nee het zijn niet de gelukkigste tijden voor mij…

ondernemen is niet van de poes…

ik ben een enorme strateeg en ik heb zelf veel ‘lak’ aan – wat de mensen willen en nodig hebben – op vlak van economisch gezien – vraag en aanbod – dan ben ik een punker en ga ik effectief een hanenkam opzetten in mijn binnenste – omdat ik weet wat creativiteit kàn doen in de wereld, maar nu, nu in deze tijd ondernemen, IS je richten naar het collectief gestuurde economisch gericht profiel van – wat hebben de mensen nodig – en – vraag en aanbod -.

&

dat botst in mijn hart en ziel, ik ben er veel te veel kunstenaar voor, en dàt past bij mij. waar ik meteen bij aanvoeg – het maakt me ook verschrikkelijk éénzaam en het heeft een enorme invloed op mijn zelfvertrouwen…

ik blog nog elke dag, ik kan dat niet laten, ook hier weer met min of meer weinig leads voor mijn beginnende zaak…

https://www.linkedin.com/in/esther-cuyvers-728258227/

maar goed ik ben nu zover dat ik in – een nieuw netwerk moet investeren – de valkuilen zijn blootgelegd en ik heb er mezelf uit moeten helpen, met hulp van een prachtvriendin en een pracht vriend –

alweer is een keer in mijn leven, de zoveelste, ik ben er weer uit aan het klimmen – de hypo mindert – ik drink thee van een fantastisch onderneemster herborist Joliedekruiderie in Bredene…

mijn ziel is eigenlijk nog daar gebleven, op het strand in de vroege morgen wanneer de vissersboot voorbij kwam en ik een strandloper zag vissen tussen de stenen van de golfbreker.

ik stond samen met ons Rozie ernaar te kijken, wel dààr staat mijn ziel nog, en ik heb geen zin om hem te gaan halen.

laat het ons dan met prachtige woorden van de melancholie benoemen – daar waar je hart traant, licht de regenboog op – of de weerspiegeling van het zonlicht op je traan geeft een schittering die je nodig hebt om te helen.

ja

deze zomer kwamen ‘de dingen’ zo intens binnen als boodschappers dat ik er INSTAND reacties op kreeg – duidelijker kunnen ze het niet laten zien wat mijn levenspad is.

mijn maag, mijn hart, mijn haren, mijn ogen, mijn borstkas, mijn schouders mijn tenen ze reageren allemaal instant en zeer pijnlijk.

mijn hoofd heeft uiterst veel moeite om in de dualiteit te gaan van – collectief gestuurde tegenwoordige tijd van vraag en aanbod – ik zit al met mijn zijn in de vernieuwende tijd en kijk naar daar – achterom – met de vraag – wat zijn ze allemaal aan het doen?! –

of beter

niet aan het doen…

de poorten staan voor me open, heldere dromen, vollebak hartgeklopt in het ritme van de volgende tijd om dan vollebak weer op de rem te gaan staan – wat bij mij steeds betekend dat ik overdrive ga om de – klanten – dàt te laten zien wat de vernieuwing kàn te weeg brengen – omdat de taal die ik spreek niet de taal is die – de collectief afhankelijke mens van nu – nog niet kan vatten, of wel kan vatten maar dan in flarden en nog niet hét geheel.

en dat is gene makkelijke voor mij…

de wereld kraakt en niemand ziet het licht tussen de gekraakte delen!

mag er nog lava zijn?! de vulkanen barsten langs alle kanten uit, alleen we zien ze niet, we willen ze niet zien en de echte vulkanen wachten om ons de nodige bouwstenen te geven om weer op te bouwen – we zijn de barsten met het stof aan het dichten, een illusie van de schoonmaakploegen… of zo iets…

ach ja…

wie ben ik…

een vriendin zei

  • Esther jij moet nu gaan ‘ondernemen’ dààr waar jij bent gestart!

en stelde de vraag

  • heb jij daar geduld voor?!

mag ik eens even heel eerlijk zijn;

nee

nee

nee

nooit geweest trouwens!

ik zoek dan wel iets om het – gat dicht te vullen – de barst met woord en beeld dicht te vegen…

schrijven…

als een heremiet.

ik heb de grootste valkuilen ingestapt en heb dat allemaal aan mezelf te danken – dure lessen – dju toch…

de woorden – dàt is allemaal niet belangrijk – hop veeg – en nadien – maar je hebt zoveel potentieel – die kén ik al even, ik ben al bezig van 2008 en toch heb ik me laten verleiden omdat mijn dichte levensomgeving me niet – opboosterd – en zegt – ga meid ga – je kent het!

nee

– mijn vriend aan zee – die over mijn ziel waakt – mijn vriendin hier die over mijn kunstenaarsziel waakt – ze hebben me meegenomen stap voor stap…

&

3 pracht vrouwen van de zee – hebben me hoop – liefde – vriendschap en een vooruitzicht gegeven – ze hebben vooral kanalen geopend die nu nog uitgezocht moeten worden, maar waar zeker een deur voor gaat opengaan – aan zee…

2 bijzondere vrouwen hebben bij me aangeklopt voor zielenwerk in mala’s en zielsverwondering, ja idd .

de lichtjes zijn er – nu op naar de regenboog…

ik heb deze zomer wel zeer krachtige mala’s en armbanden gemaakt, ik besef het.

alles was zeer intens en meteen intens en er jus’t op….

het is allemaal juist! zei mijn vriendin

alles is juist!

het diepe ongelukkig gevoel door alle lessen die ik NU moest leren en weer beleven, overdenken en er actie op ondernemen of negeren, ze waren NU juist.

NU

heeft een belangrijke rol.

NU

niet morgen maar NU

is dé les geweest.

Geen verlangens, geen verwachting, geen verplichtingen, geen beperkingen (tussen haakjes) – doen met dat wat een – berekend risico – is.

Dàt ist!

en verder dit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s