste – ontdekte ik toen ik de muur van – mijn levenswaarde – ontdekte en deze weer moest slopen om mijn eigen waarde – mijn eigen levenswaarde weer boven haalde.

de message in the bottle was een vraag.

waar leef je voor?

het leven is je gegeven, het is jij die beslist wat je ermee kan en gaat doen.

toen ik 8 jaar geleden in de stoel kwam te zitten van mijn Jungiaanse therapeut – de zoveelste coach/therapeut in rij – waar ik veel voor moest doen om er te kunnen komen, toen dacht ik – hopelijk lukt het me deze keer om …

om wat?

ergens in een imaginaire oefening – via een bepaald protocol – eerst moeder dan vader, dan overgrootouders dan overovergrootouders – besefte ik het ineens. Wie was ik eigenlijk? na die sessie – niet meteen naar huis rijden zei Sander – kwam er een tsunami op me af van dàt waar ik me heel mijn bewust leven al naar opzoek was.

vorig jaar net voor de lockdown had ik nog een les bij Sander, hij liet me in een meditatie imaginatie oefening – naar beneden de trap af gaan – daar beneden een tuin aanleggen – om dan de trap terug op te gaan – ik heb geweend als een klein kind als ik daarbeneden MIJN tuin aan het inrichten was…

mijn hart had gesproken, mijn ziel had mee de tuin aangelegd. MIJN hart en mijn ziel…

daar waar ik even eerst heel diep – de trap moest afgaan – lag mijn tuin van Eden.

HMMMM

Sander zag aan mijn tranen waar ik voor stond, dat moet zijn, want toen ik hem een week geleden schreef – dat het moeilijk was in mijn relatie – reageerde hij niet verbaasd met – hoe kan dat nu ineens – een reactie die ik krijg van mensen die me kennen en niet kénnen…

je voelt het wel, als je dit leest meteen waar het nu gaat beginnen.

ergens kan je wel denken dat het een normaal proces is als je in een relatie zit met nog steeds veel respect voor de persoon die jij bent en hij is, dat je echt sterk bij jezelf moet blijven en je uw eigen message in the bottle niet meer verborgen moet houden, maar wel openlijk moet voorlezen terwijl je zelf dobbert of vaart in uw rivier op aarde.

toch,

terwijl ik hem hardop voorlees voor mezelf en jawel voor andere stromen de tranen alweer over mijn wangen.

toch,

herbeleef ik de moeilijkste jaren van mijn huwelijk, meteen ook dé moeilijkste MAAR wel ook de bijzonderste jaren in mijn leven, opnieuw en opnieuw en opnieuw.

elk moment van de nacht en de dag herbeleef ik de cruciaalste momenten die me het meeste pijn hebben gedaan, waar ik veel fysieke pijn heb geleden door actie en reactie op gebeurtenissen en gedragingen en gevoeligheden en diagnoses die aanvaarding vroegen van mij naar mijn man en mijn zoon toe en visa versa in verlangen, hoop en verbinding.

fysiek en mentaal uitputtend.

en ja hoor, om op de vraag te antwoorden van onze relatie therapeut – wat is er positief bij je man, kan ik meteen een hele lijst opnoemen wat allemaal echt geapprecieerd is en is geweest…

helaas

ergens wist je het al jàren geleden al, je hart en ziel laten je dat immers zien.

hoeveel huizen heb ik wel niet gezien in mijn dromen!

en nu sinds een maand is het huis waarin ik woon misschien niet écht meer MIJN huis.

ook al schrijf ik hier, maak ik eten klaar, doe ik de was en de plas en stoppen ineens de conflicten.

ergens in de hoop om later opnieuw bij elkaar te komen zitten, zitten we nu in een stappen plan. een plan waar rust en ruimte de sleutelwoorden zijn en waar we als individu met respect voor elkaar noden zo goed en zo kwaad als kan rekening mee gehouden is en gaat worden.

het is een plan

SOS

een verbeterde versie van message in the bottle

waarvoor leef jij?

is de vraag…

de korte ‘pijn’…

in de lange straat…

ik heb maar één vraag, hoe komt het toch?!

misschien is die vraag overbodig.

maar toch…

de korte pijn op de lange baan geschoven…

cro cro cro – onomatopee – de kraai in de vooruit –
MET VEEL RESPECT VOOR DE VERPLEGERS DE DOKTERS EN DE MENSEN DIE AFZIEN VAN DE PANDEMIE…

Hopelijk is het voor het station deze vakantie van 3 weken niet te druk…

miles to go

hier thuis gaat het iets anders dan verwacht…

met de vraag van een medereiziger is er iets open gebroken wat jarenlang is weggestopt…

die dag – toen ik op de duin zat te kijken – rond 17 februari –

vanaf die dag is alles anders hier thuis, in mijn huis en rondom mijn huis.

niets gaat nog het zelfde zijn…

ook niet de muziek!

de zoon brengt hier muziek binnen via zijn ps4 spellekes en ze zijn goed!

ook de teksten!

zeer geschikt om deze periode rond te komen!

vandaag is dus ook een bijzondere dag, de eerste dag van een beginnende time out.

dus

Let’s play some music van GTA5 en Rocket League!

en de zoon riep het vandaag uit!

it’s a party today !!

Ps – luister zeker naar de teksten, ze zitten vol wijsheden!

de zee, het kind en de hond

ergens in het midden van het leven maken we de balance op.

ergens in het midden van het leven, kijk je terug – heel even – en ontdek je weer wie je toe was en nu bent geworden.

waar je uit elkaar aan het groeien bent

&

naar de zee gaat

met kind en hond

om zuurstof in te ademen

om veerkracht te tanken

om soulfood te bewandelen

om gewoon op een duin te zitten

kijken naar de zee

om dan

door het spelen ons kind en onze hond

ontmoet je 2 andere honden en een baasje

om dan te beseffen dat soulfood thuis opgeleefd was en is

dàt je buiten moet, de natuur in op jezelf om weer jezelf te vinden

als vrouw

als mama

als ‘echtgenoot’

als…

jezelf.

zowat halverwege in het leven, na een gekende terug kerende tijd in dit bijzonder jaar gebeuren er net die dingen die gebeuren zoals het al vast lag…

gaan we verder?

gaan we verder ik en jij – hier of daar?

dàt is een goeie vraag…

we overleefde vele diepe dalen misschien komen we hier ook wel door.

zeker is ik ga de balance voor mijn eigen welzijn heel goed in het oog houden, het is nodig heel erg nodig…

want als de bloeddruk te hoog is is het een belangrijk teken aan de horizon van de zee in elk leven…

Mijn beeld van morgen

mijn morgen in beeld.

ik deel dit omdat vanaf deze week veel gaat ‘veranderen’…voor jullie niet echt zichtbaar voor mij persoonlijk wel voelbaar en binnen x aantal maanden wel zichtbaar. alles gaat voorbij.

zo heb ik gisteren mijn mala uit elkaar geknipt, bepaalde edelstenen zijn door mezelf opgebruikt om nog verder te dragen.de tassel klopt van kleur niet meer, mijn mala heeft en geeft nog steeds zijn sterkte af, maar nu in een iets andere verbondenheid.

eigenlijk is het allemaal zo simpel!

ik heb nu 6 maanden heel actief aan het revalideren geweest op veel verschillende niveaus – mentaal, fysiek en in mijn energetisch lichaam – dat alles heel aards in het NU een eenheid is geworden. nog fragiel maar wel sterk – aanwezig – vanuit mijn bekken en mijn heup – = mijn nectar – zoals mijn healer het gisteren benoemde.

– OHHHHH Esther welk werk heb jij gedaan?! welke stroming heb jij bij?! 🥳

– van een hoger bewuste en hoog aanvoelende soms zelfs verdwalende ziel – naar een hele aardse zelfbewuste vanuit eigen bron levende – vanuit eigen nectar – vrouw in het NU levend. met het behouden van mijn eigenschappen in het hoger bewuste hoog aanvoelende en vertalende eigenschap – die ik in mijn mala’s gebruik – maar dit wel vanuit een sterke geaardheid en met bewust energetisch aanvoelen van de energetische wereld om ons heen.

DAT is werk van een leven! Dit KAN je niet doen op 123!

Het is veel investeren, letterlijk en figuurlijk. gecombineerd met de nodige kennis en bewustzijn en vooral van ZIJN…maar ook zoals Jung het beschrijft – van de hergeboorte – in de leeftijdsgroep waar ik in zit.

wat heeft dit nu met mijn werk als mala maker te maken?

wel vorig jaar verkocht ik op 4/03/2020 mijn eerste bohoketting. zo noemde ik die ketting toen.

vorig jaar verkocht ik de eerste ‘mala’.🥰

toen!

toen was ik wie ik was en was ik inderdaad de weg ingeslagen die ik graag nog lang bewandel. maar toen is nu helemaal niet meer!

nu ben ik nog steeds in een transformatie & weet van mezelf dat ik aan het einde ben van één van de belangrijkste reizen in een mensenleven.

mijn laatste mala was in het begin veel te krachtig voor mij, ik heb hem ongeveer een half jaar gedragen en nu krijgt hij vandaag een nieuw begin. hij heeft me mee gebracht op mijn reis naar dit doel en me zelfvertrouwen gegeven op die weg naar mijn eigenste ZIJN.

niets meer niets minder.

maar zoals je weet – alles gaat voorbij -onze dieren spiegelen heel goed wat er aan de hand is hier in huis.

verbroedering in het samenzijn, maar niet in het samen ZIJN –

🥰
😇
🙏

de korte halsketting is er ééntje van granaat, morganiet en robijn.

gisteren moest ik aan de slag met zijden draad omdat mijn knoopdraad veel te dik was om door het geboorde gaatje te duwen van de prachtige granaat parels.

🙏

dat alleen al zegt boekdelen en is een absolute synchronie waarom ik die korte halsketting moest maken. de zijden rijgdraad is zacht en heel fijn, glad en prachtig glinsterend, met een fijne naald reeg ik en knoopte ik mijn korte halsketting. heel andere benadering in het maken van een edelstenen juweel als een Chinese of Japanse knoopdraad.

ik worstelde even met de zachtheid, met de gladheid en moest meermaals diep ademen om bij mezelf te blijven en heel gericht te blijven rijgen. op een uurtje was het af.ik wenste echt NU – bijna een week na de aankoop van de granaat parels en robijn hanger – echt over te gaan tot het dragen van mijn juweel.

maar iets lukte niet echt, het einde…

het einde

het einde van een nieuw begin…

ik heb deze nacht gedroomd dat ze vanuit Spanje mij kwamen interviewen over mijn mala werk en waarom ik mala werk doe.er kwam van alles tussen ik begon aan mijn verhaal en moest weer stoppen omdat ‘ze gingen eten’ en dan weer opstarten en dan weer stoppen…snel wat foto’s nemen zonder mooie kleding aan – in mijn beleving – en dan vertrokken ze zonder een volledig verhaal van mij als mala maker maar wel met prachtige uitvoerig uitgekozen foto’s van mijn werken als mala maker…

wel dàt zegt nu echt alles!

het is allemaal niet voor niks dat dit allemaal binnen een aantal dagen zich afspeelt.

of beter

” Waar jouw angst is daar ligt jouw taak.”

CG Jung

levensadem

vorige week woensdag zat ik op een strandduin te kijken naar de hond en onze zoon. hij rollend van de duin af, onze hond springend naar hem toe.

ik keek en zat en keek en zat daar gewoon op de duin…geen enkel gevoel van opgejaagdheid geen enkel moment dat ik door de wind, de schaduw, het koude zand onder mijn poep, geen enkel moment had ik iets in me dat me deed opstaan.

ik stond niet op.

ik zat daar, dacht aan niets alleen daar waar ik zat en wat ik zag. dàt moment is voor mij waarschijnlijk achteraf gezien een kantelmoment geweest.

ergens onderweg naar ‘huis’ ben ik veranderd van ‘zijn’. het zijnspunt van leven, van innerlijk leven, heel diep innerlijk leven, een eenheidsgevoel zelfs.

éénheid met de natuur, diep in me zo noodzakelijk om me mezelf goed te voelen. ik voelde me mezelf zijn, simpel en heel eenvoudig tegelijkertijd zo veel ‘omvattend’. onbewust ben ik daar toen – ook al was dat de bedoeling van me om aan de zee weer even te ‘her – programmeren’ te voelen vooral TE VOELEN wat ik nodig heb, dàt vooral, niet denken – want dat is er een andere klank te horen, met andere woorden – maar wel te voelen, diep in de ademhaling en diep met de voeten in de aarde – ook al zaten ze in mijn fanatische Walkin Shoes met nieuwe steunzolen – dààr heb ik mijn nieuwe ‘oude’ adem gevonden!

het heeft weer veel te maken met wat ik als klein kind wenste te worden – schrijver – .toen ik leerde ‘schrijven’ zagen de meeste leerkrachten en mijn ouders en de bijlesleerkrachten en de hulpverleners dat ik – niet kon schrijven – toch is dit altijd een stem geweest die in me bleef roepen, en telkens als ik rustig ben en een natuurlijke éénheid in de natuur beleef hoor ik die stem in me en zegt mijn lichaam dàt wat het beste bij me past.de schrijver in me schrijft over het leven beleven in de natuur, de zee, die bijzondere ontmoeting met dàt goed gesprek, die kraanvogelbeleving van 1000den kraanvogels te spotten met verrekijker en telescoop samen met mijn man in een diepe verbondenheid zonder woorden…

dààr ligt mijn leven, dààr wil ik leven, met alles wat ik al doe, met de mensen waarvoor ik wil werken, met de woorden, de natuur, de vogels en mijn gezin bij me en in mijn levensadem.

reizen hoort erbij, al gaat het niet echt ver meer en heeft het steeds een rode draad, kraanvogels, zwaluwen, roofvogels, vlinders, libellen…kortom alle natuur elementen die ik meeneem in mijn werk als mala maker, als schrijver, als mama, als echtgenoot en als vrouw.

wie ik ben innerlijk is niet diegene die ik ben geweest een paar maanden geleden.- om het in Jungiaanse termen te zeggen ‘de hergeboorte tijd’ is aan het uitbollen. we gaan tenslotte naar de 50 ik heb die hergeboorte tijd heel intens en zeer bewust in mijn zijnsbewustzijn geïmplementeerd en uitgepuurd in alle mogelijke vormen.

20 jaar geleden zag ik voor het eerst de kraanvogels in Lac du Der, samen met mijn man, en nog andere mensen…ik kocht nadien alle boeken die ik kon vinden over kraanvogels, ik knipte alles uit over de kraanvogel en vogels. ze doen iets me me.nu ik een periode van 8 jaar heel bewust aan het afsluiten ben voel ik waar ik mijn tijd aan ga besteden.

dit weekend rij ik terug, naar de kraanvogels.

maandag zit ik hier weer op deze plaats en ga ik beginnen aan dat waar ik al mee bezig was, alleen iets anders en alleen als ik overtuigd ben dat ik – een rivier kan verleggen – in iemand zijn leven, dàn alleen kom ik buiten als coach en mentor -.en verder schrijf ik mijn boek…