Bouillonblokjes van ’t leven op de 7th Walk for MS

23131620_2008288702783573_6059441370110942155_n

dit steun ik met heel veel liefde, ik ga proberen te gaan op 5 mei!
WIE GAAT MET MIJ MEE WANDELEN?
graag een groepje vrouwen om goed te kunnen kletsen tijdens de wandeling over alles wat er is geweest en alles wat nog gaat komen!

ik zorg voor lekkers in de rugzak!

5 mei CC De Mol – Aarschotsesteenweg 3, 2500 Lier.
zie voor meer info https://www.movetosport.be/…/7th-walk-for-ms-zaterdag-5-mei…

een auto vol is al genoeg, ik rij!

Carine Schelkens stelt daar haar Bouillonblokjes van ’t leven boek voor en ik wil ze zo graag ontmoeten!

laat weten als je mee wil gaan, we moeten wel inschrijven!

wie weet ontmoet ik je daar?

 

de laatste schrijfsels

het is zo leuk om vandaag en zeker morgen de laatste ‘hand’ te leggen aan de 3de cursus.

het is een bijzonder onderwerp – intuïtie –

maar toch ben ik nu even stil geworden, gisteren was het herdenkingsdag van de aanslagen in Brussel.

ik heb veel radio gehoord gisteren en de aflevering van Pano gezien…

nog steeds ben ik stil, ook omdat we nog zoveel moeten leren over ‘de aanpak van wie zich slachtoffer voelt’

veel mensen zijn er rechtstreeks en onrechtstreeks bij betrokken, en voelen wat ze voelen…

de wachtlijsten en de andere lijsten lopen ver over het humane…

geen centen, geen complimenten het kan echt zo letterlijk genomen worden…

ik heb gezien, gedroomd en gewenst, veel gewenst…

maar zoals altijd gaat de dag voorbij, en vandaag heb ik een techniek toegepast die ik heb geleerd uit de cursus en heb geen totaal geen zenuwen gehad voor de tandarts.

ik viel bijna in slaap…

het werkt!

imagineren en visualiseren yes het werkt !

brain_169895798

subjectieve communicatie

misschien is je eerste reactie nu
WAT IS DAT?
ik zal het je even verduidelijken
  • Subjectieve informatie vindt plaats in je rechterhersenhelft, het alphaniveau. Ze word ook wel het ‘meditatie’ genoemd.
door naar binnen te keren, de fysieke wereld buiten te sluiten, richt je je aandacht op het niet – stoffelijke wereld.
meditatie wordt veelal gebruikt om je gedachtenwereld stil te leggen, totaal tot rust te komen en daardoor in contact te komen met je ware zelf.
met je intuïtie samenwerken tussen je innerlijke zintuigen, kun je enerzijds informatie ontvangen en anderzijds informatie uitzenden.
zo gemakkelijk is dat dus, van je objectieve manier van dag dagelijks communiceren nu leren dat je ware zelf zit in je subjectieve communicatie met een energie veld waar de meeste mensen hun alphaniveau hebben op ‘ingeschakeld’.
zo gemakkelijk is het om om vanuit de linkerhersenhelft – het objectieve – naar de rechterhersenhelft – het subjectieve te communiceren.
natuurlijk weet ik uit ervaring dat vanuit de linker naar de rechter – je ware zelf informatie – te gaan een oefening is, soms een levenslange…
en toch doen we het massaal!
je rechterhersenhelft geeft constant info aan jezelf, alleen luisteren is nodig om je eigen ware zelf te leren kennen…
het is maar hoe je bent ‘ingeplugd’, zo simpel is dat in mijn cursus van ongeveer 100 blz met oefeningen en inzichten!
het is echt simpel, en door de technieken die ik beheers en je kan aanleren is het ook echt simpel, maar het is wel een reis, een prachtige reis …
iedereen weet dat er in zichzelf een prachtige roos zit, om helemaal tot bloei te komen!
in de 1ste cursus – de nieuwe wereld – intuïtie – je weet meer dan je denkt – gaan we niet alleen opzoek naar die roos, maar laten ze ook tot bloei komen.
in de 2de cursus – de nieuwe wereld – intuïtie – je gebruikt meer dan je denkt – gaan we de bloei kleuren met chakra’s en aura …
hoe mooi kan een roos zijn!
nu de geur hier nog bij bedenken, en dàt gevoel kan je dan nu ruiken en ken je na de eerste cursus intuïtie…
IMG_20171021_174501_781

wat is geluk?

vandaag is het geluksdag!

je moet er een soort aanleg hebben om gelukkig te zijn en te worden…

laat dat nu net iets zijn waarmee ik al een week bezig ben, intuïtie.

intuïtie!

het is mijn wereld, mijn hart en ziel, alweer zal je denken… ja hoor deze cursus is “my cup of tea

ik ben nu een week aan het schrijven aan de cursus, het is alweer een verandering in mij, het heeft effect ja zeker, al kende ik al heel wat van mijn –  roadbook – dat ik gebruik als handboek, maar nu door het onderstrepen en op papier schrijven (en straks via mijn nieuwe word programma inschrijven) is het weer een innerlijke reis in gelukzaligheid!

en nu de pc helemaal weer ok is, tjonge die draait weer zo fijn, is het helemaal goed!

vandaag is het een geluksdagje voor mij, na een week zonder pc is het toch weer feest met pc!

ik wens jullie een heel fijne geluksdag!

en steve-jobs-quote-720x308px

 

Pracht stukje over Afscheid van Carine Schelkens

ik wil jullie de komende dagen laten kennis maken met de schrijfster van Bouillonblokjes van ’t leven het boek dat ze schreef over haar leven met MS

ik schreef er al over

https://esthercuyvers.wordpress.com/2017/09/24/bouillonblokjes-van-t-leven-carine-vertelt/

nu heeft ze de afgelopen 9 dagen een pracht stuk geschreven over Afscheid 

voor het laatste stukje raad ik aan om even te gaan kijken op haar fb pagina, want ze is een prachtvrouw ! gepost op 4/ 11 / 2017

& natuurlijk, koop haar boek het is een aanrader !

Voor Carine en westie, dankjewel om jullie te leren kennen via onze westie link, dankjewel voor deze virtuele relatie !

Liefs Esther

 

het is weg !!!

ja ik heb een mailtje verstuurd !

naar een schrijfcoach !

“Beste,

eindelijk zet ik de stap, ik heb je leren kennen via FB via de FB pagina van Carine Schelkens.
we hebben 1 ding gemeen, een westie en ook chronisch ziek zijn maar ook de natuur… en natuurlijk dan ga je door lezen, en kom je bij een bouillon blokje terecht… knipoog.
ik zal even heel eerlijk en duidelijk zijn – ik heb een schrijfcoach nodig omdat ik op autistische wijze schrijf –
waarom?
ik heb sinds een aantal jaren de drijfveer om – niets dat alles is te schrijven – ben er al twee jaar mee bezig en telkens als ik een stukje doorstuur naar mijn ‘vrienden’ krijg de bevestiging van dat wat ‘niet verstaan baar is’ en ‘dat wat te langdradig is’.
ik ben al twee jaar bezig, met schema’s en alles, ik heb zelf al een uitgever!
natuurlijk is het niet alleen de bedoeling dat de vrouwen en mannen met ASS mijn boek kunnen lezen… knipoog…
– het is niet echt iets dat ik ‘uit de lucht pluk’ ik schrijf al jaren een blog, en ook daar dikwijls de zelfde opmerkingen – waarover schrijft ze?- ik heb een select publiek dat me leest – ik kan daar mee leven hoor, maar een boek schrijf ik voor een groot publiek.
welk boek wens ik te schrijven?
heel eenvoudig over kinderen krijgen en géén kinderen krijgen.
endometriose – operaties – vruchtbaarheidsbehandeling – verlies van zwangerschappen – onzichtbaar ouderschap – om uiteindelijk vanuit een ‘onmogelijke situatie’ toch een mirakel te mogen krijgen – postpartum problemen en de mogelijkheden die ik heb gehanteerd om hier verder mee te leven.
binnen 2 maanden is het 6 jaar geleden dat ik zwanger ben mogen worden, ik start opnieuw met schrijven – ook al is het op mijn ééntje niet moeilijk om te schrijven, want dat doe ik al mijn hele leven in dagboeken – maar wel de juiste ‘taal’ te vinden om het verstaanbaar te maken en verder te schrijven…
mijn vraag aan u?
is dit iets dat U of een collega eventueel ziet zitten om mij te kunnen begeleiden?
alvast heel erg dank voor uw antwoord en de tijd die u in lezen hebt gestoken.
met veel levensliefde
Esther Cuyvers
esthercuyvers.wordpress.com”

“Bouillonblokjes van ’t leven” Carine vertelt

20840623_594859597570053_6802516822402600832_n

Vandaag, vier jaar geleden…

Ik was nog maar enkele weken terug thuis na de ‘bedevaart’ die ik maakte om het verdriet van het heengaan van Milou te verwerken. Op deze reis ( het verhaal Après Milou) had ik in één van de hotels kennis gemaakt met een middelgroot schattig hondje. Een West Highland white terriër, een leuk hondje dat er toch wel wat stoer uitzag en me rustig benaderde om me in mijn verdriet te troosten.
Terug thuis dacht ik nog vaak aan dit hondje, want vlak voor mijn vertrek naar la douce France had ik via mijn dierenarts gehoord dat er een tienjarig Westie-hondje in het asiel was beland. Ik vroeg me af of dat oudje er nog steeds was. Misschien was hij ondertussen al geplaatst?

Ik keek op de website… en daar stond hij dan.. een beetje verdwaasd maar braaf te poseren om zich te ‘verkopen’ aan een nieuwe baas. 
Een telefoontje naar het asiel gaf me een duidelijker beeld van zijn achtergrond. 
De honden waren oorspronkelijk met zijn drie : twee Westie hondjes en een Mechelaar. De eigenares van de honden was gestorven na een slepende ziekte en de honden waren in de zorg gekomen bij de dochter van deze vrouw. Drie maanden lang verbleven de honden in het huis – verzorgd door familie en vrienden – en voor de jonge Mechelse herder werd een nieuwe thuis gevonden. 
Het huis werd verkocht en de Westie honden kwamen naar Canina, ons asiel te Essen, omdat Canina als één van de weinige asielen in Vlaanderen oudere hondjes aanneemt. 
Ceasar was acht, en Westie tien. 
Ceasar werd vrij vlug geplaatst. En dat maakte dat Westie het laatste stukje van zijn thuis zag verdwijnen. Hij sloot zich op in zichzelf en kwijnde langzaam weg… voor hem hoefde het allemaal niet meer.

En zo kwam het dat ik die vijftiende augustus – heel aarzelend – een kijkje ging nemen in het asiel. Het was een ongebruikelijke dag (feestdag), maar ik mocht toch een kleine wandeling met het verweesd hondje maken, dat tegenstribbelend met me mee ging. Hij keek telkens achterom naar het asiel en de dame die hem daar verzorgde. ‘Nu gaan ze me dàt toch ook niet afnemen?’ zag je hem verbijsterd denken.

Ik begreep dat dit wezen tijd nodig had, en veel liefde. 
Ik nam hem met me mee voor een proefdagje en tja… hij is hier nooit meer weggegaan.

Vanzelf ging het zeer zeker niet. Westie had een grote muur rond zich heen gebouwd, en had heus geen zin meer om zich nogmaals met hart en ziel aan iemand te gaan hechten. Hij was rustig, deed niets kwaad, maar leefde zijn eigen hondenleven. Kwam ik te dicht met mijn affectie, dan kreeg ik gelijk een grom. Ging ik wandelen met hem, dan trippelde hij onverstoorbaar mee met de eerste beste wandelaar die er wel leuk uitzag. We hadden geen band.

Na ongeveer een jaar van veel liefde en geduld, gebeurde er toch een klein wonder…
Ik kreeg een mini opstootje van de MS toen ik hier in gezelschap van enkele vrienden hout aan het stapelen was. Ik viel op de ziltige grond en was op dat moment heel kwetsbaar. Mijn vrienden droegen me naar het huis (in de kruiwagen!) en legden me in mijn bedje. Op het moment dat ik daar lag op die natte bosgrond, heeft mijn kleine vriend een klik gekregen. 
Hij week niet meer van mijn zijde en vlijde zicht lekker dicht tegen me aan. 
Die dag begreep hij dat ik hem nodig heb. Elke dag van ons verder samenzijn. Hij was er voor me en IS er voor me, sinds die dag. 
Een rots in de branding, een baken van rust en liefde. Wat bof ik met zo’n maatje.
Ik weet dat de klok tikt, veertien jaar is best oud voor een Westie hondje, maar ik geniet van élk moment samen. 

 

foto van Carine Schelkens door Margo Tilborghs van Carine haar facebook pagina gehaald

https://www.facebook.com/Carine.Schelkens/

https://www.facebook.com/profile.php?id=100011380537424

____________________________________________________________________________________

vandaag deel ik graag het verhaal van Carine, in augustus kon ik kennis maken met haar verhaal op de westieclub fb pagina.

het is een bijzonder verhaal, ook omdat ik het me perfect kan voorstellen. ook wij hebben een westie die het liefst ‘op’ ons komt liggen als ze voelt dat er iets is…

& Carine heeft een boek geschreven !

“Bouillonblokjes van ’t leven”

20953014_1974096232869487_2007519481770019526_n

ik zou zeggen, ga eens kijken op https://www.facebook.com/Carine.Schelkens/ om haar mooie verhalen van het leven te volgen, het is de moeite waard !

Aan Carine zelf, succes met al je verhalen ! ik lees ze met veel plezier en veel succes met je boekvoorstelling !

Hopelijk ontmoeten onze westies en wij elkaar eens?!