Wie ben jij?

als ik je de vraag stel, wie ben je?

vertel dan niet je naam!

als ik je vraag, wie ben je en wat doe je?

vertel dan niet je naam en welk werk je doet.

als ik je vraag wie ben je, wat doe je, wat wens je?

vertel dan wie je bent, zonder je naar te vermelden, vertel dan wat je doet zonder je werk te vermelden en zeg je wens, al fluisterend zonder ik het hoor.

dat is het gesprek dat ik het liefste heb.

en

Wie ben jij?

Advertenties

Naya is er niet meer…

ik kan er niet omheen, het doet pijn.

soms is dit een trigger voor me om mijn rug te keren en mijn haar met eieren en gel in de kleuren van de regenboog naar omhoog te steken en daar de punten van af te knippen.

ik vraag me dikwijls af hoe het komt dat een mensenwereld van de gemiddelde mens maar 50 cm verder gaat dan waar zijn voeten staan.

je moet tegenwoordig toch wat doen om mensen van iets bewust te laten worden, zo goed als Greta ga ik niet worden, maar god wat een geluk dat we die nog hebben.

Naya is er dus niet meer. En ik weet het dat het wereldbeeld van mensen op vakantie groter is dan waar ze slapen in hun eigen bed, ja ook van de wereld leiders, en dat ik me er mee – moet verzoenen –

helaas is het voor mij innerlijk echt het gevoel dat we een oorlog verloren hebben.

we begrijpen niet meer dat we een éénheid vormen met het goede en het slechte.

we zien alleen wat in onze geldbeugel kan zitten.

ik vroeg me gisteren af hoeveel Naya en haar welpen die omgekomen zijn van de honger omdat hun moeder hen zoogde en het nu niet meer kan, HOEVEEL IS EEN DODE WOLF NU WAARD.

mijnheer de president?

ik at vorig jaar nog wild uit het buitenland, nu eet ik er geen meer! gedaan…

ik weet het als iemand zoals ik pijn voelt dan is dat meestal uit onrecht.

onrecht omdat we de ruimte niet kunnen of willen delen.

ik kan of wil die beweegredenen niet meer aanhoren. ik kan ze ook niet meer begrijpen!

hoe kan dat nu?

Naya kan schoolstakingen uitlokken van de meeste sprookjesjagers die nu massaal grote mensen realiteit als sprookjes worden voorgeschoteld en dat met een na dunkende blik bekijken van – DAT KAN TOCH NIET – !!!

alles kan!

heb ik geleerd uit de positieve psychologie, helaas alles kan ook in de schaduwkant van de samenleving.

weet je wat me ook pijn doet, dat de collectieve onderstroom bovenkomt als het wapen ter hand is genomen.

Naya was zwanger, heeft pups gehad, vrouwen zijn altijd oorlogslachtoffers altijd.

wouw Esther nu ga je wel ver…

ja, wat me de laatste jaren is opgevallen, het zijn de jonge vrouwen die het woord NEMEN maar we gaan weer verder naar af als het op vrouwenrechten gaat, we mogen wel werken en kinderen krijgen en dan stopt het zowat, oh ja soms is er een opklaring, dan mogen we plots wel met de auto rijden.

nee, we staan er niet bij stil wat de leiders doen over de wereld om de vrouwen terug aan de haard te krijgen – ja dit is iets te kort door de bocht – ik kan beter schrijven – meer in het het donkere bos gedreven – dan een paar jaar geleden.

WIE DENK JE WIE JE BENT – zei Greta voor alle wereldleiders in Amerika.

de wereld stond op zijn kop, en het ging over Greta’s dit en dat, maar niet over wat ze zei.

nochtans ik kreeg kippenvel van hier tot daar als ik haar speech hoorde.

het gaat al lang niet meer over – wat moet ik vertellen aan onze kinderen? –

nee, daar gaat het al lang niet meer over, hier thuis hebben we het over, het is zo warm omdat er niet aan gedaan is wanneer het nodig was, het regent de pannen van het dak omdat door de klimaat verandering het nu éénmaal zo is.

realisme, en liefde daar kan ik wel iets mee, dat geeft me een drive.

en heel eerlijk, het raakt me op mijn meest kwetsbaarste stuk in mijn leven, en die is helemaal IN HET LEVEN ZELF.

nooit is de uitdaging zo groot geweest als nu en nooit is de uitdaging zo weggeschoven als een hele hete appel als nu over de vele bureaus in heel de wereld.

zo heet dat het dan maar beter ontkend is, het bestaat niet – Naya is omgekomen tijdens de bevalling – …

ergens in mij is er een grote drive, een mega grote drive om mensen te laten bewust worden.

ik vroeg het me deze morgen nog af, hoe komt het toch dat ik altijd als ik zo intens ben gekwetst zo een innerlijke drive voel opkomen en in de wind wil gaan staan.

zoals Sil Jansen van het natuurhulpcentrum zei – niemand durft te spreken, ik doe het wel! – NAYA IS GEDOOD DOOR DE JAGERS – hij zei het met als toevoeging – en zoals ik al eerder zei, niet elke jager is iemand die een wolf gaat dood schieten…

niet elke jager is een loslopend konijn met een geweer in zijn hand.

wat heeft dit alles nu te maken met onze wereld leiders? Wat heeft dit nu te maken met Greta? en wat heeft het te maken met vrouwenrechten?

mijn geest heeft dit verbonden.

mijn geest heeft de onderstroom die al voor mijn leven aanwezig was ‘gepakt’ gezien en aangehoord.

toen ik nog de boer opging met mijn natuureducatie programma’s ontwikkelde ik ook een methode om de kinderen op een andere manier te laten kennis maken met de natuur.

het doel, verbondenheid creëren.

ik heb er 10 jaar hard aan gewerkt, ik ben er mee gestopt omdat ik alleen maar binnen de kringen aan het werken was waar ze het al kende. ik wenste te werken voor die die er nog wat meer van mochten weten…

ja ik ben gestopt, want nee, mensen willen alleen maar weten wat ze zelf wensen te weten.

zelfs een diagnose is moeilijk te aanvaarden als je je zelf onsterfelijk waant.

hoe is het dan zover kunnen komen?

hoe is het dan zover kunnen komen?

hoe is het dan zover kunnen komen?

er zijn boeken geschreven, professoren, vrouwen en mannen die 50 jaar beweren dat;

  • we als mens de natuur nodig hebben om ons goed te voelen
  • dat ons welzijn vooruit gaat als we samenleven met de natuur
  • we als mens een hele grote impact hebben om onze leefomgeving en onze gezondheid
  • dat …
  • dat…
  • dat…

er gebeurde daardoor hele goeie dingen, ik herinner me nog de biosfeer onderzoeken die in de Sahara een heel groot – plantencentrum – bouwden en er gingen wonen omdat ze dachten dat ze zo – de aarde – nabootste.

er gebeurde na een lange strijd dat de vrouwen mochten gaan stemmen en de vrouwen sinds twee jaar ook auto mogen rijden in de wereld onder onze voeten.

er gebeuren dingen die steengoed zijn en zo vernieuwend zijn waarvan iedereen achterover gaat vallen, maar die niet gezien, gehoord mogen worden.

het is zoals Greta zegt – het economisch model is in overslag gegaan – .

Naya is er dus niet meer # door het zelfde, mijn bos, mijn biothoop, en onze geldbeugel.

niet die van de andere, alleen de onze en liefst die van mij!

en weet je wat, en wat een geluk dat ik geen geld op overschot heb, anders gaf ik alles weg, aan mensen zoals ik die in het werkveld en hun nek uitsteken en er gaan staan zoals Greta en andere tieners.

in mijn wereld begint alles met empathie, zich kunnen inleven in iemand anders.

het is dus nu mijn job, het inzicht verkrijgen door zelfonderzoek, reflectie en het dan ook meer gaan creëren in de dagdagelijkse omgeving.

Naya kon alleen maar een prachtige wolf zijn, een vrouwtje die zwanger kan worden en welpen krijgt.

de jagers zeiden op fora’s – een goede wolf is een dode wolf – ik ben eens benieuwd hoeveel euro’s ze gaan moeten betalen in de rechtbank?

u niet?

Greta ook, hoeveel gaan de wereldleiders moeten betalen om het regenwoud in de fik te laten steken omdat hun bevolking armer is geworden door corruptie en dus wel moet bomen kappen?

U omdat ik deze blog schrijf om het u te laten weten dat Naya er niet meer is.

en ik omdat ik in de boeken duik om meer te weten hoe ik mensen kan inspireren om een breder en genuanceerder wereldbeeld te verkrijgen…

en nu kijk ik naar August – de voorlopig enige wolf in Limburg –

Ode aan Naya, dankjewel voor je prachtige les, die je helaas bekocht omdat je welpen kon krijgen…

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2019/09/27/wolf-naya-doodgeschoten/

https://www.hln.be/nieuws/binnenland/natuur-en-bos-wolvin-naya-waarschijnlijk-gedood-door-professionelen~a2e4d069/

foto – de morgen –

helen kan maar pas als

https://www.youtube.com/watch?v=WMhP3pdcIp0

Danit ontdek deze morgen vroeg, het doet iets met me.

omdat ik maandag voormiddag zelf een crisis heb gehad.

een autistic burn out.

heel de voormiddag was ik de ergste stuiterbal van het heelal.

lang geleden dat ik nog zo diep ben geweest.

ik heb daardoor wel gevoeld wat ik moest ‘afgooien’ om mijn pure sensitiviteit weer zichzelf te laten zien.

doorgaan is voor mij toch iets waardoor ik mezelf onder gooi met aarde maar zelf niet meer instaat ben om van de zonnewarmte te genieten.

mijn andere diepe eigenheid, mijn hooggevoeligheid, mijn mediamieke eigenheid is er ook ééntje die ik aan de zon mag laten zien…

ik ben vandaag nog aan het bekomen van de heftige uitbarsting van maandag.

mijn lichaam is moe, mijn darmen zijn het nog aan het doorduwen en mijn maag heeft een leeg gevoel, er ligt niets meer op, alles weg.

dag, daaaaaaggggg

nee ik kan niet zeggen dat alle kwartjes zijn gevallen, maar gisteren was wel de dag waardoor ik beter mezelf heb kunnen herkennen.

het erkennen zal tijd vragen en ook niet!

ik heb gisteren mijn hele horoscoop gedetailleerd beluisterd en ben op mijn gat gevallen.

alles wat ik al wist over mezelf blijkt te kloppen, nu nog het herkennen en het erkennen en we kunnen weer veder.

Boogschutter in Neptunus.

wie er iets van kent, hoort de bel al rinkelen…

ja ik dus ook!

het is zo waardevol om dit in je leven eens te laten doen, ik kan Miranda echt aanraden.

en ik, ik ga verder, verder met dat wat ik goed kan en nog beter mijn talenten integreren en verder ontwikkelen in relaties…

Astrologie volgens Jung https://verkenjegeest.com/carl-jung-en-de-astrologie-in-de-psychoanalyse/

Via Miranda Molenaar

morgen ga ik naar Nederland, zit ik in het prachtige Schimmert en Wittem bij mijn Jungiaans therapeut.

en als je me vraagt waar ik nu sta?!

ik weet wat ik kan, en nu sta ik waar ik gisteren al niet meer stond!

met veel dank aan mijn lieve en krachtige ouders die heel wat doorstaan hebben maandag – ze hebben de volle laag gekregen –

met veel dank aan mijn fientje en fio die me toch steeds trouw blijven en me troosten met hun aanwezigheid

met veel dank aan mijn manen onze zoon, die meer en meer de spiegels draaien in de richting van mijn zon…

met veel dank aan Miranda, voor dat wat ik nu juist nodig had!

dankjewel Debby voor het gesprek van gisteren morgen!

dankjewel aan de sensitieve dame via fb die ik volg en me deze muziek ‘gaf’ vandaag!

dankjewel aan al mijn lezers,

dankjewel!

Wat is aan het veranderen?

Wat me aan het veranderen is?
ik stelde me reflectie vragen in de douche, elke keer en laat het slechte mee wegspoelen en het goede daar ‘wrijf’ ik me mee in – knipoog –

– is dat Greta doet wat ze doet en ik er steeds de tranen in mijn ogen van krijg
– is dat mijn gezondheid zich wel weet recht te houden na een halve dag slapen en klier zwellingen in mijn keel van – te veel –
– is dat ik veel vertrouwen heb kunnen opbouwen in de afgelopen maanden en dit vertrouwen goed sterk is
– is dat ik mezelf beter en beter ken en dat ik bepaalde dingen veel beter kan dan ik had gedacht en beter en sneller beslissingen kan nemen – geschikt voor mij en niet geschikt voor mij – nee ik ga vandaag niet naar de cursus Lenormand kaarten leggen want ik kan het al – en het is er nu even de tijd niet voor, maar voor wie wil zal ik wel eens een kaartje leggen –
– is dat ik toch mijn eigen ritme heb gevonden in opstaan en slapengaan en dat mijn slaapkwaliteit erop vooruit gaat als ik als lichtwerker de ‘poort open zet’ en in de nacht doorwerk en ook de keuze maak om ze te sluiten in de nacht door met etherische oliën te werken.
– is dat ik me sterker en sterker begin te voelen en het rustiger kan nemen als ik dat wens – al is de druk van buiten af iets heel anders, daar verlangen ze dat ik een perfecte huismoeder ben en dat plaatje past echt niet bij mij – ik ga er ook niet meer in mee.
– is dat ik me durf kwetsbaar op te stellen – zelfs in ander mans ogen wat naïef waarschijnlijk – maar ik heb er lak aan omdat ik er over na hebt gedacht
– is dat ik veel beter kan voelen welke mensen bij me ‘passen’ en wie niet, en dat gewoon kan aanvaarden door het in het kader als zelfzorg te zien.
– is dat de zware moeilijke financiële jaren die we hebben gehad en waar we aandacht voor moeten hebben in de toekomst er zijn geweest nog een aandachtspunt zijn maar dat die niet mogen overheersen om – het leven – dat geleefd gaat worden en beleefd kan worden.

Ik heb vooral veel vertrouwen gekregen, ik trek me veel minder aan wat andere van me denken, ik weet wat ik kan en wat ik minder goed kan – de twijfels verdwijnen stelselmatig – en ondanks mijn gezondheidskwalen waar ik toch elke dag nog goed wat last van heb kan ik iets neerzetten, al is het wel eigenzinnig en met een autistische kwinkslag ik kan het!

En vooral NU is nu en vandaag schijnt de zon!

Ik dank het afgelopen jaar – ik ben niet alleen moeder geworden in die 7 jaar maar ook vrouw – ook al hebben ze net die hormonen afgenomen – en ben zeker meer mezelf geworden in die 7 jaar.

Op naar de 46 jaar…

de tabs worden glad

ik heb mijn laptop nog maar een aantal maanden en de tabs worden glad.

blinkend op de e,d,i,o,n,a, en de rest dat begint ook al.

soms vraag ik me af – wat als ik met de laptop was geboren?

zoals onze zoon nu.

ik denk dat ik een nerd was geworden en zelf aan de slag ging met ontwerpen van spelletjes en zo van die dingen…

dat doe ik nog steeds, elke dag!

mijn man en zoon nemen mij nu mee op stap, en vorig weekend zag ik de zwaluwen nog boven onze tuin vliegen – de huiszwaluw – met hun leuk gekwetter en nu zijn ze weg!

zijn de zwaluwen er nog?

dàt was de eerste vraag die ik stelde aan mijn man als ik pas bevallen was en de eerste dag niet buiten kon zijn.

die dagen in het ziekenhuis was het verlangen zo groot om naar buiten te gaan. om naar hun vliegkunsten te kijken en hun gekwetter te beluisteren.

het was deze week 7 jaar geleden, dat onze zoon is geboren.

7 jaar al! – of nog maar – !

hij was in de 7de hemel met zijn 7 jaar, en ik had een ‘verrassing’ – voorzien en de dikke vriendjes van zijn klas van vroeger mee genomen op heuse eet en speeltocht.

we zijn de pizza hut in gedoken en we zijn naar superjump gegaan.

4 kinderen die bezweet in de auto zaten richting huis, en wij richting de tandarts.

hij had de tijd van zijn leven gehad en was toen gebotst tegen zijn beste vriend en bloeden dat hij deed…

ja dus, vliegen kan hij nog niet, ook niet op de trampolines – knipoog –

verdikt is – uitstel van verjaardagsfeestje van de grootouders vandaag – en nog wat verder recupereren van zijn goed gekneusde kaak en zijn flink beschadigde tong met een ferme snee erin.

genezen doet het, dat staat vast.

we hebben dus de afgelopen twee dagen samen geweest.

en ik ben helemaal plat gegaan.

ik ben gaan zitten en heb uren geslapen blijkbaar…

en deze nacht nog eens.

ik vroeg gisteren aan onze zoon;

zijn de zwaluwen er nog?

hij komt binnen en zegt…

nee ze zijn weg…

ja dacht ik, mijn herfst, wintertijd komt eraan, een tijd waar ik intens van kan genieten en heel intens verdrietig kan bij worden.

mijn gedachten bij de vlucht van de zwaluwen, in gevoel bij hun trek naar het zuiden…

waar de gierzwaluwen al zijn…

het leven kan zo simpel zijn!

even van mijn sokken geblazen

soms heb je zo van die dagen, die alleen maar in het teken staan van kwetsbaarheid.

ik kom niet over zoals ik ben, als je met me praat en ik kan aan je – linken – dan kom ik meestal snel – ter zaken –

ja gelieve me hiervoor te excuseren…

ik weet het, en meestal ben ik dan zeker van mijn stuk en kom ik ‘ overruled ‘ over.

ik heb dan ook een – turbobrein – (dankjewel aan Mysig voor deze prachtige term ).

kortom dit weekend – gisteren meer bepaald – ben ik door zo ongewenst over te komen weer van mijn sokken geblazen.

ik heb mezelf verbaasd dat ik het kon, en ben te ver gegaan in de ‘associaties’ en mijn iets te overruled gedrag daarop.

met beelden en kaarten werken, ik doe dat vanaf nu intuitief, ik heb het geleerd, en tot zover de cursus kaartenleggen, het is niet mijn medium, het is te beperkend, ik weet te veel van de ‘rest’ en ben geen meeprater van dat wat ‘gehoord wenst te worden’.

confronterend en aanwezig ben ik dan, en dat weet ik heel goed!

dus ik heb het weggelegd en ga het daar laten waar het ligt!

ik kan het, en ik klasseer het meteen.

het was wat het was, ik heb mijn kwetsbaarste kant weer eens een knak gegeven.

maar goed!

vandaag is een andere dag.

al ben ik gisteren heel dicht met de neus tegen een grote dikke betonnen muur gekwakt, ik besef het maar al te goed wat ik heb gedaan en vooral wat ik weer eens niet heb gedaan – communiceren – en met mijn lichaam de juiste lichaamstaal heb uitgestraald.

ik weet dat mensen niet graag bij me zijn als ik me helemaal afsluit, zelfs geen mimiek laat zien als ik me niet veilig voel.

vertrouwen krijgen is een grote opdracht voor me, en als ik die niet meteen kan vinden is het uiterst vermoeiend en veel eisend.

dan ben ik alleen aanwezig en doe wat van me gevraagd is. en verder heb ik op dat moment een muur – een soort koker – waarin de oerknal zich afspeeld – maar buiten de koker er niets van te merken valt.

ja dan is het normaal dat dan mensen zich niet goed voelen bij mij.

prima, ik ben niet iedereens vriend, wat een geluk.

ik kan ook niet van ieder mens houden, u wel?

ok, ik ben dus van mijn sokken geblazen gisteren, voor iets waarvan ik weet dat ik zo overkom.

door mijn karakter, maar ook door mijn autisme.

en dat doet telkens toch meer pijn als ik dacht.

de laatste tijd kan ik het minder makkelijk over me heen laten rollen, omdat ik door mijn ‘werk’ meer en meer in contact komen met studies en dergelijke die me laten inzien dat wat ik – normaal – ben gaan noemen, niet normaal is!

ohh jee, dat is een confronterende bezigheid.

op alle vlak.

en jawel ook dit is het moment voor mij om dat ook eens in te gaan zien, er niet meer dieper op in te gaan, al is het wel pijnlijk moet ik zeggen.

zo las ik de blog van https://tistje.com/2019/09/15/waarom-mensen-met-autisme-vaak-oververmoeid-zijn-autisme-en-oververmoeidheid/ en las ik eerder deze week ook de blog van Mysig over vermoeidheid.

alleen deze morgen kon het doordringen en kwam alles van vroeger in beeld.

ik schreef een zeer kwetsbaar stukje

“Ik ween heel zelden, maar huilen doe ik heel veel innerlijk.
Deze morgen huilde ik innerlijk en weende ik zichtbaar, bij het lezen van vermoeidheid en autisme hebben.
Ik was meteen opnieuw dat kleine kind dat niets meer wist in de vroege morgen op de speelplaats van de school en gewoon bleef staren naar de bomen omdat ze mijn enige vaststaande bontgenoot doorheen heel de schooldag waren.
Het moest nog beginnen en ik was al hondsmoe…

Ik ben dat gewoon geworden.
Ik heb er cvs van gekregen en blijvende gezondheidsproblemen.

Ja daar hoort een minuut stilte bij en een grote traan..

Vandaag is een hele speciale dag ik voel het…”

omdat het soms gewoon F*cking moeilijk is om met autisme te leven!

dat kan je niet ontkennen, maar ook niet te lang bij stil staan.

Noot – op 14 dagen tijd zijn hier in de buurt 2 jongen meisjes uit het leven gestapt. we hebben de trein nog horen tuten en daarna allemaal sirenes, het was hier vlakbij… daarna een jong meisje die een ‘te sterk touw’ heeft gevonden en er nu niet meer is – ik heb het daar toch moeilijk mee, omdat we minder en minder laten zien wat het leven is als het is beleefd.

Ik heb vandaag nog niet veel gedaan, wat gefladderd en wat aangemodderd in alle stilte zonder een woord van iemand anders.

het verhaal dat in me speelt, is gehoord en ik lik mijn wonden.

zoals een kat dat kan en ik ga weer verder, vandaag en morgen en overmorgen.

focus op de mooie dingen, en de herfst.

en ja zoals – de gans – het zo mooi beschreef – op zulke dagen heb ik veel haast – om me beter in mijn vel te voelen… Ik heb haast – https://mooileven.org/ik-heb-haast-met-leven/?fbclid=IwAR0HS_gDUCSCkaZ-HZsl1ge8TrJNvyEJGVj3Bwy16D2O1-VNsNZ4UyrZ4D0

en nu