Reactie op een Tistjes blog over autisme.

Eindelijk een zeer degelijk en goed duidend en jawel zelfs herkenbaar artikel.
DANKJEWEL Tistje!
Ik kan me als hoog functionerende vrouw van eind de 40 – met 4 jaar mijn diagnose – me echt wel vinden in dit onderzoek – wat niet altijd zo is hoor, ik ben heel kritisch geworden op onderzoek naar vrouwen en autisme – .
Ik reageer hier graag omdat ik een aantal dingen echt nu nog bijna dag dagelijks in mijn nabije en verdere omgeving moet – of wil – tolereren als vrouw met autisme.
Als eerste wil ik er graag meteen bij vermelden dat deze Covid 19 tijd zeer veel extra aandacht vraagt en oplettendheid die niet vanzelfsprekend is en die zeer veel energie vraagt, dus mijn reactie hier is er ééntje van een paar maanden geleden en gaat verder op – het meer inzicht, respect en erkenning krijgen – voor vrouwen die überhaupt een diagnose autisme krijgen.
Vrouwen die op latere leeftijd een diagnose krijgen zijn volleerde strategen en kunnen zo veel coping mechanismes geïnstalleerd hebben dat hun eigen persoonlijkheid vorming zeer zeer ver te zoeken is. Dat is niet altijd uit testen te halen, op dat vlak zijn de diagnose testen nog steeds niet aangepast aan het ‘instinctief meer zorgend en empathische oer eigenheid van een vrouw – en dit is een algemene biologische aangelegenheid die in elke vrouw zit – Vrouwen die ‘normaal’ mee leven in de maatschappij met autisme – dus hoog functionerend autisme hebben – is de test die ze nu doen echt niet aangepast op een goede diagnose voor autisme bij meisjes en vooral rijpere vrouwen.
Wanneer de testen om de diagnose bij vrouwen met autisme niet aangepast gaat worden gaan we blijven zoeken maar meer inzicht, respect en erkenning.
Het vrouwenbrein met autisme in in de ‘diepte’ instinctief een ander brein als dat van de jagende man op de grasvlakte en het oerwoud.
Daar begint het voor mij al!
En dan hebben we het nog niet gehad over het leven voor de diagnose en na de diagnose.
Nu al een 2 jaar geleden heb ik mijn biografie geschreven, de schrijfcoach die ik had gaf me de gevleugelde woorden ‘Esther ik sta paf van wat jij allemaal hebt meegemaakt in je leven’. – Mensen gaan dat niet geloven! –
En dan gaat het NIET om ‘mishandelingen’ of ‘misbruik’ op fysiek vlak, maar wel op mentaal vlak en in mijn geval NIET IN MIJN EIGEN INTIEME OMGEVING maar wel in de omgeving net buiten de het huis en de tuin van mijn ouders.
Het leven als een volwassen vrouw met autisme die een diagnose kreeg op haar 44 ste is zoals mijn schrijfcoach het goed vernoemde – Esther kies ervoor om niet alles te beschrijven, omdat het te veel voor je lezers gaat zijn – .
Dat zegt genoeg van iemand die me niet kent, maar wel als schrijfcoach aan de slag is geweest voor mij.
Dàt respect , erkenning en vooral het inzicht waar de hulpverlening zo erg naar opzoek is is er ééntje van – onderzoek naar de basis – in eerste instantie en niet alleen naar – de volwassen vrouw met Ass – als aap in de dierentuin, want daar heb heel dikwijls wel het gevoel van gekregen.
Nu om het heel kort en bondig te zeggen, NEEEEEEEE de samenleving is niet klaar om zo flexibel te ‘denken’ dat vrouwen met autisme die ogenschijnlijk gewoon mee functioneren te zien als GEWOON een volwassen vrouw mat hoog functionerend autisme – in deze zeer complexe maatschappij. NEEEEEE zelfs professionele hulpverleners zitten BOEMvol clichés omdat ze het nog steeds in boeken en trainingen mee gekregen hebben.
– met uitzondering iemand die ik heb leren kennen – Marleen in het Heder team die mijn methode en mijn model zo goed heeft ontvangen – en haar collega’s – Top team in Heder – mijn mannelijke begeleider bij het Raster Steven en nu ook Sarah bij het Raster – Plus de psychiater van mijn diagnose centrum Indigo in Mechelen, die wist ook meteen waar het over ging – (Amen).
Ik stel me hier weer kwetsbaar op omdat ik er hier en nu weer voor kies – maar ik heb zoveel hulpverleners gehad en er dus hopen geld heb aan uit gegeven die IK wijzer heb gemaakt door meer inzichten te geven. DUS nee, er is zoveel te weinig GOEDE kennis beschikbaar in de hulpverlening en in de dokterswerelden dat ik letterlijk niets meer ben gaan zeggen in mijn prille 20ger jaren ver voor mijn diagnose ASS.
Er kan pas respect, inzicht en erkenning zijn als er ook voldoende aangepaste en zeer accurate informatie beschikbaar is.
De maatstaf die we nu gebruiken omdat het beter meetbaar is is NIET aangepast aan de vrouwelijke eigenheid die bij ASS past. NIET aangepast.
Ik blijf daarbij, je hebt onderzoekers nodig die verder denken en vooral kunnen VOELEN wat autisme in de kern van de persoon die voor hen zit echt werkelijk is, en zich niet blind staren op de diagnose met punten en coma’s van de diagnose.
We zijn tenslotte vrouw en man met een anders denkend brein DAT ALTIJD DE ZELFDE INFO OPNEEMT ALS IEDEREEN maar het gewoon anders verwerkt.
NIETS MINDER maar ook niets ‘abnormaals’…

Ja ik voel tijdens het schrijven hier dat mijn missie en mijn visie waarvoor ik mijn boek – dan toch zou gaan schrijven – toch weer komt boven drijven in een drive die met een sausje is overgoten van – GEEN RESPECT & GEEN INZICHT en GEEN ERKENNING – te maken heeft in mijn leven dat letterlijk me sommige kansen heeft afgenomen zelfs, en waar ik nu op mijn late 40ger jaren aan een serieuze inhaalbeweging bezig ben met die zelfde drive in de positieve richting weliswaar – & jawel ook WOEDE omdat we NIET verder vooruit zijn geraakt door zich vast te pinnen op meten is weten in de wetenschappelijke benadering van de diagnose. Waar is de menselijke benadering? – alleen in de therapieën? Waar je als mens met autisme alweer je ‘anders’ gaat voelen? – ja ge voelt het hé, ik kan hierover nog niet volledig zonder emoties schrijven – dus het gaat tijd vragen om mijn boek werkelijk echt emotie ‘loos’ en gericht te schrijven aan de lezer.

Nu in deze tijd, een paar dagen voor het nieuwe 2021 heb ik maar 1 wens voor de onderzoekers en de therapeuten, coachen en huis tuin en keuken HSP coachen en als laatste de psychiaters – die volwassen rijpere vrouwen in hun stoel hebben zitten en waar ze het gevoel bij hebben – het even niet te weten – ga na of ze hoog functionerend autisme hebben – voor je begint te peuteren naar trauma en andere dingen – want ja die waslijst aan verkeerde diagnoses doet er ook niet goed aan.

Mijn wens voor 2021 is – KIJK NAAR DE MENS – zowel naar de man als de vrouw en zeker kijk naar het kind – omdat kinderen zo kwetsbaar zijn met een diagnose hoog functionerend autisme.
Bewust en met kennis luisteren is er nog ééntje, maar deze vraagt veel ervaring en veel goede wil…

Tot slot Tistje dank ik je heel erg voor dit artikel. Ik dank je regelmatig hoor, maar reageer niet meer zo makkelijk omdat ik dit jaar nogmaals heel erg hard heb mogen voelen – hoe mensen niet met je openheid om gaan en jawel om kunnen – als je je kwetsbaarheid – ik heb autisme – gaat vertellen.
De meerderheid van de mensen denkt aan een totaal ander beeld dan wie ze voor hen hebben staan…
Dus ik hoop dat deze blog niet in mijn gezicht gaat ontploffen, zeker niet in deze harde tijden…

Met dank en dankbaarheid.
Een respectvol, inzichtrijk en erkennend 2021 gewenst voor U en al uw lezers.

https://tistje.com/2020/01/18/uitgeput-terwijl-ik-erachter-probeerde-te-komen-autisme-en-vrouwen/?fbclid=IwAR06GiBFNhv7g8DSrIL0zVnjGRtXRdOOWzVnXT3P3VRClkFi0lsMnRwPPy0

2 reacties op ‘Reactie op een Tistjes blog over autisme.

  1. Het is geen simpel onderwerp. Mijn dochter had al vroeg de diagnose en heeft aangepast onderwijs genoten. Nu afwachten hoe ze verder evolueert. Ik ken ook een vrouw die bijna 60 was toen autisme bij haar vastgesteld werd. Zo zie je maar.

    Geliked door 1 persoon

    1. oh ja, het is zo gek dat het zo moeilijk is als je een goeie aanpassingsstrategie hebt als vrouw met autisme. – ja idd als je 60 bent of ouder, al die oudere mensen die nu in het rusthuis zitten… Soms stemt me dat wel triest, maar ja, ik kan zelf alleen maar werken aan de bewustwording natuurlijk.
      Afwachten ja idd, een kind krijgen als vrouw met autisme is voor mij persoonlijk echt heel zwaar geweest, extra hulp op dat vlak kan echt welkom zijn…
      – en heel eerlijk, de coronacrisis is nu al zolang aan de gang en nu pas begin ik aan mijn lichaam te voelen dat het toch moeilijker is dan ik had gedacht, ook dat is gelinkt aan mijn autisme volgens mij, het laat reageren en het pas herkennen als je lichaam gaat reageren gewoon omdat ik dit ken – als mijn lichaam iets laat zien ga ik pas kijken – dat is ook autisme voor mij !
      gek nog steeds heel gek…
      – Zo ben ik niet met alles eens wat Peter Vermeulen schrijft… mannen en vrouwen met autisme is echt iets anders…
      En ja dan hebben we nog het onderwijs…
      ik heb net mijn twee handboekjes af van mijn methode en mijn model, specifiek ontwikkeld voor mensen met autisme – maar ook voor zoveel andere…
      veel dankjewel voor je reactie en excuus dat het zolang duurde dat ik heb geantwoord…
      xxx Esther

      Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s