NEE & dafalgan forte

vandaag is het schoolreis, en we hebben het weer geweten…

onze zoon heeft weer zijn sterk zelfbepalend gedrag boven gehaald vanaf het moment dat ze in de school begonnen met herhalen.

onze zoon heeft ook een versnelling hoger geschakeld vanaf ze op school zijn begonnen met herhalen.

snel, intelligent en niet navolgbaar is zijn gedrag 3 weken voor het einde van dit schooljaar.

zijn toetsen goed tot zeer goed, zijn verwerkvermogen op kennis prima op een ander vlak is hij totaal on empathisch – met andere woorden – thuis luistert hij gewoon naar dat wat hij wil.

wel beter naar mij dan naar de papa, dus ideaal om een rol te gaan spelen, zo speel ik het uit bij mama, zo bij papa en als ze met twee zijn stuur ik ze de boom in! –

en ja het is aan het lukken, alweer, en daar zit je dan, ik kan mijn man toch niet elke keer wegsturen omdat hij ons aan het uitspelen is op 21 uur omdat hij niet in bed wil, omdat hij de zon nog ziet en dat de zon altijd ondergaat als hij naar bed gaat…

ja ik ik ben ook niet de doorsnee opvoeder omdat ik ook autisme heb, en hij een totaal ander spectrum heeft dan ik, hij is veel minder empathisch ingesteld en hij kan me perfect zeggen wat ik niet goed kan en waar ik niet goed tegen kan. – ja als je een goeie coach wenst, ik kan mijn zoon echt aanraden! –

dat hij niet empathisch is naar ons toe dat kan ik nog wel begrijpen hoor, hij is bijna 7 hij heeft nog heel heel veel te leren!

het is een nadeel mama zijn met autisme, ik voel veel vlugger waar de trein kan ontsporen, ik kan het nu al laten ontsporen maar ik neem ook alles als ‘waar’ in me op als jij huilt, heb langer de tijd nodig om te reageren op dingen die in mijn gevoel tegenstrijdig zijn met wat er is gebeurd of gaan gebeuren en ik kan helemaal niet tegen lawaai en fysiek ongewenst contact, dan begin ik te wenen en dat moet ik dan verdringen en het niet laten zien. Dan voel ik me verloren in de opvoeding van een zoon die zo zelf bepalend is dat hij van ons vraagt om er altijd te staan en heel sterk te staan als hij met zichzelf geen blijf weet.

ik ben zoals een gaslucht detector geworden, ik ruik wat er is en dan is het nog niet zichtbaar en meestal nog niet ruikbaar.

ik zie de prikkels maar ook de ‘te weinig prikkels’ die kunnen uitlokken – ik sta altijd te springen en in praat altijd als een sneltrein en de tablet moet er ook aan geloven – omdat hij beweging nodig heeft om te ‘ontladen en verwerken’ in de zin van – ik kan alleen maar veel en hevig bewegen om te verwerken – waar de juffen dan gek van worden en ik helemaal overprikkeld kan zijn dat ik dagen geen juiste zinnen kan vormen door overprikkeling – en dat hoort hij dan en dan lacht hij me uit – en zo gaat dat hier, het is een cirkel en ik heb me het moeten aanleren van niets persoonlijk op te nemen maar WEL EEN GRENS TE STELLEN wouw zo fucking moeilijk een kind dat overprikkeld is en dat door extreem veel beweging gaat uiten en een mama die door die beweging en geluid van zijn blablabla extreem overprikkeld kan worden en jawel…

ik weet dat ik altijd van kleins af al voor beweging en lawaai gevoelig ben, het is onvoorspelbaar en het komt van iemand anders die ik meestal niet ken en ik er ook totaal geen controle over heb over het gedrag van iemand anders.

en onze zoon uit de hele dag in beweging en praten…

wouw de triggers worden altijd ingedrukt… het licht en schaduwspel van de bomen zijn me soms al te veel…

en dat is autisme hé, ik kan dat niet meer uitfilteren en klasseren, ook al weet ik het met mijn verstand heel goed hé, het is aards moeilijk. het enige wat helpt is een paar dagen na elkaar rust!

sssssttttt….

ja…

hij zegt nu sinds een maand en half weer altijd NEE, nee, nee, nee, ook dit is natuurlijk een spiegel! ik trek de grenzen ook want wat doe je nu als;

“mama”

‘ja schatje’

“wil je mijn poep afkuisen ik heb kakka gedaan?!”

ik reageer met ‘allé schatje ik heb dat al jaren gedaan voor je, jij hebt dat al jaren gedaan bij jezelf en ineens gaat het niet meer, je kon dat toch als we aan zee zaten?!’

“neen mama, nu zit ik thuis op de wc en dus nu is het weer aan jullie!?’

ik denk na en weet me een voorval te herinneren waarbij hij te weinig papier heeft genomen en jawel het geurtje aan zijn vingers hing. alleen de geur, verder niets…

ik ze ‘neen jij gaat dat zelf doen, jij bent groot genoeg en je hebt het al zo dikwijls gedaan, neem maar genoeg papier en dan gaat het wel lukken!’

‘nee dat ga ik niet doen, en als jij dat niet ga doen dan blijf ik hier zitten!’

ja!

dus ik ga testen of dat hij werkelijk blijft zitten, en ja hij heeft er bijna 3 kwartier op blijven zitten.

toen moesten we weg, en heb ik toch moeten toegeven…

en nee, je gaat nu zeggen, zeg dan dat hij het de volgende keer zelf moet doe?, zeg dat ik het nog 1 keer ga doen en dat hij het dan weer moet opnemen? geef hem een beloning als hij het zelf doet? – nee mama dat moet ik niet hebben, nee dat ook niet, nee …

nee, hij heeft het in zijn hoofd gehaald om zijn poep niet meer af te kuisen en dan is dat maar zo…

ik heb hem deze week zijn onderbroek weer aangedaan en zonder zijn poep af te kuisen naar buiten gestuurd, dan liep hij in zijn blootje rond en kon ik zijn onderbroek gaan oprapen bij de kippen in het kippenhok

het ergste is als hij ‘bij iemand is geweest’ en terug thuis komt, dan heb ik werkelijk een hele wilde in huis als hij altijd heeft moeten luisteren en volgen.

voeling voor opvoeding is echt nodig als je een zoon zoals de onze in huis hebt, hij weet perfect welke ‘toverrijen’ hij uit zijn door moet toveren om zijn ouders te laten doordraaien, ik weet dat dat hij perfect weet na de eerste blik en ontmoeting van mij aan de schoolpoort welke acties hij gaat ondernemen – de auto krijgt er meestal eerst van langs als het te erg is geweest – en heel soms halen we het tot thuis…

spanend zo een kind gaan afhalen aan de school hoor, elke dag opnieuw, ik heb er dan maar een gewoonte van gemaakt van hem 10 minuten te laten razen en dat heb ik zo met hem ook afgesproken – je krijgt 10 minuten als het nodig is – hij vraagt soms 10 minuten bij – en dan moet ik soms wel eens heel hard lachen met zijn vraag…

straffer nog, hij weet wat het beste voor hem is, mama ik wil dan het liefst even alleen zijn, of ik wil bij je opschoot zitten of … het begint zo vaak en eindingd meestal in hyperactief op en neer springen, lopen sjotten en met dingen zwieren en gooien.

en ik die dan weet waarom het is en er soms alles aan doet om te transformeren en te kalmeren maar meer dan dikwijls sta en maar blijft kijken om op het geapste moment in te grijpen en hem bij me op schoot te nemen, of, zoals nu hem te laten praten tot hij het uiteindelijk gaat zeggen wat er is en dan al wenend bij me op de schoot komt zitten met zijn konijn dat hij al stimmend tegen zijn neus wrijft.

dan komt mijn man binnen en moeten we verder gaan met het ritme van de avondshift.

ja

dat vraagt af en toe voor een dafalganeke forte! niet?!

met andere woorden – hoe anders het is om een kind met autisme op te voeden dan het is om een kind zonder autisme op te voeden.

ik heb het afgelopen weekend gezien, het is een wereld van verschil…

en morgen is een nieuwe dag,

en ja ik kuis zijn poep niet meer af!

Ruud Bijman uit spectrum visie boek Vind je eigen weg met jouw autisme
Advertenties

13 reacties op ‘NEE & dafalgan forte

  1. ha die Esther
    wat moet dat erg zijn als ouder , en het kind wil niet luisteren
    of nog zwaarder als hij de ouders uitspeelt
    eigenwijs is hij ook , iets niet willen doen wat hij wel degelijk zelf kan

    vermoeiende maar toch ook opbeurende groet

    Liked by 1 persoon

    1. Ja straf hé, hij blijft wel onze zoon hé, ik zie hem zeer graag!
      de juiste sleutel zullen we wel vinden, daar ben ik zeker van!
      we komen er wel uit!
      nu even tanden bijten en weer verder gaan…

      geniet van de wandelingen!
      groetjes Esther

      Liked by 1 persoon

      1. ja ik denk dat ik , en met mij velen , ons er geen voorstelling van kunnen maken
        maar wat je zegt , jullie komen er wel weer uit

        jullie dus ook het plan om Vlissingen te gaan ontdekken , zeer de moeite waard vond ik het
        ben blij dat de foto’s een aardig beeld geven
        groet , Karel

        Liked by 1 persoon

  2. Uitspelen en hoever men kan gaan. Ook wat niet lukt het zoeken bij de papa of omgedraaid. Dat is zwaar maar ergens moet je nee kunnen zeggen en op een lijn zitten. Zodat je zoon echt weet waar hij aan toe is.
    Soms ook nuttig om een time in te schakelen.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

    1. ja het uitspelen, vroeger was het uitdagen, nu is het uitspelen…
      ja en nee zeggen moet gewoon, ik weet het! hij is nog maar 6 wat gaat het anders worden bij 16?
      ik ga even laten voor wat het is en zien hoe het weekend verloopt, even terug koppelen na het weekend…
      toch straf dat het een hele intense zoektocht blijft waarbij wij als ouders maar blijven horen – intelligent en weet heel goed wat hij doet – maar geen handvatten mee krijgen…
      ja ik ga er zelf ééntje moeten ontwerpen dank ik…
      waar komt dat zelf bepalende vandaan vraag ik me dikwijls af, want volgens mij zit er daar iets onder bij hem, angst en te veel controle eisend omdat het dan veilig is voor hem en naar ons te extreem zelf bepalend overkomt…
      op angst kan je ook niet straffen hé…
      go ja ik laat het even bezinken…

      Namaste shivatje
      dankjewel voor je berichtje.
      groetjes
      Esther

      Liked by 1 persoon

  3. Angst kan je niet bestraffen klopt maar hij kan het uitspelen.
    Ik moet ook vaak tegen mijn dochter zeggen pak het eens anders aan. Het is een zoektocht maar soms moet je gewoon durven een time out in te lassen. Dat voor hem goed kan zijn maar zeker ook voor jullie.
    Dat hij begrijpt nee dat kan niet meer.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

    1. Oh ja, mijn moeder moest eens goed lachen met het voorval – van zijn poep af te kuisen – ze zei – hij heeft jullie weer te strikken hé, en lachen – maar ze zei er wel meteen bij, ja je zit ermee, en nu op naar een andere ‘mind set’.
      – en ja die time out inlassen, we gaan er veel beter uit komen, ik heb hem gisteren gewoon laten lopen in zijn blote poep, en hij heeft het zelf gedaan uiteindelijk…
      Mama doet het niet meer, en ik heb hem dat duidelijk aangegeven en heb hem genegeerd.
      Maar de grootste les is wel dat ik dit weekend heb beslist om nog meer mijn buikgevoel te volgen, en dat ga ik dus doen, minder woorden maar daden, zo en niet anders…
      door dat toe te passen is lijkt het hier een chaos maar wij zijn beide stil gevallen en hebben veel geknuffeld en verteld aan elkaar, en dat is het dierbaarste hé, het kunnen vertellen aan elkaar als je verbonden bent…
      meestal help dat het beste.
      onze zoon heeft enorm veel duidelijkheid nodig op dit moment, meer dan we verwachten, dus dat is een extra aandachtspunt nu…
      vrijdag was het ook schooluitstap, we hebben hel gehad in de morgen, tot ik de telefoon nam en de juf opbelde en ik vroeg om heel voorspelbaar te zijn, alles stap voor stap uit te leggen en dan gaat het goed.
      de juf keek wel achteraf naar me omdat ik het vroeg hoe het is geweest, goed zei ze… en dus is het ok en hij heeft er een ervaring bij.
      en dat uitspelen daar ben ik stap voor stap aan het achter komen, angst zit daar zeker bij, en wij als begeleiders reageren op zijn gedrag, maar nu ben ik me meer en meer bewust dat de oorzaak angst en onduidelijkheid is en daar kunnen we wel veel aan doen.
      ook al ben ik geen voorstander van alles voor te prepareren om zijn brein zo flexibel als kan te laten ontwikkelen, maar als hij er nood aan heeft dan ga ik dat wel doen, samen met hem.
      en idd, ze zijn zo creatief in hun ‘uitvindingen’ je moet als ouder van goed hout gesneden zijn, ja idd. met een liefdevolle knuffel aan je dochter.
      en nu op naar de verjaardag van mijn moeder 72 jaar al.
      mooie bos bloemen gaan we samen uitkiezen, onze zoon ziet dat zo graag…
      veel dankjewel voor je berichtje, ik ga het in mijn achterhoofd houden!
      namasté shivatje
      maak er een mooie dag van!

      Liked by 1 persoon

      1. Gefeliciteerd met je mama’s verjaardag.
        Alles komt op zijn pootjes terecht zoals wij het zeggen. Ook de opvoeding die meer woorden nodig heeft. 🙂

        Aum Shanthi

        Liked by 1 persoon

  4. Het valt niet altijd mee Esther. Opvoeden is moeilijk, er is niet altijd een gepaste handleiding. Ieder kind is anders. Het is een eindeloze zoektocht en met vallen en opstaan zal hij ondertussen groot worden. Af en toe eens een time-out nemen voor jezelf.

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s