Scheiden met autisme

Autisme is nooit de enige oorzaak van een scheiding!

zo de toon is gezet!

om heel even te schetsen, persoonlijk ben ik NIET gescheiden! maar dat wil niet zeggen dat wij die nu 19 jaar samen zijn niet op regelmatige basis een moeilijk tijd hebben in onze relatie, waar inderdaad het vallen en afvallen wel eens aan een heel dun koortje bengelt. wij vinden elkaar steeds opnieuw terug, en de liefde en de veerkracht om door te gaan is van grote waarde telkens weer!

wat ons geheim is dat we beide veel veerkracht hebben en tegen vele stootjes kunnen. we hebben samen ook al veel diepe watertjes door zwommen, en dat maakt dat je elkaar goed kent, en met elkaar kunt meegroeien als de ene een ‘een innerlijke groei spurt’ maakt of iets anders meemaakt ziekte, verlies, … .

wat er bij koppels waar autisme bij één van de partners en of kinderen met autisme vaak een oorzaak is dat de zorg voor de kinderen te veel is geworden en zeker dat de partner zonder autisme het gevoel kan hebben dat hij/zij iets mist in de relatie als hij/zij gaat vergelijken met andere koppels.

het samenleven met iemand met autisme is zeker niet simpel! heel zeker niet! – je mag het vragen aan mijn partner! het zorgen en opvoeden van een kind met autisme is zeker niet simpel! heel zeker niet ! – je mag het vragen aan ons, en andere…

maar nooit is autisme de enige oorzaak van een scheiding!

hoe komt het dan dat mensen met autisme en partners van iemand met autisme zoveel meer kans hebben om te scheiden?!?

meestal is het gewoon door het ‘anders in het leven staan’.

een goed huwelijk komt voor mensen die geen autisme hebben al meer en meer onder een vergrootglas te liggen en meer en meer is het huwelijk een instituut dat gezien wordt als – een huwelijk dat geconsumeerd – moet worden.

alle clichés achterwegen gelaten, het is nu éénmaal zo in deze tijden, en het is ook goed hoor die multi – consumerende gezinsparticipatie. het heeft zijn voordelen en ook zijn nadelen!

mensen met autisme die scheiden ontsnappen er ook niet aan! we zijn ook van deze wereld!

ik ga even in zoemen op ouders waarvan één van de partners autisme heeft en aan het scheiden zijn en gescheiden zijn. scheiden is altijd lijden!

voor niet autisten idem!

nu wat mensen met autisme zo anders maakt is de manier waarin we communiceren, of niet communiceren!vooral het niet communiceren is een moeilijk gegeven!

ook deze argumenten kunnen moeilijk zijn voor een partner;

  • het in zichzelf gekeerd zijn
  • het anders verwoorden
  • moeilijker hebben om over koetjes en kalfjes te hebben
  • moeilijker hebben om het geheel te overzien en in de detaillies intens te bekijken
  • minder behoefte te hebben in sociale contacten, zelfs er niet op in gaan op bepaalde momenten
  • het rigide denken

en vooral innerlijk, een hele dag en soms nacht bezig zijn maar het niet kunnen uiten en dan op een bepaald moment de ‘bom’ laten ontploffen!

ik ben zeker dat nu mensen zonder autisme ook hetzelfde gaan zien in hun relatie! ik zie je al knikken bij het lezen van het bovenste gegeven! ja ja we verschillen op dat vlak niet zo veel van alle andere mensen! zeker mensen met een hogere gevoeligheid gaan zich hierin ook kunnen herkennen…

waar veel mensen op struikelen als het over autisme gaat is net het anders denken. het anders denken, voelen en verwerken is voor veel mensen een brug te ver. en dat klopt ook. een hand in je eigen boezem steken als partner met autisme is soms van grote meerwaarde, maar ook langs de andere kant, de partners die elkaar hebben gekozen hebben een opdracht en dat is elkaar leren begrijpen.

hierin is communiceren een zeer belangrijk gegeven, in elke relatie maar zeker in de relatie met iemand met autisme.

en het communiceren verloopt dan op een heel specifieke manier, een soort code taal is het misschien wel, misschien is de kracht van het luisteren wel heel belangrijk. luisteren op verschillende niveaus aangepast aan elkaars kwetsbaarheden en vaardigheden.

dàt is een recept, een recept dat echt wel geleerd en beoefend moet worden om de relatie optimaal te onderhouden!

sterke karakters met autisme en het rigide denken en handelen daarbij is natuurlijk een omslagpunt creëren in een relatie. het niet willen of kunnen begrijpen en of totaal geen empathie naar voren kunnen schuiven omdat je niet wenst te luisteren door rigide denken en handelen, of omdat je het niet hebt geleerd is toch een moeilijkheid binnen een relatie zeker als er kinderen zijn.

kinderen houden ervan dat hun ouders flexibel mee kunnen gaan in hun noden en dat is niet éénvoudig bij iemand met autisme. het is niet éénvoudig maar ook niet onmogelijk! het leren wat kan binnen je vaardigheden en mogelijkheden is altijd mogelijk als je er voor open wenst te staan.

wat dikwijls nog meespeelt in een relatie zijn

  • de opvoeding die je hebt genoten
  • de oordelende mindset
  • de veroordelende mindset
  • de egocentrisch mindset
  • het niet kunnen door het niet weten hoe je het dan wel moet doen
  • je eigen minderwaardigheden en complexen – gemaskeerd of niet gemaskeerd –
  • je tekorten en eventueel onverwerkte trauma’s
  • je verlangens en je wensen – ook de onvervulde verlangens en onvervulde wensen spelen een rol –
  • hoe jij jezelf ziet
  • ….
  • ….
  • ….

de lijst is eindeloos of zeer kort.

iemand met autisme kan heel dominant uit de hoek komen, iemand met autisme kan zelfs te druk en te dwingend zijn, en vooral een afgesloten – laat me doen – houding hebben. meestal komt dit voor door één of meerdere kenmerken van hierboven of van onmacht omdat je bepaalde emoties niet kan herkennen, of wel kan herkennen maar niet weet hoe ze goed te kunnen verwerken.

dat is in veel gevallen een onoverkomelijk probleem, want meestal is er in een gezin met autisme ook een kind met autisme, en dan heb je een uiterst moeilijk gegeven en staat het gezin zo enorm onder druk, binnen in huis maar ook buitens huis, individueel vraagt het een hele hoop en binnen het gezin is het soms onhoudbaar en is het welzijn dikwijls ver zoek.

en wanneer het welzijn zoek is komen meestal de financiële problemen er ook bij door de langdurige chronische stress krijg je minder energie en kan je alle poppen niet meer aan het dansen houden, dus werkverlet, soms wel eens een een andere psychische of chronische ziekte.

zowel de partners met autisme zijn vatbaar maar ook de partners van iemand met autisme zijn uiterst vatbaar…

MAAR het kan ook anders.

mensen met autisme zijn uiterst getalenteerd als ze hun talent al hebben ontdekt en ze dit ten volle mogen beleven in een gezin. hierin schuilt een addertje onder het gras want vele willen altijd daarmee bezig zijn. dan verliezen mensen met autisme wel eens het gezonde evenwicht dat nodig is om een gezin te runnen zoals een bedrijfje, 7 op 7 van 7 top 21 of later.

goede afspraken maken is dus altijd een goed idee, en zeker met de partners en de kinderen met autisme!

nu heb ik hier al een lange epistel geschreven over wat niet goed kan gaan in een relatie met iemand met autisme, nu is het tijd om extra aandacht te geven aan het goede van een relatie met iemand met autisme!

  • toewijding in verbinding met de partners in liefde
  • creatief en ondersteunend
  • zorgzaam en liefdevol
  • stiptheid – ja niet altijd maar meestal wel –
  • perfectionistisch
  • logisch denken
  • hoge concentratie
  • doorzetters
  • goed geheugen
  • onderzoekers
  • verantwoordelijkheidszin gevoel
  • gevoelig maar ook ondergevoelig

wanneer je duidelijke en duidelijk afgelijnde afspraken maakt binnen een relatie, zodanig dat de partners met autisme goed weten waar ze staan als ze iets gaan ondernemen en niet ondernemen is echt een must!en dat vraag extra tijd voor zichzelf om te recupereren, en extra tijd met de partners samen en extra tijd voor het samen zijn, en meestal in deze volgorde – met het gezin iets gedaan, even tijd voor zichzelf nemen, dan met de partner opnieuw overleggen, praten en luisteren hoe het is geweest en eventueel aanpassingen doen om met het gezin een leuke tijd te creëren.

goed weten wat je noden – weten wat je wenst en niet meer wenst, ook je grenzen stellen – zijn en wat de andere hun noden zijn en daarin een goede balans zoeken is essentieel in elke relatie.scheiden is altijd lijden!

het is een cliché maar het klopt…

één ding is heel belangrijk, als je welzijn er zo danig op achteruit is gegaan binnen een relatie met iemand met autisme – de rek is eruit – en de veerkracht, en de liefde is op, blijf dan niet meer proberen, ga dan je eigen weg.geef elkaar wel de boodschap om verder te leren van het leven!

jezelf leren kennen is altijd een meerwaarde! https://www.youtube.com/watch?v=MtZR9Fobpx4 in deze link nog meer info over mannen met autisme!

&wil je meer zelfkennis opbouwen dan ben je welkom in één van onze trainingen! https://www.facebook.com/detaalvanautisme/

Advertenties

Elk kind autistisch?!

nu ik zo openlijk aan het vertellen ben dat ik een boek aan het schrijven ben over mijn en zijn autisme, krijg ik veel reacties.

één van die reacties is;
– ja iedereen is autistisch hé ! -goed een cliché om iets over te zeggen…maar wat ik ook hoor is;
– ja ouders willen tegenwoordig dat hun kinderen allemaal een stempel hebben! –
en dan voegen ze er aan toe;
– om meer kindergeld te kunnen krijgen
– om hun onvermogen om kinderen op te voeden te maskeren
– om …

elk kind een labeltje omdat het gedrag van een kind soms niet handelbaar is en omdat de ouders doen wat ze kunnen – dat neem ik dan wel zo aan – maar het net niet genoeg in de vingers hebben –
natuurlijk het kan ook andersom he – ouders die hun kroost maar laten doen…

-en dan heb ik het gewoon over autisme!dan denk ik – hopelijk gaat autisme -ASS – geen hype worden zoals HSP! laat het ons hopen !!!! omdat autisme een brein is dat echt anders denkt ! en hsp dat niet is !


autisme is GEEN container begrip!

als we het eens hebben over kinderen met autisme, dan zien we een aantal punten die overeen komen met – wat een lastig kind is dat – in de ogen van andere mensen die er niets van kennen.als we dat doortrekken en we gaan ouders bekijken die net niet genoeg skills hebben om hun slimme kroost op te voeden dan hebben we een gemene deler – knipoog – en kunnen de kinderen door hun ouders wel eens aanzien worden als – autistisch – zie het cliché – iedereen autistisch!kijk daar is een gemeenschappelijke deler, maar is de oorzaak anders…

je kan autistische kenmerken hebben maar niet autistisch zijn!
maar je kan niet een beetje autistisch zijn!alles hang af van hoe je met je autisme kan omgaan!


door stress komen er meer autistische trekken naar boven, ook bij mensen zonder autisme!maar dat is natuurlijk de sleutel!


– bij iemand met autisme die goed kan functioneren en zijn balans goed weet te onderhouden en in te plannen ga je minder autistisch gerelateerde gedragskenmerken zien naar buiten toe, maar innerlijk is het lichaam en ‘het zijn’ altijd autistisch.
– bij iemand zonder autisme die de balans niet zo goed kan houden komen er ook autistische kenmerken naar boven, maar van zodra de balans in orde is verdwijnen die weer en is het innerlijk weer een ‘normaal’ mens.zo is het ook bij kinderen!


idem als bij volwassenen ALLEEN één groot verschil, kinderen moeten door de ouders – of andere mensen die verantwoordelijk zijn – opgevoed worden – welke stijl en hoe kiest iedereen voor zich – heen dat is een heel groot verschil!
– kinderen vragen aan hun ouders net dat wat ze nodig hebben!
– kinderen laten net dat ‘onaangepast gedrag zien’ als ze iets nodig hebben en dat is wat de ouders beter kunnen installeren in hun opvoeding!
– kinderen vragen aan de ouders dat ze aan zelf reflectie doen!
– kinderen vragen aan hun ouders om hun psychologische en fysieke shit op te lossen!ALS en dan wel met een grote ALS de kinderen onhandelbaar gedrag vertonen.
– soms kan er ook een andere onderstroom zitten, maar dan ga ik hier lang schrijven

-DAAR is het verschil met autistische kinderen!


Wat een autistisch kind vraagt van zijn ouders altijd is een ‘en en’ verhaal…een kind met autisme vraag om
-hem te helpen net door dat er autisme is
– vraagt aan zijn ouders zelf reflectie, inzicht, en opvang
– en vraagt om afgelijnde tools om het zelf te leren tegelijkertijd om het te kunnen automatiseren.
– vraagt om balans en stressvermindering
– vraagt om evenwicht en voorspelbaarheid
– ….
– …

dat is wat een kind met autisme vraagt van zijn ouders, en dat is een hele boterham voor de ouders maar ook voor het kind.dan is het een ouderplicht om bewust met autisme om te kunnen gaan en het bewust ook te gaan uitvoeren!dat maakt dat autisme zo complex is!


en dat maakt dat niet iedereen autistisch is!dat vraagt van een volwassenen met autisme ook een bepaalde bewustere levenstaak om het welzijn te vergroten van elke dag.en dat kan je allemaal leren!
er zijn veel verschillende specialisten die je mee kunnen ondersteunen en begeleiden!

Je bent natuurlijk welkom op onze eerste cursus – leven met autisme –
meer info in de cursus – leven met autisme – door Auti Birdi studio info op https://www.facebook.com/detaalvanautisme/

gisteren kreeg ik een mail!

Het begon met Lieve Lieve Ilma – knipoog –

het ging over de heftige tijd die ik heb doorgemaakt en waar ik nu de fysieke gevolgen van draag.

ja hoor, ik leef nog en doe elke dag dat wat moet gebeuren in het huishouden en voor mijn familie, ook een beetje voor mezelf…

je bent een sterke vrouw, je kan het allemaal aan!

Jan Willem

ik schreef snel een mailtje terug en las de bovenste zin in zijn antwoord gisteren avond voor ik om 20 uur met een warm water kruik de zetel in plofte voor de tv en boenk in slaap viel…

Ik ben gaan slapen met die zin in mijn hoofd en ik heb er aan toegevoegd – je krijgt wat je aankan –

kijk, je kan jezelf gek maken door doorheen een moeilijk proces altijd maar te blijven doorgaan, en doorgaan, dan kom je niet bij het voelen en bij het loslaten ervan…

ik heb dikwijls woorden nodig om een omwenteling te kunnen creëren in mezelf en daardoor ga ik een muur afbreken en werkelijk tot bij mijn kloppend hart komen.

dikwijls zijn het de woorden die me laten voelen, en nu op twee weken tijd is het een bezoek aan het wonderlijke mooie Nederlands Limburg en aan mijn therapeut die me plots heeft geleerd dat astrologie en de kaarten hun werk doen en me inzichten hebben gegeven.

ergens zit er in mijn achterhoofd, in de schaduwkant van mijn hart een alles wetende factor – trouwens bij iedereen hoor – die gewoon WEET. Die gewoon weet, maar voor je daarbij komt is het loslaten, afpellen en heel veel voelen…

ik betrapte me erop dat ik nu nu dat de maagontsteking en de andere ontstekingen me toch terug brengen in ‘mijn schelp’ – mijn schelp is mijn persoonlijk geïnstalleerde cocon waarin ik kruip, maar die te smal is en die me de vrijheid ontneemt om dichter bij mijn hart te komen, die me mijn denken in kapselt en me doet denken binnen veel te kleine grenzen en vooral die me wijsmaakt dat het daarin het veiligste is…

mijn schelp is dan klein, ik ik trachtte ze steeds kleiner te maken, ik weet niet waarom, ik ben heel streng voor mezelf en wil veel te sterk zijn…

gisteren was ik bij mijn 87 jarige tante die in het ziekenhuis was terecht gekomen in de hitte golf omdat ze geconstipeerd was geworden.

mijn tante is 22 jaar weduwe, en leeft nog steeds in haar huis en doet nog alles jawel alles! met de fiets boodschappen doen, het huis kuisen en soms moeten we tegen haar zeggen dat ze nu echt wel te oud geworden is om de dakgoten te kuisen en de plafonds af te wassen – knipoog-

gisteren bracht ik haar een appelcake die ik bij Lieve de bakkerin had gekocht en die als vriendin ‘aanvoelt’.

ik luisterde naar mijn tante haar verhaal over de pijnlijke onderzoeken en de pijnlijke behandelingen en hoe behandelaars met mensen omgaan.

ik luisterde naar het verhaal van – u in de rolstoel laten staan in een lege grote lange gang vlak naast de deur waar je het onderzoek in een bepaalde scanner moest ondergaan – inclusief met de overvolle maag van het speciale water waardoor je aderen zichtbaar worden.

ik vertelde dat ik daar 2 jaar geleden ook heb gestaan, heel de gang had onder …. en het water was dus uit me verdwenen en de gang was behoorlijk nat – mijn ingedronken water liep nu onder de deur door waar de bezoekers liepen en niemand had het gezien!

ik vertelde dat dat ik daar zo had gestaan, helemaal ondersteboven van een dik half uur kokhalzen…

ze luisterde en zei – heb jij dat meegemaakt?! –

en het bleef stil…

op dat moment merkte ik waar ik de laatste 2 jaar mee bezig ben geweest.

ik leef dus ik besta en dat mag iedereen weten!

toen, toen ik daar half wurm in die rolstoel zat te rillen van de koude omdat ik nat was en plots de deur van de spoed en plots ook de deur van de gang opging keek een dokter me aan en zei – goh jij moet hier al lang staan! – dat had niet gemogen?! en begon met de zakdoekjes te grond te poetsen… – ik lachte en zei, dat is zeker twee liter water ik denk dat je de poetsdienst moet opbellen anders ben jij hier nog even bezig…

binnen de twee minuten stond er een poetsdienst bij mijn rolstoel en de dokter zei me dat ze naar mijn advies ging luisteren en die lange wachttijden daar alleen in de gang ging … …. ….

ja, mijn tante van 87 heeft daar dus ook staan wachten, tot de deur van de spoed openging en dus ook die zelfde deur mee openging en toen kreeg ze een glas water…

in het ziekenhuis leer je voor jezelf opkomen daar is het letterlijk – op leven en dood – en dat is een grote levensles, je hart klopt om je in leven te houden, het hart maakt je sterk en je ziel is je drijfveer.

en nu, sta ik en ik onderga maar wel op die manier zoals ik het wens.

ja inderdaad Jan Willem, ik ben een sterke vrouw, ik besefte het nog niet helemaal, het moet nog doordringen, maar je hebt helemaal gelijk.

en ja het is tijd voor besef!

en ja het is geen makkelijke tijd maar wel een hele essentiële groeitijd!

en ja

knipoog!

dankjewel Jan Willem voor de mailtjes!

het huis in de ziel

vandaag komt de makelaar, gewoon eens even kijken…

voor mij is het toch een belangrijke dag, ik weet niet precies waarom, maar zo voelt het.

ook omdat ik met een maagontsteking zit die nu helemaal doorbreekt met koorts en die toestanden voel ik toch dat er een voor en na gaat plaats vinden…

we zijn zeker nog niet van plan om te verhuizen, dat niet, maar het is wel de eerste stap naar eventueel een nieuw huis.

ondertussen heb ik nog niets gedaan wat ik wenste te doen in de dagen dat mijn huisgenoten weg zijn, ik kom zelfs niet tot lezen toe, alleen maar opruimen en jawel toch wel solden sprokkelen – ja nog goeikes kunnen doen –

toch doet het iets met me dat de makelaar komt, ik weet eigenlijk niet helemaal hoe het komt, ik zal wel iets moeten inzien, zien en veel voelen…

bijzondere dag vandaag is het zeker, heel zeker.

*ik ging gisteren naar de dokter en ik moet meteen de scanner in om te onderzoeken hier het met de artrose is vanonder in mijn rug. ik zit al even met een ontsteking door irritatie zeer waarschijnlijk. ze keek ook naar mijn voet, idem ook een ontsteking op mijn hiel. en een maagontsteking….

hmmm, ik voel me eigenlijk niet echt slecht, dat is frappant! het is niet fijn maar ik ben niet echt ziek ziek… nu wel koorts gekregen dat wel, dus ik moet wel gas terug nemen, ben wel moe en al bijna 3.5 kilo afgevallen op hele korte termijn. hmmmm toch wel straf. de dokter vroeg of ik stress heb gehad, ja zo een boek schrijven doet wel wat met een mens, maar ik voel dat als een serieuze leerschool en geweldige reis, niet echt negatief. wat wel veel kost van mij zijn de alledaagse dingen die gewoon blijven doorlopen tijdens het schrijven en nu in de vakantie veel nieuwe dingen die me extra stress geven, maar deze dingen zijn ook positief! hmmmm maar wat wel zo is als ik even terug kijk, ik heb enorm veel stress gehad om alles georganiseerd te krijgen, ik heb stress gehad om de vakantie bewust te bespreken en te organiseren en ik heb mega veel stress gehad in de huwelijkscrisis die we overleefd hebben in de laatste 4 maanden…

wat is er dan veranderd? ik ben wel veel sterker in mijn schoenen gaan staan – ook al heb ik anderhalve maand geleden een discio – gehad en toen ik dat plots besefte heb ik er mezelf uitgehaald… vanaf toen voelde in dat mijn maag niet ok was, dus dat psychische is toch sterk geëvolueerd en ik ben op een aantal maanden schrijven heel erg veranderd. soms ben je je daar niet bewust van, maar mijn therapeut heeft het me gezegd.

en nu gisteren mijn Lenormand kaarten zijn aangekomen omdat ik de kans heb om een hele exclusieve training te volgen voel ik als ik die kaarten in mijn handen neem dat er ‘iets’ op komst is…

iets dat me nog meer gaat veranderen…(?!)

wat dat gaat worden, ik weet het niet…

het enige wat nu door mijn hoofd spookt is – wanneer ga ik terug beginnen te schrijven?- wat door mijn hart gaat is – wonen waar de omgevingsenergie juist is – ook al weet ik dat dit niet ‘een ander’ huis kan zijn, je woont tenslotte in je eigen huis…

och ja het huis – onze achterburen hebben niet de juiste sfeer en intentie om te wonen waar ze wonen. ze hebben een hond, een vouwtje een American staffort en ze krijgt er soms zo van langs, en ze spelen er zo heftig mee, ik kan dat niet gewoon worden. ik voel de energie van dat beestje zo aan dat ik ervan af zie… nu het paard uit hun tuin is is het wonen hier iets beter geworden, veel minder vliegen en geen extra stof meer binnen, maar het blijft moeilijk, al 6 jaar bijna…

ik heb hier graag gewoond, het is al voor de buren hier kwamen wonen dat ik hier weg wenste. maar je mag in deze tijden al blij zijn dat ja een eigendom hebt, en dat is altijd hetgene dat ik in mijn hoofd heb, ik ben blij heel blij, al weet ik niet hoe ik er nog vrede mee kan krijgen, de energie is hier op, ik heb hier in huis zoveel meegemaakt en heb zoveel ingeslikt en ik kan het ook niet opbrengen om van de atelier die we pas hebben bijgebouwd 4 jaar geleden van die ruimte mijn ruimte te maken… ook al heb ik een mooie boodschap in de vloer van de atelier geschreven, in de natte fundering, de ruimte voelt niet als die van ‘ons’…

tja, we zullen zien wat de makelaar zegt, want het is zo, met de voetjes op de grond, want wat een huis in Balen waard is daar moet je in Retie, Mol of Geel dicht bij te Prinsenpark zeker 50.000 euro voor bij betalen…

ja dus, met de voeten op de grond blijven hé!

werk in mijn eigen huis verrichten…

en ik vroeg me af waar die maagontsteking vandaan kwam, ik denk dat ik het nu wel weet.

dankjewel mezelf voor deze schrijfoefening!

bijna 5 dagen vrij!

mijn vakantie kan beginnen deze namiddag rond 15 uur…

ik ga echt zorg moeten dragen voor mezelf, ik heb een gevoelige maag gekregen en ik moet nu heel goed opletten …

mijn mannen gaan naar het zilvermeer op vakantie – lees twee broers en 1 zoontje – in een trekkershut.

ik heb mezelf de opdracht gegeven om mijn boek weer vorm te geven en weer helemaal uit elkaar halen op aanraden van mijn schrijfcoach!

het is een kluif, want ik heb van mijn therapeut waarheen ik afgelopen vrijdag naartoe ben geweest in het mooie Wittem een uitdaging gekregen – schrijf nu één boek – en laat alles in elkaar versmelten –

misschien is dan mijn boek mijn eerste nieuw huis!

morgen komt de makelaar eens kijken naar ons huis. ook al hebben we geen haast, toch eens kijken wat en hoe voor we holderdebolder overgaan naar iets anders is wel een noodzaak…

je merkt het, er gaat in de komende maanden gezocht en geschreven worden aan ‘een ander en zeker een vernieuwd huis’…

nu even toch mezelf wat doen vertragen, ik ben al van 5 uur aan het schrijven, ik voel dat het genoeg is geweest…

ik heb hele leuke boeken die ik nog wil lezen!

en voor mijn maagje – wat ligt er op mijn maag? vraag – te antwoorden zal ik toch even wat lichtere kost moeten eten en mezelf toelaten iets luchtiger te lezen…

en nu nog even mee de valiezen in pakken en dan rust…

hoe anders is anders en hoe benoem je dat dan?

mijn zoon gaat deze zomer in een aantal zwemscholen les volgen, hij doet het goed en wat een geluk leveren de inspanningen van de afgelopen jaren echt brevetjes en bravo’s af.

kinderen met autisme hebben nu éénmaal niet zo veel kans om die ‘geluksmomenten’ mee te maken, dus we koesteren ze heel bewust.

zo kwam het dat ik meestal vanaf de eerste keren al zeg tegen de mensen rondom me, dat wij samen autisme hebben, en ik heb daar mijn redenen voor – er gebeuren altijd onverwachte dingen die in ander mans ogen zeer bizar zijn omdat de tijd om aan te passen er gewoon niet is –

en dat is nu net wat er gaat gebeuren – zwemles zwemacademie is super! – tot de juf zegt – ga maar naar de bank – ik krijg een huilende zoon binnen – met een zorgzame verontschuldigende juf – met een ijspak voor zijn hoofd. terwijl de andere mama’s en papa’s hun kinderen afdrogen en klaarmaken om naar huis te gaan – er komt ondertussen een jongetje naar me het verhaal van het vallen van onze zoon in geuren en kleuren – wat een schatje omdat hij ook is geschrokken – wat er is gebeurd.

en dan gebeuren er a – typische dingen in het omkleedhok. onze zoon roept op zijn muisje, ik geef hem dat en wij blijven stil en nemen alle tijd van de wereld om het gebeuren te laten zakken en de pijn ook te laten zakken.daar zitten we dan, stil te zijn en niet meteen overgaan in afdrogen, omkleden en snel weer verder te gaan.en dan gebeuren er hele bemoedigende dingen, de mama’s zeggen allemaal tegen ons dat ze meeleven en wensen ons allemaal een goed herstel…

HEERLIJK gevoel is dat !

wel dat is dan voor andere mensen echt iets dat niet veel voorkomt en waarbij ze toch begrip kunnen voor op brengen, anders is anders maar aanvaardbaar…

ik heb deze keer geen blikken moeten trotseren omdat de meeste mama’s wisten dat we autisme hebben.

achteraf in de auto verteld hij me wat er is gebeurd na zijn leuke en plezierige zwemles wat ze moesten doen na de les – ga maar naar de bank! – had de juf gezegd, dat had hij dus gedaan en verder wist hij het niet wat hij dan moest doen, dus was hij erop gaan liggen door zijn enthousiasme en was er dus ook meteen afgeschoven en gevallen op het achterste van zijn hoofd…

ik moest er eigenlijk wel mee lachen en benoem ook wat er is gebeurd – door ons autisme nemen we alleen de – wat ze zeggen op – maar wij moeten dan zien wat de andere doen en dan ook gewoon doen…. “ ja de andere zijn gewoon gaan zitten, maar dat hadden ze niet gezegd hé!” we moeten samen lachen omdat hij nu doorheeft wat met – ga maar naar de bank – bedoelt wordt.

gisteren was het weer zwemles in de zwemacademie in Geel. onze zoon mocht naar een hogere groep en hij is zenuwachtig omdat hij de kinderen niet kent, de nieuwe leerkracht niet kent en ook nog niet goed het zwembad kent.

hij geeft het aan aan mij, en ik rij al veel vroeger naar ginder dan normaal.we zitten eerst in het omkleedhok en we hebben tijd om nog met muisje te knuffelen – zijn knuffelmuis gaat toch nog mee in nieuwe situaties, en we zien de nieuwe kinderen binnen komen. hij kan ze dan goed observeren en bekijken… het geeft vertrouwen en hij wipt minder heen en weer en op en neer.de andere kinderen gaan naar de wc, zonder boe of bah, mama’s vragen het de kinderen doen het.

oh ja denk ik, dat is waar, en vraag aan hem of hij naar de wc moet – met in het achterhoofd wat ik al had had kunnen vermoeden omdat ik wist dat hij niet wist waar de wc’s zijn in het zwembad van Geel.

hij staat te wiegen van ongeduld, maar het blijft heel normaal voor hem en het is niet opvallend voor de andere.dan gaat mama in de fout met de focus te leggen op naar de wc gaan en ik ga wat te heftig aan de slag met hem, ik sta recht en wil hem mee met mij nemen aan mijn hand om de wc’s aan hem te tonen…. tuuuuuuut de 4×4 remkracht gaat op en hij schreeuwt – dat hij niet moet !

-oei, de mama’s van de andere kinderen kijken naar het tafereel dat max 2 min duurt en ik zie de ene mama kijken naar de andere wat er aan de hand is – waarop de andere mama zegt – het is omdat hij niet naar de wc wil.

ok, pffff ik over mijn theewater maar ik kan toch terug de dingen aan elkaar knopen en gaan zitten met hem op mijn schoot en zeg “ we vragen het zo meteen aan de juf waar de wc’s zijn” ja de juffen komen de kinderen halen en ik stap zonder schoenen aan mee met de mededeling – hij weet de wc’s niet zijn en daarom wil hij niet gaan – meteen krijgen we antwoord waar ze zijn en gaat het zonder enige commentaar, we lachen er nog mee ik en de zoon en ik zeg hem, nu kan jij het de volgende keer zelf! jaja mama…

de juf gaat door haar knieën en zegt, ik ben juf Katleen*! en daar gaat hij, zonder probleem mee…

hij zit nu in de – diepzeeduikertjes – groep en hij deed het weer met zoveel enthousiasme dat ik er zelf blij van werd. en ik zag meteen dat hij het weer letterlijk nam – in elk vrij moment dook hij en moesten de juffen zoeken en hem weer bij de zaak brengen.

in het spel dat ze na de les mogen doen, was hij aan het duiken om niet getikt te worden met de bal…

ik zag het en ik wist het – diepzeeduikertjes – het is dus duiken ha mama! en dat kan ik goed. maar normaal moeten we dat aan zee gaan doen ! allemaal want er staat diep ZEE duikertjes op he mama! hij ging verder en zei – ik heb het laten zien he mama dat ik goed kan duiken aan de juffen! – je weet toch dat de grond van het zwembad met een soort van nopjes is, zo van die verhoogjes omdat je dan niet gaat uitschuiven, daar zwem ik juist boven he mama! – jij hebt het gezien hé! ik zag het!

ja idd ik heb voor hem goed herkenbare zwembroeken gekocht die opvallen in het water, dan kan ik goed mee volgen wat hij doet en niet doet en moet ik geen energie verspillen om hem uit de massa te gaan zoeken en dat maakt het voor mij gemakkelijker om mee te volgen.

en hij kan me volgen omdat ik voor hem herkenbare kleding aandoe, zo kan hij soms eens even naar me zwaaien vanuit het zwembad!

maar waarom schrijf ik dit nu?het is zo makkelijk om – een lijstje te maken – van dat wat niet goed gaat!

  1. hij doet na de les niet wat er is gevraagd
  2. hij heeft een hele speciale mama
  3. hij is koppig en wil alleen duiken
  4. hij is speels en wil heel veel spelen
  5. ik ben hem altijd kwijt als …

maar ook een lijstje maken wat opmerkelijk is

  1. wat een speciaal kind is dat
  2. wat een speciale mama is dat
  3. hij doet niet wat we vragen
  4. en dan valt hij ook nog
  5. het duiken waar komt dat ineens van
  6. iedereen gaat toch naar de wc voor hij gaat zwemmen!
  7. altijd dat op en neer gespring waarom is dat
  8. hij wil altijd de eerste zijn
  9. hij staat zo dicht bij mijn als ik iets uitleg
  10. ….
  11. ….
  12. ….
  13. ….
  14. ….

je merkt het, het is zoveel makkelijker om een negatief lijstje op te maken wat andere ervan vinden dan een positief lijstje te maken!

  1. zwemmen is zo fijn voor hem
  2. als je tegen hem een oefening uitlegt is hij er zo mee weg
  3. hij is snel van begrip en heeft weinig aanwijzingen nodig
  4. hij glinstert als hij zwemt
  5. hij brengt plezier mee in zijn spel
  6. hij is heel leergierig
  7. hij is behulpzaam naar de andere toe
  8. hij kan wachten tot het zijn beurt is
  9. hij leert dat de juf hem mag vasthouden en hem laat voelen hoe hij moet kantelen
  10. hij is heel graag in het water
  11. hij wil echt leren zwemmen

en dit is iets wat heel belangrijk is voor alle kinderen!

het positief benoemen, maar ook zeggen waarom dat is. het negatieve ook benoemen maar altijd zorgen dat je ‘hem of haar’ niet bij naam benoemd maar wel begint met – je gedrag is niet ok!

– of zoals ik – door ons autisme nemen we dan en dat waar, maar eigenlijk bedoelen de mensen zonder autisme dat en dat, wij moeten dan kijken wat de andere doen en het ook gewoon mee doen, als we ons daarbij goed voelen!

en dan krijg je een kind dat zegt, ik wil later zwemmer worden mama!

Yes yes yes!ode aan ons waterrat!

heel erg bedankt aan de fantastische monitoren van de zwemacademie van Geel.


Camera – 6 woorden verhaal

onze zoon heeft zoals mijn vader heel graag de camera vast.

zo gaat hij met hetzelfde toestel als mijn vader mee het veld in, en leert hij van mijn vader, maar oefent hij vooral vanuit zijn ‘buikgevoel’…

hij heeft talent om ‘in één blik’ het goed op foto te krijgen.

kadrering en achtergrond kiezen zijn geen probleem meer…

en zo met deze natuurlijke achtergrond om te kijken en in beeld neer te zetten kan hij spelenderwijs leren fotograferen…

https://doldriest.com/category/zeswoordverhaal-uitdaging/