Wat is dat dan – ondernemen met autisme – ?!

Wat is dat dan – ondernemen met autisme – ?!

Ik vraag het me al af sinds oktober van dit jaar, nee eigenlijk al van vorig jaar op 29 november.
Toen ik de telefoon nam en mijn schrijfcoach belde en van start ging begin dit jaar.

Wat is dat ondernemen met autisme, vraag ik me nu weer al tientalen dagen na mijn verjaardag.

Wel het is durven je hoofd boven het maai veld uitsteken en zeggen – dit is het – dit kan ik – dit ga ik doen! –

Durven doen, want dromen kan je blijven doen!

Ik ben niet iemand die graag ‘zomaar’ met iets gaat beginnen, het lijkt zo wel maar het is zeker zo niet.
Alles wat ik nu doe zijn ‘dingen’ die al heel lang aan het rijpen waren.

Als een soort goeie wijn, goeie kaas en bruisende donker bier soorten die met zorg is gebrouwen, die komen nu langzaam naar boven.

Over de vorm is jaren lang gediscussieerd met mijn innerlijke criticasters, Gremlins en onderdanen.

Wat valt er te ondernemen?
Wat breng jij bij aan de maatschappij?
Waarom zing jij het volgende liedje?

Ja zeg eens waar maak jij het verschil?

Ik hoorde die vraag ongeveer 6 jaar geleden toen ik opnieuw aan een online training begon om hopelijk de heilige graal te vinden waarom het net zo ‘moeilijk ging’.

Het ging maar altijd met moeilijkheden, en ik keek me blind naar andere die er precies leken ‘door te dansen’ door het leven en het gegeven van ondernemen.

De laatste 14 dagen is alles op de spits gedreven.
Ja echt alles!

Alles is dan ook echt letterlijk te nemen – van hero to zero – op alle vlak! op alle vlak.

Ondernemen brengt oude angst naar boven, gaat iets in je naar boven halen dat niet echt ‘puur’ is en brengt je in verwarring, jawel springen met een spierscheur achteraf omdat de landing toch niet op een luchtkussen is gevallen maar net ernaast op de asfalt… zoiets ongeveer zo voelt het…

Nee hoor, we gaan voelen, denken, beleven, nog eens voelen, denken beleven en dan op een avond na een intense training in het midden van de avondspits in Leuven een beslissing nemen waar je echt een koprol bij maakt en zegt, nee ik ga alleen!

Daarna komen de oordelen, de veroordelen en de innerlijke monopolie sessies naar boven waar je als een ‘Notre-Dame de Chartres’ met je beoefend labyrint in je wezen – sterk moet blijven staan en weer opnieuw je labyrint moet schoonvegen en opnieuw gaat beschrijven en beleven.

Ik sta nu nog steeds te lopen op het nieuw labyrint in mijn leven. Nu op dit eigenste moment.
De shit en de moeilijkheden er stapje voor stapje erin te beschrijven en heel dicht bij mijn kern komend met mijn ‘al gekend’ verdriet onder de arm en het verdriet nog eens tegenkomend van de nu opgelopen havenrijen.

Het licht van de glasramen geeft kleur aan mijn energie centra’s, we nemen de dankbaarheid, de liefde, het egostratego spel even mee en laten bij elke stap los, we laten los wat ballast is en nemen mee wat liefde is, wat zelfzorg is, wat vanuit onze kracht komt, onze voorlevens, onze wijsheden, onze innerlijke kleuren, woorden, vormen, en alle vrienden voor het leven.

Dat is ondernemen.
Dat is alles wat ondernemen is.
Op mijn manier!

En dat is waar ik zo dankbaar voor ben.

De mensen die me subtiel hebben gewaarschuwd hebben een waarde meegegeven die ik ter harte heb genomen.
De mensen die volledig achter me staan die draag ik mee in mijn hart!
De mensen die nu rondom me zich bevinden houden een spiegel voor van – vertrouwen – en die spiegels die heb ik nodig om te helen en verder te gaan.

Dat is ondernemen vanuit hart en ziel.
Vanuit ego vanuit liefde.
Vanuit je pure eigen kracht!

En dat is waar ik alleen al voor mezelf het verschil heb gemaakt dit afgelopen jaar en zeker nog in de komende weken van dit jaar.

Maar ook dit jaar heb ik heel veel geleerd dat oordelen, vooroordelen en beoordelen, niets kan bijbrengen en zelfs het luisteren helemaal uitsluit.

Dat is wat ondernemen niet is!

“Alles is een kladversie”
zegt mijn coach, en dat is het ook!

Ik ben, Ik ben, Ik ben, en ik ben altijd in ontwikkeling!
want – alles is een kladversie –

many thanks voor alles!
ik ben dankbaar!

boeiende moeilijke dagen

ergens weet je het met ouder te worden, al ken ik mezelf, ik ga toch nog even mee gewoon door te twijfel en toch nog even mee om te voelen – af te toetsen – af het allemaal wel ok is.

nee dat was het dus niet…

nee het was weer een keer niet ok.

daar ging het plan van aanpak

daar ging voor een groot deel mijn illusie en moest ik alweer de drang om er controle over te krijgen – zowel innerlijk als uiterlijk – loslaten.

het gaat meestal zo bij mij.

een hele korte tijd na een gebeurtenis meestal voor een beslissing krijg ik een stemmetje dat – iets in een hele korte zin – zegt tegen mij. net dàt stemmetje is er altijd en altijd heeft hij/zij het juist.

maar mijn ego durft het wel eens aan om er niet meteen in mee te gaan.

dan gaat Ilma mee in het verhaal en gaat een spel spelen met intuïtie en het ego – egostratego -noem ik het nu.

ik heb het me beklaagd want het heeft nu wel echt zolang geduurd tot ik er weer lichamelijk last van begon te krijgen en dat is dus nu wel de stap om eens te gaan kijken wat er juist is.

alweer – egostratego – . het spel dat ik zo lang heb gespeeld en dat ik nu mag stoppen met spelen. De strateeg mag nu even gewoon vertrouwen op zijn intuïtie gewoon vertrouwen is al meer dan genoeg.

het mag er zijn.

zo komt het dat ik sinds de thuiskomst van mijn trainingsdag naar huis reed met een boordevol hoofd en voelde – terwijl ik in de avondspits zat in Leuven – dat het niet klopte, het egostratego spel moest niet meer gespeeld worden als ik voor mezelf ging opkomen en zeggen NEE, stop de spelen.

en toen kwam ik in een eruptie en een uitbarsting, waar ik nu weer u kan tegen zeggen en er weer hele grote en dikke knopen zijn ontrafeld en doorgehakt.

whatthef*ck wat een heftige tijd is het hier – wouw –

ja het is zoals de vulkaan die zomaar uitbarts omdat de lava eronder gewoon NAAR BUITEN MOET en jawel ook slachtoffers maakt.

u was gewaarschuwd gaan de verzekeringen nu zeggen, om de zekerheid te hebben dat als de vulkaan gaat stoppen met uitbarsten het leven weer zijn normale gang kan gaan.

ik heb knopen doorgehakt die in het verleden me egostratego lieten spelen. nee eigenlijk hebben mijn tranen dat gedaan, tot grote vreugde van mijn Jungiaanse therapeut – eindelijk we zijn er – na een jaar ploeteren zijn we door de laag van de strategieën gegaan en zijn we aan het transformeren!

joepie!

jawel zaterdag middag rond 15.30 heeft hij me in een training door middel van een imaginatie van ego naar ziel getransformeerd.

c est fini

gedaan!

c est fini

met het egostratego spel!

en dan moet je weten, wat ik de afgelopen week vrijdag deed!

plots ontwikkelde ik het – intuïtief – karakter profiel!

euh

wie moet ik nu eerst bedanken?

het universum?

Sander?

of Horus?

ik dank als eerste Horus, want zijn maat en zijn beeld en zijn oog geven me nog steeds trillingen van hier tot in mijn ziel…

Sinterklaas verhaal vanuit het dagboek 5/12/2019

vanavond is het sinterklaas klaarzetten.
het is een heel verhaal hier, en het is hier thuis helemaal de mist in gegaan.

ik ga elk jaar met de zoon foto’s trekken in de speelgoedwinkel. zo kan ik onthouden wat hij heeft gekozen en hoeveel het kost – 🤓-

dus we waren wat aan de late kant, maar nog wel op tijd en ik speelde met het idee – we kopen niet van alles – maar 1 ding en dit degelijk voor vele jaren – ja ge kent dat wel…

dus ik liep rond met hem, hij met het fototoestel en ik hem een beetje sturend naar dit en dat…

hij volgt niet en gaat naar de computerspelletjes – oei – ja hmmmm, ik kijk rond en zie daar een promo van zwarte vrijdag – wouw wat een promo! ja ik wist het het was een promo… MAAR MAAR geldig dit die dag! OEI !

hij zit te spelen en ik spreek iemand aan…
we maken een plan, het lukt, ik betaal en wil snel naar de auto glippen – TE LAAT – juist op het moment dat ik naar de deur stap –

MAMA je gaat toch niet weg zonder mij… ohhh mijn god…
Ja je daar als ouder uit praten, daar moet je toch al sterk voor staan…

mijn vriendin had een – oneliner – sinterklaas vraagt aan de mama’s en de papa’s op voorhand geld om de cadeautjes te kopen hoor – jaja met een zeer overtuigend gezicht…

dus, hij kijkt blij met zijn blik naar de spullen die ik toch nooit in zijn schoen kreeg gewrongen.

MAMA !!!! KRIJG IK DAT VANDAAG AL riep hij plots, WAAROM !!! kwam er ook achterna…

een oma die achter me stond moest heel erg lachen met mij, het moet een gezicht geweest zijn een mama die betrapt was door haar zoon… – ik moest ook wel lachen maar toch een beetje groen – 🤢

dus die spullen in de auto gestoken met een over gelukkige zoon FIFA 2020 mama ja eindelijk !!!!!

ja dus wij naar huis, meteen dat pak open, mijn man met een grijns van hier tot in Tokoi – want ja dat kan alleen zijn vrouw overkomen! – ja ge kent dat wel die mannen grappen over hun vrouwen, met een zoon die nu wil beginnen te spelen…

en ik die altijd maar dacht dju hoe ga ik dit oplossen…

” schatje nu brengt sinterklaas alleen maar hele lekkere snoepjes hé schatje”
MAAR MAMA bij andere kindjes brengt hij wel cadeautjes hé!

dju, wat nu, ik neem hem gisteren op mijn schoot en ga naar de hotwiel autootjes zitten kijken met hem en zeg – je mag er twee kiezen hé, we hebben meer dan een uur zoet geweest en hij krijgt dus hotwiel autootjes.

en heel misschien een extra spelletje MINECRAFT hé mama, MINE – CRAFT – ik zal het voor je opschrijven mama !

ja, dus vandaag is het een kei dure sinterklaas, kerstmis, nieuwjaar en alles in elkaar …

ILMA Rosewood LEEFT

soms gebeurd het!

je zit al een aantal maanden op een spoor…

je denk aan samen…

je zet iets op….

omdat je denkt – niet meer alleen –

je gaat wel alleen, en je beleefd dat alleen ook gaat, zelfs kracht geeft…

je gaat alleen maar wel met de juiste steun!

een steun van vlees en bloed…

en dat is alleen, alleen maar wel met een zacht welzijns kussen dicht bij je en een dekentje van wijsheid over je.

dan ga je op trainingsdag

je gaat voor een antwoord

even later krijg je het antwoord

je bent ook hier weer niet alleen

en dan beslis je

ik ga toch alleen

en later samen

maar eerst alleen!

en dan kom je thuis

je slaapt die nacht echt minder goed

je staat op, je begint de reis – de aanpassingen – de oefeningen in te vullen en aan te vullen –

de aanpassingen zetten zich door

je gaat opruimen, je gaat opruimen en blijft opruimen

de stapstenen die je hebt aangelegd liggen achter je

je gaat de stapstenen hergebruiken ze meer op maat maken en weer voor je aanleggen

om op nieuw op te stappen

en dan krijg je een ommezwaai

nee niet zomaar

maar gewoon

omdat je jarig bent

geweest

en nu weet

nu is het tijd

om te vertrekken

met dat wat je hebt en wat je bent…

geboren worden…

binnen een uur zit ik in de wagen op naar een avontuur…

Maar vandaag is wel de dag dat het avontuur al 46 jaar geleden begon.

Ik heb veel verloren de laatste jaren, op heel veel vlakken, ik heb ook veel geleerd en heb heel sterk moeten gaan staan in mijn schoenen om verder te doen en mijn kop niet te laten hangen.

In die jaren heb ik 1 ding geleerd LEEF en daarvoor kies ik.

Er is geen grens, alleen de grens die jij in je gedachten laat doorspelen, er is geen grens aan la je mogelijkheden, alleen die die je moet overwinnen.

Al die overwinningen die maken dat je er kan ‘gaan staan’, en dat kan niemand meer afnemen.

Ik heb het afgelopen jaar het allerbeste van mezelf gegeven, zeer uitdrukkelijke keuzes gemaakt en niet altijd de gewenste voor mijn omgeving.

Maar wel die waarvan ik het beste in mezelf kon laten zien.

Ik moet eerlijk zeggen, deze verjaardag is er toch ééntje in mineur, ik heb echt té veel verloren. Dierbare, lichamelijke essentiële organen, en dit door gewoon zeer veel van mezelf te vragen en mezelf op fysiek vlak uit te putten.

Maar ik heb ook veel gekregen, dankjewel voor die prachtige dingen!

Ik ben 10 vandaag en dit wil echt zeggen dat ik helemaal terug opnieuw mag beginnen met LEVEN –

En ja ik vier niet echt vandaag, maar ik ga met alles wat ik heb en kan wel een nieuw avontuur te gemoed !

Ook dat avontuur zal niet over rozen gaan, maar elke roos en elke prik zal ik wel BELEEFD hebben deze keer!

Wat wel is – die levenslessen – die nemen ze nooit meer af!