Ja, je kijkt naar iemand met autisme!

Je kwetsbaar opstellen en in het gepaste kader zeggen dat je autisme hebt tegen iemand die het niet heeft is zoals je ‘ beeld achter een vensters’ in een museum voelen.

Als je het niet vertelt voelen de mensen na verloop van tijd dat er ‘iets niet helemaal klopt’ en gaan ze twijfelen aan je.
Als je het wel verteld hebben de mensen – instant een oordeel en dikwijls voel ik het vooroordeel in hun gedachten sluipen – 

Zeker mensen die in een specifieke context werken of in aanraking komen met mensen met autisme.

Dan zie je meteen in welke context ze werken – begaafd – minder begaafd – mensen met een zichtbare beperking – en dus niet aan gedacht dat er ook mensen rondlopen waar je het NIET aan ziet…

Wel dan voel ik me zo – zie foto!
Ik ben dan het beeldje…
En het gebeurd regelmatiger dan je denkt…

Nu hebben we de week van autisme achter de rug, eindelijk is het voorbij – het radiospotje via de radio viel toch wel wat zwaar –

Eindelijk is eigenlijk niet het juiste woord in mijn gevoel, want het is idd heel erg nodig dat er aandacht voor is aan het neurodivers type beperking in het spectrum van autisme…

Begrijpen wie begrijpen kan natuurlijk, het stigma, is er en gaat stapje voor stapje, teentje voor teentje verder naar begrip…

In dat kleine niche werk ik, ik werk aan mobilisatie, verstaanbaarheid, open mind sets kweken, en dat doe ik in een serre van ervaring, kennis en kunde…

Heel mijn leven bots ik op mensen die dan toch afhaken, in vriendschap, in gewone communicatie in eender wat, maar dikwijls ben ik niet – uitgekozen – wie mag meespelen? hé – wie kies je bij u in de groep – ik sta dus al heel mijn leven aan de zijlijn, mensen te observeren en ja ook te creperen, helaas plattekaas!

En dus dan zit je daar, in een lezing over autisme notabene en je hoort dat er iets is gezegd dat bij je in de buurt plaats vind.

Kortom je gaat in gesprek, je verteld dat je ass hebt en dan parkeert een professionele hulpverlener je zonder meer even aan de kant!

Ontweken lichaamstaal, absoluut geen oogcontact meer!

Een professionele hulpverlener hé – zonder autisme zeer waarschijnlijk!

Wat een geluk had ik daarna een buffer, een mama met een autistisch zoontje, naast me, met hele open energie, een hart om autisme positief te benaderen en haar zoon zoals wij ook te begeleiden met een open hart, zonder oordeel en vooral zonder vooroordeel.

Vele vergeten dat ik energie kan aanvoelen! en dat aanvoelen is een deel van mijn autisme! dat heb ik gewoon, en dat kan je ook niet zien! maar het is er wel.

Dus, hulpverleners, denk eens na WAT IS VOOR U AUTISME ? en wat zijn je oordelen hierover en vooroordelen hierover.

IK HOOR HET GRAAG VAN U!

en hahahaha, let op je lichaamstaal spreekt voor 80% hé!

Of beter;

ik heb autisme, ik durf te communiceren, en doe het ook graag!

ik besta, ik leef net zoals u zonder autisme!

Advertenties

2 reacties op ‘Ja, je kijkt naar iemand met autisme!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s