NAYA

is op stap

de kracht van een wolf is niet te onderschatten. Naya is vlakbij. ja echt ze passeert elke dag (tot voor kort) waarschijnlijk Balen, om zo tot op haar slaapplaats in de Leopoldsburgse natuur te gaan slapen. op een militair domein.

Naya

een wolvin, geboren in 2016 in Mecklenburg-Vorpommern. iedereen die wat met natuur bezig is weet dat die streek een enorme diversiteit heeft aan fauna en flora, niemand kijkt ervan op dat er vanuit die streek ooit een wolf het hazenpad koos en op stap ging.

een wolvin met een duidelijk plan zo blijkt, ze wil een alfa vrouwtje worden. en haar onderzoeksvader uit Duitsland schrijft in berichten dat het ze ook gaat lukken om een roedel te starten.

eigenlijk is het toch ongelofelijk dat ze hier bij ons passeert. Meerhout waar ze ‘met chirurgische precisie’ de lekkerste stukken uit twee schapen haalde ‘als extraatje’ – volgens Jan Loos – is hier in vogelvlucht amper 10 kilometer vandaan.  

ik kan haar perfect volgen, de wereld verkennen als prachtigste beest in de natuur, in het wild zoals ze gewoon is om te leven, is echte wolf gedrag. dus waarom niet, we hebben hier heel lang op gewacht, maar liefst 100 jaar en nu is ze er.

haar moeder heeft haar dus perfect geleerd om wolvin te zijn, met een prachtig krachtig wolvinnen karakter en een reislust dat je alleen van een wolf kan verwachten.

wandelen is dus geen probleem voor deze wolvin. op 10 dagen van Duitsland Mecklenburg-Vorpommern maar Meerhout, en dan nog tijdens de sneeuw dagen ONGEZIEN door gestapt bij onze noorderburen!

daar kan ik alleen maar bewondering voor hebben. ze is uiteindelijk toch groot. een grote hond weliswaar schuw voor mensen. dat hebben de genen van de wolven toch niet vergeten, wees bang voor mensen – ze schieten op je –

helaas komen er vandaag meer berichten binnen van over de taalgrens en de geweren die klaar liggen. ik hoop dat ze hier gaat blijven, hier op 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 km bij ons vandaan.

het mag ze heeft toch schrik van mensen.

ze noemen ze nu al NAYA 0.2 jawel ze is de meest modernste wolvin – wolf – die de moderne wegen gebruikt van deze ‘moderne’ tijd. ze heeft bruggen genomen, snelwegen overgestoken, twee rivieren over – gezwommen misschien – en langs grote steden gepasseerd. een moderne wolf met een moderne moeder die haar heeft gezoogd !

het zit zeker in de genen!

Wolf_Kaart
Foto: De Limburger/iStock

ik hou nu al van haar !

natuurlijk heb ik geen schapen, maar misschien ga ik het wel doen, een schaap of 3 kopen om als extraatje te dienen voor haar nageslacht hier in onze groene gemeente vlak langs gastvrij Limburg.

en ja hoor, we leven hier echt in het groen, we hebben sinds kort wel ‘groene corridors’ en ja ze zit op het militair domein van Leopoldsburg erg goed tussen de militairen en de bewakers van het domein.

44b617b2-fef3-11e7-9b58-f72af119b11c

nu ik dit schijf slaapt ze daar ergens.

maar hier is het ook heel stil geworden, geen enkel bericht over haar gps signaal. wel verschillende onderzoekers op stap in de velden en de bossen, de moerassen en de rivierbeddingen.

de spanning stijgt om de eerste foto van haar in wolvenvlucht naar een schaap – als extraatje -, een ree – daar heeft ze meer en deel op geleefd –  , een mol of een loslopend konijn, of haasje te pakken te krijgen.

oh yes ik hou nu al van haar, Naya wat een prachtige vrouwelijke wilde wolvin ben jij. een voorbeeld een muze !

difference-dog-wolf

ik hoop om je ooit een te mogen ontmoeten in een nanoseconde, meer hoeft het niet te zijn.

ik heb voor je nog een tip, richting Retie is er ook nog een prachtig park Het prinsenpark met heel veel groen en velden, sinds kort ook schapen, volgens mij ook de moeite waard om eens te gaan bekijken.

en ja Naya ook Postel met zijn honderdduizenden wilde everzwijnen, reeën, kippen en nog ander ‘loslopend wild’ daar kan je echt pas feestjes vieren in de nacht.

allemaal goed voor het nageslacht !

en ik Naya, de volgende westie die ik in huis haal geef ik je naam !

maxresdefault

Linken

https://vroegevogels.bnnvara.nl/nieuws/wolf-is-ongezien-vrijwel-permanent-aanwezig-in-nederland

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/01/22/-wolvin-naya-was-zeker-in-meerhout-op-moment-van-aanval-/

https://www.limburger.nl/cnt/dmf20180116_00054135/deze-route-legde-wolf-naya-door-limburg-af

http://www.welkomwolf.be/

https://www.westie.nl/

 

de verhalen van ons leven

het is een boek – de verhalen van ons leven – verander je zelfbeeld en verbeter je bestaan.

het is geen simpel boek, er is wetenschap gekoppeld aan gebeurtenissen en oefeningen… ik heb het ooit gekocht, ben er beginnen in te lezen en ben niet ver geraakt, omdat ik niets met de gebeurtenissen had, toen…

nu dit weekend ga ik met een vriendin weg. de natuur van Duitsland in. ik weet dat we 3 uur moeten rijden. verder dat ons verblijf een gezondheidscentrum is dat Sativa noemt en de rest laat ik gewoon op me af komen.

ik heb mijn verhaal, zei heeft dat van haar. de nadruk dit weekend is haar verhaal, en onze gezamenlijk verlies van zwangerschap. dat van mij ver in het verleden, dat van haar 9 maanden geleden.

ik ben gaan wandelen daarnet, graag had ik wat helderheid gekregen, ik heb alleen plezier op gedaan. alleen wandelen met de vraag die steeds terug kwam, de verhalen van ons leven…

deze morgen las ik een geweldige quote

22310354_1840362166275648_8517032754189432031_n

ik weet dat herinneringen veel impact op mezelf hebben, en plots besefte ik dat ik het afgelopen jaar wel degelijk ‘afstand’ van de beladenheid van mijn herinneringen heb kunnen doen. de beladenheid is er af van mijn herinneringen. de beladenheid was een berg, nooit had ik die berg kunnen opklimmen met die ballast op mijn rug.

nu wel. het gaat voorbij ! ik heb die ballast één voor één uit mijn rugzak genomen, gecomposteerd en weer verder gestapt…

ik liep daarnet door een ‘hoopje’ van een andere hond, bijzonder onaangenaam, ik heb mijn schoenen terug schoon gekregen door gewoon te blijven wandelen, gewoon blijven wandelen, extra kilometertjes door het mulle zand, in de zon, met een prachtig landschap.

dat was het afgelopen jaar ‘ het verhaal van mijn leven’.

en dit weekend, ja ik moet zeggen ik ben weer wat onwennig, zoals de vorige keer toen ik met haar enkele sessies begon te bewandelen. het liep vlot, en dat gaat dit weekend ook zijn…

laat die verhalen maar komen…

die van mij zijn gecomposteerd, ik kan ze nu gewoon bewandelen, hop die berg op en er weer gewoon af…

All-focus

All-focus

All-focus

All-focus

en het boek, wie het boek wil, laat maar een seintje, ik stuur hem op !

 

de Wandelen – Tag van vandaag

All-focusde Wandelen-Tag

ik heb de wandelen – Tag overgenomen van Mooi leven By de Gans (ja ik ben een fan van de Gans) . ik ben gaan wandelen deze week, vroeg net na het afzetten van onze zoon op school. Eindelijk nog eens een wandeling, met ons Fien.

Waarom wandel je?

om mijn hoofd leeg te maken, zeker om energie te krijgen van het wandelen. ons Fien zien rond crossen op de heide is echt een plezier.

ik wandel vooral om me in beweging te houden, te genieten van de natuur, de frisse wind en de wolken die overdrijven.

All-focus

Wanneer wandel je?

ik wandel graag in de voormiddag, wanneer de dag aan zijn dagtaak begint. ik wandel minder graag als het frisse wind is, dan tranen mijn ogen, maar daar heb ik ook een oplossing voor gevonden, ik draag dan mijn hoed, met een brede rand. ons Fien weet goed wanneer die bovenkomt, ook bij regen, ze gaat toch mee…

Waar wandel je het liefst?

geen twijfel mogelijk, ik ben het liefste in de Keiheuvel in Balen. het is mijn habitat, trouwens al van kind af. het vliegveld geeft een mooi uitzicht en ik kan goed in de verte kijken, naar de wolken. maar ook door het mulle zand, op en neer op de zandheuvels tussen verschillende biotopen op een redelijke afstand.

All-focus

Wandel je samen of alleen?

ik wandel het liefste met mijn gezin, maar alleen genieten is ook hemels. Soms wandel ik nog eens in groep, of wandel ik om gesprekken met iemand te hebben, maar in deze tijd meer met mijn gezin en familie.

Wat is voor jou het perfecte wandelweer?

als de zon er is, of gaat komen en er niet te veel wind is. in de Keiheuvel kan de wind over het vliegveld serieus waaien, dan ‘pas’ ik, dan wandel ik graag in het bos vlakbij ons huis.

Wat neem je mee tijdens jouw wandeling?

niets, soms een telefoon, soms een extra sjaal, en soms een verrekijker. als we met het gezin gaan wandelen altijd de verrekijkers en dikwijls de telescoop. altijd onze westie!

Wat is jouw wandeltempo?

mijn tempo, stap voor stap!

Op welke schoenen wandel je?

All-focus

ik ga met halfhoge gewone stevige schoenen, alleen als het zand heel mul is trek ik mijn bergschoenen aan. wel steeds met wandel sokken ik wil niet graag schuiven in de schoenen.

Wandel je het liefst verhard of onverhard?

All-focus

in het mulle, zachte verharde zand maar ook op een aangelegd rolstoel pad

All-focus

Wanneer is een wandeling voor jou geslaagd?

wanneer ik voldaan ben tijdens het wandelen, wanneer ons Fien zich heel goed geamuseerd heeft, wanneer de zon mijn snoet even verwarmd heeft, wanneer we de andere twee westies – tommy en witse – en zijn baas(jes) hebben gezien.

wanneer we met ons gezin een vlinder, libel, vogel hebben kunnen bekijken, wanneer we gezellig keuvelend heel de wandeling hebben doorgestapt. wanneer het weer, de kleuren, de geuren en het uitzicht mooi is.

en natuurlijk, wanneer we nadien iets lekkers kunnen eten thuis of ergens waar we het kennen en of echt laten verrassen.

zo hebben we één van onze laatste wandelingen een ontdekking gedaan waar we nu nog deugt van hebben https://www.musica.be/nl/formats/klankenbos

een heerlijke gezinswandeling, met nadien een lekkere simpele croque monsieur…

maar ook een vaste wandeling is in het Prinsenpark te Retie, de vaste uitvalsbasis van mijn man die daar zijn hoofdkantoor heeft.

https://www.provincieantwerpen.be/aanbod/dvt/prinsenpark.html

All-focus

“Bouillonblokjes van ’t leven” Carine vertelt

20840623_594859597570053_6802516822402600832_n

Vandaag, vier jaar geleden…

Ik was nog maar enkele weken terug thuis na de ‘bedevaart’ die ik maakte om het verdriet van het heengaan van Milou te verwerken. Op deze reis ( het verhaal Après Milou) had ik in één van de hotels kennis gemaakt met een middelgroot schattig hondje. Een West Highland white terriër, een leuk hondje dat er toch wel wat stoer uitzag en me rustig benaderde om me in mijn verdriet te troosten.
Terug thuis dacht ik nog vaak aan dit hondje, want vlak voor mijn vertrek naar la douce France had ik via mijn dierenarts gehoord dat er een tienjarig Westie-hondje in het asiel was beland. Ik vroeg me af of dat oudje er nog steeds was. Misschien was hij ondertussen al geplaatst?

Ik keek op de website… en daar stond hij dan.. een beetje verdwaasd maar braaf te poseren om zich te ‘verkopen’ aan een nieuwe baas. 
Een telefoontje naar het asiel gaf me een duidelijker beeld van zijn achtergrond. 
De honden waren oorspronkelijk met zijn drie : twee Westie hondjes en een Mechelaar. De eigenares van de honden was gestorven na een slepende ziekte en de honden waren in de zorg gekomen bij de dochter van deze vrouw. Drie maanden lang verbleven de honden in het huis – verzorgd door familie en vrienden – en voor de jonge Mechelse herder werd een nieuwe thuis gevonden. 
Het huis werd verkocht en de Westie honden kwamen naar Canina, ons asiel te Essen, omdat Canina als één van de weinige asielen in Vlaanderen oudere hondjes aanneemt. 
Ceasar was acht, en Westie tien. 
Ceasar werd vrij vlug geplaatst. En dat maakte dat Westie het laatste stukje van zijn thuis zag verdwijnen. Hij sloot zich op in zichzelf en kwijnde langzaam weg… voor hem hoefde het allemaal niet meer.

En zo kwam het dat ik die vijftiende augustus – heel aarzelend – een kijkje ging nemen in het asiel. Het was een ongebruikelijke dag (feestdag), maar ik mocht toch een kleine wandeling met het verweesd hondje maken, dat tegenstribbelend met me mee ging. Hij keek telkens achterom naar het asiel en de dame die hem daar verzorgde. ‘Nu gaan ze me dàt toch ook niet afnemen?’ zag je hem verbijsterd denken.

Ik begreep dat dit wezen tijd nodig had, en veel liefde. 
Ik nam hem met me mee voor een proefdagje en tja… hij is hier nooit meer weggegaan.

Vanzelf ging het zeer zeker niet. Westie had een grote muur rond zich heen gebouwd, en had heus geen zin meer om zich nogmaals met hart en ziel aan iemand te gaan hechten. Hij was rustig, deed niets kwaad, maar leefde zijn eigen hondenleven. Kwam ik te dicht met mijn affectie, dan kreeg ik gelijk een grom. Ging ik wandelen met hem, dan trippelde hij onverstoorbaar mee met de eerste beste wandelaar die er wel leuk uitzag. We hadden geen band.

Na ongeveer een jaar van veel liefde en geduld, gebeurde er toch een klein wonder…
Ik kreeg een mini opstootje van de MS toen ik hier in gezelschap van enkele vrienden hout aan het stapelen was. Ik viel op de ziltige grond en was op dat moment heel kwetsbaar. Mijn vrienden droegen me naar het huis (in de kruiwagen!) en legden me in mijn bedje. Op het moment dat ik daar lag op die natte bosgrond, heeft mijn kleine vriend een klik gekregen. 
Hij week niet meer van mijn zijde en vlijde zicht lekker dicht tegen me aan. 
Die dag begreep hij dat ik hem nodig heb. Elke dag van ons verder samenzijn. Hij was er voor me en IS er voor me, sinds die dag. 
Een rots in de branding, een baken van rust en liefde. Wat bof ik met zo’n maatje.
Ik weet dat de klok tikt, veertien jaar is best oud voor een Westie hondje, maar ik geniet van élk moment samen. 

 

foto van Carine Schelkens door Margo Tilborghs van Carine haar facebook pagina gehaald

https://www.facebook.com/Carine.Schelkens/

https://www.facebook.com/profile.php?id=100011380537424

____________________________________________________________________________________

vandaag deel ik graag het verhaal van Carine, in augustus kon ik kennis maken met haar verhaal op de westieclub fb pagina.

het is een bijzonder verhaal, ook omdat ik het me perfect kan voorstellen. ook wij hebben een westie die het liefst ‘op’ ons komt liggen als ze voelt dat er iets is…

& Carine heeft een boek geschreven !

“Bouillonblokjes van ’t leven”

20953014_1974096232869487_2007519481770019526_n

ik zou zeggen, ga eens kijken op https://www.facebook.com/Carine.Schelkens/ om haar mooie verhalen van het leven te volgen, het is de moeite waard !

Aan Carine zelf, succes met al je verhalen ! ik lees ze met veel plezier en veel succes met je boekvoorstelling !

Hopelijk ontmoeten onze westies en wij elkaar eens?!

westie Fien

mcb_0663

ons Fientje komt uit een bijzonder nest, een westie nest met een groot een heel GROOT hart voor westie’s in Schimmert.

eind deze maand is mijn westie meid – mooi meisje – 6 jaar.

het is een wonderlijke reis geweest, een reis die we nooit zouden vergeten, nooit hadden we kunnen denken dat ons Fien op 9 september 2011 (op en koude regendag) in ons huis haar nestje installeerde dat er een jaar nadien een mirakel gebeurde.

toen ik contact opnam met Maria en Jo had ik aan de telefoon al een lang gesprek. nadien via mail om uiteindelijk een datum te hebben om een westie te mogen gaan halen.

de beslissing was genomen, er kwam een westie in huis.

ook hier! mijn tante had westie Max meer dan 10 jaar bij haar gezin gehad, Max heeft de liefde voor het ras bij ons aangestoken. en prachtige reu met een neus voor gezelligheid en vriendelijkheid.

haar dochter kocht westie Gucci een westie teefje met pit, maar weer zo intelligent en haar neus staat altijd naar ‘doen we nu iets leuks?’.

we hebben dus in onze familie een voorliefde voor westies en kinderen, ja kinderen!

kinderen, een mirakel ,was het in ons leven.

eigenlijk is het nog steeds een groot mysterie dat ik als mama nu kan schrijven ik ben mama kunnen worden nadat we ons Fien in huis hebben gehaald.

ze kwam in ons leven net nadat we een paar jaar ongewenst kinderloos leefde. vele problemen en behandelingen hebben we moeten ondergaan om tot het besluit te komen dat – zorgen voor – toch in ons sterk aanwezig was.

we namen ons Fien dus met veel plezier en liefde in huis. ze was ons kindje – ons hondenkindje – letterlijk

ik ging met ons Fien de deur uit zoals een kersverse moeder met haar baby naar familie, vrienden en kennissen.

het moedergevoel kwam sterk naar boven. ik zei tegen mijn tante – ik heb precies een moedergevoel, ze is net mijn babytje.

onze westie pup deed het al snel goed in ons gezinnetje, mee in de auto reizen geen probleem. haar staartje altijd snel kwispelend als we nog maar aanstalten maakte om te gaan ‘walken’ want het woord wandelen kende ze al vroeg, dus moesten we een schuilnaam verzinnen om onze plannen van de dag te bespreken.

nu ken ze die naam ook, soms heeft ze genoeg aan de broek die ik aantrek, dan weet ze al dat ze mee mag.

wandelen, dat hebben we veel gedaan, ik viel af, mijn gezondheid ging erop vooruit en ze had mijn moedergevoel zo sterk aan gestoken…

toch werd ik ziek, in de morgen misselijk en door de dag hondsmoe, het ging op en af. het nieuwe jaar kwam eraan ik werd wat dikker, euh, ik begon vragen te stellen. hmmm toch eens naar de dokter om bloed te laten trekken

de dokter belde me, oei je zwangerschapshormoon staat hoog !!!!!! heel veel uitroeptekens en nadien veel vraagtekens ?????? HOE KAN DIT ! niet erg zei mijn huisarts ik heb even met je gynaecoloog getelefoneerd en dit moet verder uitgezocht worden omdat er een vermoeden is van een schijnzwangerschap (mola zwangerschap).

de woorden gaan nu nog door mijn hoofd alsof ze gisteren waren. “donderdag 9 februari heb ik een operatie kamer ingeplant, kom naar mijn spreekruimte om 8 uur ” de gynaecoloog was er duidelijk niet gerust in, ze had zelfs iemand van een ander ziekenhuis laten komen die meer ervaring had met een mola zwangerschap.

de dagen daar tussen wist ik het eigen al. al waren de puzzel stukjes op de juiste plaats leggen toch niet zo eenvoudig – zwanger worden met langs rechts een eileider en langs links een eierstok, je moet het dus maar doen.

“het kan dus ook een gewone zwangerschap zijn, en dan is het niet te geloven !” had mijn huisarts gezegd.

het kleine pupje zag hoe ik mijn valiesje in pakte en wij vertrokken zonder haar die morgen op 9 februari 2012. ze mocht deze keer niet mee, ik gaf haar een grote knuffel omdat ik dacht…

zoals het altijd gaat als je het niet weet, een onderzoek volgt bij de gynaecoloog in mijn geval. met lood in onze schoenen gingen we binnen, even later zagen we iets…

“het is een vruchtzakje dat ik zie !” riep de gynaecoloog bijna uit, ze herhaalde het nog eens en toen ze me vroeg om even te kijken naar onze hevig springende baby in mijn buik dacht ik….

ons Fien heeft voor ons een mirakel in petto gehad !

“hoe is het mogelijk !” we hebben het samen in de onderzoeksruimte dikwijls herhaald, en toen ik zei heel droog, dat heeft ons Fien in de gang gezet, hebben we er heel hartelijk om gelachen.

onze zoon is geboren een paar dagen na ze voor de eerste keer in ons huis kwam wonen. september is en blijft voor ons voor altijd een maand van Hoop van Liefde en van wandelen met ons Fien, want door ons Fien achterna te kruipen is hij gaan lopen.

onze zoon liep voor het eerst naar ons Fien, nu gaan ze samen veel op ontdekking!

__________________________________________________________________________________________

ik bedank graag de kweker van ons Fientje uit Schimmert, het is een prachtbeestje voor zoontjes met pit !

ik bedank heel graag Marcelle Tomlinson-Hoefkens* die me veel uitleg heeft gegeven toen over een pupje in huis en me alle uitleg heeft gegeven die ik nodig had. * ik ga je nooit vergeten Marcelle – helaas in het begin van het jaar gestorven –

ik bedank heel graag alle mensen die het mogelijk maken om de jaarlijkse wandeling te organiseren en in goede banen te leiden! mensen met een groot hart voor westies

maar vooral bedank ik graag, Witse en Tommy voor het prachtige samen wandelen op de keiheuvel en vooral onze familie westie’s Max* en Gucci !

als laatste dankjewel voor Jo en Maria voor de 8 wekelijkse trimbeurten van ons Fien