de druk voelt zwaar…

ik voel al een paar dagen een hele grote ‘druk’ hangen rondom mezelf.

het is een opgebouwde druk en is gekomen door al maanden te ondervinden hoe de collectieve – éénheid – mensen nog harder aan het treffen is op psychisch vlak door de covid19 informatie in de algemene media – als je dieper gaat lezen en wat kritischer kan kijken lees je veel meer nuance, maar daar moest je van in het prille begin al mee beginnen! – covid19 komt wel echt dicht op je vel, het is zo, maar ik heb nooit maar dan ook nooit gewenst dat het onder mijn vel vanuit mijn psyché het ging overnemen.

collectief ziek zijn is iets waar ik heel goede voorbeelden van heb gevonden in de geschiedenis en als je iets kent van het menselijk gedrag – en dat hoeft absoluut niet veel te zijn – en voorbeelden die iedereen kent, waar eigenlijk nu veel mensen nog mee in gaan, al is de associatie van mij misschien voor vele heel ver gezocht – zeg Esther we leven toch in een andere wereld als toen!

– hmmmm ik zie echt gelijkenissen in verband met info verspreiding, en als je dat geloofd dan kan ik je ook iets anders wijsmaken – dat gevoel heb ik – en hebben wij – ik en mijn zeer wetenschappelijke man – wel eens als we naar het nieuws luisteren.

ik wist al lang – al van toen ik zwanger was nu 9 jaar geleden – dat de vrijheden waarin we denken te leven een illusie is. Toen nog niet zichtbaar en voelbaar, maar NU staat het plots voor onze neus met de naald als wapen in de hand van een onschuldige soldaat met een wondermooie moreel , een soldaat voor het goede doel – vrijwillig ‘vechten’- tussen aanhalingstekens – tegen een onzichtbaar virus – dat gemuteerd is van dier naar mens – .

Ja je leest het goed – een virus dat al heel lang gekend is bij virologen en biologen en natuuronderzoekers DUS laat ik nu eens even samenvatten wat je nu hebt gelezen – we vechten massaal als moraal ridders met wapens die de collectieve éénheid van mensen die gespecialiseerd zijn in hun vak en mensen die een politieke mandaat hebben die we zichtbaar kunnen zien horen en blijven horen en waar we naar luisteren zoals we elke dag ons water en brood eten, ons hebben gegeven, TEGEN een virus dat al meer dan 30 jaar gekend is maar wat nooit gedacht is dat het ‘in de mens’ zou kunnen overleven!

Mensen die ervoor zijn opgeleid en die daar bewust voor kiezen om mensen te helpen – in de verpleging en in de psyché – hebben een stevige basis van empathie en een moraal om – de mens te helpen – die mensen zijn voor mij altijd de soldaten van het goede geweest en zullen dat blijven – laat ik even duidelijk zijn!

– DAT IS DE STAND VAN ZAKEN NU en nu kom ik aan bij de zwaarte die ik voel, die op mij is gelegd als individu van 47 die hier op haar eiland zit al 20 jaar die heel graag op dat eiland zit en die vanuit dat eiland ook werkt, het leven beleefd en ondergaat. Ik als mens en individu met een eigen wijsheid en een eigen buikgevoel zonder een reisverlangen om de wereld te zien daarbuiten. Ik een mama van een 8 jarige die mee in dat eiland woont en tot nu toe heel graag dicht bij zijn ps4 zit en een man die van thuis uit moet werken, die Ik dus…die ik die elke dag van de week voorbij het prachtig vaccinatie ‘park ‘ gaat rijden omdat ik er voorbij moet om de zoon van school gaan te halen – die dan op zijn beurt ok al alleen naar de auto komt 🥰ik die denk dat mijn leven al normaal verloopt en me zo erg verbaasd kan voelen als ik mensen zoals u en ik hoor praten dat ze door de prik weer ‘normaal’ kunnen gaan leven?!

ik verbaas me elke dag 2x over mijn gedachten die elke dag 2x gaan nadenken of ik me wel ga laten vaccineren of niet… gewoon omdat ik ‘vroeger’ allergisch reageerde op een stof die in de vaccinatie producten zat – zo staat het op mijn medisch pasje –🧐

ik maak dus elke dag van de week 2x de balans op van de vaccinatie plicht of vrijheid en van de noden in mijn leven en mijn plichtsbesef tegenover mijn ouders. dat gaat in stilte, ik zeg niets tegen de andere, ik lees mijn bepaalde bronnen na, en stop me lezen als het genoeg is geweest. mijn criteria zijn, wetenschappelijk, gezondheid, holistisch vanuit een geschoolde arts, filosofisch, en zeker ethisch. ik volg en zwijg ik kijk naar de noden van mijn eigen IK, van mijn verlangens in mij leven, van de angst en voor de vrijheden…

ik volg en zwijg, maar voel en voel en voel en voel, en verhoog op een heel natuurlijke manier mijn trilling en mijn kennis. ik kijk heel bewust en lees kritisch.

IK LEEF ergens weet ik het wel, en ik weet ook wat ik ga doen. ik doe zoals ik altijd heb gedaan…ik geloof in mijn kennis en gevoel, ik pas daaraan ook mijn gedrag en mijn verplichtingen als mens in de hele samenleving. dàt is iets waarvoor ik heel lang – eigenlijk al meer dan 30 jaar al doe – waarom zou ik nu iets anders doen?

laat ik zeggen dat na ik mijn zwaar auto ongeval heb gehad anders over het leven ben gaan nadenken, ik heb gezien wat ik moest zien en gevoeld wat mijn levenstaak is.

ik geloof in levenstijd en een levenstaak…ik geloof in mijn eigen ik en zorg voor goede klankborden die ik kan vertrouwen. laat ik nu eens even heel eerlijk zijn, en zeggen dat ik niet meer gevoed kan worden door het collectieve teneur schap van het hele gebeuren. er worden in mijn ogen veel te weinig essentiële waarheden verteld – buiten de duidelijke uitleg van Steven van Gucht – die ik wel nog wel volg – is er alweer een communicatie die 80% van de bevolking als zoete koek aanneemt en 20% zijn voorhoofd doet fronsen.

ik heb nooit bij die 80% gehoord, dus je voelt het al, ik moet mijn voorhoofd leren ontspannen bij de kine en zet de radio af. omdat ik heel goed weet dat er denk tanken zijn die inderdaad globaal al lang beslissingen hebben genomen – dat is altijd al zo geweest en heeft totaal niets met complot denken te maken – het heeft met éénvoudig gezond politieke nieuwsgierigheid te maken. ze bestaan, en ze bestaan al ver voor mijn voorouders zijn geboren en dat is genoeg om verder te denken dan mijn neus lang is en mijn gedachten te geloven.

dit alles samen genomen heeft mijn gevoel van onmacht vergroot, mijn levensvrijheid beknot en mijn gevoel van samenhorigheid veranderd. en niet alleen dat!

ik was al lang bezig met de – waarde van mijn leven – in beeld neer te zetten. niet alleen zichtbaar professioneel, maar ook in mijn hart en ziel. alles begint bij jezelf. voor iedereen, ook voor mij, nu met het maanden lange gevoel van zwaarte op mij en heel langzaam ook in mij voel ik. en dan zeg ik iets, en schrijf ik naar de mensen die heel erg afzien van de collectieve bovenstroom en middenstroom .wat zijn uw noden?

waar lies jij heel bewust voor, gezien vanuit een eigen kritisch standpunt? wat zegt je eigen hart en ziel? welke boodschap heeft uw antwoord op de hele maatschappij?

dàt is waarschijnlijk alles waarover het gaat voor je naar de naald gaat die je ‘het nieuwe normaal’ inspuit…

3 reacties op ‘de druk voelt zwaar…

  1. Het nieuwe normaal met een bepaalde lichte verplichting voor de naald. Want sommigen wil het verplichten.
    Als je gaat zoeken dan is het zoals je schrijft. Voor dit is er al heel veel geweest en ga je dieper in het zoeken zijn er verdomd veel gelijkenissen te vinden.
    Het eilandje ik begrijp je.

    Aum Shanthi

    Geliked door 1 persoon

    1. ja als ik eerlijk ben grijpt het me naar de keel van de gelijkenissen, en dan snap ik helemaal waarom ze in Apen een ‘probleem’ hebben met een bepaalde ‘groep’ mensen!
      oei – het raakt me heel diep als ik dit schrijf – ik weet natuurlijk voor mezelf meer van onzichtbare levens hé, misschien daarom dat ik erover schrijf vanop mijn eilandje…

      Namasté shivatje
      xxx

      Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op Esther Cuyvers Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s