50° standvastigheid.

Opnieuw het gebeurd telkens opnieuw!

– ik ben alweer afgewezen vandaag met de gevleugelde woorden

“Beste”…

Soms vraag ik me toch af in welke wereld we leven.

Ik zal even kaderen;
In de buurt is er een centrum dat Vonk en Visie noemt, het is een centrum dat cursus en training geeft aan net mijn doelgroep waarin en waarvoor ik ontwerp. En dit al jaren doe! al meer dan 10 jaar meer bepaald.

Ik volg deze al heel lang, al vanaf het prille begin, en ik zie mensen verschijnen die daar hun ding mogen doen op aanraden van Vonk en visie. Waarvan ik weet dat die mensen veel minder weten over de onderwerpen waarover ze praten dan ik, want ook die mensen volg ik dus al een tijdje.

Maar die spreken een andere taal, de taal van ‘des mensen’ en net in die taal ben ik niet echt een krak.
Dat merk ik en soms heel soms imiteer ik die smal talk op de manier die voor mij echt verwrongen aanvoelt.

Zo heb ik ook eens gewoon gereageerd op een bekende coach dat het niet helemaal klopte wat ze vertelde. En dat is me waarschijnlijk niet in dank aangenomen bij vonk.

Of zeer waarschijnlijk weten ze het niet meer…

Maar eigenlijk gaat het me helemaal niet omdat vonk en visie me nu heel vriendelijk komt vertellen – dat ze nu niet meer opzoek zijn naar nieuwe mensen – en dat de juffen van mijn zoon gisteren een studie dag hebben gehad over beelddenken en ik er al zoveel jaren mee bezig ben maar het niet zeg dat ik er ook iets van ken, misschien nog meer dan de mevrouw die het gaf, dat ik me toch alweer behoorlijk van streek voel sinds deze late namiddag.

Iets zegt me dat mensen zich niet willen aangesproken voelen op net dat punt waar het te dichtbij komt.

Iets zegt me ook dat mensen dat bij mij zomaar kunnen, omdat ik dat toelaat? Ja waarschijnlijk, of omdat ik het net graag wens om net dat tikkeltje breedbeelddenkersgevoel te willen creëren dij de gemiddelde medemens.

Ik sta open om te leren te reflecteren en verhalen te beluisteren, maar ben ik dan de enige?

Mijn levensdoel is nochtans dezelfde de als die van een gemiddelde juf, coach en educator – doorgeven van een kennis , kunde en handelingen.
Verhalen.

Ik verschil daarin alleen door mijn autisme.
En dat is een behoorlijk groot verschil!

Ik ben anders, zeker geen smal talk komt bij mij naar boven. Al had die taal me soms veel verder in het leven kunnen brengen, ik probeer ze te spreken maar ik kan het doodgewoon niet volhouden. Punt amen…

Natuurlijk begin ik het grondig beu te worden omdat ik net dat stukje in het hele menselijk communicatie gedrag wel zie maar niet echt goed kan verstaan.

Ik noem dat de 50°boog – het egocentrum – van een mens die alleen aan 50° draaien genoeg heeft. Of misschien kan ik het ego er wel bij vermelden, ik en mijn gitaar,…

Natuurlijk triggerd het me! Natuurlijk! Hoe kan het anders! Het is al mijn hele leven lang, ongeacht wat ik probeer, creëer. Ik kies precies naar mijn gevoel altijd de mensen en de plaatsen uit waarbij ik voel dat blikverruiming echt wel noodzakelijk kan zijn om dit verder te zetten naar de nieuwe generatie.

Greta van de blikverruiming… hahaha…

Maar misschien is het zo dat heel veel mensen die de macht hebben niet staan te springen om aan blikverruiming te doen.

Mijn gitaar en ik en de muziek die ik maak is prachtig…

Zo kom ik al mijn hele leven mensen tegen, heel mijn leven! Als iemand met autisme met een kunstenaarshart weet ik welke chaos mij heeft geleerd om mijn blik te verruimen, ken ik de lessen op mijn pad en heb ik geleerd van net die lessen op mijn pad.

Meer onaangename dan aangename lessen in de schooljaren van mijn leven. Net omdat de blikken niet ruimer waren dan de 50°.

Ik heb de laatste maanden weer muren voor me zien optrekken van mensen die geen vernieuwende blik konden toelaten, vanwege een oordeel een veroordeel of zoals vandaag – Beste wij zoeken niemand erbij -, terwijl ik nog geen maand geleden heb gezien dat ze een autisme coach hebben ‘in hun team’ toegelaten’…

Ja mannekes, ik ben niet van gisteren en ben dus ook hier weer een onderzoekje gaan doen en alweer met de neus op de feiten gedrukt en helemaal van mijn stoel gevallen!

Dan vraag ik me toch af waarom?!

Mensen hebben het heel moeilijk met vernieuwing, verandering, mensen hebben het niet moeilijk met na-apen en copycats te spelen.

Ik heb behoorlijk veel mensen kennis, ik ruik de kwaliteit van mensen en de mensen die potentieel hebben en het leven beleefd hebben.

Ik snuif de levens doorleefdheid op van mensen die met mensen werken. Dàt is voor mij een meerwaarde.

Die mensen die hebben doorleefd en dat hebben beleefd die dragen altijd mijn respect weg, en die inspireren mij.

De mensen die mij ook inspireren zijn net die aan de andere kant staan! Kijk wat ik allemaal kan, en ken! Die trekken me aan als een vlieg op een lekker stukje vlees gegooid in het kippenhok.

Ik ben de vlieg en zij het stukje vlees…
Ik ben dan de vlieg die geen eitjes legt die hen oppeuzelen, maar die vlieg die al bzzzz gaat bestuiven om als stukje vlees te dienen als mest voor alle andere zaadjes die nog vruchtbare grond zochten om erin te gaan groeien.

Zaadjes zaai je!
Plantjes plant je!

Maar dat is tegenwoordig toch een beetje verwarrend aan het worden in coachend en educerend wonderland…

Ik zaai en oogst mijn plantjes in stilte omdat de smal talk – de 50° taal – toch meer van de hand gaat dan mijn taal.

Ik heb de intentie om mijn eigen authentieke zelf te zijn, ik kan namelijk niet anders.
Ik ben geen gladde janus met smal talk.
Ik ben zoals ik ben, maar ik ben wel een autodidact.

Met veel meer kennis op bepaalde vlakken dan professionele in mijn vakgebied.

Ik doe alles zelf, ALLES !
Omdat ik het zo altijd heb gedaan, net omdat ik altijd net naast de boot val en omdat ik ‘net te vaag overkom’ waarschijnlijk als ik me ga verkopen…

In mijn opleiding heb ik geleerd om beelden te maken, en zo mezelf te verkopen door die beelden, in mijn leven heb ik geleerd om te beleven en te studeren en dat in beeld neer te zetten, ik heb geleerd dat ik meer dat moest doen en dat moest doen…

DOEN, meer en meer en meer…

Al heb ik nog zoveel gedaan, toch moet ik altijd voor mensen die zich blind staren en zich op 50° bewegen nog meer doen, of nee zelfs het liefste wegblijven…
Laat me gerust…

Ik vraag me af in welke wereld we leven.
Echt waar!

En als je het mijn vraagt, ik ben trots op mijn kunstenaars diploma omdat ik vanuit mezelf en met dit diploma heel goed weet wat kleuren en beelden met een mens doen, en dat kunnen woorden nooit bekomen!

Holle woorden klinken misschien wel goed, maar het blijven holle woorden die je niet verder laten bewegen dan in je eigen 50° cirkel.

Dan heb ik het idee dat we in ‘coma land’ zijn beland en de aliens het aan het overnemen zijn!

Op naar de vernieuwende blik die rond zijn as kan draaien!
Te beginnen bij onze zoon, vanaf zijn stoel in de klas voor zijn juffen die gisteren toch hebben mogen proeven wat nu beelddenken zou kunnen zijn!

Lang leven de evolutie!

en voor mij ooit de verlichting van mensen die mijn taal wel verstaan!…

trouwens – ik heb vandaag een jubileum – ik ben nu 6 jaar aan het bloggen via WP – en heb mijn oude blog nog eens opgezocht en ik ben in totaal van 2006 bezig met bloggen…

ja dat is al wel wat!

Advertenties

Een reactie op “50° standvastigheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s