Intens heel intens

het mag ook eens meezitten!

in mijn leven heb ik dikwijls momenten meegemaakt dat ik ‘net’ daar was wanneer de crisis niet groter kon worden.

dan was ik diegene die binnen mocht en het verhaal meestal als eerste mocht aanhoren, als eerste ook mee ging werken aan een besproken oplossing als ik iets kon bijbrengen.

nee ik ben niet bang van een menselijke crisis, als het rechtvaardig is en als het met een ‘goede intentie’ gebeurd.

ja natuurlijk heb ik mijn vingers al eens verbrand, ik heb er van geleerd en die ervaring kon ik heel goed gebruiken de afgelopen dagen.

één ding komt nooit alleen, een mensenleven kan wel wat aan hoor, een mens is sterker dan gedacht. Ieder proces is het waard om te beleven, hoe eng en bang en verwarrend een ingrijpend proces ook is het is en blijft de moeite waard.

vrijdag namiddag stop ik even op weg naar huis bij mijn vriendin, haar vader heeft iets ernstig aan de hand en ik wenste ze even een knuffel te gaan geven ‘als ze thuis was’.

ik stopte en voelde eigenlijk al dat er ‘iets niet klopte’ haar huis was precies niet meer van haar’ het voelde als ‘een inbreuk’ in haar leven dat er had plaats gevonden.

ik zag ze aankomen wandelen en ze zei, kom binnen – ik heb goed nieuws en slecht nieuws – …

met de vader ok, maar ik ben…

ergens in mij gaat dan meteen in een actie radius van – kom ik ga naast je staan en als ik mag ga ik mee tot je me zegt dat je het nu wel alleen kan –

ja, daar gaan we dan, het emotionele is dan afgewisseld met het logistieke, en dat met hart en ziel, en te laat komen…

ja helaas ik heb het moeilijk met op tijd te komen, altijd gehad en ik moet mijn uiterste best doen om op tijd te komen, helaas, dus jawel mijn vriendin is boos geweest op mij gisteren als we samen naar een afspraak reden.

we wachten op de groene stoeltjes in een koude gang/wachtruimte en komen binnen bij een mijnheer die zegt ‘we moeten snel verder werken’, mevrouw wat is uw….

ah zegt hij, dan valt dat weg! wanneer hij de antwoorden op zijn vragen krijgt van mijn vriendin.

mijn vriendin valt stil, ik vraag opnieuw – valt dat dan helemaal weg? – het is dus letterlijk een …

ja zegt hij.

mijn vriendin voelt zich schuldig, moe en heel emotioneel, terwijl ze nu meemaakt wat zoveel mensen al hebben meegemaakt en wat eigenlijk heel normaal is, het proberen en dan uiteindelijk een foutje maken en dat niet meer kunnen rechtzetten.

het is zo simpel,, en een zeer belangrijke levensles!

we kwamen buiten, gisteren middag scheen de zon zo mooi.

hoe ik heb gereden, ik weet het niet meer, één ding weet ik nog wel,

ik heb van vrijdag namiddag tot nu één hele grote les geleerd

1 oordelen helpt niemand vooruit

2 wanneer je naast iemand gaat staan in moeilijke tijden is dat helend voor vele partijen

3 alle kleintjes maken één groot

4 samen hebben we meer kracht

5 liefde, moeders en dochters zijn goud waard

en weet je wat, het gaat helemaal niet om wat je hebt maar om wie je bent, en de rest is verleden…

ook al moet mijn vriendin hier natuurlijk de gevolgen van dragen, ze zal ietsje anders gaan moeten leven een korte tijd, maar het is nu een belangrijke innerlijke reis en die reis is altijd goud waard!

nu is het 9.07, ik ga eerst pelargoniums kopen op de markt en dan ga ik haar bellen, om deze week nog eens samen wat te bespreken en weer een stap verder in de nieuwe toekomst te gaan staan, en later in dit jaar en volgend jaar gaan we als alles achter de rug is, een groei feestje houden, het is gelukt en hoe!

dankjewel lieve P, ik dank je voor de wijsheid van het leven…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s