Kreukels loslaten ? Kan dat eigenlijk wel?

gezond-eten-gezond-hartdeze week twee blogs gelezen over deze onderwerpen.

de eerste ging over ‘kreukels’ in je leven van blogster De gans, gisteren van blogster Annaberg over loslaten een hype…

ik stel mezelf de vraag, kan je ‘kreukels’ loslaten, je gevoelige gebeurtenissen die je door het leven hebt ‘opgedaan’ en of ‘opgelopen’

eigenlijk zit er in loslaten een heel proces achter, het is idd zoals een andere blogger zegt niet te verwarren met ‘parkeren’ en er niet meer naar om kijken, neen het is een manier van ‘rouwen’, met verschillende stadia om dan te kunnen overgaan tot loslaten.

laat ik even heel eerlijk zijn, een paar jaar geleden kreeg in een innerlijke braakneiging bij het woord loslaten. ik steigerde bij het woord, ging in galop heel snel ervandoor als ik het woord hoorde, las of zag verschijnen als helende ‘god’.

nu nog als ik het woord schrijf denk ik, het is een ‘huis – tuin en keuken’ woord, ze hadden veel beter het beschreven als een metafoor – dat wat je innerlijk nodig hebt om goed te leven’ in de zin van – gezond loslaten, extra vitaminen voor het leven –

want met gezondheid zijn we allemaal bezig…

maar goed, misschien is het dan niet vreemd als je beseft dat – loslaten eigenlijk afvallen betekend – af vallen van ballast – wat is dan die ‘ballast’? iets dat je heb opgelopen en hebt meegemaakt in je leven waarbij je niet zo een goed gevoel, gedacht en beleving bij hebt gehad.

loslaten doen we massaal, scheiden kan een voorbeeld zijn, het echte ‘loslaatproces’ komt meestal na de scheiding, daarna heb je nog gemeenschappelijke gebeurtenissen die bij het loslaten van elkaar horen.

je moet bij loslaten door een proces van rouwen, om daarna een andere ‘blik’ te krijgen op dat wat er is gebeurd in het leven en dat onaangenaam is geweest.

een ander gevoel, een ander gedacht een andere beleving voor dat wat je hebt meegemaakt en wat je hebt doorgemaakt vraagt om een verwerkingsproces. het woord loslaten omvat een heel innerlijk verwerkingsproces, loslaten is niet ‘spullen vastnemen en weggooien of weggeven’…

maar wie ben ik om dit hier te schrijven?

ik kan persoonlijk alleen maar schrijven wat voor mij van toepassing is geweest om het proces van loslaten ook toe te laten om ruimte en ontvankelijkheid te vinden ‘zijn’ werk te laten doen.

loslaten van zeer onaangename verdrietige gebeurtenissen is echt werken.

ik heb het laatste jaar gewerkt aan mijn verloren zwangerschappen en mijn gebeurtenissen op het vlak van onvruchtbaarheid, vruchtbaarheid en uiteindelijk mama worden, goed te bekijken, omdat ik een boek wens te schrijven!

hoe ga je een boek schrijven over endometriose als je plots door een operatie geen endometriose meer hebt na 20 jaar te hebben afgezien?

ik heb een doel met dit proces van rouwen en loslaten voor mezelf gecreëerd. ik heb een doel, en dit doel heeft een krachtig proces in gang gezet. eerst van diep rouwen, want dit had ik nog niet gedaan, dan met het doel om ‘de onderwerpen uit mijn boek’ leesbaar en verstaanbaar te maken, voor mezelf in de eerste plaats…

dan heeft het proces echt een uitwerking gevonden in loslaten. het zien van je ballast – het dieet van comfort food – wat eet ik innerlijk dat niet meer nodig is om gezond te leven? is het eerste wat ik heb gedaan. (in mijn geval letterlijk en figuurlijk – 10 kilo nu)

dat zien van je ballast komt achter rouwen. het vasthouden aan herinneringen die onaangenaam zijn geweest heeft twee delen, de herinnering kan je met andere ogen bekijken door de details op dieet te zetten, maar de gebeurtenis te houden want deze zijn gebeurd in je leven en maken je wie je bent.

dat is hoe ik ben begonnen aan loslaten. en dan is loslaten een goed innerlijk proces dat alles in gang heeft gezet bij mij, alles heb ik bekeken doorgegaan en uiteindelijk op dieet gezet, tot ik het dieet zo gewoon was dat het gekende en zichtbare en voelbare – waar ik last van had als ik dat ‘at’ – niet meer ‘at’ niet meer in emotie voelde, waardoor mijn gedachten daarover sterker werden en mijn beleving sterker maakte zo dat ik sterker werd om met de gebeurtenis om te gaan…

een proces van 1 jaar met een aanloop van 4 jaar. ja hoor zoveel tijd neemt het in beslag!

neen als je kreukels wil glad strijken laat dan de kreukels die de gebeurtenis heeft gemaakt er maar in, maar de andere rest kreukels die geen zin meer hebben strijk er die dan maar uit…

en loslaten is gezond  – gezond loslaten,  zijn extra vitaminen voor het leven –

fruit-bowl-1600003_960_720

fotobron PX

 

 

slaap zacht verder, mijn vriend

zo lag je daar, gewoon te slapen, in het bed waarin je lag, daarstraks…

je was helder, je keek heel bewust naar iedereen die rondom je bed stond en even kwam kijken.

de leefgroep bewoners wisten dat het niet goed ging. heel de leefgroep was rustig. er zat een vriend in de zetel en je maatje kwam heel regelmatig kijken of hij zijn plaats aan je bed nog niet ‘kon innemen’ om over je armen te strelen en zijn eigen verhaal een je te vertellen.

je abo D. was er en ik voelde dat jij daar blij mee was. je mama, je broers en onze zoon, het was ok dat die mensen daar op dat moment waren.

ook al vertelde je lichaamstaal verschillende dingen, ik zal nooit vergeten hoe je beide onderarmen met regelmaat naar boven stak, het voelde als een hulpgebaar, een gebaar van, ik kan niet meer…

heel heldere blauwe ogen keken ons regelmatig helder en bewust aan, even een blik en later sprekende ogen, naar je mama en ja abo D, heen en weer, zoals bij een gesprek, je wenste te vertellen dat…

je zag het zoals al eerder je papa het heeft gezien, je ogen spreken wat je mond niet kon zeggen. het spreken van je ogen, heel helder en bewust heeft bij je abo wel een een actie gegeven, ze handelde met veel liefde voor haar pupil.

ik zag jullie gesprek, het sprak me aan tot in het diepste van mijn ziel, mijn intuïtie zei meteen ‘hij is stervende’…

dit wil je nooit geloven, je wil het niet geloven, wij zaten daar allemaal in zijn leefgroep, onze zoon in contact met jou en de leefgroep bewoners die één voor één langzaam en rustig naar je kwamen kijken. sommige heel blij, er was een kindje in de leefgroep, andere blij dat het bezoek eens bleef zitten in de zetel, en vooral je maatje die het een beetje lastig vond dat mama op zijn stoel zat.

hij keek naar ons elke afzonderlijk, in onze ogen, een blik alsof hij je wenste ‘op te nemen’ met de bedoeling je nooit te vergeten!

ook naar onze zoon die heel rustig zat te spelen maar heel goed wist wat er gebeurde nam je helemaal in je op. bewust en heel helder !

ook al voelde ik al een hele dag onverklaarbare onrust, natuurlijk hadden we nooit kunnen denken dat jij ook die onrust in je lijf had. het was pas toen je abo de telefoon nam omdat ze het ook aanvoelde dat er een stroomversnelling kwam, naar mijn gevoel bij jou naar begrip.

je probeerde nog te slikken, je nam nog slokken van je beker als D je abo je het gaf, je wilde wel, absoluut, maar je lichaam kon het niet meer verwerken…

het was duidelijk toen de dokter binnen kwam, ze keek naar je en we zagen haar ietsje verschieten. in geen tijd had ze je taal begrepen, haar begrip en de bevestiging van je abo maakte je gezicht en je lichaam rustiger. hoe moe je ook was, je voelde ons afscheid, je keek ons met je heldere ogen aan…

volledig verdoofd ging ik naar buiten, niet gelovend in mijn intuïtie. wel vertraagd en opmerkelijk geen gevoel van onrust meer…

ik stond er niet meer bij stil, we aten en we praten na wat we gingen doen, we besliste om aan de familie nog een kans te geven om van hem afscheid te nemen…

in de auto op weg naar huis zagen we luchtballonnen zweven, we zochten verder in de lucht naar meer ballonnen…

er overviel een rust over ons, we werden moe… we maakte ons al klaar om extra vroeg te gaan slapen.

de gsm van mijn man gaat, ik hoor de woorden die we niet geloofde…

hij is gegaan, in zijn slaap, zachtjes, heel zachtjes…

Lieve M,

hartekind,

ik ga je lach nooit vergeten, het klappen in je handen wanneer je ons zag en wanneer je opnieuw in de leefgroep kwam. Egel 4 en zijn bewoners waren je leven, je opvoedsters je mama’s, dat wist ik al snel toen ik je leerde kennen.

ik ga nooit vergeten hoe je lag te genieten van het samenzijn vanuit je zetel in de living, van de wandelingen die we deden.

ik ga nooit vergeten hoe je ‘mamatjemamatje’ en je typische ‘woorden’ uit kon spreken die ‘wij’ alleen maar kende als je lekkers at. je wist heel goed dar er geen wandeling bestond zonder chocolade, je mama moest steeds snel genoeg zijn om het je te geven…

snoeper was je eerste klas!

ik ga je nooit vergeten hoe jij me leerde de schoonheid van het moment te leren zien, elk moment was een feestje voor jou. jij genoot in stilte observeerde alles in stilte en soms kwam er welgemeende handenklappen met een prachtige lach op je gezicht.

ik ga je nooit vergeten hoe je keek naar onze baby zoon…

ik ga je nooit vergeten!

hartendief

slaap zacht!

________________________________________________________________________________________

M.M gestorven 9 juli 2017 rond 21.00 in het bijzijn van al de bewoners van zijn leefgroep  in het Gielsbos.

met veel dank aan al zijn opvoedsters, D heel erg bedankt ik had je nog nooit eerder gezien, ik had wel meteen heel veel vertrouwen in jou!

een de dokter die geweldig is om de mensen die daar wonen meteen te ‘lezen’ en hun noden in te vullen. M is rustiger geworden nadat hij je zag.

aan het hele team dat we zagen als we deze nacht afscheid hebben genomen, heel sereen en zeer goede uitleg gekregen.

met veel dank aan zijn ‘maatje’ dat niet van M zijn zijde kon blijven en streelde over zijn armen als M erom vroeg…

Met veel dank aan iedereen die ik mocht ontmoeten de 17 jaar dat ik M kende in en rond zijn leefgroep.

ik ben heel dankbaar hiervoor.

Aan M

dankjewel voor de levenslessen die je mij hebt gegeven !

Tot ziens hartevriend…

elisabeth-kubler-ross-mistakes-blessings-coincidences-9q7m

 

 

 

Taq…

20160211_162603Taq

Tak is het merk van mijn houvast

Mijn houtvast

Aan mijn levensboom

 

Ik hang

Ik schommel

Ik schrijf

 

Vandaag

Hang ik aan de taq

Al meer naar de stam

 

Gisteren

Hing ik ook

Aan het uiteinde van de tak

 

Ik schommel vandaag mee

In de regen

De wind

De zonneschijn

 

Ik houd vast

Ik klem me vast

Aan taq

 

Aan de Taqqen

Aan mijn boom

Aan onze boom

 

Aan mijn levensboom

 

Ik schommel mee op het leven van de dag

 

droom vliegen…

cropped-niets-dat-alles-is-ster-en-hoop-kunstenproject-1.jpgik droomde daarnet nog dat we terug kwamen van een reis in het vliegtuig…

maar geen gewoon vliegtuig, het leek op een bus met vleugels, met het geluid als boeing 747. we zagen een PLAYMOBIL vliegveldje beneden en vliegtuigen zoals de onze opstijgen vlakbij de grond, hop flop naar boven, vlakbij onze neus.

het was druk op het vliegveld, we konden niet landen. onze vrouwelijke piloot waar ik rechts schuin achter zat begon heel gefocust te vliegen, lager en lager en dan heel laag, we werden een bus dat op de gewone wegen reed met hele lange vleugels en nog steeds het geluid van een boeing, alles achter ons vloog weg, het stomend geluid van de motoren was aanwezig. zolang ik dit hoorde voelde ik me veilig…

we reden naar het vliegveld, in een ‘binnendoor’ weggetje, de vleugels werden steeds maar korter en korter omdat de huizen steeds dichter en dichter bij elkaar stonden…

plots hingen er pompoenen aan de bomen van een bos dat wij – ik en mijn man – voor onze reis goed kende. het klopte niet. mijn man kende de naam van de bomen, hij vertelde met een haast in zijn stem, ‘dan moeten we opletten want dan kennen ze mijn onderkleur’…. (alsof hij bij minute als een kameleon van kleur kon veranderen, en dat dus nu absoluut niet mocht).

we hoorde 4X4 door het bos rijden, mijn man nam mijn hand en wij doken weg, we verstopte ons achter een gegraven zandheuveltje en kropen mee in tegenovergestelde richting van hoe de 4X4 reed.

daar waren we plots op de vlucht, vanuit een vliegtuig vanuit een reis naar een ver land. ik met het gevoel nog steeds een cultuurshock te moeten verwerken, er nu ook ééntje bij te krijgen. we hadden nog niet gegeten…

we kende het daar, we wisten dat een kruidenier open ging in de morgen en lekkere koeken met pudding had, we kropen en slopen tot dat kruispunt in verscholen ons in het bos dat voor de winkel lag.

de winkel was van naam veranderd, een jong meisje was eigenaar geworden, dat ging dus betalen worden… mijn man kende de andere eigenaars goed en had al veel advies gegeven aan hun dat hij af en toe een koek gratis kreeg, wij hoopte daarop want we hadden alles moeten achter laten wat we hadden in het vliegtuig dat niet op het vliegveld was geraakt.

we hadden steeds elkaars handen vast, ik kende veel van vluchten en leerde hem wat we moesten doen, sluipen, waar slapen, en hoe terug opgaan in de wandelende ‘menigte’ als het tijd was om met vluchten te stoppen.

nu keken we wanneer de winkel de deur opendeed, en hoopte op een koek met pudding die we niet moesten betalen…

en toen werd ik wakker…

als ik nu eens even ga analyseren hoe ik het 4 jaar lang heb mogen ervaren bij mijn Jungiaans analist dan stel ik een paar dingen vast waarmee ik in het dag dagelijks leven mee worstel.

  • van een vlucht – levensgericht, levensreis, naar boven – boogschutter
  • naar de grond – het leven op aarde – oefening en doel na 4 jaar analyse
  • op de grond in de aarde, kruipen en sluipen, onwennig maar toch herkenbaar
  • samen met mijn man, mijn diepere levensliefde !
  • samen met onze kennis, ervaringen, en het intuïtief weten
  • ….

ik merk dat er nog dingen onder zitten en zeker dingen van verlangen en ervaringen moeten omgezet worden ‘als een groente in de grond’ gekoesterd moeten worden.

ik ben ook heel blij dat er nu wel veel vordering in zit, vroeger was ik alleen, nu niet meer, vroeger verloor ik mijn kennis en ervaringen nu maak ik er bewust gebruik van, in mijn dromen!

& wat vooral het voornaamste is, ik sta nooit stil ! ik kan verder en neem mijn tijd om vanuit het bos terug naar de gewone wereld te ‘wandelen’…

wat dit voor mij wil zeggen is een onderbewuste laag die duidelijk een andere laag aanraakt in het bewustzijn van mezelf – die dan weer positieve invloed heeft op mijn hyper sensitief en cognitief gedrag overdag.

deze droom heeft alles te maken met geboren worden, alles te maken met mijn keuzes in het leven – ik doe dat samen met mijn man – hier waar ik ben – . en dat maakt me blij, ik ben goed waar ik nu ben.

alleen vertrouwen krijgen in dàt wat ik wil neerzetten, het ook gaan doen – “ik kende veel van vluchten en leerde hem wat we moesten doen, sluipen, waar slapen, en hoe terug opgaan in de wandelende ‘menigte’ als het tijd was om met vluchten te stoppen”, dit werk echt in de menigte zetten.

de andere kant van mijn ego neerzetten… = niet meer perfect ziek willen zijn, dat weet nu iedereen al wel – esther is ziek – maar nu echt door evolueren naar – esther heeft een boek geschreven – … met mijn kennis van zaken, mijn ervaring van de zaken en mijn sterke intuïtieve ‘zelf’ kennis.

dàt is wat mijn droom me vandaag wil vertellen… (er zit nog meer in hoor, ik geef mezelf heel erg bloot hier voor analisten).

& voor wie het niet geloofd,

geen nood

– je voelt wat je hebt gedroomd vannacht,

– je reageert dikwijls met het gevoel overdag,

wat je droom je heeft gegeven in de nacht.

wat heerlijk hé !

een droomdagboek is echt goud waard !cropped-niets-dat-alles-is-ster-en-hoop-kunstenproject-1.jpg

 

logjes van blogSTERS

altijd al heb ik geloofd in schrijven…

mijn eerste liefde al heel heel jong waren de kleine blaadjes papier die ik in huis kon vinden. mijn eerste verhaal was er 1tje over een sabelsprinkhaan, een vrouwtje met een legboor.

mijn dagboeken volgde. toen nog vol met kalverliefde en andere liefdes. boeken vol geschreven altijd op het zelfde uur, in mijn bed met een heel klein schemerlichtje. schrijven is altijd mijn guilty pleasure geweest.

de geneugte om te blijven schrijven later op school, ondanks bepaalde storingen in het brein (knipoog), is het beste wat me is overkomen in mijn leven.

schrijven is voor mij leven! het leven vol beleven! om de intensiteit van het leven beter te kunnen transformeren.

ik stel me al lang geen vragen meer bij het therapeutische doel  dat schrijven heeft.

(al weet ik nu na jaren dat dit ook een specifiek kader vraagt om heel essentiële en effectieve resultaten te bekomen en te behalen – link – de opdracht om NIET meer te schrijven heeft bij mij voor verschillende doorbraken gezorgd).

schrijven is iets willen laten zien aan jezelf en de wereld. een wereld inkijk in een schrijversmind. je schrijft wat je wenst als schrijver, dikwijls wat op je hart en tong ligt. puur en dikwijls bijna onversneden.

ik blog graag, al bijna 8 jaar ondertussen – in april – nu sinds een jaar of 3 elke dag bijna, en lees elke dag ook een blog van iemand anders.

zo ben ik de afgelopen jaren pareltjes tegen gekomen

met deze blog is het allemaal begonnen voor mij. het schrijven over dit onderwerp voor ‘alles dat niets is’ mijn boek. YLI Irene !

Wat brengt 2017?

ik heb een groot hart voor Irene ! een prachtvrouw !

vandaag las ik een heel ingrijpend verhaal waarnaar ik een beetje op zoek was omdat ik aanvoelde dat er meer levensdiepte en ervaring zat in haar blogteksten. (de levenservaring lees ik door haar logjes).

hier lees je een fantastische pure ‘onder buik taal’

http://mooileven.org/over-mij/

een heerlijk mooie realistische blog van waaruit ik veel ‘leer’, hoe een heel mooie sensitieve kracht en mooie rijpe vrouw aan het schrijven gaat. (ik denk dat ze me in mijn logjes gewoon steunt – gewoon zegt – hey ik ben er voor je schrijfsels – ik ben haar daar zo dankbaar voor !)

Anna

lieve blogSTERS ik lees jullie graag !

& toch voor mij is het allemaal begonnen met losse blaadjes, dan een boek, dan een dagboek, dan ja ja TAW –

The Artist’s way, ja ja ik heb al 5x het boek helemaal gedaan, en de training van http://www.theartistsway.info/

en dan heb ik iemand via het net leren kennen die ik hier ook graag voorstel. Shodo het sensitiefste schrijven waaraan ik ooit deelnam in de training Passievol verlangen…..

http://shodo.nl/nieuws

het schrijven is en blijft een blijvertje. graag wil ik ooit werken met groepen, maar voor het zover is, is er weer heel wat schrijftijd over gegaan en ook een training bij Shodo. – de combinatie met TAW en de http://shodo.nl/trainingen/luisteren_pen_creatief_dagboekschrijven

is en blijft mijn droom.

nu eerst mijn project ‘NIETS DAT ALLES IS’ voor ster en hoop https://sterenhoopprenpostnatalekunst.wordpress.com/

20151226_092144

vicieuze cirkels

20160211_162647in beweging en vreemd draaiend…

vandaag afspraak diëtiste. 1 maand geleden verschillende dingen gebeurd….

ergens weet ik het wel, zowel in lichaamsbewustzijn als breinbewustzijn.

  • het zit allemaal in jezelf !
  • alle wijsheden!

vorige week woensdag zat ik met een slapend kind op mijn schoot bij een wonderlijke energetisch – fasia – gezondheidswerkster. Hermine.

mijn zoon heel heel rustig, het was aandoenlijk hoe hij rustig gelukzalig sliep en bleef slapen. Hermine deed een sessie terwijl mijn zoon gewoon verder sliep op mijn schoot. ik had aan haar een vraag. energetisch maak ik wel eens contact met hem, al probeer ik hem vooral zichzelf te laten zijn, het is voor een mama zoals ik soms moeilijk in te spelen op zijn behoefte, zijn gedrag, zijn ‘onvoorziene omstandigheden’.

het verbale is een taal die heel hard bij me doorklink, letterlijk en innerlijk. het blijft voor mij – verbaal opvoeden is uiterst moeilijk en stressvol –

maar plots niet meer als er op energetische basis een ‘vertaler’ is die de dingen wat kan bufferen en zonder eender wat verteld wat mijn zoon haar geeft. het is de taal die ik het liefste spreek en zo ook mijn zoon.

de zelfde taal, heel anders van inborst. hij wist perfect dat slaap en stilte de beste ‘ontmoetingstaal’ met Hermine was voor hem. het is voor hem de eerste keer, we kwamen daar omdat ik vragen had – waarom eet mijn ventteke toch zo moeilijk bij ons – waarom is zijn gedrag soms heel explosief? – en intens lief, zorgzaam en zalig….

1 van de vorige sessies bij mij had Hermine energetische oefeningen gemaakt bij mij op het vlak ‘voedsel’. “vreemd” zei ze “je hebt niets met voedsel”, ik lachte op haar relaxte bank en zei (met mijn boven de 80 kilo) ‘neen inderdaad, ik heb eigenlijk weinig met voedsel’….(?!?!?!)

mijn zoon zegt altijd ‘ik heb genoeg, buikje vol’ soms bij twee happen al. vanaf deze week zeg ik ‘ok schatje’ en probeer innerlijk er vrede mee te krijgen. de bezorgdheid neemt soms de overhand, en toch, en toch…

als ik naar mezelf kijk heb ik dat ook….

het is een vicieuze cirkel zoals er zoveel zijn in mijn leven, alleen waar start een cirkel? wat is een trigger? bij mij is dat absoluut vermoeidheid ! waar gaat mijn vermoeidheid over en wat is de oorzaak van mijn vermoeidheid?

dikwijls eten, voedsel dat niet voor me is geschikt !

welk voedsel dat niet voor me is geschikt is heel simpel te ontdekken na een week ziek te zijn. intuïtief neemt je lichaam vanzelf over en laat je eten wanneer het past. het lichaam stuurt je naar dat wat het vraagt!

het lichaam stuur je niet naar die voedingsmiddelen die overbodig zijn en soms zelfs heel ongezond zijn voor je ‘zijn’.

geen enkel dieet kan op tegen je lichaamswijsheden, je weet het allemaal zelf!

ik ben vandaag 800 gr kwijt gewoon door intuïtief te eten door de buikgriep en sinusontsteking waarmee ik vandaag nog mee rondloop.

het belangrijkste voor mij is niet afvallen, het is niet te benoemen dat ik verschillende intoleranties en echte voeding allergieën heb, het voornaamste is dat ik mijn lichaamswijsheden leer kennen en daar ga naar eten.

voor het eerst heb ik het spel van lichaam en geest in kader kunnen beschrijven, – ziek zijn is meer dan ziek zijn – een buikgriep – een sinusontsteking – het heeft een wijsheid en dit heb ik weer eens mogen ervaren vrijdag morgen met – 6

  • hondsmisselijk reed ik mijn zoon naar mijn ouders, ik vroeg aan mijn lichaam ‘wat heb je nodig’ onmiddellijk kreeg ik een antwoord, ben onmiddellijk de natuur van de keiheuvel in gewandeld
  • heb mijn hand op mijn fluisterboom gelegd hem gevraagd om me te ondersteunen
  • heb afleiding gezocht in de natuur, de temperatuur van – 6
  • gezien hoeveel betovering de vrieskoude gaf aan het landschap met de opkomende zon die schitteringen gaf aan de rijm overal in het landschap

ik voelde dat ik leefde, mijn lichaam tintelde van de koude, het gaf me een gelukzalig gevoel van ‘zijn’

niet van ziek zijn !

en dat is die vicieuze cirkel van mijn relatie tot voeding en voedsel opname.

  • vermoeidheid is geen reden tot eten
  • vermoeidheid is een lichaam signaal  voor rust nemen
  • ziek zijn is voor mij de emmer die volledig vol zit
  • starten om te stop knop in te drukken

vandaag ben ik hondsmoe, ik weet waarom, mijn soldaten die zijn verhuisd – ook een sessie herinnering van bij Hermine – ik hoef er niet meer tegen te vechten!

lieve, allerliefste lichaam, ik voel met je mee!

ik koester…

vicieuze cirkels met bergen wijsheid !20160211_162603

 

 

– verhalen voor de wind –

 

20160211_162603‘Fluister’

Zei hij

Ik keek en fronste mijn voorhoofd

‘fluister ze’

Zei hij

 

Ik keek naar zijn stam omhoog, naar zijn takken in de wind

‘fluister en geef ze aan de wind’

‘ja kom maar ik wil ze graag ontvangen’

 

Ik legde mijn hand op zijn stam, voelde zijn ruwe schors onder mijn handen

Ik begon te fluisteren…

 

‘ik zorg dat je verhaal door mijn sapstroom aan de wind is gegeven

door mijn stam, mijn takken, mijn bladeren, in de nacht zal ik ze doorgeven’

 

ik stond met 1 hand in gedachten mijn verhaal te fluisteren

 

20160211_162623toe hij plots zei

 

‘doe een wens !’

‘ja doe een wens !’

‘ik zorg dat je wens door mijn sapstroom aan de wind is gegeven

door mijn stam, mijn takken, mijn bladeren, in de nacht zal ik ze doorgeven’

 

ik dacht verbaasd aan een wens, wat wenste ik, waar droomde ik van???

 

JA ik wilde het plots uitroepen, dat is mijn wens !

 

‘fluister maar’

Zei hij

 

Ik fluisterde mijn wens en vertelde waarom

 

‘allerliefste, je hebt je hand op mijn stam gelegd, je hebt je verhaal aan mij gegeven. Ikzelf heb je verhaal al stromend doorgegeven aan de aarde, de lucht, de wind en het landschap, maar met je wens kan ik echt aan het werk’.

20160211_162647

Hij vervolgde zijn verhaal aan mij door mijn hand

‘als je straks je ogen sluit, je deken over je lichaam trekt, dan stuur ik jou wens door mijn stam, takken, mijn bladeren en baldknoppen richting jou stam, je takken, je balderen, je bladknoppen in jou levenssapstroom’

‘als je me bedankt !’

Mijn hand lag op een wit stukje stam, ik had mieren over zijn bast zien lopen, mos zien groeien, verschillende tinten bruin en wit opgemerkt, net niet zijn sapstroom gevoeld. Ik eindigde met – ik bedank je met heel mijn hart en ziel’

Die avond was ik het al bijna vergeten, het was een gewone avond zoals alle andere, die nacht droomde ik van…

………………………………………………………………………………………………………….

……………………………………………………………………………………………………………….

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………:

20160211_162927

Inzicht verhaal waarmee ik werkte, en zelf ook beoefende – de berk staat in de Keiheuvel, je kan me daar idd vinden met mijn hand op zijn stam. Verhalen die verteld moeten worden, die vertel ik en laat ik aan de wind verdunnen. De wensen brengen me inzicht.

Ik sta daar niet dikwijls, maar altijd ga ik er langs om te begroeten en een dankjewel.

het is daar waar dikwijls de grootste beslissingen zijn gevallen en de beste inzichten zijn gevoeld in mijn leven.

Mijn ruwe berk, ILY !