Welk belang heeft een diagnose?

” Er is zoveel bla bla in de wereld van de HR en management toestanden. soms is mijn poetsvrouw en poetsman intelligenter als alle HR managers samen. Juist omdat het huis van iemand schoonmaken laat zien waar het leven werkelijk om gaat. “

Er is ook al zoveel geschreven door HR managers die te maken krijgen met de neurodiversiteit van de mensen waar ze eigenlijk niet goed weten wat ermee aan te vangen.

Ik lees weinig op LINKEDIN, alleen vlug en meestal heb ik er mijn buik snel van vol, waarschijnlijk door de schone schijn die als ik hun poetsvrouw was snel had opgeveegd en op gestofzuigd had.

Dus kroop ik weer eens in mijn pen en schreef via mijn pagina op linkedin…

Er is een groot verschil tussen een neurologische profiel van een aandoening, en een karakterstructuur.

Autisme is een neurologische aandoening met aanverwanten van, zoals ADHD.

Hooggevoeligheid, HSP en ook hoogbegaafdheid, noemen we een diagnose maar dat zijn geen neurologische aandoeningen.

ADHD hebben is wel een lastig probleem als je een combinatie hebt, ass en adhd…

Wanneer het gaat over diagnosticeren, dan heb je verschillende richtingen, wil je gebruik maken van de gepaste hulp om uw welzijn te verbreden?

Dan kan je het beste een diagnose hebben – uitgekeerd door psychiater – wel te verstaan en geen zelf diagnose doen –

Wil je geen gebruik maken om gepaste hulp te vinden voor je ongemak in je leven? Dan heb je ook geen diagnose nodig.

Als je HR verantwoordelijke bent dan hebt je meestal ook te maken met trends – adhd – is een goede eigenschap omdat adhd een diagnose is waarbij – overdrive – goed kan onthaald worden in onze maatschappij, omdat in overdrive gaan voor het werk, in een waas van – hij leeft dag en nacht voor zijn / haar werk – kan worden gegeven.

In de omgeving waarin mensen met adhd gaan werken, waarbij geen rekening is gehouden voor de kenmerken van ADHD gaan deze mensen te snel overprikkeld en over de schreef kunnen raken, altijd in het negatieve… wat niet altijd zichtbaar is nota bene.

Mensen met ADHD hebben een neurologische anders fysische en psychisch werkend brein en lichaam. Nee niet in het bewegen zoals u en ik, ook niet in het hartgeklop zoals u en ik, maar wel in het verwerken van externe en interne prikkels.

De discussie over de neuro – diversiteit is in mijn ogen een misplaatste discussie en gaat ver voorbij de authenticiteit van de mens die zijn eigen welzijn wil beschermen.

Meestal zeggen mensen liever dat ze ADHD hebben, door de geaccepteerde waas die opgehangen is geworden door de omgeving die die waas als waardevol heeft gecodeerd, dan dat ze bijvoorbeeld AUTISME hebben wat zeer dicht bij een ADHD gedrag aanleunt.

En daarom gaan we in de discussie van neuro – diversiteit helemaal de mist in als het over ADHD en diagnoses gaat die door een psychiater worden getest en nog eens getest en nog een besproken in een gespecialiseerd team.

Vroeger was je gewoon – onhandelbaar – een rare – een eigenaardige – een lompe en ne slimme… Toen was er geen ondersteuning en toen gingen al die talenten nog erger dan vandaag met het badwater naar de riolering.

Nu zijn er wel degelijke testmethodieken – al kan het voor de meisjes en de vrouwen met autisme nog beter natuurlijk – en gaan we met plezier eens even zeggen dat we over diagnosticeren?!

DEUHHH

Daar is een reden voor!

Eén daarvan is om het welzijn te vergroten van die mensen die anders zijn in hun neurologische en fysiologische eigenheid in een maatschappij die autistischer en autistischer aan het worden is, jawel – regels structuur en heel veel wetten!

Dus, als we als we met elkaar een gesprek voeren – of het nu aan de kassa van de supermarkt is of in een sollicitatie / HR gesprek om een job te bekomen dan hebben we meestal heel graag dat de mens voor ons een ‘normaal’ mens is!

Wat dan normaal is hangt af hoe uw invulling is persoonlijk en hoe de invulling is van het HR bedrijf waarin u werkt.

Het oordeel, het veroordeel en de protocollen van de sollicitaties procedures zijn zo ontworpen dat het ‘normaal’ vanuit de statistieken en de wetenschap komt. – zoals een kind een gebruiksaanwijzing meekrijgt – gaan we mensen rekruteren...

Dit voelt heel dikwijls aan als een verwrongen invulling van mensen op de werkvloer krijgen die meer lijken op gewenste robots, dan op humane rekruteringsprotocollen voor mensen zoals u en ik.

Alleen ik heb autisme en adhd. Wat kàn jij als HR manager hiermee?

Weet u de meerwaarde van mijn talenten te bepalen? Weet u hoe bepalend mijn vorm van autisme is? Weet u wanneer mijn ADHD in actie gaat schieten? En weet u met mij raad wanneer ik een crisis ga doen op de werkvloer waar allemaal robots staan?

Nee?

Wel dan is neurodiversiteit echt nodig op ELKE werkvloer en is een diagnose zeer zinvol voor de HR manager en de werknemer zelf!

Natuurlijk het welzijn vergroot altijd als er lang twee kanten kan gewerkt worden aan het welzijn voor het individu en de omgeving en dus vraagt het kennis van de diagnose – die meestal de gediagnosticeerde wel heeft – en vraagt extra skills van de HR manager – in de praktijk. – niet in het hoofd –

Daar maakt een diagnose een groot verschil!

En laat ik nu eens even in zoemen op onze kinderen met zeer verschillende diagnoses.

Kinderen hebben meestal een diagnose nodig om DE JUISTE HULP TE KRIJGEN daar waar ze anders geen kans hebben en met het badwater de riolering in verdwijnen!

Waar jij staat als ouder met een kind dat speciale noden nodig heeft – en daar horen ook HSP en HG en HB bij – geen neurologische problemen alleen een karakterkenmerk, dan heb je liever dat je kind zich goed voelt daar waar hij door de dag veel tijd besteed, de school meestal, die school heeft meestal een team vanwaaruit ze gespecialiseerde en aangepaste hulp uit KUNNEN aanbieden!

Dat heeft onze maatschappij zo ingericht en is zo blijven inrichten en net die – on flexibele – structuur maakt het dat we onze kinderen meer en meer laten diagnosticeren.

Om het heel cru te zeggen, vanaf 0.5 jaar heb je een diagnose nodig tot en met je 18 en dan moet je alles stilzwijgen en kiezen voor een sociaal aanvaardbare diagnose – nu adhd – om toch te vertellen dat je – niet bent zoals alle andere – …

En dan krijg je kinderen, die meestal weer op hun beurt een diagnose nodig hebben om aanvaard te worden…

En jawel de cirkel is rond…

Willen we nu eens met zijn alle eens stil staan hoeveel mogelijkheden neuro – diversiteit heeft in de kern van de diagnoses!

Want als we dat gaan inzien, dan is inderdaad iedereen autistisch en heeft iedereen adhd, en hebben we allemaal een borderline stoornis!

En dat is – normaal -!

When you look at a person,

any persoon,

remember that everyone has a story.

Everyone has gone though somthing very heavy that has changed them.

Advertenties

10 reacties op ‘Welk belang heeft een diagnose?

  1. Toen ik nog hielp met de jeugd te begeleiden in de karateclub gebeurde het dat kinderen lid werden met diagnose ADHD om jaren later de diagnose autisme te krijgen. Die diagnoses kunnen dus veranderen met de jaren. Wat ik wil zeggen dat diagnoses de begeleiding op allerlei manieren makkelijker maken maar soms bijgewerkt moeten worden. Zekerheid heb je nooit.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s