even van mijn sokken geblazen

soms heb je zo van die dagen, die alleen maar in het teken staan van kwetsbaarheid.

ik kom niet over zoals ik ben, als je met me praat en ik kan aan je – linken – dan kom ik meestal snel – ter zaken –

ja gelieve me hiervoor te excuseren…

ik weet het, en meestal ben ik dan zeker van mijn stuk en kom ik ‘ overruled ‘ over.

ik heb dan ook een – turbobrein – (dankjewel aan Mysig voor deze prachtige term ).

kortom dit weekend – gisteren meer bepaald – ben ik door zo ongewenst over te komen weer van mijn sokken geblazen.

ik heb mezelf verbaasd dat ik het kon, en ben te ver gegaan in de ‘associaties’ en mijn iets te overruled gedrag daarop.

met beelden en kaarten werken, ik doe dat vanaf nu intuitief, ik heb het geleerd, en tot zover de cursus kaartenleggen, het is niet mijn medium, het is te beperkend, ik weet te veel van de ‘rest’ en ben geen meeprater van dat wat ‘gehoord wenst te worden’.

confronterend en aanwezig ben ik dan, en dat weet ik heel goed!

dus ik heb het weggelegd en ga het daar laten waar het ligt!

ik kan het, en ik klasseer het meteen.

het was wat het was, ik heb mijn kwetsbaarste kant weer eens een knak gegeven.

maar goed!

vandaag is een andere dag.

al ben ik gisteren heel dicht met de neus tegen een grote dikke betonnen muur gekwakt, ik besef het maar al te goed wat ik heb gedaan en vooral wat ik weer eens niet heb gedaan – communiceren – en met mijn lichaam de juiste lichaamstaal heb uitgestraald.

ik weet dat mensen niet graag bij me zijn als ik me helemaal afsluit, zelfs geen mimiek laat zien als ik me niet veilig voel.

vertrouwen krijgen is een grote opdracht voor me, en als ik die niet meteen kan vinden is het uiterst vermoeiend en veel eisend.

dan ben ik alleen aanwezig en doe wat van me gevraagd is. en verder heb ik op dat moment een muur – een soort koker – waarin de oerknal zich afspeeld – maar buiten de koker er niets van te merken valt.

ja dan is het normaal dat dan mensen zich niet goed voelen bij mij.

prima, ik ben niet iedereens vriend, wat een geluk.

ik kan ook niet van ieder mens houden, u wel?

ok, ik ben dus van mijn sokken geblazen gisteren, voor iets waarvan ik weet dat ik zo overkom.

door mijn karakter, maar ook door mijn autisme.

en dat doet telkens toch meer pijn als ik dacht.

de laatste tijd kan ik het minder makkelijk over me heen laten rollen, omdat ik door mijn ‘werk’ meer en meer in contact komen met studies en dergelijke die me laten inzien dat wat ik – normaal – ben gaan noemen, niet normaal is!

ohh jee, dat is een confronterende bezigheid.

op alle vlak.

en jawel ook dit is het moment voor mij om dat ook eens in te gaan zien, er niet meer dieper op in te gaan, al is het wel pijnlijk moet ik zeggen.

zo las ik de blog van https://tistje.com/2019/09/15/waarom-mensen-met-autisme-vaak-oververmoeid-zijn-autisme-en-oververmoeidheid/ en las ik eerder deze week ook de blog van Mysig over vermoeidheid.

alleen deze morgen kon het doordringen en kwam alles van vroeger in beeld.

ik schreef een zeer kwetsbaar stukje

“Ik ween heel zelden, maar huilen doe ik heel veel innerlijk.
Deze morgen huilde ik innerlijk en weende ik zichtbaar, bij het lezen van vermoeidheid en autisme hebben.
Ik was meteen opnieuw dat kleine kind dat niets meer wist in de vroege morgen op de speelplaats van de school en gewoon bleef staren naar de bomen omdat ze mijn enige vaststaande bontgenoot doorheen heel de schooldag waren.
Het moest nog beginnen en ik was al hondsmoe…

Ik ben dat gewoon geworden.
Ik heb er cvs van gekregen en blijvende gezondheidsproblemen.

Ja daar hoort een minuut stilte bij en een grote traan..

Vandaag is een hele speciale dag ik voel het…”

omdat het soms gewoon F*cking moeilijk is om met autisme te leven!

dat kan je niet ontkennen, maar ook niet te lang bij stil staan.

Noot – op 14 dagen tijd zijn hier in de buurt 2 jongen meisjes uit het leven gestapt. we hebben de trein nog horen tuten en daarna allemaal sirenes, het was hier vlakbij… daarna een jong meisje die een ‘te sterk touw’ heeft gevonden en er nu niet meer is – ik heb het daar toch moeilijk mee, omdat we minder en minder laten zien wat het leven is als het is beleefd.

Ik heb vandaag nog niet veel gedaan, wat gefladderd en wat aangemodderd in alle stilte zonder een woord van iemand anders.

het verhaal dat in me speelt, is gehoord en ik lik mijn wonden.

zoals een kat dat kan en ik ga weer verder, vandaag en morgen en overmorgen.

focus op de mooie dingen, en de herfst.

en ja zoals – de gans – het zo mooi beschreef – op zulke dagen heb ik veel haast – om me beter in mijn vel te voelen… Ik heb haast – https://mooileven.org/ik-heb-haast-met-leven/?fbclid=IwAR0HS_gDUCSCkaZ-HZsl1ge8TrJNvyEJGVj3Bwy16D2O1-VNsNZ4UyrZ4D0

en nu

4 reacties op ‘even van mijn sokken geblazen

  1. Het leven kan inderdaad vermoeiend zijn. Eva heeft ook veel slaap nodig. En de zoon heeft waarschijnlijk zichzelf overschat op dat gebied. Ook ik heb last van een moe gevoel tijdens de dag. Of het aan de medicatie ligt weet ik niet. Ik steek de schuld op de leeftijd maar het zou ook iets anders kunnen zijn.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s