subjectieve communicatie

misschien is je eerste reactie nu
WAT IS DAT?
ik zal het je even verduidelijken
  • Subjectieve informatie vindt plaats in je rechterhersenhelft, het alphaniveau. Ze word ook wel het ‘meditatie’ genoemd.
door naar binnen te keren, de fysieke wereld buiten te sluiten, richt je je aandacht op het niet – stoffelijke wereld.
meditatie wordt veelal gebruikt om je gedachtenwereld stil te leggen, totaal tot rust te komen en daardoor in contact te komen met je ware zelf.
met je intuïtie samenwerken tussen je innerlijke zintuigen, kun je enerzijds informatie ontvangen en anderzijds informatie uitzenden.
zo gemakkelijk is dat dus, van je objectieve manier van dag dagelijks communiceren nu leren dat je ware zelf zit in je subjectieve communicatie met een energie veld waar de meeste mensen hun alphaniveau hebben op ‘ingeschakeld’.
zo gemakkelijk is het om om vanuit de linkerhersenhelft – het objectieve – naar de rechterhersenhelft – het subjectieve te communiceren.
natuurlijk weet ik uit ervaring dat vanuit de linker naar de rechter – je ware zelf informatie – te gaan een oefening is, soms een levenslange…
en toch doen we het massaal!
je rechterhersenhelft geeft constant info aan jezelf, alleen luisteren is nodig om je eigen ware zelf te leren kennen…
het is maar hoe je bent ‘ingeplugd’, zo simpel is dat in mijn cursus van ongeveer 100 blz met oefeningen en inzichten!
het is echt simpel, en door de technieken die ik beheers en je kan aanleren is het ook echt simpel, maar het is wel een reis, een prachtige reis …
iedereen weet dat er in zichzelf een prachtige roos zit, om helemaal tot bloei te komen!
in de 1ste cursus – de nieuwe wereld – intuïtie – je weet meer dan je denkt – gaan we niet alleen opzoek naar die roos, maar laten ze ook tot bloei komen.
in de 2de cursus – de nieuwe wereld – intuïtie – je gebruikt meer dan je denkt – gaan we de bloei kleuren met chakra’s en aura …
hoe mooi kan een roos zijn!
nu de geur hier nog bij bedenken, en dàt gevoel kan je dan nu ruiken en ken je na de eerste cursus intuïtie…
IMG_20171021_174501_781

de verhalen van ons leven

het is een boek – de verhalen van ons leven – verander je zelfbeeld en verbeter je bestaan.

het is geen simpel boek, er is wetenschap gekoppeld aan gebeurtenissen en oefeningen… ik heb het ooit gekocht, ben er beginnen in te lezen en ben niet ver geraakt, omdat ik niets met de gebeurtenissen had, toen…

nu dit weekend ga ik met een vriendin weg. de natuur van Duitsland in. ik weet dat we 3 uur moeten rijden. verder dat ons verblijf een gezondheidscentrum is dat Sativa noemt en de rest laat ik gewoon op me af komen.

ik heb mijn verhaal, zei heeft dat van haar. de nadruk dit weekend is haar verhaal, en onze gezamenlijk verlies van zwangerschap. dat van mij ver in het verleden, dat van haar 9 maanden geleden.

ik ben gaan wandelen daarnet, graag had ik wat helderheid gekregen, ik heb alleen plezier op gedaan. alleen wandelen met de vraag die steeds terug kwam, de verhalen van ons leven…

deze morgen las ik een geweldige quote

22310354_1840362166275648_8517032754189432031_n

ik weet dat herinneringen veel impact op mezelf hebben, en plots besefte ik dat ik het afgelopen jaar wel degelijk ‘afstand’ van de beladenheid van mijn herinneringen heb kunnen doen. de beladenheid is er af van mijn herinneringen. de beladenheid was een berg, nooit had ik die berg kunnen opklimmen met die ballast op mijn rug.

nu wel. het gaat voorbij ! ik heb die ballast één voor één uit mijn rugzak genomen, gecomposteerd en weer verder gestapt…

ik liep daarnet door een ‘hoopje’ van een andere hond, bijzonder onaangenaam, ik heb mijn schoenen terug schoon gekregen door gewoon te blijven wandelen, gewoon blijven wandelen, extra kilometertjes door het mulle zand, in de zon, met een prachtig landschap.

dat was het afgelopen jaar ‘ het verhaal van mijn leven’.

en dit weekend, ja ik moet zeggen ik ben weer wat onwennig, zoals de vorige keer toen ik met haar enkele sessies begon te bewandelen. het liep vlot, en dat gaat dit weekend ook zijn…

laat die verhalen maar komen…

die van mij zijn gecomposteerd, ik kan ze nu gewoon bewandelen, hop die berg op en er weer gewoon af…

All-focus

All-focus

All-focus

All-focus

en het boek, wie het boek wil, laat maar een seintje, ik stuur hem op !

 

“Bouillonblokjes van ’t leven” Carine vertelt

20840623_594859597570053_6802516822402600832_n

Vandaag, vier jaar geleden…

Ik was nog maar enkele weken terug thuis na de ‘bedevaart’ die ik maakte om het verdriet van het heengaan van Milou te verwerken. Op deze reis ( het verhaal Après Milou) had ik in één van de hotels kennis gemaakt met een middelgroot schattig hondje. Een West Highland white terriër, een leuk hondje dat er toch wel wat stoer uitzag en me rustig benaderde om me in mijn verdriet te troosten.
Terug thuis dacht ik nog vaak aan dit hondje, want vlak voor mijn vertrek naar la douce France had ik via mijn dierenarts gehoord dat er een tienjarig Westie-hondje in het asiel was beland. Ik vroeg me af of dat oudje er nog steeds was. Misschien was hij ondertussen al geplaatst?

Ik keek op de website… en daar stond hij dan.. een beetje verdwaasd maar braaf te poseren om zich te ‘verkopen’ aan een nieuwe baas. 
Een telefoontje naar het asiel gaf me een duidelijker beeld van zijn achtergrond. 
De honden waren oorspronkelijk met zijn drie : twee Westie hondjes en een Mechelaar. De eigenares van de honden was gestorven na een slepende ziekte en de honden waren in de zorg gekomen bij de dochter van deze vrouw. Drie maanden lang verbleven de honden in het huis – verzorgd door familie en vrienden – en voor de jonge Mechelse herder werd een nieuwe thuis gevonden. 
Het huis werd verkocht en de Westie honden kwamen naar Canina, ons asiel te Essen, omdat Canina als één van de weinige asielen in Vlaanderen oudere hondjes aanneemt. 
Ceasar was acht, en Westie tien. 
Ceasar werd vrij vlug geplaatst. En dat maakte dat Westie het laatste stukje van zijn thuis zag verdwijnen. Hij sloot zich op in zichzelf en kwijnde langzaam weg… voor hem hoefde het allemaal niet meer.

En zo kwam het dat ik die vijftiende augustus – heel aarzelend – een kijkje ging nemen in het asiel. Het was een ongebruikelijke dag (feestdag), maar ik mocht toch een kleine wandeling met het verweesd hondje maken, dat tegenstribbelend met me mee ging. Hij keek telkens achterom naar het asiel en de dame die hem daar verzorgde. ‘Nu gaan ze me dàt toch ook niet afnemen?’ zag je hem verbijsterd denken.

Ik begreep dat dit wezen tijd nodig had, en veel liefde. 
Ik nam hem met me mee voor een proefdagje en tja… hij is hier nooit meer weggegaan.

Vanzelf ging het zeer zeker niet. Westie had een grote muur rond zich heen gebouwd, en had heus geen zin meer om zich nogmaals met hart en ziel aan iemand te gaan hechten. Hij was rustig, deed niets kwaad, maar leefde zijn eigen hondenleven. Kwam ik te dicht met mijn affectie, dan kreeg ik gelijk een grom. Ging ik wandelen met hem, dan trippelde hij onverstoorbaar mee met de eerste beste wandelaar die er wel leuk uitzag. We hadden geen band.

Na ongeveer een jaar van veel liefde en geduld, gebeurde er toch een klein wonder…
Ik kreeg een mini opstootje van de MS toen ik hier in gezelschap van enkele vrienden hout aan het stapelen was. Ik viel op de ziltige grond en was op dat moment heel kwetsbaar. Mijn vrienden droegen me naar het huis (in de kruiwagen!) en legden me in mijn bedje. Op het moment dat ik daar lag op die natte bosgrond, heeft mijn kleine vriend een klik gekregen. 
Hij week niet meer van mijn zijde en vlijde zicht lekker dicht tegen me aan. 
Die dag begreep hij dat ik hem nodig heb. Elke dag van ons verder samenzijn. Hij was er voor me en IS er voor me, sinds die dag. 
Een rots in de branding, een baken van rust en liefde. Wat bof ik met zo’n maatje.
Ik weet dat de klok tikt, veertien jaar is best oud voor een Westie hondje, maar ik geniet van élk moment samen. 

 

foto van Carine Schelkens door Margo Tilborghs van Carine haar facebook pagina gehaald

https://www.facebook.com/Carine.Schelkens/

https://www.facebook.com/profile.php?id=100011380537424

____________________________________________________________________________________

vandaag deel ik graag het verhaal van Carine, in augustus kon ik kennis maken met haar verhaal op de westieclub fb pagina.

het is een bijzonder verhaal, ook omdat ik het me perfect kan voorstellen. ook wij hebben een westie die het liefst ‘op’ ons komt liggen als ze voelt dat er iets is…

& Carine heeft een boek geschreven !

“Bouillonblokjes van ’t leven”

20953014_1974096232869487_2007519481770019526_n

ik zou zeggen, ga eens kijken op https://www.facebook.com/Carine.Schelkens/ om haar mooie verhalen van het leven te volgen, het is de moeite waard !

Aan Carine zelf, succes met al je verhalen ! ik lees ze met veel plezier en veel succes met je boekvoorstelling !

Hopelijk ontmoeten onze westies en wij elkaar eens?!

5 jaar mirakels gewijs

ja vandaag is mijn roxman 5 geworden.

een heel bevallingsverhaal ga ik hier niet echt delen, maar – wat begon 16/09 met het breken van het water heeft op 17/09 rond 16 uur de echte bevalling weeën in gang gezet, om 11 uur pas naar het ziekenhuis gemogen – toen kwamen de weeën zoals voorgeschreven – heel de nacht door, met beginnen en stoppen, om dan paniek in de verloskamer te krijgen omdat hij weer eens stopte en nog eens als sterrenkijker ging draaien, toen uiteindelijk ik rond 6 uur in de morgen mocht beginnen te persen, maar plots weer paniek zijn hartslag omlaag, om dan rond 10.30 opnieuw te mogen van de gynaecoloog, om klaar gemaakt te worden voor een keizersnee – en een oerkracht voelde opkomen en dacht – ik wil hem er gewoon uit persen!!!!!!! – dan hem geboren te zien worden om 12.48 .

ja zo ist gegaan.

onze sterrenkijker is nu 5 jaar en vogelspotter in wording.

het is toch wel een speciale dag voor mij. 5 jaar is 1 handje vol. even stilstaan is wel leuk. ons mirakel in het -klein groot – nu zien rondlopen met een speelgoed raket dat hij gisteren van Playmobil kreeg is toch wel – aandoenlijk – vandaag.

gisteren een kleinschalig feestje gegeven, met lekkers voor groot en klein. (ja ik ben wel trots ik drink al 9 maanden en 18 dagen géén alcohol en al bijna een half jaar geen koffie). joepie het kan nog steeds voor me!

vandaag feestje in de klas, met een klascadeautje en cake ! ja de school hier heeft graag iets voor de klas in de klas. dat hebben we dus gedaan.

maar het leukste is toch wel zijn feestje geweest met de kinderen in de zomer . in de speeltuin met frietjes en veel snoep… (dju toch die snoepers die kunnen er wat van).

vandaag toch veel door mijn herinneringen laten gaan, een kind kunnen laten geboren worden na zo een lange en pijnlijke jaren van endometriose, operaties, onvruchtbaarheid, Icsi behandelingen, misgelopen zwangerschappen, ongewenste kinderloosheid….

het is een mirakel, dat hier rondloopt !

dankjewel lichaam dat je met je rechter eileider in de linker eierstok een eitje bent gaan halen om te laten groeien (deze keer) op de juiste plaats!

heel erg bedankt lichaam voor de oerkracht die ik heb morgen ervaren bij de geboorte.

dankjewel dankjewel dankjewel

20160420_180508 (1)

 

 

Uitstelgedrag

20170505_163626[1]

Uitgeteld !

Uitstellen want

ik heb tijd…

________________________________________________________________________________________

Onze Westie Fien is uitgeteld na een week Zeeland

voor het baasje is zo naar je hond kijken, en ze liefkozen even uitstellen van uitpakken.

morgen is er een andere dag.

daarna elke dag ‘iets doen’… ook de vervelende klusjes !

_________________________________________________________________________________________

naar aanleiding van het plezantste uitdaging in zes woorden;

Zeswoordverhaal: Uitstelgedrag

 

 

Schrijven zonder kleren aan…

20160215_091407het is heel boeiend om die oefening eens te maken. als blogger heb ik al wat ervaring met wat niet leest en wat eventueel wel gelezen kan worden.

heel wat bloggers hebben de kunst in hun handen, hun brein om net dat te schrijven dat ‘er gemakkelijk ingaat’ en natuurlijk er ook weer uit gaat…bloggen lijkt op een magazine schrijven voor de ‘openbaarheid’.

voor mij is bloggen vanaf 6 jaar geen schrijven voor openbaarheid. sinds kort ook niet meer een strijd om kennis te verspreiden via de sociale media. het korreltje zout erbij in de vingers gekneusd. bloggen is hier voor mij ook van proeven, de zilte smaak van zout…

wanneer ik blog is het zoals het zout op mijn huid, ruw, soms zelf rauw, maar heel dikwijls zonder kleren aan.

haha, je denkt nu echt dat ik altijd naakt zit te schrijven, ik laat je even helemaal je gang gaan…

neen daar gaat het eigenlijk niet over, het is een methodiek die ik toe pas, het schrijven van wat niet zichtbaar is maar wel voelbaar. schrijven over dat wat moeilijk is, schrijven over dat wat zo mooi is dat er geen woorden voor zijn, schrijven om te vatten hoe het zou kunnen zijn, schrijven hoe het is…

naakt dus…

het is als ‘een bladzijde openslaan van de innerlijke wereld die nog bijna niemand heeft gezien’.

‘je loopt toch ook niet naakt op de straat?’

het is zo, als je blogt om die reden, als je schrijft over de pure gevoelswereld van een levenservaring, dan ben je al snel naakt. je moet dan goed beseffen dat een blog lezers kan aantrekken en het aantal dat leest je ego kan strelen door je eigen ‘naaktheid’ te lezen.

wie het leest, daar heb je weinig controle over.

of zoals mensen als eens tegen me hebben verteld, ‘haal die handel eraf !’

ik heb het ooit gedaan, hele boeiende dingen eraf gehaald, om de goede vrede te bewaren van mensen die niet wenste te lezen wat er stond…

het zegt veel over mezelf, maar nog meer over de mensen die mee piepen… met alle respect hoor.

het is best een mooie oefening eigenlijk, schrijven over de ‘innerrijke bladzijde van je ziel’. 

het zijn de best verkochte boeken die het meest gelezen worden !

en dat is waar ik voltijds mee bezig ben nu op dit moment, voor mijn boek Niets dat alles is.

schrijven zonder kleren aan. 

ik moet zeggen het vraagt moed, en het vraagt zeker ook denkwerk, wat ga je schrijven om een meerwaarde te bieden aan de lezers die je wenst te bereiken.

hier schrijf ik bijna wat ik wens, bijna !

in mijn boek schrijf ik met een meerwaarde de innerlijke wereld van Niets dat alles is.

en dat is wat we veel lezen op blogs, het hart op de tong, even van je af schrijven, om dan te stoppen – alsof het verhaal stopt bij het laatste woord – blog 5 over de miskraam, de laatste –

klik, op slot, en we gaan weer door met leven…

als schrijver van dagboeken weet ik dat schrijven een helende en heel verrijkende bezigheid is. het is één van de rechtstreekse poorten naar je hart.het is een weg die we niet meer kennen om die te bewandelen het schrijven – zonder kleren aan – is een zeer efficiënte methode.

en neen je hoeft echt niet – door te spinnen – wel als het een meerwaarde geeft aan jezelf en aan je lezer.

waarom ik schrijf – zonder kleren aan – is om de onderbuik, de intuïtie van ons leven de maatschappij een woord te geven. de onderbuik is levend, alleen nu binnenskamers, in wachtlijsten en bij therapeuten – coachen – psychiaters op de bank.

daar binnen het uur, binnen de muren mag het, en durven we het… en verder dan dat komen er alleen korte verhalen uit in tijdschriften die kleurrijk zijn.

het mag wat meer zijn voor mij, de onderbuik van het leven is en blijft voor mij een drijfveer om zelf te schrijven maar ook andere aan te zetten om hun onderbuik aan te spreken en te gaan schrijven, gewoon schrijven!

bloggen is een fijne manier om dit te doen, wat je niet goed meer voelt weg met 1 druk op de knop. en dit op een vooraf bepaalde tijd. alleen door dat te doen zie je hoe je vooruit bent gegaan in de onderbuik, in je leven in je omgeving.

dus

schrijf eens zonder kleren aan!

img_20150611_092504

 

 

Dromen = evenwicht

lieve Anna,

gisteren schreef je dat je dromen rampen zijn,

wist je dat je stevig bezig bent met emotioneel dromen werk?

laat die rampen maar blijven komen, blog erover als je de behoefte voelt, want weet dat dromen in de nacht een mooi evenwicht brengen in je emotioneel leven van elke dag…

dromen zijn meestal geen bedrog, wel symbolen, beelden, en sferen die je aanvoelt en waarmee je door de dag aan de slag bent, bewust maar vooral onbewust…

trek het niet aan wat ze vertellen, maar vergeet ze niet te vertellen aan je coach, je vertrouwenspersoon, want het hoort bij het proces…

het leuke is dat het een voorloper is van doorstromen naar groei, naar een beslissing, naar een levensgebeurtenis, als je ze goed kan verstaan!

lieve Anna,

Jung heeft het over dromen, ik heb veel met mijn dromen gewerkt, ik kan je zeggen er zit enorm veel ‘eigenheid’ in!

succes!

en droom zacht

“wat je antwoord is
op een vraag
is meestal

het antwoord
van je verstand

is je verhaal
dat je nu wil vertellen
dringend

is het meestal
het antwoord van de ziel

je dromen
vertellen
heel dikwijls

dit verhaal
in de verleden
tijd

in zielentijd

droom zacht vannacht…”

 

 

28 januari 2018

ga ik naar de honden trimmer…

het staat er nu al in, op de agenda van 2018!

morgen begint het einde van dit jaar, ik kijk ernaar uit !

straks begin ik aan het einde, nu heb ik een nieuw begin in mijn hoofd. ik heb geleerd wat ik niet voor mogelijk heb gehouden, ik heb gevoeld waarvan ik dacht nooit daar te komen, ik heb sleutels gevonden en omgedraaid, ik heb binnen gewandeld in mijn huis.

deze nacht was er geen huis, mijn huis is er even niet, ik zag het nieuwe huis, ik ben in verhuis.

en dat is net wat ik ga doen, het huis inrichten, de moestuin inzaaien, het oogsten…mijn gezin, mijn familie, mijn vrienden worden het belangrijkste in het nieuwe jaar

de transformatie die ik heb ondergaan dit jaar gronden, dat ga ik doen, met mijn handen de grond in, samen met mijn zoon. in alle seizoenen van het jaar.

het zal de kunst zijn van ‘zijn’, van ontvangen, van geven, die het nieuwe jaar vorm geeft. stilte en rust, muziek en “niets dat alles is”…

om in september te starten aan 60 uren ‘rijschoolinstructrice’, ik ga lesgeven over het rijden over de weg…

als boogschutter een ideale job!

en

volgend jaar, 28 januari ben ik met onze allerliefste huishond bij de trimmer!

heerlijk, ik kijk er nu al naar uit!MCB_0663