Het is een week geleden nu,
een week waarin ik een hele rollercoaster heb meegemaakt in verband met de wandelclub.

Het hele plaatje viel als een kaartenhuisje in elkaar en ik ben nog maar eens zo erg verschoten van de mens en zijn denken.
– nee dus de mens is niet flexibel in zijn denken – en al zeker niet in zijn handelen. – het is omdat ik ASS heb waarschijnlijk dat ik dat wel doe 🤪😆😅😂🤣-

Als je echt een uitdaging wenst op ondernemersvlak, dan moet je gewoon een wandelclub op willen starten.
Alles is misgelopen en weer rechtgezet. Het einde is in zicht.

Het heeft voor mij heel wat voeten in de aarde gehad, en nee mijn lichaam is nog niet helemaal bekomen.
Ik heb weer eens een waarschuwing gekregen.

Mijn voetblessure op 8 juli zei eigenlijk al wat er moest gebeuren met het wandelen – niet wandelen! – 🧐🤓en rusten…

Maar ja die les wil je dus niet zien…
Waar een wil is is soms de weg over de Himalaya meteen aan de start.
Zo kijk ik nu op het oprichten van een wandelclub.

Als ondernemer ben ik de Himalaya op gestapt zonder dat ik er me bewust van was.

Maar ik ga die uitdaging aan, en wat een geluk is stil zitten niet mijn sterkste kant – ik denk dat mijn leven zo saai zou zijn –

Ik ben net ontsnapt aan een reeks medicijnen die me verder niet zo goed zouden bekomen – het is door niet stil te zitten dat ik geen trombose heb gekregen – maar wel de info dat ik een hele serieuze enkel blessure …

Ja geen nood ik heb het al meegemaakt, we kennen het en ja mijn dromen blijven!
Wandelen!
Natuur!
Kunst!
Beelden!
Schrijven!
en dat gewoon zoals ik ben.
Niks meer, niks minder.

We gaan door.
En weet je wat, ik slik wel een bittere pil door – deze les was er echt wel één veel te veel.

Genieten zal ik toch moeten leren!

Nu één week later, lik ik nog steeds mijn wonden.
Gisteren morgen bij volle maan gooide ik alles om en ging ik er weer voor.
Nu op een hele andere manier dan vroeger.

Ik ben op 4 maanden tijd een zeer rijpe pionier geworden, en ik weet dat ondernemen nu nog in mijn woordenboek blijft staan tot ik 50 ben. Dat is de streep.
Nog 3 jaar dus!

En nu, eerlijk, ik ga op een heel zinvolle manier mijn ‘wonden’ omzetten in dat waar ik het beste in ben.
Wat?
Je gaat wel zien!
Ik ga mijn rugzak uitmesten en met de leuke dingen echt iets gaan doen.

En nee, als je denk dat ik nu graag rust heb, dan kan je mij vinden in de natuur, en ja ik ben er, wees maar gerust, maar daar zie je mij alleen met mijn gezin, en met niemand anders!

Dus yes!
We gaan de komende maanden niet meteen ‘naar buiten treden’ maar wel achter de schermen schrijven, wandelen en gesprekken hebben, maar vooral lachen!

Want dàt heb ik wel gemist!

Een reactie op “

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s