nergens is er een diepte te bespeuren als je blijft staren naar de horizon

de horizon is een lange lijn aan de oppervlakte

ze beweegt mee alleen horizontaalwanneer je blijft staren naar die lijn

ga je nooit de diepte leren kennen

waar je schat ligt

leef

– alweer een slechte nacht gehad, weer liggen te woelen van alles wat er is gebeurd en alles wat er moet verwerkt worden. nee het is niet fijn! ooit zat ik op een training – begin dit jaar – en ik had daar een imaginaire oefening met een ladder diep af te dalen in het diepste van mijn huis. ik ween heel weinig maar tijdens het afdalen liepen de tranen in stilte gewoon over mijn wangen, ik moest er niets voor doen…daar in die diepte creëerde ik een prachtige tuin, een droomtuin, ik was een kind en legde de tuin aan en bewerkte hem zorgde voor de plantjes, de groenten en het fruit … daar in de diepte van mijn huis, heel diep…ik lachte breed zonder geluid en in stilte toen moesten we de ladder weer op naar ‘ongekende’ hoogte ik klom als kind vanuit die diepte met mijn handen vol zand en in mijn zakken van mijn jurk en schort zaden van prachtige planten ik klom de lader op ik huilde opnieuw in stilte ik lachte opnieuw in stilte ik trapte eerst heel gegeerd en blij de ladder terug op maar dan klom ik trager en trager ik keek rond me om me in me boven me onder me links van me rechts van me van 180 graden naar daarvan 180 graden naar ginder er was geen horizon meer! dàt was het moment dat mijn leven alles in zich had en oneindig was. mijn dieptemijn hoogtemijn …. ik tekende daarna wat ik gezien had…ik ben nadien anders gaan ademen!

Dàt die cursusdag in het voorjaar van dit jaar in Heerlen bij mijn therapeut was een Life changer.

Gisteren zat ik bij Ann – op weg naar A – heel mijn verhaal van afgelopen maanden te vertellen.

Om mijn open mapjes weer te sorteren en weer te kunnen sluiten. Ik vertelde en voelde mijn lichaam rouwen, mijn lichaam had mijn geest en ziel en hart onder zijn arm genomen en was zonder ik er bewust van was de ladder afgelopen in het diepste donkerste kamertje van mijn ziel…Daar zat ik te vertellen. Ik droomde deze nacht en kreeg ik dat beeld terug. daar in mijn diepte ga ik opnieuw een tuin creëren. opnieuw spelen opnieuw koesteren opnieuw …

Om na een hele tijd weer op mijn ladder te klimmen en weer te gaan ….

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1002237403583723&set=pcb.1002233516917445

2 reacties op ‘

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s