Evenwicht

ik maakte dit weekend voor mezelf een mala.

nu pas begint hij zijn ‘geheimen’ af te geven…

wouw!

ik wist toen ik de parels ‘blind’ koos meteen dat het – niet voor groentjes – ging zijn.

soms tijdens het maken moest ik in de weer met de knoopdraad en moest ik de ‘naald’ telkens goed heet laten worden en hard laten worden om het draaduiteinde door de parels te rijgen.

ik wist toen al, het is een mala die me dwingt – bij de les te blijven – een meester als het ware…

ik heb dus voor mezelf een meester gemaakt, met de hulp van Juliëtte van het edelstenen winkeltje waar ik ga.

ik had de stenen al gekocht, ik had met de stenen al gewerkt voor een andere mala voor iemand anders, nu dus ook voor mij.

tjonge jonge nu geeft hij zijn kracht heel zachtjes af en dwingt hij me – om bij de les te blijven –

hij dwingt me ook om weer even te voelen – waar mijn les niet is –

en dat maakte ik gisteren weer eens mee…

nee op het einde van de dag kon ik mezelf haast niet meer uitstaan zo was ik in adhd modus gegaan en heb ik ‘het sociale media kot’ nog eens even op stelten gezet.

hoe het komt, ik weet het heel goed, ik en het klassieke ondernemen, ik wil het zo graag maar het klopt niet in mijn hart en ziel…

nee!

vandaag ben ik hondsmoe geweest, hondsmoe, hoofdpijn en alles erop en eraan.

ik moest en zou de mala dragen vandaag, de hunkering was heftig.

ik nam hem en begon deze morgen vroeg te rijgen, een mannenarmband kwam eruit.

ik keek en wist meteen, deze is voor Steven…

toen nam ik een trilling op, een trilling die mijn oren liet fluiten – tinnitus ten top – het werd alleen maar erger mijn tinnitus – ik moest stil zitten, staan en luisteren…

ik hoorde de parels door mijn handen rinkelen, stond op nam de halsband van ons Rozie en ging het bos in.

ik moest blijven wandelen, wandelen wandelen…

maar het ging niet, het huishouden riep…

ik wist toen nog van niets, nu net voor ik dit schreef weet ik pas dat mijn gevoel echt klopt, het klopt.

ik kan niet ondernemen zoals ‘de rest’…

de mala zegt duidelijk dat ik het vanuit mijn kracht moet zien!

mijn mala is mijn boodschapper en ik ben zijn drager, ik ga luisteren naar zijn gefluister…

dankjewel mala!

https://www.facebook.com/KaSryintuitiefleven/photos/a.100388451561423/181287250138209/?type=3&theater

Het gezond verstand raast erover…

en dan komt de Wolfsvrouw in mezelf naar boven.

op 9 oktober kreeg ik metéén de tranen in de ogen en moest ik slikken omdat het mijn adem schokte.

net alweer
maar nu iets dieper.

ik vraag mezelf af
WAAR ZIJN WE IN GODSNAAM MEE BEZIG?!😌🤨😟

nee, ik hoor elke dag op de radio dat – we ons gezond verstand moeten gebruiken –

het gezond verstand !

we rijden het dood!

ja letterlijk!

als we nog niet om kunnen gaan met de wezens die niet kunnen spreken die in onze prachtige natuur leven dan hebben we doodgewoon GEEN gezond verstand!

hoe we het moeten oplossen ik weet het niet echt.
het onderwijs is een oplossing, ik heb er 10 jaar met veel liefde natuur en milieueducatie aan gegeven.

nog steeds draag ik ‘het geheel’ van de mens en de natuur en het milieu dicht bij mij, maar telkens als ik een eekhoorn, een egel, een ree, een roofvogel of een ander wild beest zie liggen platgestreken of met een bloedspoor op de baan dan zegt mijn gezond verstand maar 1 ding

WEER EEN VERMINDERING VAN ONZE LEVENSKWALITEIT!

nu wanneer we door ons ‘gezond verstand’ weer in een lockdown gaan komen gaan we weer massaal naar bossen en parken – we gaan ons vergiftigen met de paddenstoelen omdat het leuk is op tv maar je moet er echt wel iets van kennen als je ze plukt – kortom, binnen een week zitten we weer thuis door het gebruik van ons – gezond verstand – en gaan we naar buiten omdat we het binnen niet kunnen keren.

daar worden we euforisch van een eekhoorn en een vogel en of een muisje.

maar als je in de auto zit, dan heb je het gezond verstand thuis gelaten?!

we blijven doorrazen, ook in de vroege avond, de nacht en de vroege morgen blijkbaar?!

kijk het is heel simpel, je moet de moed hebben om op te komen voor de dieren in het wild.
het vraagt een heuse studie en heel veel deskundigheid!

het vraagt liefde vanuit het hart
het vraagt zielsverbondenheid
het vraagt inzicht
het vraagt uitzicht
het vraagt veel studie
het vraagt flexibiliteit
het vraagt actie!

meteen actie!
meteen actie!
NU

PAS JE GEDRAG AAN!

als wolfsvrouw raakt me dit in mijn hart omdat ik van wezen me verbonden voel met het wezen dat niet praten kan.

die spirituele eigenheid die heb ik van levens en levens overgehouden.
die spirituele eigenheid die gebruik ik nu ten volle in mijn werk met edelstenen en beelden.
die spirituele eigenheid die koester ik nu met hart en ziel.

dàt maakt dat ik me minder en minder kan verplaatsen in de wereld van NU
en werk heel hard aan de wereld van morgen.

in stilte en voor mijn wezen is dit 10 dagen later de zoveelste rouwdag – en ik weet dat dit weer een tijdje in mijn systeem zit –
ik ga nog sterker mijn spirituele eigenheid inzetten om te doen wat ik moet doen, kan doen en voel doen…

als wolfsvrouw groet ik de dieren, en met de 3 vrouwtjes in gedachten Naya – Amon en Re –
ik draag je in mijn ziel prachtige wolven!

ode aan ons Fien en ons Rozie
ode aan ons, fieke, flochke, flora en florijn…

jullie zijn me dierbaar…

https://www.facebook.com/Natuurhulpcentrum/videos/624499704889468/UzpfSTEwMDAxMzkyNDE3NTgxMDoxMDA2NTc1OTQ5ODE2NTM1/
https://www.facebook.com/Natuurhulpcentrum/photos/pb.266964106678127.-2207520000../4543712375669924/?type=3&theater

het is gek

hoe een bewogen week zich kan verplaatsen…

mijn lichaam is een week geleden helemaal door elkaar geschud.

ik heb zelf mijn zon ‘geïnstalleerd’ die me warmte geeft en energie geeft.

ik heb armbanden geregen en ben ze ook gaan afgeven en heb heerlijke pralines gekregen van mijn vriendin.

dit in een zelfgemaakt potje van ceramiek – en een goed gedraaid potje jawel –

en dit niet zomaar pralines nee hoor artisanale van uit Aarschot.

maar wat nog gekker is!

ongeveer een maand gelden vertelde ik aan het universum – weet je wat ik heel graag wil? – ik wil elke maand een mala – of meerdere mala’s – aan iemand ‘geven’…

ik wil mijn kennis en kunde en mijn liefde voor edelstenen doorgeven in een mala…

ik wil graag mijn werk delen!

en er is een verschuiving, plots komen er mensen die voelen dat ik doe wat ik doe en jawel ik mag mala’s maken, armbanden maken, halskettingen maken…

hoe leuk is dit, wouw!

deze tijd is heel bijzonder, dat voel ik!

mijn lichaam heeft rust nodig – maar het is andere rust – het voelt aan als nu even naar binnen en helen en dan…

tja ik begrijp het helemaal en ik ben zover dat ik ernaar kan luisteren.

ik ben daar dankbaar voor…

en met de nieuwe maan in aantocht – die ik al een aantal dagen goed voel – ben ik helemaal in mijn sas…

morgen vroeg maak ik voor mij mijn laatste male opnieuw!

ik steek er een ander verhaal in…

tot schrijfs!

heel fijn weekend!

https://www.facebook.com/KaSryintuitiefleven

oh ja wie dezer dagen naar de lucht kijkt kan ze horen en zien…

  • we hebben gisteren onze reis naar Lac du Der afgezegd met pijn in het hart door het covid verhaal…

volgend jaar beter hopelijk…

nergens is er een diepte te bespeuren als je blijft staren naar de horizon

de horizon is een lange lijn aan de oppervlakte

ze beweegt mee alleen horizontaalwanneer je blijft staren naar die lijn

ga je nooit de diepte leren kennen

waar je schat ligt

leef

– alweer een slechte nacht gehad, weer liggen te woelen van alles wat er is gebeurd en alles wat er moet verwerkt worden. nee het is niet fijn! ooit zat ik op een training – begin dit jaar – en ik had daar een imaginaire oefening met een ladder diep af te dalen in het diepste van mijn huis. ik ween heel weinig maar tijdens het afdalen liepen de tranen in stilte gewoon over mijn wangen, ik moest er niets voor doen…daar in die diepte creëerde ik een prachtige tuin, een droomtuin, ik was een kind en legde de tuin aan en bewerkte hem zorgde voor de plantjes, de groenten en het fruit … daar in de diepte van mijn huis, heel diep…ik lachte breed zonder geluid en in stilte toen moesten we de ladder weer op naar ‘ongekende’ hoogte ik klom als kind vanuit die diepte met mijn handen vol zand en in mijn zakken van mijn jurk en schort zaden van prachtige planten ik klom de lader op ik huilde opnieuw in stilte ik lachte opnieuw in stilte ik trapte eerst heel gegeerd en blij de ladder terug op maar dan klom ik trager en trager ik keek rond me om me in me boven me onder me links van me rechts van me van 180 graden naar daarvan 180 graden naar ginder er was geen horizon meer! dàt was het moment dat mijn leven alles in zich had en oneindig was. mijn dieptemijn hoogtemijn …. ik tekende daarna wat ik gezien had…ik ben nadien anders gaan ademen!

Dàt die cursusdag in het voorjaar van dit jaar in Heerlen bij mijn therapeut was een Life changer.

Gisteren zat ik bij Ann – op weg naar A – heel mijn verhaal van afgelopen maanden te vertellen.

Om mijn open mapjes weer te sorteren en weer te kunnen sluiten. Ik vertelde en voelde mijn lichaam rouwen, mijn lichaam had mijn geest en ziel en hart onder zijn arm genomen en was zonder ik er bewust van was de ladder afgelopen in het diepste donkerste kamertje van mijn ziel…Daar zat ik te vertellen. Ik droomde deze nacht en kreeg ik dat beeld terug. daar in mijn diepte ga ik opnieuw een tuin creëren. opnieuw spelen opnieuw koesteren opnieuw …

Om na een hele tijd weer op mijn ladder te klimmen en weer te gaan ….

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1002237403583723&set=pcb.1002233516917445

een doordenkertje

Gelukkig worden sommigen geboren met een spiritueel immuunsysteem dat vroeg of laat het illusoire wereldbeeld dat vanaf de geboorte op hen is geënt door sociale conditionering, afwijst. Ze beginnen te voelen dat er iets niet klopt en gaan op zoek naar antwoorden. Innerlijke kennis en abnormale uiterlijke ervaringen laten hen een kant van de werkelijkheid zien waar anderen zich niet van bewust zijn, en zo begint hun reis van ontwaken. Elke stap van de reis wordt gemaakt door het hart te volgen in plaats van de menigte te volgen en door kennis te verkiezen boven de sluiers van onwetendheid. Henri Bergson, On Intuition vs. Intellect (1907)

Het is half 6

Mijn vader zou zeggen;

wanneer ga je het eens leren?

Mijn vader

Ik heb niet goed geslapen, helemaal niet.

De laatste maanden heb ik grote levenslessen geleerd door een wandelclub te laten ontstaan tijdens corona.

Ik kan zeggen, het is een boeiende reis, een hele boeiende reis.

Het stopte zowat toen ik de prijzen van de verzekering binnen kreeg.

mijn vader zou zeggen

maak je geen illusies

mijn vader

En inderdaad, ik dacht dat – wandelen – heel simpel was.

Ik heb mezelf met een kluitje in het riet gezonden, een lange tak genomen en daar op het onbehapbaar uiteinde een dikke wortel aan vast gebonden, ik heb met mijn partner E een illusie gecreëerd en met een super intentie – waar ik nog steeds achter sta – een kei goeie naam – die nog steeds staat als een boom – maar die in ondernemerswoorden – een holle doos is en blijft.

Nee daar ging ik niet voor! Toen op 9 juni niet, nu ook niet.

mijn vader zou zeggen;

ma meiske toch dat wist je toch van in het begin!

mijn vader

Volgende maand ga ik 47 worden.

Ik voel me op het moment 48 – 49 – de afgelopen maanden heb ik de lessen geleerd die iemand leert over de helft van zijn leven.

Of nooit leert omdat hij/zij ze niet hoeft te leren, dat kan ook.

47 worden is voor mij heel simpel – nog 3 jaar en dan ben ik 50.

mijn vader zou zeggen;

nu kan je toch je verstand gaan gebruiken hé

mijn vader

mijn moeder zou zeggen;

je hoeft de wereld niet ‘te redden’ Esther

mijn moeder

mijn man zou zeggen

choose your battles wisely

mijn man

mijn zoon zei

mama ik wil met u gaan wandelen en met ons Rozie !!!

mijn zoon

mijn lichaam zei

wie niet luisteren wil gaat voelen

mijn lichaam

mijn hart zei na een tijd

hallo ik ben hier! HIER ben ik…

mijn hart

mijn ziel riep

kom mij maar zoeken !!!!

mijn ziel

Het begon met een pracht idee! – op een goeie morgen –

Zoals het altijd gaat…

En daar wrong het schoentje al als ik er nu op terug kijk, we zijn vertrokken met idealen.

Een wereld vol idealen in de grootste gezondheidscrisis in heel de wereld. Waar mensen snakten naar buitenlucht en de huidhonger hoog tij vierde.

Daarin zijn we gestart.

Ik heb zonder ik het wist me een trekkersrugzak aangebonden en heb daar tijdens mijn wandelweg de zwaarste stenen op mijn wandelpad in verzameld.

Nochtans kreeg ik in het begin een waarschuwing vanuit het universum – dubbel mijn linker enkel omslaan met als resultaat – de hele handel goed naar de vaantjes gehaald – en nu ben ik nog steeds aan het revalideren en heb ik dus ook de slapende whiplash van nek en de gevoelige punten van mijn rug wakker gemaakt. Wat wil zeggen, reva tot ver in het najaar omdat alles goed is door elkaar geschut door mijn val op 8 juni deze zomer.

Stop zegt nu mijn lichaam, mijn verstand heeft de illusie doorgeprikt en mijn gevoel wist het al na een maand simpel weg wandelen.

Het is gek hé, om jezelf zo voor de gek te kunnen houden. Ik steek mijn handen in mijn boezem en maak de optelsom als ik voor de 3x bij de dokter zit.

Oei zie de dokter, nu meteen naar het ziekenhuis!

Toen wist ik het, oei!

De illusie is aangekomen – de bubbel – is duidelijk – en verder is er niets meer…

Mijn wil en werklust om er iets van te maken was op. – ik had mezelf op voorhand wel een tijdslimiet opgezet omdat ik weet dat ik niet kan stoppen tot ik weer een spoed operatie moet hebben – want ja ik vreet mijn lichaam op als ik zoiets doe. Ja je kan zeggen dat het toch mijn redding is geweest, anders was ik nu nog steeds de zeepbel omhoog aan het houden.

Nu vandaag zijn we 4 maand later.

Een ijkpunt.

Stand van zaken – kei goed geboerd, de grond is na hard zwoegen vruchtbaar gemaakt – we hebben zaad gekocht voor heel wat geld – en hebben gaan zaaien, we hadden de zon mee ons zaad is gaan kiemen en we hebben nu een stukje grond waar een mooi aantal planten op staan.

Die planten die hebben mooie grote bladeren gekregen. Prachtig zicht.

Alleen ze krijgen geen vruchten! De plannen die we als – boerinnen met een plan – hadden gaan niet door omdat we planten hebben die het zo leuk vinden om alleen te staan pronken met hun prachtige groene bladeren.

Wij als boerinnen kunnen niet oogsten, we kunnen geen cash flow creëren in onze bubbel – nu niet – nooit niet hier en nu in deze tijden.

Om het met een metafoor te zeggen, je kan niets doen zonder vruchten te kunnen oogsten.

Wanneer het loof zo groot is boven de grond, en ik wenste dat er eerst een onzichtbare mooie wortel zou gaan groeien, dan heb je iets gecreëerd waar je niet van kan eten.

En dat is letterlijk – op je kin kloppen -…

Helaas, ook geen pindakaas.

Of zoals Kamal zei – in andersmans zaken – het is een lege doos -.

Op 9 augustus wist ik dat al, maar durfde het nog niet ‘te zien’. Ik deed verschrikkelijk veel moeite om iets op te bouwen waar niets te bouwen viel. De grind waarop ik een huis probeerde te bouwen ging steeds maar schuiven.

Langzaam namen ze de stenen mee die ik er al had gezet. Met een snelheid om u tegen te zeggen moest ik veel begraven in plaats van op te bouwen. Ik moest met mijn hoofd tegen ingebeelde muren knallen en mijn ambitie laten varen in het wijnwatervat, ik moest mijn geloof in ‘die’ mensen laten varen in mijn rivier op aarde, ik moest mijn eigenwaarde terug opgraven omdat ik die zonder ik het wist mee had begraven, ik moest met mijn hele zijn, hebben en houden gaan staan in de grond die ik had gekregen bij mijn geboorte met mijn eigenheid en er stevig verankerd in mijn gekregen en gecreëerd fundament stevig maken om mezelf te laten zien.

Ga staan, kies voor de realistische weg.

Face it ! My dear

ikzelf

Om het in ondernemerstaal te zeggen – ik ben te vlug getrouwd, net na de 3de date ben ik getrouwd –

Zo.

Het is half 7 ondertussen

Binnen een maand en 20 dagen ben ik er 47.

Het doet een mens nadenken. Niet alleen die leeftijd, ook de tijd waarin we leven doet me nadenken. Nee we kunnen niet meer ondernemen met de blik op – oneindig – en de sky is the limit – . De wereld redden is prachtig als je je leven daaraan kan aanpassen. – trouwens veel bewondering daarvoor – Maar laat ons eerlijk zijn, in deze wereld waar de kloof tussen arm en rijk in no time zo groot is geworden – laat ons heel eerlijk zijn hé – is het helaas – ikke voor mezelf en god voor ons alle – .

Het gezond boerenverstand is verdwenen in het collectief geheugen.

Of stel ik het nu cru?!

Ja voor de gemiddelde mens is dat inderdaad zo. Als jij dat mag en kan dan doe ik het ook of wel #famkeNL #ikhebgroterespectvoorhetvirus

Wat ik heb ingezien in deze laatste maanden is dat ik niet meer in het collectieve pas als wezen. Dàt is een stukje hoe het leven mij heeft gevormd maar ook hoe ik me tegenover het collectieve heb gezet.

Nog een hele grote fout die ik heb gemaakt is – openbaar gezegd dat ik een HF = hoog functionerende = een vakterm – vrouw met autisme ben – !!!!!!

Hoe dom kon ik zijn!

Ge weet toch ook hoe mensen denken over iemand met autisme in het bestuur van een doodgewone wandelclub Esther !!!!

  • oei die zijn zot…

Zo dat was het dan…

De boek is dicht gevallen.

Ik kies om de waarde in mijn leven, ik kies om mezelf niet meer te bewijzen in het collectief gedachtengang van de gemiddelde mens.

Ik kies om mijn lichaam zijn broodnodige wijsheid en rust te geven met de gepaste hulp en ondersteuning. Ik bewerk graag mijn eigen veldje in mijn landschap, ik bewoon graag mijn huis zoals ik het voel, beleef en mag ontvangen, ik ben wie ik ben en ga verder op het tempo waarin ik leef…

En nee ik spreek niet de taal van het collectieve geheugen, wel die van het gezond verstand. Ook al id er nu wel een groot stuk ambitie weg gevallen en zeker een heel groot stuk altruïsme.

Ik wil leven.

Ik wil leven.

Ik wil leven.

Met mijn hart en ziel.

In de veranderende wereld waarbij ik mijn hart mag laten kloppen en mijn licht mag laten schijnen.

Maar niet meer ten koste van mezelf en mijn gezin, en mijn familie en de dieren rondom mij en de aarde waarop ik leef.

Ik heb de afgelopen maanden net die lessen geleerd die ik de afgelopen levenstijd wel zag maar niet wenste te leren.

Dàt is een geschenk, maar ook een bijzonder harde leerschool.

Nu 29 dagen voor ik 47 ga worden ben ik wel dankbaar.

Ik heb nog 3 jaar.

50 worden is een pracht leeftijd, maar ik weet wel, dàt is een leeftijd waarin ik ga doen waarvoor ik hier op aarde ben gekomen.

Niets meer, maar zeker ook niet minder.

Ik ben in mezelf rustiger geworden.

Realistischer en ook meer universeler.

Voelender

Echter

Bewuster

Eigenwijzer

Natuur rijker

Dieper

Eigentijdser in mijn wereld en die rondom me

ja toch Sneller

Handiger

Aanvaard

….

….

Dàt heb ik in 4 maanden geleerd.

En verder wandel ik simpel elke dag zoals ik kan wandelen…

In regen en wind.

Zoals altijd, samen met de hond, met de zoon, de man, mijn ouders en mijn familie, in de nieuwe wereld die er nu al is…

Noot Kamal –

https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/andermans-zaken/trailer/andermans-zaken-strailera0/

Een streepje muziek

8 JAAR MAMA

INFINITI

dat is het.

veel is afgelopen, veel is ervaren en heel veel is losgelaten!

zelfs tot nu daarnet toe, alles wat niet meer nodig is loslaten…

ook aan dat waaraan ik 4 maand heel hard gewerkt heb is niet waar ik naartoe wil in mijn professioneel leven.

zeg dat het corona is, of zeg dat het de shift is of zeg dat het gewoon mijn evolutie is…

wie weet het…

ik weet het wel

ik heb heel hard naar deze dag toe gewerkt!

op alle vlak

ik heb de laatste weken hele harde noten gekraakt, doorgeslikt weer opgeworpen en weer verteerd…

vandaag ben ik 8 jaar mama.

de dag dat voor de tweede keer heel mijn wereld op zijn kop stond

die dagen zijn herinner dagen!

ook nu weer, de weeën waren heel heftig!

de geboorte is zeer intens!

de baby is gekend…

nu kan het groeien beginnen!

en nu hop met waar ik uiteindelijk goed in ben, dat waar ik kei goed in ben…

en wandelen – dat doe ik om te ontspannen,

en heel eerlijk,

ik doe dat heel graag alleen met de hond, en samen met mijn familie…

en verder

in beeld mezelf en de andere neerzetten professioneel

en het zo super leuke energetische werk.

voor mijn plezier

blog abonnement

ik zit al een aantal weken te knoeien met mijn blog abonnement

mijn duur abonnement was afgelopen en ik kocht een gewoon abonnement

meteen bericht dat alles – vol – zat

dju

betaald en ik kan er niet veel mee doen…

dus nu …

even goed nadenken dus

ik ga verder met https://kasrymalamakerij.wordpress.com/

hier eerst in investeren en dan zie ik wat er nog overblijf voor deze blog

en eerst hier even opruimen zodat ik weer foto’s kan delen…

tijd brengt raad, we zien wel…

HIER BLIJVEN WE WEL DOORBLOGGEN!

door Ilma te bloggen is tof, dus we blijven dat doen!

tja…

alles komt goed…