levensadem

vorige week woensdag zat ik op een strandduin te kijken naar de hond en onze zoon. hij rollend van de duin af, onze hond springend naar hem toe.

ik keek en zat en keek en zat daar gewoon op de duin…geen enkel gevoel van opgejaagdheid geen enkel moment dat ik door de wind, de schaduw, het koude zand onder mijn poep, geen enkel moment had ik iets in me dat me deed opstaan.

ik stond niet op.

ik zat daar, dacht aan niets alleen daar waar ik zat en wat ik zag. dàt moment is voor mij waarschijnlijk achteraf gezien een kantelmoment geweest.

ergens onderweg naar ‘huis’ ben ik veranderd van ‘zijn’. het zijnspunt van leven, van innerlijk leven, heel diep innerlijk leven, een eenheidsgevoel zelfs.

éénheid met de natuur, diep in me zo noodzakelijk om me mezelf goed te voelen. ik voelde me mezelf zijn, simpel en heel eenvoudig tegelijkertijd zo veel ‘omvattend’. onbewust ben ik daar toen – ook al was dat de bedoeling van me om aan de zee weer even te ‘her – programmeren’ te voelen vooral TE VOELEN wat ik nodig heb, dàt vooral, niet denken – want dat is er een andere klank te horen, met andere woorden – maar wel te voelen, diep in de ademhaling en diep met de voeten in de aarde – ook al zaten ze in mijn fanatische Walkin Shoes met nieuwe steunzolen – dààr heb ik mijn nieuwe ‘oude’ adem gevonden!

het heeft weer veel te maken met wat ik als klein kind wenste te worden – schrijver – .toen ik leerde ‘schrijven’ zagen de meeste leerkrachten en mijn ouders en de bijlesleerkrachten en de hulpverleners dat ik – niet kon schrijven – toch is dit altijd een stem geweest die in me bleef roepen, en telkens als ik rustig ben en een natuurlijke éénheid in de natuur beleef hoor ik die stem in me en zegt mijn lichaam dàt wat het beste bij me past.de schrijver in me schrijft over het leven beleven in de natuur, de zee, die bijzondere ontmoeting met dàt goed gesprek, die kraanvogelbeleving van 1000den kraanvogels te spotten met verrekijker en telescoop samen met mijn man in een diepe verbondenheid zonder woorden…

dààr ligt mijn leven, dààr wil ik leven, met alles wat ik al doe, met de mensen waarvoor ik wil werken, met de woorden, de natuur, de vogels en mijn gezin bij me en in mijn levensadem.

reizen hoort erbij, al gaat het niet echt ver meer en heeft het steeds een rode draad, kraanvogels, zwaluwen, roofvogels, vlinders, libellen…kortom alle natuur elementen die ik meeneem in mijn werk als mala maker, als schrijver, als mama, als echtgenoot en als vrouw.

wie ik ben innerlijk is niet diegene die ik ben geweest een paar maanden geleden.- om het in Jungiaanse termen te zeggen ‘de hergeboorte tijd’ is aan het uitbollen. we gaan tenslotte naar de 50 ik heb die hergeboorte tijd heel intens en zeer bewust in mijn zijnsbewustzijn geïmplementeerd en uitgepuurd in alle mogelijke vormen.

20 jaar geleden zag ik voor het eerst de kraanvogels in Lac du Der, samen met mijn man, en nog andere mensen…ik kocht nadien alle boeken die ik kon vinden over kraanvogels, ik knipte alles uit over de kraanvogel en vogels. ze doen iets me me.nu ik een periode van 8 jaar heel bewust aan het afsluiten ben voel ik waar ik mijn tijd aan ga besteden.

dit weekend rij ik terug, naar de kraanvogels.

maandag zit ik hier weer op deze plaats en ga ik beginnen aan dat waar ik al mee bezig was, alleen iets anders en alleen als ik overtuigd ben dat ik – een rivier kan verleggen – in iemand zijn leven, dàn alleen kom ik buiten als coach en mentor -.en verder schrijf ik mijn boek…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s