oh nee, IK ben geen doetje!

Ik kan me het beste even klaar maken om de kritische noten van mensen te ontvangen die eens tegen mijn kar hebben gereden en volle bak mij ook heb gestoten tegen hun kar.

IK BEN GEEN DOETJE, ik zal het je nu al zeggen, en ik ga dat ook in mijn boek schrijven, ik ben geen doetje!

nooit geweest trouwens!

het is pas de laatste jaren dat ik voor mezelf aan het opkomen ben, het is een aardig leerproces geweest van veel geven en nemen en dan voor andere plots ‘de deur dicht doen’. Boenk en bam is het dikwijls overgekomen bij andere.

ik weet ondertussen waarom, maar goed daar moet ik me niet achter verschuilen, het is wat het is.

waar ik een les in te leren had is – wat andere mensen ervan vonden – van mijn botheid en van mijn pittig kantje waarmee iedereen wel eens te kampen heeft.

ik ken namelijk veel – geen doetjes – en ik kan dat wel respecteren, ik heb ze heel dikwijls zelf voor me staan, en dan kan je slikken en doorgaan en achter de schermen blijven slikken en slikken om het te proberen weg te krijgen en dan uiteindelijk in therapie er toch iets mee gaan doen, of je kan het bij je dragen en er voor kiezen om niets mee te doen.

met de doetjes die blijven slikken en er niets mee doen, daar kan ik eerlijk gezegd niets meer mee in mijn leven. met alle respect maar ik kan er niet meer mee, ik heb mijn grenzen, ik kan ook van nature niet met alle mensen om, ook al zou ik dat graag willen, je ligt me of je ligt me niet en van een vriendin die me ondanks alles me diep in de spiegel heeft laten kijken en toch me nog dierbaar kan vinden heb ik geleerd hoe ik overkom en wat ik communiceer, nu ook sinds ik weet waarom ik zo bot en onverwacht de deur kan dicht trekken.

ja ik heb veel geleerd, en heb idd te weinig stil gestaan bij hoe het bij mensen binnenkomt.

nu ik deze bovenste zin beschrijf besef ik dat het visa versa is.

ik moet mijn grenzen bewaken, en ga ze ook bewaken, er zijn maar een klein handje vol mensen die mijn hele leven ‘krijgen’* en waarvoor ik door het vuur ga bij manier van spreken.

een handje vol.

ik trek mijn grens, en dat doe ik ondertussen al jaren aangekondigd! maar blijkbaar niet duidelijk genoeg. ik hou niet van herhaling, dju ik heb het er lastig mee als mensen mijn advies vragen telkens opnieuw en telkens voor het zelfde en telkens hetzelfde verhaal vertellen en ik er telkens energie in steek en er veranderd niets dan trek ik een grens.

de grens

meestal is die aangekondigd van mij uit. maar meestal is die niet gehoord en meestal is die niet gelezen…

wel, daarnet toen werd ik opgewacht door de buurvrouw van een beetje verder, haar lichaamstaal sprak al boekdelen, ik wist wat me te wachten stond en ja ik hoorde wat ze zei.

de ruzie van toen in het bos toen ik de buggy verder trok en opnieuw geen opvang had en zo nodig veel rust nodig had en mezelf ook ellendig voelde maar toen het niet vertelde en niemand wist hoe eenzaam en vol zorgen ik zat en niet wist hoe ik de dag moest gaan doorkomen, toen heb ik mijn buurvrouw jawel erg bot aangepakt, omdat ik het toen zo zat was dat ik eigenlijk niet eens wist hoe een einde te maken aan de ‘cirkels blijven draaien’ gesprekken.

en zal ik iets zeggen wat waarschijnlijk niet in goeie aarde gaat vallen, ik heb alleen spijt van de mis gevormde woorden die ik uitsprak, ik heb er daarna sessies over gehad met mijn therapeut en ervan onthouden dat ik duidelijker mag zijn in mijn communicatie omdat ik ‘in te korte zinnen’ spreek en mensen dat niet altijd opvangen.

ik heb voor mezelf uitgemaakt aan wie ik energie geef, en dat is niet meer iedereen! ik heb voor mezelf uitgemaakt dat ik wel geef als er een logistieke situatie is met kinderen die er van af kunnen zien, dat doe ik nog wel, ook voor de buurvrouw van ‘het bos’ – ik weet zelfs nog waar we stonden, ik herinner het me nog levendig.

je merkt het, ineens blokkeer ik ook, en moet ik nu even los schrijven, voor ik terug kan beginnen te schrijven aan mijn boek, dat net in ‘deze’ periode zit en ik deze morgen nog heb gekozen om ‘het’ er niet in te zetten, om langs één kant mezelf te beschermen, maar ook de andere kant, de kant waar weinig mensen naar hebben geluisterd en naar konden luisteren toch de overhand nam in mijn boek.

kijk, de buurvrouw leest mijn blog blijkbaar, ik heb haar toen idd verdwaasd en geschokt achter gelaten, ik betref schuld, ik heb idd iemand serieus gekwetst, dat hoorde ik vandaag opnieuw.

maar ergens zegt het iets over mij maar heel veel over de andere persoon, ik heb geleerd om verder te gaan, de vijanden te omarmen en me een houding weten te geven om mezelf te beschermen, om respect te hebben voor dat wat de andere heeft gedaan en nog doet – helaas vergeet ik bijna nooit iets als ik er ook een les moet uit leren – ik ga die confrontatie aan met de vijand voor me maar ook in me en ga me helen, helend maken en leren hoe het dan wel kan.

ik betaal daar ettelijke 100den euro’s voor en werk hard aan mijn communicatie stijl, omdat dit één van de moeilijkste dingen is in mijn leven!

Ik ben geen doetje, maar ik ben wel genereus en kan veel geven, als je in mijn hart zit en ook werkt aan jezelf.

dat is wat ik graag heb, mensen die leren om in het leven te staan, het kan zo mooi zijn.

en weet je, daarnet toen ik de ‘hele lading frustratie’ over me heen kreeg dacht ik, kom we zullen het eens afronden, samen, maar net toen ik het dacht ging er een lichtje branden, denk aan jezelf en je gezin en een dierbare andere vriendin die je nu meer dan ooit kan ondersteunen door gewoon ‘aanwezig’ te zijn in een bijzondere maar moeilijke tijd.

wel, voor deze vriendin zet ik de deuren open, en ga ik over mijn grenzen, want zij kan luisteren en dat is een hemelse gewaarwording, visa versa.

Lieve P daar gaan we samen door hé!
Ik wens je nu al de vrijheid, de vreugde en de liefde!
gogogo, je hebt het verdient.
en ik blijf gewoon even naast je staan, omdat je in mijn hart zit!

*mijn hele leven krijgen, is een uitdrukking om te zeggen dat ik ‘veel wil doen’, ik ga natuurlijk mijn eigen leven in handen nemen en blijven nemen zolang ik leef, mijn hart klopt in de eerste plaats voor mezelf…

met respect en gulheid binnen mijn mogelijkheden, voor andere die in mijn hartje wonen…

Advertenties

16 reacties op ‘oh nee, IK ben geen doetje!

  1. Je mag en moet je grenzen stellen. De vraag natuurlijk is hoe je dat doet. Ik probeer zo duidelijk en vriendelijk mogelijk dit duidelijk te maken. Sommigen hebben geen ellebogen om te begrijpen waar het om gaat. Voor hen doe ik mijn deur niet meer open.

    Liked by 1 persoon

    1. ja, idd ik doe het nu ook, maar ik zit nog steeds met ‘het ongeloof’ bij mensen als ik het doe – ze zal het niet menen – vervelend maar ze beginnen het door te krijgen dat ik het dus wel meen, en dat doet soms wel pijn…

      Liked by 1 persoon

    1. ja, ze zijn het nog niet van mij gewoon dat ik het doe….
      maar ik voel het zeker! ik besta ook! niet iedereen kan aanspraak op mij doen en dat voelt ook goed hoor.
      en ik ‘kies’ waarvoor ik ga en met wie en dat is ook iets waardoor ik trouw blijf aan mezelf – ik ben daardoor veel minder ziek en veel minder moe geweest het afgelopen jaar!

      Liked by 1 persoon

    1. Ja idd, ik ben in mijn leven zoveel ‘gepest’ geweest en ik heb zoveel moeten sikken en weer doorgaan, dat ik me dikwijls heb afgevraagd – beseffen mensen wel wat ze zeggen ?! – eigenlijk…
      ik leer er telkens iets uit, nu ook weer, en dat is mijn beste les in wijsheid, en daarvoor leef ik, en dat is wel een mooie kant aan dit verhaal…

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s