Nee helemaal niet…

nee, helemaal niet…

zal ik heel heel heel eerlijk zijn, deze tijd is voor mij heel erg zorgwekkend.

het is een tijd waar ik in – slecht slaap – mijn lichaam de vermoeidheid soms helemaal niet weet te dragen – mijn ‘zin’ in het leven een hele stevige dreun krijgt en de hoop om mijn omgeving veilig te houden heel hoog in mijn – gebeden – staat.

gebeden, kaarsen, energetische ondersteuningswerk verrichten, …, …., ………, ………

ja het is een tijd waarin ik me toch niet zo hip hoi voel, maar wie wel?

niemand toch…

wat wel is, ik leefde al – minder sociaal 🤗 – dus op dat vlak raakt me het niet hard.
mijn gezin bij me hebben in deze moeilijkere gezinstijd die we hebben door het sterven van ons Fien is eigenlijk wel ok.
en ikzelf verveel me nooit! 🙏

wat ik wel doe om mezelf op de been te houden is
– niet entertainen van mijn huisgenoten
– mezelf in een soort ‘bubbel’ steken om alles te kunnen behappen – niet te veel prikkels en niet te weinig prikkels
– een uitkijk punt installeren – ja uitkijken naar die nieuwe kleine witte westie – ons Fleurtje – 😍😘🤗🥰
– werken aan iets dat zich kan herhalen, en niet altijd iets nieuws gaan doen – ja zelfs mijn huishouden ligt op een lager pitje omdat ik er geen energie van krijg –
– de zoon en mijn man zijn eigen ruimte en ‘dingen’ in de dag te laten doen zoals zij het willen invullen.
– we een afspraak hebben om 17 uur samen te komen elke dag ook ‘in het weekend’ om te eten en de avond op normaal ritme verder te zetten.
– we op tijd gaan slapen en gezonder dan eerst eten
– we buiten gaan leven maar wel zo dikwijls als kan in onze tuin.
– ….

ja ik zet het nieuws op vanaf 13 uur! en ik kijk op gezette uren naar het nieuws…

ik ben een realist en van daaruit ga ik de positivo uithangen, maar ik blijf in de eerste plaats realist.

en dat maakt toch dat ik – heel goed op de hoogte wil blijven – dat ik ook verder dan mijn neus kijk en de wereld ook volg – dankjewel goeie bronnen via vrienden hier –

en dat ik het vooral voor mijzelf en ons gezin behapbaar kan houden en zeker de verbondenheid van onze gezamenlijke interesse te behouden en uit te oefenen.
– vlinders en vogels tellen en bekijken
– mala’s maken
– goeie boeken lezen die me gaan helpen in mijn toekomstig professioneel leven
– …
-….

maar vooral, ik blijf dicht bij mezelf, en sta stil, ik ga reflecteren, integreren en met de handen bezig zijn…

dàt is wat ik doe de laatste 3 weken en ga blijven doen de komende maanden…
mijn man werkt van thuis
onze zoon is bijna ‘semi professioneel minecraft speler 🙂🙃’ en leert in snel tempo minecraft Engels.
en ik, ik geniet van de rust!

ik geniet wel van de rust, ik had ze dan ook zo erg nodig!

dus wie hier iets aan kan hebben….

heb je het gezien?

Stig

https://sporza.be/nl/2020/04/01/gezien-in-de-stig-alles-komt-goed-het-leven-is-mooi~1585746104550/

je weet het hé, de kracht de mensen hebben om te overleven.

het leven te zien hoe het leven is.

brut, onverwacht en zeer hard.

het leven is – leven en dood –

op leven en dood

ik heb de reportage STIG gezien.

en weet je, ik bleef zeggen, ongelofelijk ongelooflijk ongelooflijk…

en weet je, je ziet het als je ernaar kijkt…

de basis, de omgeving, de omkadering en de steun is er.

NU is er dit en morgen is er iets anders.

je bent sterker dan je denkt.

ja heel zeker!

de moed die je hebt om te leven zit net IN HET KOPKE!

maar ook in je STERK HART!

wie fysiek sterk is staat voor dat is zo helemaal zo.

geen twijfel over mogelijk.

ik heb in 2009 een zwaar auto ongeval gehad, ik was even helemaal weg. mijn gidsen hebben me ‘terug gestuurd’ en dan ben ik bijgekomen en ik heb beseft, dit is de tijd om te gaan leven!

NU nee niet voor even!

maar NU

wel nu – ik moet zeggen ik ben wel onder de indruk hoor – maar ik leef volgend jaar 20 jaar met cvs – ik leef al vanaf prille 20ger met nog wat anders dat heel ingrijpend is geweest in mijn heel leven, ik leef nu 5 jaar met een immuniteitsziekte en heb een abonnement gehad in de operatie zaal… GEHAD hé.

ik herkende de drive van Stig, wouw man super veel bewondering daarvoor.

een diepe buiging, tjonge als er iemand is die WIL leven dat is het STIG wel.

natuurlijk zien we het beeld dat ons is gegeven, wat er nog gebeurde zal wel niet altijd zo zijn… daar mag je ook zeker van zijn en dat is zo levens normaal dat het gewoon hoort bij het leven.

en dat – het hoort bij het leven – daar worden we nu allemaal mee geconfronteerd.

ja een virus legt de wereld plat en wij sterven massaal aan dat virus en je kopke heeft daar zeer weinig invloed op.

heel dikwijls zijn we dan toch niet zo gezond als we dan al dachten…

een hartspecialist op de radio in de week zei – een gewoon verkoudheidsvirus kan een ontsteking op je hartspier geven, laat je dat niet goed genezen – LEES – ga je gewoon door met je leven als je ziek bent – dan kan je een litteken op je hartspier blijvend behouden, en dat litteken is gevoelig voor andere verkoudheidsvirussen zoals nu het corona virus.

kijk, het is heel simpel hé, gezond zijn en gezond blijven is nu echt iets waar we moeten bij stil staan.

we moeten met ons eigen gedrag zorgen voor de andere.

onze hygiëne is van uitermate belang om het virus halt tegen te houden.

en dat is iets wat we hier nu meemaken.

de cijfers die we hier nu krijgen, die horen we anders niet.

de griep zorgt ook jaarlijks voor slachtoffers, maar ik wist niet dat het zoveel waren!

dus, nu is er de eerste pandemie in Europa – op andere plaatsen in de wereld kennen ze dit wel hoor maar niet op deze schaal.

en staan we te kijken, zitten we massaal thuis en soms als je corona hebt beleefd in je eigen huis kan je stellen dat je er ‘goed’ vanaf gekomen bent.

ja hoor in mijn omgeving vooral jonge mensen hoor. einde de 30 en de 40.

en voor die die denken dat ze nu de griep hebben – nee de griep is al lang het ‘land’ uit!

en ja het uitzieken heeft een kracht, de kracht om te willen genezen zit er zeker voor iets tussen…

want jawel hoor, de mensen die ‘in hun kopke’ het nu even niet meer weten zijn evenzeer vatbaar voor…

dus ook hier uw mentale gezondheid is een enorme kracht, die ook mee inzetten geeft een boost – en ja soms op leven en dood.

zorg goed voor jezelf en help zo andere mensen ermee…

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2020/04/02/psychiater-dirk-de-wachter-coronavirus-quarantaine/

Heartbeats

ja inderdaad
naar de toekomst kijken!
vooruit!

maar nooit vergeten
wat je hebt geleerd
in het heden

ergens
van voor je 0 jaar
tot vandaag

ergens daartussen
heb je de stenen
opgeraapt
meegesleurd

onder het gewicht
bezweken
de stenen
in de rivier
op aarde
weer leeggemaakt

zo
ben je weer verder gegaan

ja inderdaad

zo ergens
voorbij halfweg
allé zoiets ongeveer

weet je
NU is het tijd
om weer te kijken
naar dat wat nog komen gaat.

met elk kleinste herinnering
aan de stenen in je rugzak
met de kleinste herinnering
aan wie je dierbaar is geweest

en in je hart verder leeft

ga je verder
met leven

ja inderdaad

vandaag is het de dag.

maar nooit ga ik je vergeten!
🥰🙏

Nu !

nee echt niet, het komt nooit meer terug!

na een uur dagboekschrijven weet ik het wel.
ik doe aan reflecteren als ik schrijf.
altijd als ik dagboek schrijf en ik blijf door schrijven dan kom ik tot reflectie.

meestal na een paar bladzijde kom ik tot grote reflectie.
dan schrijf ik geen – maar – als – en ik wil –
dan schrijf ik – ik leer dat – ik voel dat – er is dit gebeurd – en dat niet gebeurd –

ja nu schreef ik dat het begint ‘te wennen’.
het went ooit wel een keer…

ik vergeet al eens te zeggen wat we zoveel jaar lang tegen je hebben gezegd, dag en slaapwel.

ik vergeet dat ik je portier was en dat je ook als het heel goed weer was je me dringend verzocht om NU de deur te openen!

ik vergeet dat de tijd die we niet met je gingen wandelen NOOIT meer – in te halen valt – NOOIT meer…

ik vergeet nooit meer wat je me nu leert.
NOOIT

en dàt is iets dat nu zo belangrijk is in deze tijd nu vooral, het komt en komt ook nooit meer terug.
elk moment in je leven is ‘heilig’.

elk moment – zowel positief als negatief – is waardevol.
en spijt komt altijd te laat!

ja je wist echt goed als we tegen je zeiden – we gaan boodschappen doen – en het niet zo was, jij wist dat!

en dat leer je me nu!
– baasje weet jij wel hoe dom je bent geweest! –
en dan zie ik je blik van – komaan zeg, wie denk je wel dat je bent – JAJA –

en dàt is net waar ik nu door te schrijven het meeste aan heb, het NU komt NOOIT meer terug!

ja – ik ben een echte positivo in mijn gedachten, mijn verhaal en mijn gevoel zeggen tegelijkertijd niet dat het zo positief is, maar ik ga mezelf even ‘voor de gek houden’ en de positivo uithangen, terwijl de wijsheid zit in de realiteit NU, voor je, bij je en in jezelf, met goed viervoeter gezelfschap dat zijn staartje recht naar boven steekt om je als baasje een goed gevoel te geven.

ja dàt ist, en nu op naar NU want het komt NOOIT meer terug!

hoe mooi kan het zijn, hoe mooi, simpel en éénvoudig kan het zijn!

NU en ja het zit gewoon in dat wat je ogen vertellen, ga je met me mee wandelen? —

Zo simpel!

Soms soms zijn er van die dagen dat het gewoon mag, gewoon heel éénvoudig gewoon mag.
Zo simpel, zo gewoon…

Nu zo gewoon is deze tijd niet.
Ik zit in mijn bubbel en vele mensen rondom mij hebben veel last van dat wat er gebeurd in de wereld van vandaag…

Ik heb daar ook last van hoor – het uit zich in vermoeidheid –

Maar ergens in mijn leven heb ik een soort veerkracht ontwikkeld – nee geen overleving – maar een veerkracht ontwikkeld om ‘de dingen aan te pakken’ .

Ik pak ze, denk na wat voor me past en bepaal dan een rode draad en ik ga…

Zo heb ik een vaste invulling gecreëerd door te beginnen te schrijven.
Gewoon te schrijven – intuïtief schrijven –

Dàt deed ik al als ik jong was en ooit mijn eerste dagboek kreeg, zo ééntje met een slotje – een veredelde poëzie album – was dat toen in die tijd.

Toen deed ik het al, en nu doe ik het nog steeds.
Elke dag schrijven.

Vele mensen zijn nu verward en zijn vooral aan het rouwen.
Ja ik voel dat ook, ik en rouwen, het is een huwelijk bijna.
Heel veel in mijn leven heb ik hier tijd aan gegeven.

Alles wat leefde en zomaar ging verdwijnen – zelf de seizoensverandering – was voor mij niet altijd zo vanzelfsprekend.

Ook al is het een overlapping, die seizoensveranderingen, toch had ik er last van.

Nu is het al 3 weken geleden en het hakt erin en dju het geeft een litteken op je ziel, en je hart.

Maar om nu te zeggen dat ik er mijn structuur door kwijt ben geraakt? nee eigenlijk niet.

Ik ben geen structuur kwijt geraakt ook niet door het corona virus dat nu heerst, dood gewoon omdat ik voor mezelf een structuur heb vastgelegd in moeilijkere tijden, maar ook in ‘gewone’ tijden.

Als het moeilijk is, heb ik natuurlijk meer ‘last’, en het gaat veel dieper doorwegen en van alles losmaken in mezelf die ik dan ook mee ga verwerken.

Innerlijk los ik veel meer op dat het ‘ding’ waar het allemaal is mee begonnen.

En die resten ook ineens meenemen, dat doe ik dan bewust, ja als ik ze zie tenminste 🤗

Maar ik kijk vooral terug.
Ik sta mezelf toe om terug te kijken, te voelen, te proeven en te wenen en te lachen en weer opkijken naar dat wat NU is, om zo te kijken naar dat wat NU is en wie ik NU ben en waar ikzelf naartoe wens te evolueren.

Dat ik zoveel op mijn bord heb gehad de afgelopen 8.5 jaar, dat is niks in vergelijking met dat wat nu collectief aan het gebeuren is.

Maar het zegt alles over de veerkracht die een mens kan hebben, en die een mens kan leren door te leven.

Het realisme is hierin zo belangrijk.

Niet minimaliseren, niet in een drama trekken maar jezelf een realistische bril laten opzetten en gaan om de puurheid, de eigenheid, de schoonheid en de verbondenheid van ieder zijn natuur in respect en als ‘schat’ mee te dragen en deze ook elke dag te eren.

Ik die door het sterven van ons Fien, nu met de meest mooie parels – ze zijn duur maar ze zijn zo krachtig – nu aan een mala begin te werken voor een vriendin die nu al aan stenen een ‘fortuin’ kost, ben zo fier en zo gelukkig dat ik dit kan en mag doen op deze korte tijd.

Maar, maar weet je waar ik nu ook deze week mee ga beginnen, edelstenen strengen maken voor dieren!

En kijk, soms zit ik te wenen als ik aan het rijgen ben, soms ben ik kwaad als ik aan het rijgen ben, soms kijk ik plots naar buiten als ik aan het rijgen ben omdat ik opkijk omdat ‘ons Fien in mijn gedachten nog even kan passeren’ maar altijd kom ik terug naar HIER en NU, en ben ik zo dankbaar als ik even staar naar buiten en mijn blik blijft hangen bij de appelboom die zijn knopen bijna niet meer dicht kan houden, en ben ik blij als de roze gloed van de sierappelbloesems zie verschijnen aan de andere boom.

En dàt is waar mijn leven om draaide.
Dat is wat er is NU en HIER…

Morgen is een edelstenen streng klaar, vandaag is er een nieuw begin!

Lets go!