schitterend artikel !

https://shivatje.wordpress.com/2018/01/08/onderzoek-naar-uitspraken-kinderen-en-reincarnatie/

familiegeschiedenis, stamboom en geboortebomen

het is een beetje bijzonder als je met iemand in een spiritueel gesprek even nagaat wanneer er iemand is gestorven en wanneer iemand is geboren…

ik heb een paar jaar geleden 9 maanden gewerkt om een zielenkind in een moeders’tak’ te ‘gaan halen’, het was een bijzondere gebeurtenis…

het is bijzonder met een familieboom te werken in deze context

dat is wat ik doe, om het verhaal rond te krijgen en een beeld te krijgen van de bovenstroom en de onderstroom met het universum als tool…

dit is een schitterend art hierover

https://shivatje.wordpress.com/2018/01/08/onderzoek-naar-uitspraken-kinderen-en-reincarnatie/

https://shivatje.wordpress.com/2018/01/09/onderzoek-naar-uitspraken-kinderen-en-reincarnatie-2/

dankjewel shivatje

Namasté 1718

verlangens

ik heb een lieve man.

vrijdag zijn we 10 jaar getrouwd. vrijdag is het 17 jaar geleden dat we samen iets gingen drinken.

we hebben natuurlijk verschillen, één van de belangrijkste verschillen is, hij is een ‘reiziger’ en voor mij hoeft het niet echt het reizen…

we schillen in leeftijd wel wat, ik ben veel jonger dan hij, dus hij heeft veel kunnen reizen voor we elkaar kende, en het zit in zijn opvoeding dat reizen.

en soms komt er een verlangen opsteken na ontmoetingen met andere reizigers…

Sri – Lanka, Ijsland, Noorwegen, de Bosporus… vele landen en streken zijn dit weekend weer gepasseerd door mijn wanderlander .

het verlangen groeit dan enorm bij hem om te gaan reizen, reizen die ver boven ons gezinsbudget liggen en dus daar een oplossing zoeken…

ik weet heel goed wanneer een verlangen komt opborrelen, wanneer ‘de rest’ uit evenwicht geraakt… dan leeft het verlangen op om het op een andere plaats te gaan zoeken wat je thuis, op je werk en voor jezelf nodig hebt.

natuurlijk is het ook gewoon fijn om ergens anders te zijn. dat kan ik echt goed begrijpen. even ertussen uit, dat kan ook echt deugt doen. maar dikwijls zit in een groot verlangen ‘iets’ dat niet echt meer klopt…

daarom schreef ik gisteren een korte mijmering over verlangens op mijn fb

een verlangen hebben, naar iets. het is me wat.
hoe groot het verlangen is, zo groot is de teleurstelling als het in de realiteit niet past…

verlangens worden haast nooit ingevuld zonder er iets ‘voor te doen’ .

er gaat steeds een proces aan vooraf van loslaten en werken om een verlangen in te vullen.

de weg dat het verlangen aflegt is heel dikwijls à la minute, maar de verwezenlijking zeker niet.

dikwijls is het verlangen dat je hebt een weerspiegeling van dat wat je DENKT nodig te hebben om jezelf goed te voelen.
en dat is een boeiend proces…

je denkt dat je dat nodig hebt – dat verlangen – je bent er zelfs door verblind, en toch is het een heel anders proces dat je best eerst in gang zet om tot een constructief resultaat te komen.
een verlangen ontstaat als de dag dagelijkse beslommeringen, 
– werk, gezin, financiën, emotioneel evenwicht – uit evenwicht zijn gekomen.

dan krijgen we verlangens die in de realiteit van elke dag niet haalbaar zijn…

soms is het te verwarren met een droom hebben. dromen van een verlangen kan natuurlijk, al is een droom hebben en een verlangen hebben en deze nastreven het begin van een in –
zichtrijk proces waarbij je zeker de blinde vlekken tegenkomt !

ik ben er al lang mee klaar met mijn verlangens, die nastreven was een gegeven, ik heb het geprobeerd met wisselend succes. nu weet ik na 10 jaar proberen, ik heb geen verlangens meer die niet realistisch zijn.

alleen dat beseffen & de kleine dingen van de dag leren apprecieer daar ga ik elke dag voor.

en verder zijn de kleinste stapjes – in de droom die ik toch nog heb – een bonus in mijn leven.

@ leven in het hier en nu !

yes yes yes

images

natuurlijk gun ik het mijn man om alleen te gaan reizen. meestal zijn dat georganiseerde natuurreizen gespecialiseerd in vogels spotten. een hele dag met de verrekijker en de telescoop rondlopen en turen naar een zeldzame vogel.

ik doe het ook graag hoor.

al blijf ik liever in Europa, daar waar het warm is het liefst en doe ik ook graag iets anders…

ik heb dit verlangen zo niet, voor mij is thuis en de buurlanden meer dan goed genoeg. en eerlijk, mijn verlangen is heel éénvoudig, beter worden in de dagdagelijkse dingen en soms een plusje.

wij verschillen hier enorm, het mag, het kan als het realisme blijft en het reizen haalbaar is…

toch spannend en een altijd terugkerend issue in onze relatie, al doe ik met het gezinsbudget wat ik kan om aan zijn wensen ook tegemoet te komen, het is water bij de wijn doen zoals het hoort…

en wij doen verder, beter dan vorig jaar, beter dan dit jaar. dat proberen we althans…

5104226627001_5222667804001_5219436382001-vs (1)

goud vinden in jezelf

gisteren hoorde ik bij Thomas speelt het hard een geweldige uitspraak van een bekende pianist
– ik ga het even vrij vertalen –

– oefenen en blijven oefenen. geloven dat er goud in jezelf te vinden is, er naar graven door te oefenen, te blijven oefenen. zo herinneren je vingers en je brein de wegen naar je gouden opslagplaats. en plots ontdek je een klein plekje goud, blijf dan oefenen om je hele voorraad goud te vinden om het later te laten zien, horen, voelen, proeven, ruiken… –

blijven oefenen en geloven in je goud dat je gewoon vanzelf hebt…

ga ervoor, ik ga er ook voor !

of het verhaal van de roos…

maar dit verhaal is voor later…

_______________________________________________________

https://www.canvas.be/thomas-speelt-het-hard

trouwens een kijkers tip voor coachen en andere begeleiders, het is niet alleen een programma, het is een heus project met jongelingen en goud in hun hart…

een topper op tv joepie !

 

bijna zonder kleren de deur uitgaan.

Ottenbad-kleedkamers

bijna naakt de deur uit gaan !

nergens ga je de deur uit zonder kleren aan, of toch soms onbewaakt en helemaal afgezonderd.

ik mag sinds heel kort elke zondag morgen mijn zoon uitkleden, uitkleden alleen zijn zwembroek mag aan…

soms vraag ik me af waarom we dat doen, in het water mag het blijkbaar wel – bijna zonder kleren aan – de deur uit gaan?

____________________________________________________________________________

onze zoon heeft zijn zwemmicrobe te pakken, ik staar maar hem alsof het een andere wereld is, een zoon met zwembroek aan…

op naar de 3de zwemles volgende week zondag.

_____________________________________________________________________

de schrijfuitdaging voor het zeswoordverhaal met beeld: DEUR.

van

Zeswoordverhaal: Deur

 

zeebries *Zehbi’s

Strand-NL-rond

Noot – ik heb net de goede naam Zehbi’s doorgekregen van Vivapo, ik had de blog geschreven op zeebries, laat ons stellen dat ik maar half luister naar de naam van de bende – een bende is een bende dacht ik – dus luisterde ik maar half.

vanmorgen in de ochtend – het station van Brugge wordt geteisterd door een meisjes bende –

het station wordt niet geteisterd natuurlijk wel teisteren meisjes andere meisjes. een bende van meisjes die zichzelf – de zeebries – Zehbi’s* bende – noemen.

ik moest eerst wel lachen met hun originele naam. ik stelde me meteen de vraag hoe de operatie van de politie dan wel ging noemen – schelpenruimer?- of zo.

even laten bittere ernst ik kon om 8 uur de directrice van de school horen hoe zei – de zeebries bende – niet kon aanpakken maar wel de school nog veiliger wenste te maken voor de buurt opererende zeebries.

ik had het te doen met haar, ze ging als moeder der alle moeders voor haar leerlingen staan en sloeg een ‘veiligheidsdeken over haar school’. ze zei krachtig – ik ben tegen geweld dat geen reden heeft –

de zeebries liet even later ook de politie verantwoordelijke niet koud. hij sprak de directrice wel eens tegen met de woorden – we moeten de buurt niet onnodig ongerust maken. wij hebben weet van 1 meisje en we zijn in communicatie met de directie van de nabijgelegen school – maar hij zei er wel bij dat de afspraken die ze hadden wel op een verschillende datum waren ingeplant. hmm de bende en afspraken met de buurt tja ik heb er mijn bedenkingen bij.

natuurlijk hoorde ik deze morgen een vrouw aan het woord en een man aan het woord en deze twee willen de buurt – de meisjes die bus en trein nemen – beschermen. ik meende deze morgen al te horen dat het niet vanzelfsprekende ging zijn.

het was het ook, de werking van de directrice heeft zijn doel vandaag niet gemist, haar school gaat vroeger open zodat de leerlingen kunnen komen wanneer de zeebries niets vermoed.

wel dat is naar mijn hart, zo had ik het dus ook gedaan.

de politie pakte deze middag waarschijnlijk 1 meisje op, ze komt vandaag voor de jeugdrechter omdat een nader meisje zo moedig was geweest om te getuigen wat ze allemaal al had meegemaakt met – de bende – op de radio dan nog wel.

ik dacht meteen er zijn twee grote slachtoffers in dit verhaal, zoals dat gaat met pesten en gepest worden.

ik kreeg het bevestigd op de middag van radio 1 – het is een intriest verhaal van een bendelid die nu laat zien wat ze al van jongs af heeft gezien en mee mogen beleven – hij was zeer duidelijk en zei ook duidelijk dat hij nu het onderzoek niet voerde meer weet vanuit de praktijk dat dit bij ‘daders’ van pesten meestal het geval is.

helaas heb ik het interview niet helemaal gehoord, ik was aan het dweilen met ‘zeebries allesreiniger –  knipoog. maar het doet wel wat met me. ik dacht meteen aan Radio GaGa bij de jongeren hier in ‘het gesticht’ in Mol…

waar daders hun vrijheid is afgenomen…

ik dacht ook aan het meisje dat al een aantal weken heeft geleden, ook als slachtoffer omdat ik zelf ook zo lang ben gepast geweest…

haar vrijheid is ook afgenomen in de publieke ruimte waar gewoon iedereen doorstapte wanneer ze zagen dat de bende actief acties ondernam…

hoe is het nog steeds mogelijk, vraag ik me af – dat mensen gewoon doorlopen –

het blijft een vlek in je leven, een vlek op het zelfvertrouwen en het zelfbeeld.

ooit heb ik een training gedaan om assertiviteit bij te kweken. ik ben er nog niet in geslaagd ik kan dus nog wel wat leren van de zeebries bende. al twijfel ik echt in deze tijd, het pesten zit overal !

dat was bij mij niet, thuis was veilig en nu is dat ook niet meer ‘veilig’…

als ik aan een natuurlijke zeebries denk, dan voel ik geen bende die me psychisch en lichamelijk de das om doet voor het leven.

hopelijk gaat de bende dat ooit kunnen begrijpen?

het is nog maar eens ‘een noodkreet’ om die jongeren generatie niet verloren te laten gaan zoals de kinderpsychiater ooit schreef – laat ze niet schieten –

bij mij duurt het nog lang (dat hoop ik toch) dat ik een tiener in huis heb, ik hoop dat ik met hem mee kan evolueren in zijn leer en groeiproces. ik ben hoopvol, maar besef heel goed dat niet elk kind een ‘nest’ heeft waarin hij veilig kan opgroeien…

laat ze niet schieten !

https://www.bol.com/nl/f/laat-ze-niet-schieten/30520035/?country=BE

een reden

21032635_1820962478215617_1839952941566730760_n

vrijdag beginnen we weer hier in Vlaanderen.

de school begint !

althans voor ons, nog niet voor de hoge scholen en de universiteiten.

vandaag begint hier in huis de huishoud drukte om alles klaar en schoon te maken voor vrijdag 1 september.

begin van de 3de kleuterklas…

het begin van de laatste kleuterklas voor onze zoon.

wie me volgt zal weten dat we een ‘traject’ beginnen bij een multidisciplinair team bij de Kronkel.

wel volgens mij is het niet meer nodig!

hij is op deze twee maanden zo erg vooruit gegaan dat hij een heel gewoon jongetje is met gewoon een temperamentvol karakter.

hij heeft de afgelopen maanden 5 dag kampen gedaan, 1tje met zijn papa alleen, en daaruit is een kleuter gekomen die niets meer heeft overgehouden van dàt wat er in de klas zich afspeelde.

natuurlijk een klas is geen kamp, dat weten wij ook. maar wat wel duidelijk is, hij heeft stappen gezet die wij met verbazing bekijken.

ik zelf ga het gewoon over me heen laten komen volgend schooljaar. begeleiden waar nodig is, maar hem zelf laten aangeven wat nodig is voor hem.

het zelf ondervinden, ontwikkelen en versterken, dat heeft hij gedaan !

zo hebben we dat de afgelopen maanden ook gedaan…

en zo gaan we verder…

20170605_094206

 

aanzien

canvas

veel mensen zien het niet zitten om het erover te hebben, ouder worden.

het hoort nochtans bij het leven !

wanneer ben je nu jong, en wanneer begint het ouder worden?

persoonlijk voelde ik me als ik jong was oud, en nu gewoon in de midlife, bijna letterlijk er midden in.

die midlife zet zich door in ons leven, alles rondom ons is omgeven door beslissingen en acties rond kind zijn en ouder worden.

mijn man gaat er dit jaar 50 worden, met een zoon van 5 en een moeder van in de 80. ik ga er dit jaar 44 worden met een zoon van 5 en ouders van rond de 70.

mijn ouders hun ouders van 90 en boven de 90, en een zus van boven de 80.

leeftijden maken geen verschil !?

als je het aanzien van ouder worden echt kàn aanzien en er ‘iets voor gaat doen’…

we hebben het niet graag, praten over het leven dat ouder gaat worden en is geworden, we blijven het ‘aanzien’ tot de kinderen er beginnen over te praten.

mama, papa, het kan zo niet verder, er moet iets gebeuren !

dan staat de wereld even stil en daarna helemaal op zijn kop. het brein van ouder worden is een beetje in herfst rust gekomen, er beginnen blaadjes te vallen en de lente laat ze niet meer verder groeien…

stilletjes aan is alles in herfst kleur, het brein heeft meer moeite met de lente. ook al is het lichaam in top conditie door veel sport te doen en actief te blijven met breinsportboekjes…

alle seizoenen zien we passeren, ouder worden is het leven zoals het is.

de dienstenbedrijven weten dat heel goed, een groot deel van hun takenpakket is praten en gaan praten met ouders en hun kinderen. ze weten goed hoe een ouderbrein werkt. de meeste mensen die meer hulp nodig hebben in huis dan de poetsdienst die hebben meestal te maken met verdriet door het aanzien van – ik kan het niet meer zoals ik het normaal deed – langzaam komt er meer en meer hulp bij.

zeker bij een overlijden van een partner, dan merken de kinderen dat ‘er dingen wegvallen’ door het rouwen. soms komen die terug en soms helemaal niet meer. rouwen doen we allemaal op een verschillende manier…

dan kan je niet meer aanzien ! persoonlijk hebben we een hele strijd moeten voeren om ‘hulp in huis toe te laten’ bij mijn schoonmoeder. haar brein en gevoel zei, ik kan nog alles zelf’ !. ook al zagen we de strijd met het dagdagelijkse elke week toenemen. het aanzien bleef maar duren tot de rode alarm knop moest ingedrukt worden door de kinderen.

een heel ingrijpende beslissing dat je tegen je ouders moet zeggen dat ‘het zo niet meer verder kan’. bij hun thuis woonde de moeder en de vader in huis ! alle generaties in 1 huis !

toen kwam het niet zo ver, toen zeiden ze gewoon ‘kom maar bij ons wonen’. zo ging het gewoon…

nu is het heel anders. de afgelopen 3 jaren hebben we in ons gezin beslissingen genomen die mijn man en zijn broer liever niet hadden moeten nemen. dienstencentrums opbellen, praten over de zorg die nodig is nu en op lange termijn. er zijn zeer harde woorden moeten vallen om ‘de herfst van het brein’ te spiegelen aan de feiten van de dag. – geen enkele ouder wil zien dat er meer en meer hulp nodig is –

de ouder en kinderband wordt omgedraaid, en dàt is niet wat we in het dagelijks nieuws en in tijdschriften zien. alleen als de nood er is moet je grondig onderzoek gaan doen, om dan te beseffen dat ‘je nu niet meteen hulp kan krijgen door een wachtlijst’…

er zijn behoorlijk veel regels in het ‘land van ouder worden’! de logica van die wereld is een bureaucratische logica en dat botst enorm met de ‘menselijkheid’ die erachter schuilt.

wij merken heel goed dat ouders begeleiden in hun menselijkheid en in hun ‘waardig ouder worden’ een dualistisch gebeuren is tussen rationeel en praktische zaken en hele emotionele gesprekken en gebeurtenissen.

het raakt in ieders hart ! 

gisteren nog maar eens bevestigd, op bezoek in een hypermodern zorgcentrum in de ‘herstel en revalidatie kamer’ van mijn grootouders. prachtige kamers, zonder meer.met in herfst gekleurde oudjes die niet willen dat ze daar zijn, maar veel liever in hun huis blijven….

op de gang een vrouwtje met een teddybeer in een stoel met een eetblad voor haar vastgeklikt. net zoals onze zoon een paar jaar geleden. ze zat soep aan de teddybeer te geven, in de winter van haar brein.

het even aanzien van dit tafereel terwijl ik de rolstoel verder duwde naar hun eettafel deed me huiveren in mijn hart… waar is er een grens …

heel de voormiddag hebben we duwend achter de rolstoel het ‘huis voor ouderen’ bekeken, alles is gewoon in dat gebouw gevestigd, allerlei verschillende woon en zorgmogelijkheden in 1 zorginstelling. echt alles wat ouderen nodig hebben. behalve een psycholoog, ik heb geen enkel bordje zien hangen met die naam, wel tig toiletten, kunstwerken, lampen stoelen en allerlei soorten karretjes rollende argumenten.

vooral de assistentie woningen waren er voor mij persoonlijk interessant. zelfstandig wonen maar wel alle zorg binnen handbereik. je moet dan wel beslissen of je zelf de was gaat meegeven aan je kinderen of het laat doen in het centrum + extra optie uiteraard !

elk levensdetail moet besproken worden met je ouders, alles! of je ouders hebben ‘ouder worden’ niet te lang ‘aanzien’ en hebben lang voor jij er zelf aan dacht al die beslissingen zelf genomen, met een paar jaar wachtlijsttijd in gecalculeerd…

voor ons als gezin is het goed nadenken wat er kan gezegd worden en waaraan zeker moet gedacht worden voor we gaan communiceren. het vooronderzoek is voor ons, de eerste brochure van een assistentie woning ligt nu in ons huis. nu hebben we een beeld hoe het is in zo een woning, de prijs en de mogelijkheden.

eerlijk, soms denk ik wij kopen een groter huis en we trekken er samen in!

dan is ouders zijn van je ouders weer zoals vroeger, allemaal onder het zelfde dak met de moderne huis en dienstenmiddelen die er nu voorhanden zijn.

dat denk ik echt, samen weer in 1 huis…

waardig ouder worden, het is een kunst, een levenskunst !

581