Volle maan 27 februari

morgen vroeg is het volle maan

het teken is wensen – wat heb je nodig – en wat niet meer…

https://www.facebook.com/esthercuyvers1/videos/1095267257614070

levensadem

vorige week woensdag zat ik op een strandduin te kijken naar de hond en onze zoon. hij rollend van de duin af, onze hond springend naar hem toe.

ik keek en zat en keek en zat daar gewoon op de duin…geen enkel gevoel van opgejaagdheid geen enkel moment dat ik door de wind, de schaduw, het koude zand onder mijn poep, geen enkel moment had ik iets in me dat me deed opstaan.

ik stond niet op.

ik zat daar, dacht aan niets alleen daar waar ik zat en wat ik zag. dàt moment is voor mij waarschijnlijk achteraf gezien een kantelmoment geweest.

ergens onderweg naar ‘huis’ ben ik veranderd van ‘zijn’. het zijnspunt van leven, van innerlijk leven, heel diep innerlijk leven, een eenheidsgevoel zelfs.

éénheid met de natuur, diep in me zo noodzakelijk om me mezelf goed te voelen. ik voelde me mezelf zijn, simpel en heel eenvoudig tegelijkertijd zo veel ‘omvattend’. onbewust ben ik daar toen – ook al was dat de bedoeling van me om aan de zee weer even te ‘her – programmeren’ te voelen vooral TE VOELEN wat ik nodig heb, dàt vooral, niet denken – want dat is er een andere klank te horen, met andere woorden – maar wel te voelen, diep in de ademhaling en diep met de voeten in de aarde – ook al zaten ze in mijn fanatische Walkin Shoes met nieuwe steunzolen – dààr heb ik mijn nieuwe ‘oude’ adem gevonden!

het heeft weer veel te maken met wat ik als klein kind wenste te worden – schrijver – .toen ik leerde ‘schrijven’ zagen de meeste leerkrachten en mijn ouders en de bijlesleerkrachten en de hulpverleners dat ik – niet kon schrijven – toch is dit altijd een stem geweest die in me bleef roepen, en telkens als ik rustig ben en een natuurlijke éénheid in de natuur beleef hoor ik die stem in me en zegt mijn lichaam dàt wat het beste bij me past.de schrijver in me schrijft over het leven beleven in de natuur, de zee, die bijzondere ontmoeting met dàt goed gesprek, die kraanvogelbeleving van 1000den kraanvogels te spotten met verrekijker en telescoop samen met mijn man in een diepe verbondenheid zonder woorden…

dààr ligt mijn leven, dààr wil ik leven, met alles wat ik al doe, met de mensen waarvoor ik wil werken, met de woorden, de natuur, de vogels en mijn gezin bij me en in mijn levensadem.

reizen hoort erbij, al gaat het niet echt ver meer en heeft het steeds een rode draad, kraanvogels, zwaluwen, roofvogels, vlinders, libellen…kortom alle natuur elementen die ik meeneem in mijn werk als mala maker, als schrijver, als mama, als echtgenoot en als vrouw.

wie ik ben innerlijk is niet diegene die ik ben geweest een paar maanden geleden.- om het in Jungiaanse termen te zeggen ‘de hergeboorte tijd’ is aan het uitbollen. we gaan tenslotte naar de 50 ik heb die hergeboorte tijd heel intens en zeer bewust in mijn zijnsbewustzijn geïmplementeerd en uitgepuurd in alle mogelijke vormen.

20 jaar geleden zag ik voor het eerst de kraanvogels in Lac du Der, samen met mijn man, en nog andere mensen…ik kocht nadien alle boeken die ik kon vinden over kraanvogels, ik knipte alles uit over de kraanvogel en vogels. ze doen iets me me.nu ik een periode van 8 jaar heel bewust aan het afsluiten ben voel ik waar ik mijn tijd aan ga besteden.

dit weekend rij ik terug, naar de kraanvogels.

maandag zit ik hier weer op deze plaats en ga ik beginnen aan dat waar ik al mee bezig was, alleen iets anders en alleen als ik overtuigd ben dat ik – een rivier kan verleggen – in iemand zijn leven, dàn alleen kom ik buiten als coach en mentor -.en verder schrijf ik mijn boek…

Kraanvogels in de lucht

https://www.ostbelgien.eu/nl/beleven/ontdekken/panorama-borden/medell-depertzberg

Ik kwam van de zee met de zoon en ging de dag daarna met ons samen naar de kraanvogeltrek.

In de Oostkantons

Weet je wat de afgelopen dagen zo bijzonder hebben gemaakt?

een aantal dingen,

1 de natuur

2 de beleving

3 de passie

4 samen

5 de ontmoetingen

Dàt is de samenvatting van de hele vakantie.

Het is bijzonder te noemen, wandelaars aan zee met honden krijgen contact, maar ook twitchers onder elkaar zijn plots een gemeenschap als er zoals bij de kraanvogeltrek de afgelopen dagen.

We hadden nooit zoveel kraanvogels op trek kunnen zien als we niet aangesloten waren bij verschillende groepen die waarnemingen posten, kleinere groepen die samen allerlei vogels spotten en dit delen, en ook voorspellingen doen.

Zo zijn er mensen die zeer professioneel vrijwillig bezig zijn met vogeltrek en dus ook de afgelopen week zeer actief waren vanaf 7 uur in de morgen – je kon je klok er op juist zetten zo stipt waren ze https://www.facebook.com/kraanvogeltrek.

Die groep heeft ons zoveel al gegeven nu we niet naar Frankrijk kunnen en ook niet naar Duitsland kunnen wat we normaal wel doen maar niet elk jaar.

Zo hebben we elke dag een studie gedaan, jawel zelfs met kompas in een pracht gebied dat we nog moeten leren kennen.

De Oostkantons.

Via mijn man zijn Geelse vogelvrienden konden we een prachtige plaats leren kennen en zo hebben we dit weekend op 2 prachtige plaatsen waarnemingen van kraanvogels mogen beleven om letterlijk U tegen te zeggen.

We hebben Büllingen leren kennen en Amel, schitterende waarnemingen. Op zaterdag hebben ik en mijn man ongeveer 500 à 600 waarnemingen gehad, waaronder een groep vlak boven ons hoofd. Op zondag had ik een pracht waarneming bij de auto – aan het inladen bij onze overnachtingslodge https://snowview-lodge.business.site/ van een klein groepje kranen maar je kon wel het geluid van hun vleugelslag horen, niet alleen hun typische geroep.

Op weg naar huis hebben we nog verschillende grote groepen gezien over de autostrade en toen we thuis kwamen bijna recht over ons huis een 60tal in een prachtige V.

Het is leven voor mij, ik voel altijd heel erg dat ik puur LEEF, de hele beleving van de trek van de kraanvogels – en sommige andere vogels ook – maar vooral de kraanvogels dat is toch iets dat je je blijft herinneren.

De eerste keer was 20 jaar geleden met mijn man en zijn broer en onze nieuwe Skoda – toen – een 6 uur durende rit naar Lac du Der voor een paar dagen.

Een langgerekte beleving van puur natuurlijke waarnemingen.

Dàt is mijn leven, nu weer en wat het nu zo bijzonder maakt, je leert je eigen land beter kennen, wouw ik ben verliefd aan het worden op de Ooskantons. – ik kon er al iets van proeven door vaak in Schimmert, Heerlen en Wittem te zitten, dus ik kende het begin van de streek al vanuit Nederland, maar nu al een paar keer in de Oostkantons te zijn geweest, dan ben je gewoon verkocht!

Ik heb genoten van alles, van ALLES !

HEERLIJK de kraanvogeltrek in de Oostkantons en de overnachting bij een Nederlandse Fries – knipoog – die ook veel wist over d Tibetaanse mala’s en de reizen naar Tibet en de Himalaya…

Of hoe de vogels ons de wereld laten zien – knipoog –

Nee eerlijk, heb jij een idee wat dat met me doet?

met deze muziek in je achterhoofd

Dan weet je waarom ik LEEF!

Noot

ja ik heb een fantastische week achter de rug, dicht bij de natuur en met mijn gezin, mijn zoon mijn man en onze westie, het was een herinnering om nooit te vergeten…

Loslaten, veel niet meer bedenken…

Na 8 maanden en na 6 maanden revalidatie ben ik niet meer die die ik was voor mijn val.

nee helemaal niet.

ik heb op professioneel vlak zoveel losgelaten, je kan je dat moeilijk voorstellen als je me kent.

ik ben gedoken in het – waarom – het gedrag er was.

dat heeft me inzichten gegeven om U tegen te zeggen.

ik was zo ambitieus en liet me drijven in die onrealistische drive, die misschien wel realistisch was, maar wel betekende dat mijn lijf er onderdoor ging.

ik was zo misnoegd over de wereld waarin ik professioneel mijn plaats in wilde ‘veroveren’ dat het vechten werd en dat ondermijnde helemaal mijn mentale gezondheid.

ik was zo verbolgen over de ‘uitgekraamde’ teksten en filmpjes die ik van ‘collega’s’ zag – en ook soms moest gaan oplossen als het over autisme ging trouwens – dat ik me zo kon opwinden van miserie en onverklaarbare oogklep werkende coachen…

ik was, en dat ben ik nu niet meer…

ik ben rustiger geworden na mijn val op 8 juli 2020 en nu na een hele intense revalidatie van enkels, knie en vooral heup.

  • als je weet dat je bekken en heup de ‘kelk’ is die je draagt maar ook die waarin je moederkracht zit, je levenskracht, dan weet je wel wie je moet gaan helen om verder te kunnen in je leven met een fijne balans voor lichaam, mind en geest…

ik moest gaan waar mijn pijn zat, ik moest de pijn beleven tot op het bot, ik moest aanvaarden en ik moest alles wat ik had en wat ik heb en wat ik met me meedraag en uitrol in de ogen kijken, fysiek beleven, de achterkant ervan bestuderen en integreren, ik moest mijn eigen kracht inzetten, moest dat ik balans doen en ik heb het gedaan!

ook al ben ik ervoor sterk in mijn nieuwe wandelschoenen moeten gaan staan! – nee ik heb geen last gehad van zand in mijn schoenen en tussen mijn tenen – door de zorgvuldige uitgekozen wandelschoenen die ik vrijdag kocht om vanaf maandag aan het strand de wandelingen te doen die zo nodig waren…

ik deed gisteren morgen een gesprek met geven maar ook met een vraag tot compensatie.

ik vertelde de feiten – koud – geen internet – niet voldoende warm water om te douchen – en vandaag leverde mij dit gesprek 50€ compensatie op.

ik vertelde de feiten – zeer goed gepoetst – rustig heel rustig verblijf – aangenaam vakantiepark – vlak bij de zee aan het prachtig strand in Bredene.

de vrouw achter de bali was vriendelijk, ook al bracht ze me even uit evenwicht door heel persoonlijk te reageren, ik somde gewoon op wat was en aantoonbaar was.

zo, niks meer niks minder.

ik ben exact 8 jaar geleden begonnen met Jungiaanse therapie bij Sander, en nu door de coachingen bij Ann kan ik zeggen, ik heb vorm aangenomen.

8 jaar training in vorm aannemen, grenzen stellen, loslaten, aanvaarden en veel schaduwwerk kan ik nu de vruchten ervan plukken, ik doe het op mijn manier en ja op een heel menselijke manier, zoals ik de mens zie, eender wie.

ik kan zeggen dat ik nu begin aan het – nieuwe begin – waaraan ik al jaren werk – kei hard werk – en nu kan ik eindelijk zeggen LEEF Esther leef dicht bij je hart en vanuit je hart…

hoe schoon is dat, ik voel vrede en een soort éénheid in mijn diepere laag van zijn…

ja zoiets – ik moet glimlachen bij de bovenste zin, want ik schrijf het hier zwart op wit en dat doet wel iets met mezelf.

vandaag heb ik nog een coaching, met een mama, een vriendin en een zoon omdat ik goed weet dat het werk dat ik doe werkelijk vanuit mijn hart komt en ik graag mee werk aan hun welzijn.

en dàn pak ik opnieuw in om naar de kraanvogels te trekken die hier even overvliegen naar hun broedgebieden.

zonder een grens over te steken – hahaha inside joke – en knipoog…

nieuwe maan 11/02/2021

ik moest weer veel boeken hebben gisteren rondom me om deze blog te schrijven – van mezelf – alsof ik een studie moest afronden om deze blog te schrijven.

ik liet het vandaag even los met boodschappen doen en een bezoekje bij mijn ouders – mijn enige contact buiten mijn bubbel -ik ging onze zoon halen aan de school, klapte de pc open na het thuiskomen en schreef uit te losse pols deze blog!

yes ik ben best trots!

https://kasrymalas.com/2021/02/11/nieuwe-maan-11-02-2021/

de druk voelt zwaar…

ik voel al een paar dagen een hele grote ‘druk’ hangen rondom mezelf.

het is een opgebouwde druk en is gekomen door al maanden te ondervinden hoe de collectieve – éénheid – mensen nog harder aan het treffen is op psychisch vlak door de covid19 informatie in de algemene media – als je dieper gaat lezen en wat kritischer kan kijken lees je veel meer nuance, maar daar moest je van in het prille begin al mee beginnen! – covid19 komt wel echt dicht op je vel, het is zo, maar ik heb nooit maar dan ook nooit gewenst dat het onder mijn vel vanuit mijn psyché het ging overnemen.

collectief ziek zijn is iets waar ik heel goede voorbeelden van heb gevonden in de geschiedenis en als je iets kent van het menselijk gedrag – en dat hoeft absoluut niet veel te zijn – en voorbeelden die iedereen kent, waar eigenlijk nu veel mensen nog mee in gaan, al is de associatie van mij misschien voor vele heel ver gezocht – zeg Esther we leven toch in een andere wereld als toen!

– hmmmm ik zie echt gelijkenissen in verband met info verspreiding, en als je dat geloofd dan kan ik je ook iets anders wijsmaken – dat gevoel heb ik – en hebben wij – ik en mijn zeer wetenschappelijke man – wel eens als we naar het nieuws luisteren.

ik wist al lang – al van toen ik zwanger was nu 9 jaar geleden – dat de vrijheden waarin we denken te leven een illusie is. Toen nog niet zichtbaar en voelbaar, maar NU staat het plots voor onze neus met de naald als wapen in de hand van een onschuldige soldaat met een wondermooie moreel , een soldaat voor het goede doel – vrijwillig ‘vechten’- tussen aanhalingstekens – tegen een onzichtbaar virus – dat gemuteerd is van dier naar mens – .

Ja je leest het goed – een virus dat al heel lang gekend is bij virologen en biologen en natuuronderzoekers DUS laat ik nu eens even samenvatten wat je nu hebt gelezen – we vechten massaal als moraal ridders met wapens die de collectieve éénheid van mensen die gespecialiseerd zijn in hun vak en mensen die een politieke mandaat hebben die we zichtbaar kunnen zien horen en blijven horen en waar we naar luisteren zoals we elke dag ons water en brood eten, ons hebben gegeven, TEGEN een virus dat al meer dan 30 jaar gekend is maar wat nooit gedacht is dat het ‘in de mens’ zou kunnen overleven!

Mensen die ervoor zijn opgeleid en die daar bewust voor kiezen om mensen te helpen – in de verpleging en in de psyché – hebben een stevige basis van empathie en een moraal om – de mens te helpen – die mensen zijn voor mij altijd de soldaten van het goede geweest en zullen dat blijven – laat ik even duidelijk zijn!

– DAT IS DE STAND VAN ZAKEN NU en nu kom ik aan bij de zwaarte die ik voel, die op mij is gelegd als individu van 47 die hier op haar eiland zit al 20 jaar die heel graag op dat eiland zit en die vanuit dat eiland ook werkt, het leven beleefd en ondergaat. Ik als mens en individu met een eigen wijsheid en een eigen buikgevoel zonder een reisverlangen om de wereld te zien daarbuiten. Ik een mama van een 8 jarige die mee in dat eiland woont en tot nu toe heel graag dicht bij zijn ps4 zit en een man die van thuis uit moet werken, die Ik dus…die ik die elke dag van de week voorbij het prachtig vaccinatie ‘park ‘ gaat rijden omdat ik er voorbij moet om de zoon van school gaan te halen – die dan op zijn beurt ok al alleen naar de auto komt 🥰ik die denk dat mijn leven al normaal verloopt en me zo erg verbaasd kan voelen als ik mensen zoals u en ik hoor praten dat ze door de prik weer ‘normaal’ kunnen gaan leven?!

ik verbaas me elke dag 2x over mijn gedachten die elke dag 2x gaan nadenken of ik me wel ga laten vaccineren of niet… gewoon omdat ik ‘vroeger’ allergisch reageerde op een stof die in de vaccinatie producten zat – zo staat het op mijn medisch pasje –🧐

ik maak dus elke dag van de week 2x de balans op van de vaccinatie plicht of vrijheid en van de noden in mijn leven en mijn plichtsbesef tegenover mijn ouders. dat gaat in stilte, ik zeg niets tegen de andere, ik lees mijn bepaalde bronnen na, en stop me lezen als het genoeg is geweest. mijn criteria zijn, wetenschappelijk, gezondheid, holistisch vanuit een geschoolde arts, filosofisch, en zeker ethisch. ik volg en zwijg ik kijk naar de noden van mijn eigen IK, van mijn verlangens in mij leven, van de angst en voor de vrijheden…

ik volg en zwijg, maar voel en voel en voel en voel, en verhoog op een heel natuurlijke manier mijn trilling en mijn kennis. ik kijk heel bewust en lees kritisch.

IK LEEF ergens weet ik het wel, en ik weet ook wat ik ga doen. ik doe zoals ik altijd heb gedaan…ik geloof in mijn kennis en gevoel, ik pas daaraan ook mijn gedrag en mijn verplichtingen als mens in de hele samenleving. dàt is iets waarvoor ik heel lang – eigenlijk al meer dan 30 jaar al doe – waarom zou ik nu iets anders doen?

laat ik zeggen dat na ik mijn zwaar auto ongeval heb gehad anders over het leven ben gaan nadenken, ik heb gezien wat ik moest zien en gevoeld wat mijn levenstaak is.

ik geloof in levenstijd en een levenstaak…ik geloof in mijn eigen ik en zorg voor goede klankborden die ik kan vertrouwen. laat ik nu eens even heel eerlijk zijn, en zeggen dat ik niet meer gevoed kan worden door het collectieve teneur schap van het hele gebeuren. er worden in mijn ogen veel te weinig essentiële waarheden verteld – buiten de duidelijke uitleg van Steven van Gucht – die ik wel nog wel volg – is er alweer een communicatie die 80% van de bevolking als zoete koek aanneemt en 20% zijn voorhoofd doet fronsen.

ik heb nooit bij die 80% gehoord, dus je voelt het al, ik moet mijn voorhoofd leren ontspannen bij de kine en zet de radio af. omdat ik heel goed weet dat er denk tanken zijn die inderdaad globaal al lang beslissingen hebben genomen – dat is altijd al zo geweest en heeft totaal niets met complot denken te maken – het heeft met éénvoudig gezond politieke nieuwsgierigheid te maken. ze bestaan, en ze bestaan al ver voor mijn voorouders zijn geboren en dat is genoeg om verder te denken dan mijn neus lang is en mijn gedachten te geloven.

dit alles samen genomen heeft mijn gevoel van onmacht vergroot, mijn levensvrijheid beknot en mijn gevoel van samenhorigheid veranderd. en niet alleen dat!

ik was al lang bezig met de – waarde van mijn leven – in beeld neer te zetten. niet alleen zichtbaar professioneel, maar ook in mijn hart en ziel. alles begint bij jezelf. voor iedereen, ook voor mij, nu met het maanden lange gevoel van zwaarte op mij en heel langzaam ook in mij voel ik. en dan zeg ik iets, en schrijf ik naar de mensen die heel erg afzien van de collectieve bovenstroom en middenstroom .wat zijn uw noden?

waar lies jij heel bewust voor, gezien vanuit een eigen kritisch standpunt? wat zegt je eigen hart en ziel? welke boodschap heeft uw antwoord op de hele maatschappij?

dàt is waarschijnlijk alles waarover het gaat voor je naar de naald gaat die je ‘het nieuwe normaal’ inspuit…

Ik kijk geen nieuws…

kijk jij nog nieuws?

ja?

ik beperk me tot losse flarden maar ik lees wel over het menselijk gedrag in de covid tijd en volg Rudi Vranckx .

ja ik kan zeggen dat ik nu mijn kritische blik op de wereld en zijn gebruiken echt goed kan gebruiken en niet mee ga in de valkuilen en lokmiddelen die hier en daar zijn gegraven en zijn gelegd door de collectieve geest van onze samenleving ano corona –

voor corona konden ze mij al niet betrappen op het collectieve – als jij springt dan spring ik mee – want ik ben nooit gevolgd en als ik het moest doen werd ik diep ongelukkig en ziek, dus nee ik ben geen volger en dus nu ook niet.

wat voor mij in deze tijd niet moeilijk is is dus ook net dat wat we moeten doen, binnen blijven! mag ik heel eerlijk zijn en zeggen DANKJEWEL want ik ben dat gewoon en ja ik ben nu blij met de verbeteringen die aangebracht zijn als handen ontsmetten dat resultaat heb ik nu al gezien in mijn huisartsen bezoeken die zijn uitgebleven.

blijkbaar ben ik iemand die goed op zichzelf kan zijn en niet de behoefte heeft om mensen te gaan knuffelen en nog eens te gaan bezoeken, ik heb echt genoeg aan dat wat nu is, wat ik mis nu is een goed gesprek en terwijl iets lekkers eten met mijn 2 vrienden waarmee ik het ook al deed zoveel jaar geleden!

dàt is nu wel iets wat ik mis, maar ik mis niets anders, ik deed al veel alleen en moest ook al veel alleen in lockdown zitten omdat ik ziek was, of omdat ik financieel die dingen gewoon niet kon doen, of omdat de kleine te klein was of omdat ik gewoon zo een leven niet heb gekozen.

mijn brein en mijn gevoel heeft eerder iets van aangepast te zijn aan mijn bubbels en mijn ‘kleine’ wereld – al is mijn wereld in gedachten heel groot – ik heb geen behoefte aan veel meer dan dit, iets meer is wel welkom, maar ik vertrouw erop dat dit wel komt!

ik heb ook geen broers en zussen en heb een hele kleine familie dus dat is wel een feit, ik heb het al allemaal alleen gedaan met mijn gezin en mijn ouders, verder gaat het bij mij ook niet echt meer…

dus dat is geen probleem, ik kan me prima redden, meer zelfs het is helemaal ok voor mij nu!

nochtans zie ik heel duidelijk dat mensen elkaar blijven ziek maken. dat is razend interessant voor mij! de mens denkt dat hij iets te kort gaat komen en lapt er meteen alle regels die er opgelegd zijn door andere waar hij zelf niet voor heeft gekozen – aan zijn laars -.

zo simpel als het virus – een vleermuis die waarschijnlijk is gegeten door een mens in armoede – lapt de mens in ‘nood’ de maatschappelijke regels gewoon aan zijn laars alsof ze een – onaantastbare menselijk wezen – zijn geworden.

dat is al lang heel boeiend voor mij!

hoe de mens dat doet met de aarde, met zijn leefomgeving en met zijn gedrag als mens op zijn moeder aarde, met zijn leefmilieu en het maatschappelijk aanvaarden dat deze geplunderd is ver zijn zijn bed.

dàt is al meer dan 20 jaar een boeiend gegeven voor mij, dus ik ben er al 20 jaar mee bezig waarom de mens dit doet en vooral waarom de mens niet doet wat hij zou moeten doen…

dàt is pas echt boeiend nu en nu is het virus de verpersoonlijking van dat wat de aarde meemaakt door het niet zorgen voor de mens en zijn moeder aarde.

massaal gaan er mensen omdat mensen niet voor mensen kunnen zorgen?!

of laat ik het zo zeggen, omdat mensen wel voor mensen zorgen als ze genoeg gezond verstand hebben.

of nog beter omdat mensen gewoon zijn of om te volgen of om niet meer te willen volgen omdat ze toch boven alles en iedereen staan op hun berg vol geld door de ongelijkheid die nu nog extremer zichtbaar is geworden…

nee ik heb niet bepaald oogkleppen op!

ik ben opgevoed door een bankbediende en door een kleuterjuf, dus midden met de voetjes in de realiteit op verschillende vlakken.

de kinderen die geen boterhammen mee hadden in de school wist ik er na 14 dagen zo uit te halen en wist ik zo te benaderen dat ze wel een boterham konden eten zonder iemand iets gezien had om ze te beschermen.

van mijn vader leerde ik dat er heel zeker schone schijn is en nog zo van die andere dingen…

normen en waarden, zinvolheid en mededogen en jawel een kritische politieke blik.

eerst zien en dan geloven…

zoiets ongeveer dàt heb ik nu in mijn blik, en met een gezond boerenverstand ga ik ermee om.

meer zelfs ik ga er heel holistisch mee om en zie mezelf ook als lichtwerker en ja zelf zie ik me een rol innemen die ik kan uitvoeren en in kàn groeien om de wereld een beetje beter te maken.

dàt is wat ik nu zie, voel en ja ook waar ik mezelf toch zo mee kan – tegen mijn bol tikken – omdat ik mijn omgeving zie hoe mensen kunnen ‘afzien’ van de super sterke collectieve bovenstroom, en in zich die stroom ook binnen nemen en dus ook een onderstroom ervan maken en er dus van afzien!

raar en eigenlijk vreselijke verspilling van energie…

kei goed voor sektes, goeroes en andere dokters die zich ontpoppen als levensreddende mannen. vooral mannen weer… opnieuw terug naar af, of nee nu duidelijker zichtbaar omdat ze altijd in die onderstroom aan het werk zijn geweest.

de collectieve blindheid zorgt ervoor dat we blind zijn voor die die zeggen, ik ben degene die je een loer kan draaien – welkom aan alle valken en paarden met oogkleppen op – . de zogenoemde sterke paarden en goed ziende valken een loer draaien is niet moeilijk als je oorlog gaat maken of dreigt te gaan duwen op de rode knop!

  • IK KOM TERUG

zei hij, en hij keek zelfs niet meer om!

de monden gesnoerd in Rusland, in Egypte, in Amerika, in ons eigenste binnenste en ons eigen vaderland. In de hand van de leiders van in de farmacie, de banken en de allerrijkste in vele landen een loer om de politieke valken en sterke paarden een loer te draaien.

monden gesnoerd en met oogkleppen op leven wij in een wereld die meer dan ooit in crisis is.

eerlijk, als je je oogkleppen afdoet dan zie je zoveel sterfte en bommen die vallen door mensen die elkaar aansteken en dat blijven doen, meestal onbewust en vooral onzichtbaar.

de oorlog tegen de onzichtbare vijand is nog niet gewonnen!

de ‘niet’ leiders hebben oogkleppen en de echte leiders doen gewoon – hun best -, met het geld van de burgers die ondergaan.

zoveel is er niet veranderd in het leven !!!!

het gevaar is nu onzichtbaar geworden, alleen die die het zien die kunnen kunnen er iets aan veranderen maar willen het niet…

de vrijheden van alles in het leven worden stelselmatig aan banden gelegd. op ALLE vlak! ja je leest het goed op ALLE vlak.

nog nooit is er zoveel met de loer gedraaid voor de ogen van de wereld als nu, en het kost u en mij veel euro’s elke dag!

dàt – ja echt dàt – is iets waar ik wel mee zit.

dààr lig ik nu eens van wakker na mijn eigen gezondheid en die van mijn gezin en die van mijn familie natuurlijk.

dàt is iets waar mijn zoon mee gaat moeten leven en dàt is wat ik zeg tegen hem – als je voelt dat het in je buikje goed zit – wacht dan eerst even en ga even na of je gevoel juist is, daarna kan je handelen…

iets waar ik als ik zo klein was niet mee bezig was – hij trouwens ook nog niet echt – hij is al afwachtend van nature, heel anders nuchter als zijn mama en zijn papa, maar nu ik hem in deze wereld zonder vrijheid – wat een geluk dat we nog gewone burgers zijn die nog iets vrijheid hebben om binnen de muren te zeggen wat kan – al is mijn blog elke morgen gelezen in Amerika!?! vanaf ik Ilma Rosewood heet, dit even terzijde – nu ik als mama van een 8 jarige al hem dingen ga zeggen, wat je ziet en hoort is niet altijd wat er echt is, eerst zien en dan geloven – bij manier van spreken denk ik dju, hoeveel kansen laten we liggen in het leven waarvoor we gekozen hebben?!

de voorspellingen zijn van die aard dat we nu nog niet eens zijn begonnen aan het kantelen. veel woorden en dweilen met de kraan open en heel soms gigantische successen boeken zoals de boeren tegen een olie gigant, yes yes yes, meer van dat alstublieft!

als het dan zo is dat het ook zichtbaar is op het land van de 3 boeren aan onze voeten van onze aarde.

eerlijk waar, toen ik deze morgen een ‘foto’ zag en deze week bij Rudi las dat verschillende jonge vrouwen en mannen hun leven riskeren door gewoon de te schrijven wat ze moesten schrijven in hun landen, dan zeg ik – we zijn er nog steeds niet op vooruit gegaan!

grootmachten nemen kijken niet om!

ik laat me niet meer wijsmaken en zeg ook niet meer aan mensen die bij mij komen wat hun sterktes zijn, wel wat hun mooi maakt en hoe ze dat kunnen inzetten, want alleen de schoonheid – van de lelijkheid soms – kan het verschil maken.

de stille kunst van de gruwel kan een verschil maken in de wereld waar onzichtbaar de oorlog verder blijft doorrazen.

….

in stilte een oorverdovende blog – op de vooravond van imbolic –