Het is half 6

Mijn vader zou zeggen;

wanneer ga je het eens leren?

Mijn vader

Ik heb niet goed geslapen, helemaal niet.

De laatste maanden heb ik grote levenslessen geleerd door een wandelclub te laten ontstaan tijdens corona.

Ik kan zeggen, het is een boeiende reis, een hele boeiende reis.

Het stopte zowat toen ik de prijzen van de verzekering binnen kreeg.

mijn vader zou zeggen

maak je geen illusies

mijn vader

En inderdaad, ik dacht dat – wandelen – heel simpel was.

Ik heb mezelf met een kluitje in het riet gezonden, een lange tak genomen en daar op het onbehapbaar uiteinde een dikke wortel aan vast gebonden, ik heb met mijn partner E een illusie gecreëerd en met een super intentie – waar ik nog steeds achter sta – een kei goeie naam – die nog steeds staat als een boom – maar die in ondernemerswoorden – een holle doos is en blijft.

Nee daar ging ik niet voor! Toen op 9 juni niet, nu ook niet.

mijn vader zou zeggen;

ma meiske toch dat wist je toch van in het begin!

mijn vader

Volgende maand ga ik 47 worden.

Ik voel me op het moment 48 – 49 – de afgelopen maanden heb ik de lessen geleerd die iemand leert over de helft van zijn leven.

Of nooit leert omdat hij/zij ze niet hoeft te leren, dat kan ook.

47 worden is voor mij heel simpel – nog 3 jaar en dan ben ik 50.

mijn vader zou zeggen;

nu kan je toch je verstand gaan gebruiken hé

mijn vader

mijn moeder zou zeggen;

je hoeft de wereld niet ‘te redden’ Esther

mijn moeder

mijn man zou zeggen

choose your battles wisely

mijn man

mijn zoon zei

mama ik wil met u gaan wandelen en met ons Rozie !!!

mijn zoon

mijn lichaam zei

wie niet luisteren wil gaat voelen

mijn lichaam

mijn hart zei na een tijd

hallo ik ben hier! HIER ben ik…

mijn hart

mijn ziel riep

kom mij maar zoeken !!!!

mijn ziel

Het begon met een pracht idee! – op een goeie morgen –

Zoals het altijd gaat…

En daar wrong het schoentje al als ik er nu op terug kijk, we zijn vertrokken met idealen.

Een wereld vol idealen in de grootste gezondheidscrisis in heel de wereld. Waar mensen snakten naar buitenlucht en de huidhonger hoog tij vierde.

Daarin zijn we gestart.

Ik heb zonder ik het wist me een trekkersrugzak aangebonden en heb daar tijdens mijn wandelweg de zwaarste stenen op mijn wandelpad in verzameld.

Nochtans kreeg ik in het begin een waarschuwing vanuit het universum – dubbel mijn linker enkel omslaan met als resultaat – de hele handel goed naar de vaantjes gehaald – en nu ben ik nog steeds aan het revalideren en heb ik dus ook de slapende whiplash van nek en de gevoelige punten van mijn rug wakker gemaakt. Wat wil zeggen, reva tot ver in het najaar omdat alles goed is door elkaar geschut door mijn val op 8 juni deze zomer.

Stop zegt nu mijn lichaam, mijn verstand heeft de illusie doorgeprikt en mijn gevoel wist het al na een maand simpel weg wandelen.

Het is gek hé, om jezelf zo voor de gek te kunnen houden. Ik steek mijn handen in mijn boezem en maak de optelsom als ik voor de 3x bij de dokter zit.

Oei zie de dokter, nu meteen naar het ziekenhuis!

Toen wist ik het, oei!

De illusie is aangekomen – de bubbel – is duidelijk – en verder is er niets meer…

Mijn wil en werklust om er iets van te maken was op. – ik had mezelf op voorhand wel een tijdslimiet opgezet omdat ik weet dat ik niet kan stoppen tot ik weer een spoed operatie moet hebben – want ja ik vreet mijn lichaam op als ik zoiets doe. Ja je kan zeggen dat het toch mijn redding is geweest, anders was ik nu nog steeds de zeepbel omhoog aan het houden.

Nu vandaag zijn we 4 maand later.

Een ijkpunt.

Stand van zaken – kei goed geboerd, de grond is na hard zwoegen vruchtbaar gemaakt – we hebben zaad gekocht voor heel wat geld – en hebben gaan zaaien, we hadden de zon mee ons zaad is gaan kiemen en we hebben nu een stukje grond waar een mooi aantal planten op staan.

Die planten die hebben mooie grote bladeren gekregen. Prachtig zicht.

Alleen ze krijgen geen vruchten! De plannen die we als – boerinnen met een plan – hadden gaan niet door omdat we planten hebben die het zo leuk vinden om alleen te staan pronken met hun prachtige groene bladeren.

Wij als boerinnen kunnen niet oogsten, we kunnen geen cash flow creëren in onze bubbel – nu niet – nooit niet hier en nu in deze tijden.

Om het met een metafoor te zeggen, je kan niets doen zonder vruchten te kunnen oogsten.

Wanneer het loof zo groot is boven de grond, en ik wenste dat er eerst een onzichtbare mooie wortel zou gaan groeien, dan heb je iets gecreëerd waar je niet van kan eten.

En dat is letterlijk – op je kin kloppen -…

Helaas, ook geen pindakaas.

Of zoals Kamal zei – in andersmans zaken – het is een lege doos -.

Op 9 augustus wist ik dat al, maar durfde het nog niet ‘te zien’. Ik deed verschrikkelijk veel moeite om iets op te bouwen waar niets te bouwen viel. De grind waarop ik een huis probeerde te bouwen ging steeds maar schuiven.

Langzaam namen ze de stenen mee die ik er al had gezet. Met een snelheid om u tegen te zeggen moest ik veel begraven in plaats van op te bouwen. Ik moest met mijn hoofd tegen ingebeelde muren knallen en mijn ambitie laten varen in het wijnwatervat, ik moest mijn geloof in ‘die’ mensen laten varen in mijn rivier op aarde, ik moest mijn eigenwaarde terug opgraven omdat ik die zonder ik het wist mee had begraven, ik moest met mijn hele zijn, hebben en houden gaan staan in de grond die ik had gekregen bij mijn geboorte met mijn eigenheid en er stevig verankerd in mijn gekregen en gecreëerd fundament stevig maken om mezelf te laten zien.

Ga staan, kies voor de realistische weg.

Face it ! My dear

ikzelf

Om het in ondernemerstaal te zeggen – ik ben te vlug getrouwd, net na de 3de date ben ik getrouwd –

Zo.

Het is half 7 ondertussen

Binnen een maand en 20 dagen ben ik er 47.

Het doet een mens nadenken. Niet alleen die leeftijd, ook de tijd waarin we leven doet me nadenken. Nee we kunnen niet meer ondernemen met de blik op – oneindig – en de sky is the limit – . De wereld redden is prachtig als je je leven daaraan kan aanpassen. – trouwens veel bewondering daarvoor – Maar laat ons eerlijk zijn, in deze wereld waar de kloof tussen arm en rijk in no time zo groot is geworden – laat ons heel eerlijk zijn hé – is het helaas – ikke voor mezelf en god voor ons alle – .

Het gezond boerenverstand is verdwenen in het collectief geheugen.

Of stel ik het nu cru?!

Ja voor de gemiddelde mens is dat inderdaad zo. Als jij dat mag en kan dan doe ik het ook of wel #famkeNL #ikhebgroterespectvoorhetvirus

Wat ik heb ingezien in deze laatste maanden is dat ik niet meer in het collectieve pas als wezen. Dàt is een stukje hoe het leven mij heeft gevormd maar ook hoe ik me tegenover het collectieve heb gezet.

Nog een hele grote fout die ik heb gemaakt is – openbaar gezegd dat ik een HF = hoog functionerende = een vakterm – vrouw met autisme ben – !!!!!!

Hoe dom kon ik zijn!

Ge weet toch ook hoe mensen denken over iemand met autisme in het bestuur van een doodgewone wandelclub Esther !!!!

  • oei die zijn zot…

Zo dat was het dan…

De boek is dicht gevallen.

Ik kies om de waarde in mijn leven, ik kies om mezelf niet meer te bewijzen in het collectief gedachtengang van de gemiddelde mens.

Ik kies om mijn lichaam zijn broodnodige wijsheid en rust te geven met de gepaste hulp en ondersteuning. Ik bewerk graag mijn eigen veldje in mijn landschap, ik bewoon graag mijn huis zoals ik het voel, beleef en mag ontvangen, ik ben wie ik ben en ga verder op het tempo waarin ik leef…

En nee ik spreek niet de taal van het collectieve geheugen, wel die van het gezond verstand. Ook al id er nu wel een groot stuk ambitie weg gevallen en zeker een heel groot stuk altruïsme.

Ik wil leven.

Ik wil leven.

Ik wil leven.

Met mijn hart en ziel.

In de veranderende wereld waarbij ik mijn hart mag laten kloppen en mijn licht mag laten schijnen.

Maar niet meer ten koste van mezelf en mijn gezin, en mijn familie en de dieren rondom mij en de aarde waarop ik leef.

Ik heb de afgelopen maanden net die lessen geleerd die ik de afgelopen levenstijd wel zag maar niet wenste te leren.

Dàt is een geschenk, maar ook een bijzonder harde leerschool.

Nu 29 dagen voor ik 47 ga worden ben ik wel dankbaar.

Ik heb nog 3 jaar.

50 worden is een pracht leeftijd, maar ik weet wel, dàt is een leeftijd waarin ik ga doen waarvoor ik hier op aarde ben gekomen.

Niets meer, maar zeker ook niet minder.

Ik ben in mezelf rustiger geworden.

Realistischer en ook meer universeler.

Voelender

Echter

Bewuster

Eigenwijzer

Natuur rijker

Dieper

Eigentijdser in mijn wereld en die rondom me

ja toch Sneller

Handiger

Aanvaard

….

….

Dàt heb ik in 4 maanden geleerd.

En verder wandel ik simpel elke dag zoals ik kan wandelen…

In regen en wind.

Zoals altijd, samen met de hond, met de zoon, de man, mijn ouders en mijn familie, in de nieuwe wereld die er nu al is…

Noot Kamal –

https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/andermans-zaken/trailer/andermans-zaken-strailera0/

Een streepje muziek

3 reacties op ‘Het is half 6

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s