Maar! Dat kan jij ook!

ikke die mezelf weer eens beet nam, zoals een moederkat iets verkeerd haar kittens in haar bek neemt, heb ik weer eens even gegild…

dju ze moeten van mijn blogs afblijven! ! !

ikke maar schrijven en dan de andere … in hun naam, in hun naam, alsof ze denken dat ik het niet ga zien!? oh nee niet weer, oh nee echt niet weer what the fuck oh nee niet weer…

f*ck f*ck f*ckerdefffffffffffff…..

ehe maar wacht is even, ja ik weet het als ik dat zo laat uitschijnen dat ik dat zo maar uit mijn duim kan schrijven, wat ook zo is, dan kan ik er zelf ook iets mee doen niet…

ehe – hey hallo! – een stemmetje op mijn schouders – zeg weet je wat je een aantal maanden geleden hebt gezegd – je gaat niet meer op wandel met mensen, je had er toen toch even echt genoeg van! – haha ga je je weer laten vangen? door je eigen wil?

ehe – hey hallo! – dezelfde stem terug, wat wil je nu bereiken?! ben je jezelf weer voor de gek aan het houden – HALLOkes – !!!

ja soms heb ik echt spijt dat de dag maar uren heeft en dat ik in de dag niet alles kan doen wat ik wens te doen…

maar het is toch zo dat nu alweer mijn kennis, kunde en de juiste ervaring weer in professionele middens terug zie komen in mijn eigen woorden.

dan is het tijd om weer eens even naar mezelf te gaan kijken, niet…

Ik heb ooit artikel gelezen over een man met autisme, die zo een groot autodidactisch vermogen had opgebouwd, dat hij met een klein hartje ging solliciteren – met hulp van een auti coach – bij een bedrijf om iets kleins te doen met computers en hij plots doorheen heel het sollicitatie proces een job werd aangeboden dat helemaal binnen zijn autodidactische kennis en kunde paste dat hij het van de daken kon schreeuwen hoe blij en verbaast hij was.

schreeuwen omdat hij al heel lang wist hoe hij binnen dat specifiek bedrijf wist hoe hij innoverend kon zijn binnen zijn ‘vak kennis’ en sterk verwonderd zelfs helemaal overdonderd dat hij openlijk zei – ik kom nooit naar buiten met wat ik kan, want als ik lees wat je voor die job allemaal moest kunnen dacht ik dat ik het allemaal goed en perfect moest kunnen –

het allemaal kunnen en het allemaal perfect kunnen voor je iets gaat zeggen.

daar dacht ik aan terwijl ik de wc poetste, en toen die gedaan was was het uit mijn gedachte, maar ik liep wel een hele tijd rond met een super ongemakkelijk gevoel dat – mijn blogs op professionele – puntje puntje puntje…

dus ik dacht, ik smijt het in de groep met de vraag hoe ga jij om met?!…

geen antwoord… vreemd dacht ik…

even later een privé berichtje ” Esther weet jij dat jij dat ook kan? jij hebt een sterk verhaal!”

ik las de woorden – jij kan dat ook, jij hebt een sterk verhaal – nog eens en nog eens.

die zinnen kwamen van een virtueel contact, ik heb Caroline nooit in levende lijven gezien… straf dacht ik, nog straffer slopen de woorden in mijn gedachten binnen…

ik die al maanden veel vertel achter de schermen, nooit in het openbaar voor mensen met kinderen, zonder kinderen over autisme…

ik steek er graag mijn tijd in… dus ik heb een verhaal…

een sterk verhaal…

die mensen die gingen ermee naar een therapeut… en ik bleef maar vertellen…

ik kreeg te horen – wat jij hebt gezegd dat… – wat je toen hebt gezegd dat… –

ja leuk, ouders en kinderen terug op de been te krijgen omdat je eens even de tijd nam om te luisteren…

straf dacht ik – je hebt een sterk verhaal –

en toen dacht ik, wat wil je hiermee nu doen? Helaba, wat wil jij met je eigen sterk verhaal nu doen? ! helabakes hallokes en wat ga je doen zodat jij je zo nooit meer hoeft te voelen?

ik ging achter de computer zitten en zei tegen mezelf – wat zegt je hart? – laat je hart het nu overnemen – vroeg ik aan het universum en toen war is dit…

https://www.facebook.com/Birding-autisme-coaching-2277753259207158/

en weet je wat, er viel een druk achter me af en ik zei tegen mezelf

zo dat hebben we weer gedaan, helemaal voor mezelf, voor mensen die de weg vinden naar me, of niet…

ik blijf nu wel mijn hart en intuïtie trouw en ga de tijd in het oog houden want er is ook nog een boek te schrijven…

Advertenties

Een gepaste sport kiezen – voor kinderen met autisme – en andere beperkingen.

https://shivatje.wordpress.com/2019/07/10/zo-help-jij-je-kind-de-juiste-sport-te-kiezen/

Een gepaste sport kiezen voor kinderen?

Hoe doe je dat?

Ik nodig je alvast uit om het artikel van een blogmaatje eerst eens even te lezen, zie link hierboven.

Hier ga ik verder op – een sport voor kinderen met een beperking – ik ga me alleen op (HF* = hoog functionerend ) autisme focussen –

In ons Vlaanderen heb je G SPORT. Om het in het heel kort te zeggen, het is een gespecialiseerde sport educatie en uitvoeringsplatform voor mensen voor mensen met een handicap ontstaan vanuit een Vlaams decreet. G sport heeft heel veel verschillende takken van sporten en er komen er elk jaar bij. Je hebt hierin ook groeimogelijkheden en de beste sporters met een fysische en psychische aangeboren en/of niet aangeboren beperking, die mogen mee doen aan de Special Olympics waar Vlaanderen / België trouwens heel sterk is.

G SPORT heb je dus, en ja je kan hier gebruik van maken als je ervoor kiest en als er een aanbod is voor de sport die je kind wenst te beoefenen.

Nu terug naar het kiezen van een sport, voor kinderen met HF* autisme.

Wat belangrijk is om te onthouden zijn inderdaad de voorkeuren van het kind zelf. Welke lichaamsbouw heeft je kind?… (zie art link)

Wat heel belangrijk is in de ontwikkeling van een kind met autisme is – het lichaamsbesef -.

Het lichaamsbesef is door het autisme wat minder ‘flexibel’ , dat heeft met deze zintuigen te maken ; het vestibulair systeem en de propriocepsis.

Iets wat je toch ergens in het achterhoofd moet houden, bij autisme is sport niet zo vanzelfsprekend.

Ik heb hier dus al meteen de ‘zintuigen’ aan geraakt, en dit speelt een grote rol in het sporten met autisme.Alle zintuigen komen gewenst of niet gewenst aan bod bij sporten. Het is een kwestie om je kind er ‘leren mee om te gaan’ of zelf leren te hanteren.

Nu bij kinderen met autisme kan je snel zien waar ze hyper of hypo voor zijn. Dat is natuurlijk ook belangrijk als je een sport gaat kiezen. Als iemand gevoelig is is een aanrakingssport misschien minder ideaal… Als iemand onder gevoelig is, is klimmen misschien ook niet ideaal – kwestie van het niet meteen voelen van pijn bij een val -Je merkt het, sporten is toch wel iets bijzonders, en dus kan je bij kinderen die gevoelig zijn en onder gevoelig zijn toch beter ‘op je hoede’ zijn voor het welzijn van je kinderen tijdens het beoefenen van het sporten.

Dan heb je nog de sociale interacties. HF autisme hebben een op eerste gezicht een normale sociale interactie – door compensatie en kopiëren – dus kunnen ze ogenschijnlijk gewoon meedoen met kinderen zonder autisme, er is alleen een verschil dat de info die ze binnen krijgen ook wat langer de tijd moet krijgen om het te verwerken, alleen zo ontstaat er automatisatie en alleen zo kunnen ze de sport die ze beoefenen ook vanzelf en correct gaan beoefenen. – niet correct is meestal kans op blessures – .

Dus even op een rijtje;

  • de zintuiglijke waarnemingen spelen een rol.
  • de informatie verwerking speelt een rol – bij een sport komt het soms op neer dat je snel moet reageren, dat kan als er een goed automatisering is, en de sport correct is uitgevoerd.
  • de sociale interactie speelt een rol, is er een klik met de sport en met de begeleiders? dan is het ok! Anders is er een voorspelbaarheidsprocedure nodig.

Nu we weten, het ene kind en volwassenen met autisme is het andere kind niet met autisme. Dat is tijdens het sporten wel van belang, en maakt het soms ook wel wat moeilijk. Als begeleider hoef je niet ‘bang’ te zijn om iets verkeerds te doen als je iemand met HF autisme hebt in je groepje, er zijn bepaalde regeltjes waar je je aan kan houden, en verder is het gewoon even wat meer aandacht besteden aan het automatiseren van de technische kant van je sport tak. * meer informatie voor de begeleiders in een aankomende workshop.

Nu wat is voor de ouders belangrijk?

Wanneer je beslist om je kind te laten sporten kan je een aantal tips volgen;

  • laat je kind eerst – proeven – van vele sport takken. – niet meteen laten meedoen, maar wel gaan kijken, ze met hun ‘ogen’ laten proeven…
  • laat je kind zelf beslissen wat hij graag wenst te doen na een aantal bezoeken en proefreeksjes.
  • laat je kind ook kennis maken met groepssporten – ja teamsporten kan zeker –
  • bij de keuze van een sport kan je best in je achterhoofd houden dat het ‘gemakkelijk en voorspelbaar is’ voor het kind en voor jezelf.

Over de kostprijs ga ik niet schrijven, dat maakt uiteindelijk iedereen voor zichzelf uit.

Kies je voor privé lessen of groepslessen?

Vele ouders met kinderen met autisme gaan voor privé lessen, die doorgaans duurder zijn en soms is dit niet nodig! Meestal is in het begin het wel nodig dat je even individueel de aandacht volledig vrij hebt voor je kinderen, om idd de automatisering en het gevoel bij de gekozen sport, de feeling voor de sport te krijgen.

Maar dan kan het goed zijn dat je kind goed kan functioneren in groep! Heeft het kind vertrouwen in de begeleiders, de omgeving en is de sport gekend bij het kind dan kan je overschakelen naar – in groep – de sport beoefenen.

Dit stukje is een hele goeie insteek om het sociaal aspect en het zelfvertrouwen van het kind op te krikken – de ik vorming – een hele goeie basis te geven in het verder leven.

Ook in een prestatie gerichte sport kan iemand met autisme heel sterk zijn, meestal zijn het net die kinderen die technisch heel goed weten hoe ze hun ploeg moeten laten winnen!

Waar ook best aandacht aan besteden is dat we onze kinderen niet dwingen om te gaan maar wel een liefdevol motiverend duwtje geven om toch te gaan. En dat duwtje is niet duwen maar eerder in kleine stapjes het – ernaar toe gaan – onderverdelen – want uit ervaring weet ik dat; als ze eenmaal er zijn het dan wel plezierig is en voldaan zijn om wel te sporten.

Sporten is dus altijd zinvol.

Ook voor kinderen met autisme.

Het vraagt een gezonde portie discipline, gezond geduld, gezonde toewijding, en zeker een portie gezond enthousiasme … van beide kanten.Je krijgt er een evenwichtig ontwikkeld kind van dat zich kan evolueren naar een gezonde volwassen mens met voldoende – win en verlies ervaringen – en een goed portie veerkracht.

Heb je vragen dan kan je terecht op https://www.facebook.com/events/2486061531617799/

Meer info in de workshops over zintuigen en emotie regulatie van https://www.facebook.com/inzichtenuitzicht/

*Voor begeleiders korte info te vinden in brochures zie extra link onder de foto

en via workshops – Inzicht en uitzicht – https://www.facebook.com/inzichtenuitzicht/

https://www.participate-autisme.be/go/nl/mijn-kind-helpen-in-zijn-ontwikkeling/mijn-kind-helpen/vrijetijdsactiviteiten/meer-lezen/specifieke-activiteiten.cfm?fbclid=IwAR0fqFzNq0kAYeG1YUALzBAzRWPmf1xj4f_W9lp5Ak8z6LJCI2V6-Kq7LQ0

straks komen ze thuis

deze keer
viel het niet
mee

om 3 dagen
alleen te zijn

ik voelde mijn
gebinte
rammelen
ik voelde
mijn structuur
beven

het is me gegeven
alle trillingen heb ik opgevangen
laten binnen komen

mijn hart geopend
en laten open staan

gewoon
een nieuw huis
binnen gestapt

in mijn ziel
in mijn hart
in mijn leven

dat valt nooit mee
mijn gebinte krijgt alles over zich heen
van het oud leven
en
van het nieuw

in zicht

het is helemaal anders
en toch nog niet
en toch al wel

in deze 3 dagen
heb ik alles over me heen gekregen

ik ben blijven staan
ik heb het doorstaan
ik ben

ik sta
ik leef
ik voel

ikigaai
ikileef
ikivoel

het is zoals het is!
i love it !

2 jaar geleden al…

Dag Manuel

Spiegels van de ziel
Mijn jongen,
je kijkt me weer aan,
dringt diep binnen
in mijn bestaan.

Je warme ogen,
zo blauw en zo diep,
twee heldere meren,
vol eenvoud en rust.

Je hebt sprekende ogen,
zegt je moeder,
en maar al te vaak
denken moeders heel erg raak.

Je kijkt me aan,
in-dringend, zonder schroom,
jouw blik vloeit zwijgzaam in die van mij,
en ik voel iets van jouw on-wetend al-weten.

Wat je geest niet vatten kan,
wat je mond niet zeggen kan,
flitst door je ogen
in één wetende blik.

Een wirwar van emoties raken mij :
intense blijheid, immense rust,
blind vertrouwen, geloof in vader-zijn,
gevoel van samen-zijn

Die trotse blik
waarmee je bezit neemt van je broers,
is typisch voor jou,
zij zijn jouw grote vrienden

Als het waar is wat ze zeggen,
dat ogen de spiegels zijn van de ziel,
dan is jouw geest misschien arm,
maar je ziel heel rijk.

https://ilmarosewood.blog/2019/07/14/wat-vertel-je-over-doodgaan-aan-je-kind-met-autisme/

Wat vertel je over doodgaan? – Aan je kind met autisme –

Twee jaar geleden was het de eerste keer dat onze zoon met autisme een mens overleden zag.

Hij had zijn opa al weten sterven toen was hij nog heel klein, hij had onze twee poezen al weten sterven, en was er steeds mee geweest naar de dierenarts.

Bij één van de poezen hebben we ‘een spuitje ‘moeten geven, bij de andere – ons Florijn – niet, deze was aan een natuurlijke dood gestorven.Hij heeft ook twee onzichtbare – zus en broer – dat weet hij ook.Hij weet dus al wel iets over de dood in zijn jong leven.

Maar hoe gaan we er mee om?

Toen opa stierf was hij nog te klein, maar soms neemt mijn man nog de foto van zijn vader en gaat hij aan het vertellen.

  • opa is naar de sterretjes
  • hij is gestorven
  • wat weet jij nog over opa?
  • wat weten wij nog over opa?
  • je beer die op je kamer staat die heb je gekregen van opa
  • gaan we hem nog eens een knuffel geven?

Langer dan 10 minuten met een 7 jarige hebben we het niet over opa die hij niet echt heeft mogen leren kennen.

Toen onze eerste poes stierf toen hebben we hem meegenomen van a tot z. Ik heb hem mee betrokken in wat ik benoemde – een zeer normaal levensproces – van elk dier ook dat van de mens. Ik vertelde wel aan de dierenarts dat hij goed moest uitleggen waarom we bij daar waren met ons ‘flora’ en dat heeft hij perfect gedaan voor ons en onze zoon.

Onze zoon heeft daar veel van onthouden blijkbaar …Toen we met onze andere poes ‘florijn’, die aan een natuurlijk dood is gestorven, ook bij de dierenarts kwamen om hem te laten verassen, hebben we opnieuw gevraagd – ik kan dat ondertussen al zo goed van de mensen zelf die vragen te stellen dat het antwoord duidelijk is voor onze zoon – waarom – waarvoor – wat en hoe en wat is de uitkomst – waarvoor we met onze andere poes ook naar de dierenarts zijn gereden.

Hij heeft toen zo mooi gezien hoe mensen met een poes die dood was omgingen en hij heeft op zijn eigen tempo afscheid kunnen nemen van ‘ons Florijn’, dat wij allemaal als volwassen mensen erop stonden te kijken.

*onze zoon heeft hoog functionerend autisme.

Wat heb ik dus gedaan bij de poezen;

  • een korte zeer realistische fysiologische beschrijving gegeven over waarom we doodgaan.
  • wat doodgaan is
  • dat we een dokter nodig hebben als we doodgaan en als we zijn gestorven
  • dat dit bij het leven hoort

Maar toen we twee jaar geleden op bezoek waren bij mijn schoonbroer, zag ik wat ik zag, maar je wil dat natuurlijk niet geloven dat het zo snel kan gebeuren…Toen gebeurde er iets met onze zoon van bijna 5 vanachter in de auto vanuit het niets

  • mama als M er niet meer is dan ga ik hem heel erg missen want het was mijn vriend

waarom zeg je dat schatje?

  • ik weet het niet maar ik voel het in mijn hartje…

Toen we net thuis kwamen van die rit, met vele luchtballonnen in de prachtige avond lucht ging de telefoon en heeft hij mama zien huilen, daar is hij zo sereen mee omgegaan en heeft gezegd – mama iedereen gaat door, zijn hartje is gestopt – (ja, idd…)

Vanaf dat moment heb ik als autistische mama besloten om hem mee te nemen in alles waar we hem mee naartoe konden nemen.

Wat dan heel belangrijk is om heel realistisch te blijven, en echt alles op te noemen wat er kan gebeuren op dit moment. Ook emoties die erbij komen kijken en ook benoemen hoe iemand anders ‘ermee kan omgaan’.

Wat een vriend me wel aanraden is om hem ‘iets te laten mee geven, of nog te laten zien’. Zo had ik onze 5 jarige zoon gevraagd wat hij nog graag aan M zou laten zien, ook al wist hij dat M niet meer kon zien, onze zoon ging aan de slag met dat wij hij M nog nooit had laten zien – hij ving een sprinkhaan – zie mama zie je die mooi rood streepje – dat was al voldoende, ook al wist hij dat M heel stil ging liggen en niet meer bewoog.

Ik zei hem wel dat hij ten alle tijden mocht aangeven dat hij ‘er genoeg van had met afgesproken zinnen – mama ik ga nu naar buiten – of dat hij ten alle tijden bij mij op de schoot mocht kruipen als hij daar zin voor had.Dat hebben we ook afgesproken met de familie, en zo is het ook gebeurd. Bij de begroeting waren wij eerste en dus ook als eerste weg. Niemand die daar iets heeft over gezegd.

Zelfs de begrafenis ondernemer en de ceremonie meesters waren op de hoogte.

Ik ben in die perioden wel bewust geweest van zijn emoties en van zijn vragen, ja wij hebben zelf info op gezocht omdat hij moest weten waar de kist bleef en hoe de assen in de urne terecht zouden komen…

Maar dit is persoonlijk.

Dit is toch belangrijk om een goed rouwproces te kunnen starten – ook bij kinderen met een beperking! –

  • neem de tijd om fysiek afscheid te nemen – als dat niet kan in de realiteit, dan kan dat via een beeld zoals hij/zij de persoon ik kwestie op het laats heeft gekend/ gezien.
  • vertel wat jij als mama en papa voelt – je gevoelens wegstoppen is een open mapje creëren en laten openstaan –
  • ga na wat je kind allemaal beleefd – dit hoeft niet alleen in woorden te zijn, kan ook in tekeningen, of in zijn spel zichtbaar worden. Of zelf in de dromen naar boven komen.
  • maak tijd om naar je kind te luisteren – probeer de tijd niet altijd in te vullen met uw beleving en oordeel van het geheel, laat het kind zelf ‘op verhaal komen’.
  • sluit af met een ritueel dat jullie samen hebben bedacht – dit ritueel kan wel heel belangrijk worden voor heel het leven, want bij elk overlijden in het leven ga je even terug denken aan alle overlijdens die je al hebt mee gemaakt, van huisdier tot mens. Wanneer je dan een ritueel inlast dat vanuit jullie allemaal komt krijgt ‘dood gaan en sterven een soort houvast – en kan iemand met autisme het mapje sluiten –
  • blijf realistisch! – wat is ‘hij/zij is naar de sterretjes ‘ als je kind er geen ‘beeld bij kan vormen? Wat is ‘over de regenboogbrug ‘ ? als je kind er geen beeld bij kan vormen? Let op voor beeldspraak zo kan er nog steeds een verwarring ontstaan en blijven – de mapjes – openstaan.

En vooral!

Het leven gaat verder!

Onze zoon zei tegen mij als we terug reden van de dienst – mama en nu is het terug vakantie hé ! zo simpel zijn de dingen.

En zo is het leven ook.

Dat inplannen voor uw kind met autisme is dus ook belangrijk.

Wat is dus belangrijk?

  • geef zoveel als nodig de juiste informatie
  • betrek hem bij elke fase, als het niet in de praktijk kan dan wel in beeld
  • laat hem/zij iets meegeven wat van hem/zij is
  • zeg duidelijk welke stappen er volgen
  • vertel wat je voelt! en zeg dat andere het anders benaderen
  • communiceer naar de betrokken diensten hoe jij het gaat aanpakken – ik kan eerder weg gaan als, omdat… –
  • geef invulling aan het verhaal van je kinderen
  • installeer een ritueel
  • let op met beeld taal
  • het leven gaat verder

*noot – beeldtaal – wij gebruiken – hij is naar de sterretjes – maar hebben een boek over de planeten en een sterrenkaart in huis, we hebben ook een telescoop en als hij het vraagt dan kijken we naar de maan, de sterren en de planeten door de telescoop.

Dit is onze manier van leven, en dat is dus wel heel persoonlijk… – hij tekende ‘opa’ op Saturnus – ja dan weet je het natuurlijk, knipoog –

*ik heb het niet over foto’s, omdat wij hier geen enkele foto in huis hebben staan.

Dat is voor iedereen persoonlijk natuurlijk.*probeer niet te veel ‘uit boekjes’ te halen, omdat iedereen op zich zelf gaat afscheid nemen, een boekje is geen stilte tijd vulling, een boekje is aanwezig als het er vragen zijn maar is geen invulling van lege tijd…

voor mensen die dit lezen in moeilijke tijden – innige deelneming –

met liefde voor het leven geschreven – Ilma Rosewood.

Wat is voor u een goede hulpverlener? Een goede hulpverlener vinden, hoe doe je dat?

Ik hoor dikwijls dat mensen naar een coach en of psycholoog en of psychotherapeut en of zelfs psychiater zijn geweest en achteraf zeggen – het heeft niets uitgehaald! – met een zucht er achter na, want ja het kost wel wat budget.

En het is toch nog wel wat taboe, naar een coach gaan kan nog net maar naar een psycholoog gaan is toch een stap verder voor vele onder ons.

Natuurlijk als je met autisme te maken hebt en met de bijwerkingen van autisme kom je meestal ooit wel terecht bij iemand die hulpverlening gaat aanbieden.

Maar wat is dan een goede hulpverlener?

Iemand die bij jullie past! Iemand met wie het klikt! Iemand die de geschikte methodieken gebruikt die gepast zijn voor jullie op dit moment.Iemand die vanuit het hart werkt?

Zo simpel is het.

Wat voor ons en vooral voor mij een goede hulpverlener is is het niet meteen voor u. Het is vooral belangrijk dat iemand die je contacteert met je meedenkt, en als het kan ook even met je meevoelt, en even met je mee op reis gaat, zonder dat de hulpverlener gaat invullen vanuit zichzelf. Het is echt belangrijk dat de persoon in kwestie de kennis en ervaring kan voorleggen – nee niet altijd de juiste diploma’s zijn belangrijk – om met je mee te gaan en je natuurlijk ook kan laten reflecteren en ja zelfs een moeilijke oefening kan meegeven om er uit te groeien –

Een goede hulpverlener is ook iemand die je ook wel eens ongemakkelijk laat voelen en jezelf een spiegel geeft om in te kijken. Een goede hulpverlener is geen – meeprater – maar wel een vertaler en mee reiziger om inzichten te geven en je te versterken op de manier waar jij achter vraagt.

Maar een goede hulpverlener is vooral die hulpverlener die bij je past.

Voor mensen met autisme is het belangrijk dat ‘de klik’ aanwezig is.

Welke therapie vorm je dan ook kiest, als het nu bij je past en je kan ermee groeien en versterken dat is het prima zo.

Wanneer het niet meer past bij je, is het tijd om opzoek te gaan naar een andere zeer bewust gekozen hulpverlener.

Hoe kan je nu een goede hulpverlener vinden?

Er zijn 101 verschillende methodieken en stromingen in de hulpverlening.

Er is de klassieke manier van benadering – praten – , er zijn ook creatieve methodieken en therapieën, er zijn ook systemische therapie vormen, kortom veel verschillende manieren.

Nu zijn er wel belangrijke nuance bij hulpverlening en autisme. De klassieke manier van praten is niet de meest éénvoudige manier voor mensen met autisme, omdat dit proces van vragen en antwoorden toch niet zo vanzelfsprekend is en meestal komt het omdat – een consult – in duurtijd gewoon te kort komt. of met andere woorden, wanneer de kwartjes vallen door een inzicht is de hulpverlener al bezig met de andere klant ! – hmmmmm lastig he, ja ik weet het!

Wat meestal goed werkt is een therapeut die mee kan sturen en aangeven door creatief bezig te zijn met het TALENT dat iemand met autisme heeft.

Dat is meestal door creativiteit in te zetten, en door met het voorkeurszintuig te werken. – oei ja sorry, ik ben een techneut als het op dit vlak aankomt, ik geef dit maar even mee –

Mensen met autisme in therapie is een vak apart en vraagt de nodige skills van de hulpverlener. Dat staat vast – ook hier weer, je kan alles leren vanuit het boekje als hulpverlener, maar de aangenaamste methode is die vanuit het hart werken –

Eigenlijk komt het hier op neer;

  • overleg met je al gekende artsen wat je kan doen en of ze iemand kennen waar je naartoe kan.
  • denk bij jezelf eens goed na hoe en op welke manier je wenst geholpen te worden.
  • beschrijf voor jezelf eens even wat voor u de gepaste hulpverlener is en ga daarnaar opzoek
  • stel je hulpvraag duidelijk eerst aan jezelf, ga daarmee naar een hulpverlener
  • kies bewust voor een methode die bij je past
  • is er een klik? blijf dan, is er geen klik? ga weg.

Noot aan de ouders;

  • wat door de ouders is gekozen is niet meteen ook goed voor de kinderen!

En nu even iets heel persoonlijks.Jezelf goed kennen is een enorme meerwaarde om goed te kunnen leven met autisme.

Ik persoonlijk heb pas op mijn 40ste een zeer goede therapie vorm gevonden en voel me nog steeds als een vis in het water bij deze vorm van therapie – ik volg de Jungiaanse diepte psychologie vorm van therapie – ik ben vanaf mijn 17de al bezig met het bezoeken van hulpverleners –

http://www.sandervideler.com/praktijk/

Ik maak ook gebruik van lichaamsheling bijhttp://www.1207.be/van-beylen-hermine/gezondheid/retie/antwerpen/A3W0au/detail_bus_free

Onze zoon voelt zich enorm goed tussen de ezeltjes bij De weg naar A. Voordien zijn we doorverwezen van uit onze arts naar een psycholoog die ons ook voortreffelijk heeft geholpen in opvoedingsondersteuning. Onze zoon wil actie en creativiteit, en dat kan hij vinden bij https://www.facebook.com/DewegnaarA/

Ik zelf heb een methodiek ontworpen die zich vooral richt naar emo – regulatie en de sensorische integratie.https://www.facebook.com/inzichtenuitzicht/

En veder

Mild autisme, bestaat dat?

Als eerste wil ik schrijven dat autisme gewoon – autisme is -Autisme is anders denken & anders informatie opnemen & anders emoties verwerken & anders in weet ik veel wat allemaal maar één ding is zeker het is een diagnose dat door psychiaters moet vastgesteld worden en het staat als stoornis in de DSM5 ingeschreven.

Als tweede wil ik schrijven dat autisme altijd verschillend is van mens tot mens, van baby tot baby, van kind tot kind.

Met autisme leven doet iedereen volgens zijn eigen karakterstructuren, iedereen volgens zijn eigen intellectueel niveau, iedereen volgens zijn eigen lichaamsbouw, iedereen volgens zijn eigen opvoeding, iedereen is zo uniek dat iemand die – met autisme leeft – net iets anders gaat doen dan alle andere mensen met autisme.Ik hoor wel dat diagnose centra en psychiaters durven spreken van ‘milde vorm van autisme’.

Wat is dat dan?

Ik persoonlijk kreeg de diagnose autisme, mijn vorm van autisme is asperger. Onze zoon kreeg de diagnose – mild autisme – jawel! Dus ben ik opzoek gegaan naar dat wat ze bedoelen met mild autisme. Een sluitend antwoord heb ik niet gevonden maar wel deze plausibele uitleg;

  • de persoon heeft autisme
  • de persoon heeft door karakterstructuren de mogelijkheid om goed met zijn autisme kenmerken om te gaan
  • de persoon kan gebruik maken van zijn intelligentie om zijn autisme goed ‘te beheren’
  • de persoon kan oplossingen vinden om met de problemen dat autisme met zich mee brengt om te gaan en in actie neerzetten
  • de persoon heeft autisme maar de uitingen van zijn autisme dat hem verhinderd om in het leven te ‘leven’ zijn beperkt – wat niet wil zeggen dat hij/zij er niet van af kan zien –

Je ziet het er zijn heel veel nuances te leggen in de diagnose – mild autisme – .

Wanneer er spraken is van een diagnose autisme heeft dit altijd invloed – zowel positief als negatief – op de persoon zelf met autisme als op de ouders, zussen en broers en de omgeving.

Mild autisme bestaat dus eigenlijk niet. Het geeft alleen aan dat – vanuit het eerder on flexibel brein – toch een mogelijkheid aanwezig is om – flexibel te handelen met het niet flexibel brein – dat mensen met autisme over het algemeen kenmerkt.

Als ik persoonlijk hoor dat iemand – mild autisme – heeft dan is meteen de volgende vraag, is er spraken van hoogbegaafdheid? Is er spraken van innerlijke wijsheid en een bijzondere karakterstructuur? Is er spraken van een uitzonderlijk talent?

Dat zijn allemaal belangrijke nuances bij de diagnose mild autisme.Als je deze diagnose krijgt, ga dan zeker verder opzoek!ik kan je deze linken aanraden;

https://www.facebook.com/detalentenhavenAntwerpen/voor hoogbegaafdheidhttps://www.facebook.com/hetlampje/

En doe me een plezier, als je mijn twee aanraders contacteert zeg dan dat je dit artikel hebt gelezen en zo bij hen terecht bent gekomen! – waarvoor veel dankjewels!

succes in je zoektocht en veel liefde en plezier gewenst!

terug naar thuiskomen

Het huis waar we al heel lang in wensen te wonen staat te koop. We kennen die buurt goed, en we gaan erop vooruit op veel meer gebieden dan nu het geval is
Het is niet in Balen! We gaan Balen verlaten!

Ik heb er al 2 nachten van wakker gelegen en mezelf en mijn gezin in het huis gevisualiseerd.
Dat is geen probleem, mijn hart wil sinds vorig jaar – na het nog eens bezoeken van de speelgrond – in dat huis al wonen.

Het huis en de omgeving zitten in mijn hart, in ons hart, wij horen daar!
Ik voel de trillingen en de stroming in mijn lijf, ik ga vanzelf glimlachen als ik daar sta, de boom verteld zijn verhaal, het huis is vol van leven en zorgzaamheid.
Heel sereen en rustig, maar toch in beweging.

De komende tijd gaat een een ‘andere tijd’ worden. Een tijd om terug naar huis te gaan. Tijd om opnieuw te spelen.
Tijd om opnieuw naar huis te gaan…
(oei de tranen lopen over mijn wangen).

Ik voel in alle vezels van mijn lijf dat het geen vlucht is, ik heb daarvan wakker gelegen en me de vraag gesteld – is het een vlucht?
Nee het is geen vlucht, mijn periode hier is afgelopen, en al een aantal jaren!

Tijd voor een nieuwe stroming…

Ik weet ook waarom dit NU aan het gebeuren is.

Ik heb me altijd afgevraagd of iemand anders net zoveel meemaakt als ik?
Daarnet kreeg ik een mailtje van mijn schrijfcoach terug met de zinnen;

“Beste Esther,

Ik heb met open mond van verbazing gelezen en gelezen en gelezen. Jeetje vrouw, wat een heftig leven heb jij. En wat ongelooflijk knap hoe je iedere keer weer doorgaat en dat je nu dit boek schrijft.”

Na het bezoek met een vriendin aan het huis, en een ontspannende avond gisteren dat ook weer over het leven ging en ik dan toch het antwoord gaf op – Esther waarom ben je zo stil? – waarom vertel je niet veel over jezelf? – Mensen hebben iets aan je verhaal hoor, je kan iets voor de mensen betekenen! –

Ik heb daar een antwoord op gegeven – niemand geloofd dit – wat ik te vertellen heb. ik heb dan geleerd om te zwijgen – onzichtbaar verder te leven…

Knipoog aan mijn schrijfcoach omdat ze het er echt heeft uitgehaald.
Het leven onder de radar, zoiets is het ongeveer…

Het is nu echt de ideale moment op die oude pijn los te laten, helemaal!
Gewoon even in de handen nemen, even bekijken, sorteren, weten waar je nog iets mee kan doen om je leven te verbeteren, en het andere te laten voor wat het is.

Loslaten van de diepste littekens, maar de schrammen wel omarmen.
Zoiets, ongeveer…

Het is niet anders, ik en wij staan op de vooravond van een nieuw begin.

En we gaan er weer aan beginnen!
Op naar een nieuw huis!
Op naar thuiskomen!
Op naar opnieuw leven!
Op naar leven!

Uit de onzichtbaarheid!