van 2020 naar 2021

woensdag was ik bij Ann – de weg naar A – mijn maandelijks klankbord – mijn coach ook want ja, Ann doe dat helemaal anders als Sander, Ann is een coach van het leven, Sander is mijn therapeut van de schaduwkant en zelfinzichten om u tegen te zeggen…woensdag was ik bij mijn – levenscoach – dus en ik vertelde ze me hoe en wat ik weer had meegemaakt met andere ‘coach’. Ze bracht me tot rust, volgde mijn gedachtegang, zei me net dàt wat ik nodig had, waar ik vragen had – ja die eeuwige twijfels hé – en ik kreeg weer het gevoel dat ik mocht leven!

ja ik mag leven! – yes! – dat gevoel heb ik als ik van Ann kom – hier gewoon in ‘ons’ bos…we hebben altijd tijd te kort, hahahaha… ondertussen – ik ben nu al van september bezig met elke maand zowel fysiek als mentaal – mijn oefeningen te doen – ondertussen heb ik op die maanden weer geleerd wat leven is!

misschien moet ik zeggen, ik heb geleerd om te leven zoals het leven is.- ja hahahaha – nen hele belangrijke in mijn geval – hahahaha🤪 niks meer, maar ook niks minder!

eerlijk, nu heb ik pas na jaren weer een normaal ritme in mijn dagen gevonden – ja ik weet het nu pas idd idd – omdat Ann me heeft gezegd wat – normaal – is! we hebben er nog mee gelachen – als ik nu zie wat ik op een dag doe dan heb ik het gevoel dat het maar een ‘fractie’ is van wat ik vroeger deed en dan denk ik als ik in mijn bed vlak voor het slapen ga en de dag bedank – ja het is goed geweest – want Ann heeft het gezegd – hahahahaha – 😅😇🥰

nee niet dat er veel is weggevallen, dat niet, maar het moeten is er wel af. De planning is te behappen! yes !mijn heup en mijn enkel hebben tot 14 dagen geleden – wouw toen had nog zoveel pijn – gezorgd dat ik nog niet echt heel goed wist wat er speelde in mijn bekken en aan heup – dat inzicht is er pas vorige week donderdag uit gekomen bij een pijnlijke – zoveelste – behandeling van mijn heupgewricht langs rechts…ik ben toen thuisgekomen en heb alles opgeschreven wat er mentaal en innerlijk in mijn heup zat en waarom er geen stroming kon zijn tussen mijn rug en mijn benen.

het is de beste doorbraak geweest in jaren!

en dat alles met de levenservaring en de levenskennis en de mensenkennis in mijn rugzak kàn ik wel heel wat verwezenlijken om mijn welzijn en die van mijn gezin beter te maken. daar ben ik dus heel blij mee, daar mag je zeker van zijn.

nu er een heel ingrijpende gebeurtenis herinnering aan het naderen is ben ik dus aan het lezen in boeken over telepathische projectie van dieren naar mensen. ja mij ook niet vreemd, en ik gebruik het ook naar ons Rozie toe die tool. Ik heb die rond deze tijd vorig jaar mogen leren kennen door ons Fientje, toen ze in mijn droom liet zien dat ze van me af ‘schoof’ en ik haar niet meer kon pakken, ze wenste niet meer gepakt, geaaid en gekoesterd te worden in haar fysieke aanwezigheid. Toen werk ik badend in het zweet wakker en werd ik elke ochtend in helderheid wakker om te controleren of ze er ‘nog wel was’…

wist ik toen wat ik nu weet, dan had ik me de laatste weken en maanden met haar nog heel ondeugende westie kwestie kuren uitgehaald en had ik haar zeker pijnstillers gegeven, want ze was kampioen in niet te laten zien hoe ziek ze wel was!

– die ongerustheid zit er nog in want ook woensdag reed in naar de dierenarts met ons Rozie omdat ze warmere oortjes had gehad – en ik aan mezelf begon te twijfelen of ik het wel juist interpreteerde, ook al zei mijn gevoel dat ze gewoon loops was geworden, ik moest even bevestigging hebben om rust te krijgen – idd de dierenarts zei me dat ze een heel gezonde jonge westie meis is en dat ze er zo mooi en goed uitziet – dus joepie en dankjewel Jo en Maria voor een prachtige westie kwestie!

maar dus ja ik ben nu aan het – ja een soort herbeleven – van ons Fien haar laatste maanden hier bij mij thuis. mijn collega ons Fien, mijn hondenmensje, mijn toeverlaat in de moeilijkste maar boeiendste periode in mijn leven, mijn levensschenker want ja door ons Fien is er onze Joris kunnen komen…ja dus ik keer me even nog wat meer naar binnen en ga dit even heel constructief weer even toelaten.

met goede boeken en met mensen die me zeggen – ja het is normaal! – ik ben er klaar voor!

schrijven, knopen, lezen…en mijn gezin en mijn familie…

in de nacht van 8 en 9 maart is ze gestorven, ik eer ze nu al en daarna laat ik ze gaan…xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s