Muziek als therapie

ik ben vandaag begonnen met een goed gevuld gevoel van melancholie.

het kan me overvallen die gevoelens van melancholie, ik ken ze heel goed en meestal is er iets aan het broeden, zit ik in een overgang van loslaten, beslissingen nemen en weer verdergaan maar dan zonder al die ruis waarvan ik dacht dat het belangrijk was.

melancholie ik hou er ook van, het brengt me in een soort van ‘filosofische creatieve ruis’ in mijn bubbel van ‘zijn’…

vroeger wist ik niet wat dit betekende die melancholische buien die toen veel langer bleven duren als nu, ik heb ze altijd in mijn leven gekend.

meestal zit ik dan in een innerlijk stuk waar ik lessen en wijsheden uit kan halen, maar ik kan de vinger er nog niet op leggen…

maar nu weet ik, kijk extra naar binnen, waar zit je verdriet, je weemoedigheid en je lichaamswijsheid, luister naar je gefluister…

ik weet dan ook dat ik ‘in beweging’ moet komen maar wel altijd in mijn tempo! dus de man en zoon vertrokken, ik ruimde de ochtend op en was even buiten bij de kippen en dacht – ik ga gewoon wandelen even gewoon wandelen mijn zintuigen even de natuur laten beleven…

ons Fien helemaal blij, en ik in de regen het bos hierachter in…

mijn buurvrouw van de Weg naar A kom ik tegen en ze vroeg hoe het met me ging, ik zei dat ik verdriet voelde en dat ik…

ze gaf me een paar heel essentiële tools, ik kwam thuis en besliste dat het mag zijn nu, in de moeilijkheid van het gezin mag ik even gewoon zijn…

ja mijn hoofd zit boordevol en ja ik ben moe… heel moe

te moe om te schrijven om het onderwerp adolescentie eruit te persen, ja idd…

dus laat ik het even voor wat het is en kijk ik even heel diep naar het nu!

stilte, de regen valt zachtjes op de vers groene blaadjes…

ik herinner dat geluid en doe de mailbox open – een prachtige cadeau krijg ik – de pod cast – van interne keuken… over autisme…

naar aanleiding van mijn held…

ik luister ernaar, mijn hartje heelt zijn verdriet uit herkenbaarheid en ik geniet van een deskundige die aan het woord is en het niet heeft over de cliche’s van ass…

mijn brein springt in de lucht van herkenning, mijn ziel zegt DANKJEWEL op het einde van de pod cast toen ze een nummer van Jan Swerts laten horen.

ik ga hem op zoeken en nu na een uurtje tijd alleen zijn muziek te hebben gehoord ben ik weer wie ik ben!

de muziek heeft me geheeld en daardoor heb ik kunnen ordenen, de woorden van De weg naar A hebben zijn werk gedaan, en ik lach weer en voel me niet zo verloren, ik ben niet alleen!

ik weet wie ik ben en ook wat ik al allemaal weet…

ik lees de laatste dagen veel het woord – kwetsbaarheid – sensitiviteit – empathie en lees dat mensen zeggen dat ze het hebben en kunnen uiten en ik voel dat het niet altijd klopt bij de personen waar ik het lees.

ik heb me afgevraagd waar mijn empathie begint – bij het aanvoelen door de sensorische waarnemingen – en weer stopt.

ik heb me afgevraagd waar mijn sensitiviteit beging – bij het aanvoelen door de sensorische waarnemingen – en weer stopt bij duidelijke grenzen afbakeningen.

ik heb me afgevraagd of ik mijn kwetsbaarheid kan tonen en hoe ik dat dan doe – bij het vertellen ik ben vandaag verdrietig en het duurt al even – om dan te weten waarom en bij mezelf te gaan kijken waarom het is – heel veel intensiteit in huis en in de wereld rondom mezelf – ik ben echt kwetsbaar als ik een vol hoofd heb…

ik heb mezelf niets meer af te vragen, ik mag het voelen, ik kan het zeggen en weet ondertussen dat ik gewoon mag gaan wandelen en luisteren naar de muziek van de regen op de bladeren en de prachtige nieuwe ontdekking die mijn hartje vult en mijn ziel oplicht van Jan Swerts…

ik ben vandaag een hele grote stap dichter bij mezelf gekomen en dat dankzij mijn autisme, mijn vriendin van gisteren avond en de leuke babbel – esther je weet veel over de thema’s waar je mee bezig bent –

ons Fien omdat ze met me meewandelde en verbaast was omdat ik twee keer het zelfde pad opliep gewoon omdat daar de regen zo mooi op de bladeren van de eik tikte en neerviel…

ik dank de morgen, deze dag, gisteren avond en vandaag en morgen…

dankjewel

de nieuwe muziek in mijn leven!

De podcast kan je hier beluisteren

https://radio1.be/asperger-en-ik?fbclid=IwAR2JgI2UnqmHh3aeZ3tCv5OKdq-Z24jLGof0A2zclQgaMSUSJX7tBITHWjo

https://en.wikipedia.org/wiki/Chris_Packham

Advertenties

5 reacties op ‘Muziek als therapie

  1. Soms moet je alle energie kracht en liefde aan jezelf geven. Even niets doen buitenhuis en in huis het nodige kan helpen om betere gevoelens in jezelf te krijgen.
    Muziek het prachtigste wat er is om alle emoties los te laten of zalig ervan te genieten.
    Iedereen heeft zijn eigen muziek en dat is ook nog eens zo mooi.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

      1. Natuur heeft ook zijn eigen muziek dat heel goed werkt. Zeker als je met al je zintuigen werk

        Esther dan wens ik je uit heel mijn beren hartje een fijn weekend toe.

        Aum Shanthi

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s