de IK in ikkigheid

gekker hoeft het toch niet te worden.

veel mensen die sensitief zijn zijn nu heel gevoelig voor het collectieve gedachten goed.
de schrik sluipt er weer in en ik hoor uitspraken van – ohhhh deze keer overleef ik het niet meer –

we zijn verplicht om ons aan de maatregelen te houden in deze tijden!
we zien nu dat er veel zich niet hebben gehouden aan de maatregelen!
maar een vingertje opsteken en ermee gaan wijzen brengt je niks verder dan een vinger aan een hand.

voor jezelf je gezond verstand gebruiken is niet vanzelfsprekend voor vele van ons in een leven van alle dag.

ik hoor vaak dat mensen nog strenger, kwader, gefrustreerder, angstiger worden dat dat ze al zijn.
de les zit in het – loslaten – aanvaarden – opnemen – verantwoordelijkheid nemen – en jezelf goed kennen.

wat zijn je behoeftes in tijden die vragen om niet – te knuffelen – meer afstand te houden en een extra kledingstuk te dragen die je gezichtsexpressie naar de vaantjes helpt.

ik bekijk het hele spel ook als – grote opruiming – een grote opruiming die ons leven dirigeert in de noten dat het levenslied zingt.

het levenslied dat net iets anders laat horen als dat wij graag horen.

welke zinvolle tekst in dat levenslied moet worden geschreven is voor iedereen anders in te geven. de strofe in het lied zingen we allemaal – mondiaal – samen uit.

we zijn gedwongen om allemaal samen het coronalied mee te zingen!
en iedereen zingt mee.

en dat is eigenlijk niks nieuws onder de zon.

alleen de behoefte van de mensen om te doen wat ze denken te moeten doen, dàt is iets nieuws.

we moeten nu echt wegblijven van elkaar!
zo simpel is dat.

hoe kleiner je bubbel, hoe meer kans dat je het krijgt en of niet krijgt.

als je dat gelooft en je gaat daarop echt eerlijk reageren, dan zijn we echt vertrokken om het nog even uit te stellen en weer verder te gaan.

van uitstel en risicoberekening naar gezond verstand en menselijke behoefte is een proces dat iedereen op een ander vlak doormaakt en erop gaat reageren.

de excessen gaan eerst nog de hoogte in – met andere woorden – wie niet gaat luisteren gaat voelen – wie luistert gaat het ook voelen.

hard, harder – hartst…

en de ‘goeie’ bekopen het met de ‘slechte’.
of in wat eerlijkere taal – de mensen die in de risicogroep leven en voorzichtig zijn bekopen het door die die zich als goddelijk en keizerlijk zien.

ik kan je zeggen, het virus maakt geen enkel onderscheid. je kan het gerust een eerlijk virus vinden, iedereen gelijk voor het virus.
al wint het aan kracht en is het een dictator

waar kennen we dat van?
de geschiedenis herhaalt zich.
altijd en overal.

de mens is niet superieur aan een klein beestje…

zo even een les van bescheidenheid.

een regering die je een wortel – van vrijheid – aan een stokje voor je neus gaat houden.
je leert het als je geen wortelen lust, je probeert de wortel op te eten of er een stukje uit te happen – om toch iets – te hebben voor ‘ze’ het opnieuw wegtrekken…

je hebt geen keuze!
ook dat is een illusie.

de illusie van valse veiligheid en vrijheid.

laat ik even heel eerlijk zijn.
toen ik gisteren even tijd had voor mezelf en even op adem ging komen reed ik mijn ‘ guilty pleasure’ halen bij de plaatselijke McDonald’s – een milkshake banaan – (want voor de rest zien ze mij daar niet)

als ik dat ga halen kom ik nooit uit de auto, betaal ik met de scan en ben ik zo snel als ik kan weg.

om dan op een rustig plaatsje te gaan genieten van mijn toetje vrijheid.

meer niet, minder ook niet.
hoe simpel is het allemaal niet…

nu ik al een aantal weken gebonden ben aan de zetel met de voet naar omhoog zie ik alles weer in perspectief.

mensen waarom leven wij?

dat zeg ik wel eens luidop als ik naar het nieuws kijk.

mensen waarom leef jij?

het heeft me onbewust in een proces gebracht waarin IK keuzes ben gaan maken.
nee niet alleen keuzes waarbij ik kies welke mensen ik zie en niet zie.
nee ook keuzes die te maken hebben met wat ik graag in mijn leven zou bereiken…

wat zeg ik op mijn sterfbed?
wat wil ik zeggen?
wat ga ik zeggen?
wie ga ik bedanken?
van wat ga ik geen spijt hebben?

wat zeg IK op mijn sterfbed?

dag wereld?
of
hallo wereld?

Ik leef
Ik beleef
Ik leef

Vandaag!
NU
Hier

net zoals u.
want samen zijn we sterker!

zo is dat.

IK, IK, IK, IK, de ikkigheid noemt een goeie psychiater het.
nee ik ga me niet verkleinen naar dat soort ikkigheid nee dat niet.
IK ga leven vanuit een IK die bewust keuzes maakt, vanwaaruit IK mijn leven en dat van ‘ons’ kan beleven.

en dat binnen een weloverwogen zelf gekozen bubbel van 10 mensen.

Ik maak de keuze,
IK beleef die gemaakte keuze
IK doe dat.

maar IK ben wel afhankelijk van U en U en U, ongeacht wat je van mij dacht.
ongeacht of je me nu kent of niet.

de onverschilligheid die het niet invullen van je eigen IK nu heel de wereld dàt laat beleven wat die onbewuste mens die graait naar meer en meer, in geld en ikkigheid, laat zien, dat voelen we nu voor de 2 keer.

het maakt nu niet meer uit of je je braaf hebt gedragen of niet, het is het lot, de gedachtenkracht en het realisme dat beslist dat jij het krijgt of niet…

leeft, beleeft of niet …

amen.
voor iedereen in het begin van de tweede golf .

of beter, in de illusie dat het ooit gedaan is geweest met de eerste golf.

het is maar wat je geloofd,
het is maar hoe bewust jij bent van jezelf
het is maar hoe jij het bekijkt en de keuzes maakt
het begint allemaal bij jezelf
IK

en niet bij het collectieve en de andere.

nee
alleen
bij
IK

Een reactie op “de IK in ikkigheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s