even los schrijven

ik loop al een uurtje rond hier thuis.

de morgenstond heeft goud in de mond.

het ochtend gluren geeft mijn brein zuurstof, het is altijd zo geweest behalve wanneer ik tiener was.

we staan een week voor het schooljaar, hier thuis gaat er ééntje naar het tweede leerjaar. het tweede al. het is spannend omdat we pas vrijdag weten in welke klas en bij welke juf.

het is altijd de tijd van het jaar waar ik toch een klein beetje nerveus van begin te worden, afgeven en in handen geven van een juf – want meesters beginnen maar pas in het 4de in hun school – en dan hem begeleiden doorheen de eerste huiswerksessies die nu meer en meer gaan binnen komen.

hij doet iets niet zo graag en dat is schrijven, hij wil het te perfect en daar heeft hij geen tijd voor, dus daar gaan we iets aan doen, we gaan er dus voor, want schrijven is bijzonder.

ik heb hem deze vakantie kind laten zijn, gewoon even kind laten zijn, maar ook al aangevoeld hoe de toekomstige vakanties zullen verlopen. de tablet spelletjes heeft ons een mooie reis gekost omdat ik de visa er vergeten af te halen was na de aankoop van één – Fifa mannetje – van 5 euro. het is dus niet uitkijken om met Pasen naar Tenerife te gaan. we zijn meer dan 1000 euro kwijt en dat hadden we nodig om op reis te gaan.

dus we hebben de afgelopen ander half week weer een serieuze crisis in huis over ons heen gehad.

wij als koppel zijn er nog, ik heb veel geleerd hoe mijn man – geld en het leven – ziet en ik – leven en geld – zie.

ik leef nu, hij leeft als er genoeg centen zijn, en die zijn er dikwijls niet echt want we leven van 1 pre.

maar we doen ons best, en bijten de centen al jaren in verschillende stukken, en nu hebben we eens even voor ons zelf gezorgd door een handjevol geschonken bedragje omdat anders de staat met super veel gaat lopen.

wat wij de afgelopen 8 jaar hebben meegemaakt, het is eigenlijk niet te schatten.

dat viel nog eens op wanneer we met twee aan een tafeltje zaten in het gastenverblijf in de Eifel.

waar hij het over had was de goede prijs kwaliteit van de kamers en het lekkere eten voor geen geld – 3 gangen en vers – daar heb je hier nog geen salade met kip meer voor.

waar ik het over had was hoe we nu verder gingen, met het bezoek aan de maren en de volgende uitstap in het achterhoofd gehouden, om het wat voorspelbaar te houden.

het verschil is er en het is duidelijk!

maar we groeien en leven er samen doorheen.

voor het nieuws van de spelletjes aankoop binnen kwam hadden we de wens van onze kleinste al ingelost en een nachtje overnachten geboekt in een budgetvriendelijke zeer gemoedelijke boerderij in Fiennes aan de opaal kust.

alweer een verblijf uitgekozen met een – mooi en ver uitzicht – en vooral het goedkoopste wat we konden vinden aan de opaalkust voor 1 nacht. – het is altijd duur voor 1 nacht – anders gaan we altijd in een Gite als we kunnen…

nu is het bijna 7 uur, de roze ochtend wolkjes zijn weg aan de hemel.

mijn uitzicht is ook weg, ik voel me hier – ingebakerd – . het landschap dat ver en breed en vrij aanvoelt dat hebben we hier eigenlijk niet, maar goed het is goed zo, ik mag blij zijn.

ik heb bijna 3000 km gereden met onze nieuwe auto – ook een geschenkje van een handjevol – hij is dus ingereden en het valt me plots in dat ik super graag met de auto rij.

in de auto ben ik te chauffeur en mijn man de kaartlezer. thuis is het andersom.

ik ben vrij in de auto, zo voelt het…

ook dat is een illusie maar toch, ik zit graag in de auto. vorig jaar vatte ik het plan nog op om voor rijschool instructrice te gaan, nu ligt dit in de ijskast, het gaat van me iets te veel vragen, nu. nee, nu nog niet, mijn lichaam is niet helemaal ok en ik ben nog niet top om aan intensieve lessen gaan deel te nemen.

ik denk dat ik het idee ga laten voor wat het is, ik zie me het nu niet meer doen. mijn lichaam is in transformatie, ontstekingen aan de achillespees en de maag, ik denk dat het genoeg zegt.

kalm aan, en los de shit op!

verleden is daar nu zijn we hier…

en dat heb ik weer maar eens beseft. na een ritje van 4 uur stonden plots aan Cap Blanc-Nez zagen we de kust van Engeland schitteren in de zon en hoorden we de keien aan het begin van het strand tussen onze sandalen tikken.

ik had er eerlijk gezegd genoeg van gekregen van het moeilijk auto rijden. door Apen geen probleem, maar daarna voor Gent was het moeilijk rijden, harmonica files zijn zeer eigenaardig eigenlijk, stilstaan om niets, in de heenweg en in de terug weg gehad. zeer vermoeiend rijden, ook al hebben we nu een automatic…

maar het zegt allemaal genoeg, de natuur pracht is weergaloos, krachtig en doet mij mij innerlijk altijd wat het moet doen. deze keer iets extra, ik werd gewoon zen, ik ging automatisch vertragen, zitten kijken naar zee, zitten kijken naar mijn mannen in de zee, horen hoe onze zoon verbinding maakt met een kind dat zijn leeftijd heeft en Frans spreekt en hij dat helemaal niet erg gaat vinden en stenen gaat ruilen en wat met hem plonst in de ‘plassen’ aan de rotsen.

ik besefte het niet maar ik was helemaal ‘zen’ en vooral vertraagd en mijn hoofd was leeg, geen gedacht geen drive meer geen ideeën in mijn hoofd nee gewoon nu ik hier en dat is helemaal prima!

voor de eerste keer in mijn leven besef ik dat ik het toch kan!

yes i can!

ik kan het, waarschijnlijk de grootte overwinning van dit jaar, ik kan het, gewoon zijn, in mijn tempo met mijn eigen gewoon zijn en helemaal tevreden zijn, ik ben en ik zag…

maar wat me ook opgevallen is, ik heb mijn verrekijker terug vast, ik kijk weer en voel de nieuwsgierigheid weer in me opborrelen als een nieuwsgierig kind om de vogel die ik in een flits zag te gaan zoeken, of mijn oren hebben iets gehoord en ik wil graag weten wat het is…

de verrekijker die ik voor mijn 30ste verjaardag kreeg van mijn ouders ligt weer vlak bij me. het is super lang geleden, super lang…

nu dus hier bij mij, heerlijk, heerlijk heerlijk…

ik leef!

en de zoon,

Joris (c) Esther Cuyvers
auteur en bewerking Joris – zomer 2019 – Lommel.

heeft een kinderleven gehad deze zomer!

met mijn vader en hun fototoestellen de heide op getrokken, verschillende activiteiten gedaan, bij de ezeltjes geweest en op kamp geweest van het jeugd rode kruis waarvan hij zei, ik wilde nog veeeeel langer blijven mama! en hij heeft leren zwemmen in turbo lessen en twee brevetten behaald, met succes! we gaan voor een zwemhobby want mama – ik wil heel goed leren zwemmen! –

ja dat zag ik, rondom mij waren mensen aan het sleuren met speelgoed voor hun kinderen, zo van die tentjes en zo verder en zo voort, wij hadden zoals gewoonlijk alleen ons optisch materiaal bij en onszelf.

ik vergeet het altijd mee te nemen, en telkens zegt de zoon dat we dan toch beter de schep hadden meegenomen die we ook hadden moeten kopen in Zeeland omdat we ook weer niets bij hadden…

nu hadden we alleen maar natuur, zelf geen wc bij de witte rotsen, en het ging ook vanzelf. even heb ik gedacht dat ik geen goede moeder was omdat ik het altijd vergat, maar ook dat gaat, hij is met papa bezig geweest en moest telkens naar me toe komen om een kleding stuk uit te doen omdat het nat was van het spelen…

hoe heerlijk is het om creatief te zijn met een steen en wat zand, hij heeft de hele wereld getekend op het strand met een steen…

kom eens kijken naar mijn sterren, vissen bootjes en vogels! riep hij nadat ik in een ruwe schets het voor had gedaan heeft hij er iets anders van gemaakt, door te kijken en na te tekenen.

en te spelen, springen over de golven…

in mijn onderbroek mama!!!!

ja schatje het mag en het kan!

ik ben deze morgen opgestaan omdat ik ineens opnieuw zin had om verder te schrijven aan mijn boek.

de Amazone staat in brand, en het doet iets met me – het in brand staan -. ik ben begonnen als de Notre Dame in brand stond, en dat had vooral een inpakt op me om echt aan mijn levensessentie te beginnen en dat – onder ogen te zien en in handen te pakken –

nu staat onze levens long in brand, al meer dan 3 maanden. vorig week is het nieuws pas tot bij mij aangekomen en ik voelde meteen dat het diep in mijn iets trof. droefheid en onmacht maar ook een soort drive heeft deze brand in me wakker gemaakt.

de mensen laten zien wat een brand kan doen in een mensen leven, en de steen die we kunnen verleggen in een rivier op aarde waar later een water spreeuw zich op gaat poetsen die we zeker een half uur lang hebben kunnen observeren door onze verrekijker in een rivier op aarde.

ik ga aan het hoofdstuk van onze zoon beginnen, met de brand van de Amazone, onze levenslong, onze luchtzuiverraar – de levensingever…

ik begin deze week nog, opnieuw te schrijven, omdat ik dit aan de aarde ben verontschuldigd en draag in mijn hart de zorg om het woud van het leven een hart onder de riem te steken…

https://www.demorgen.be/nieuws/terwijl-de-amazone-brandt-verliest-brazilie-het-geduld-met-de-regering-bolsonaro~b78e21f1/?referer=https%3A%2F%2Fwww.bing.com%2F

ik weet nog niet wat – een brand – spiritueel wil zeggen, wat ik wel weet is dat branden in de natuur altijd met vruchtbaarheid gepaard gaan, ook ongewenst, zoals het gevecht op het pijpenstrootje weg te krijgen n de heide gebieden vanwege de pollutie van meststoffen, is dit toch ook weer een ongeziene ramp in een corrupt land…

ja we hebben er nu allemaal al de gevolgen van en later nog meer gevolgen!

en nu me klaarmaken om naar het tweede deel van de Lenormand cursus te gaan. ik ben benieuwd

tot schrijfs en een hele fijne zondag gewenst!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s