lief dagboek

ik kreeg mijn kistje aan waar de 12 archetypes van Jung in zitten gemaakt door verwonderland, ik heb ze al gebruikt en het is super leuk om opstellingen te maken met deze poppetjes !

we kochten een bruisbal in Cadzand en deden dat in bad, top voor onze zoon, zo een bruisend bad.

en maandag reden we weer naar Gerendal om wilde orchideeën te gaan bekijken, het is ons gelukt, ook al kregen we twee onweders over ons heen…

vandaag zijn we al donderdag, het vliegt hier voorbij, het volgend weekend is alweer in zicht …

ik hoop dat ik opnieuw schrijftijd ga hebben om het tweede hoofdstuk af te krijgen op het einde van deze maand …

en verder de natuur in!

oh ja, ik heb weer heel wat afgesloten, ik ga nog meer focussen op dat wat me energie geeft!

yes yes yes laat maar komen!

Advertenties

Met de woorden ZELF – Zorg je leven veranderen?

Ik hoorde vorige week de woorden ‘ en wat doe je voor jezelf?’
‘Waar blijft de zelfzorg?’

Ik moest zo ineens heel zenuwachtig lachen, dat doe ik als ze me een immens grote spiegel voor me houden, lachen van herkenning in de negatieve zin.

Oei, ja daar zat ik dan, vermoeidheid doet me eten en eten laat me bij de diëtiste zitten ook al weet ik heel goed wat ik moet doen en wat zeker niet…

Daar zat ik dan en ze schreef op,
in de morgen gaat het goed, je kiest goed
in de middag sla je over, dat kan beter
om 16 uur ga je van de honger naar alles grijpen
en dan, puntje puntje puntje…

Ja idd, voor mij is de dag altijd te kort en als ik dan ineens in de auto zit om de zoon te gaan halen merk ik dat ik ‘de middag’ niet heb gegeten en krijg ik grote ‘honger’ en dan…

Ja ik dacht dat een boek schrijven aan zelfzorg doen was, ik dacht dat de uren waarop ik ‘op mijn gemakske’ wel is waar tegen de tijd van de schooluren eten maakte zelfzorg was, ik dacht…

Maar nee, ik hoorde andere dingen, daar was niets bij van hierboven, zelfs dat wat ik doe om 5 uur in de morgen opstaan schrijven tot 7 uur en dan beginnen aan het altijd blijven durende huishouden is voor mij toch wel echt belastend, ook omdat ‘het huishouden’ voor mij nog steeds een verschrikkelijk werk is, ik kan me er nog steeds niet in vinden en het kost me idd hopen energie…
– ik weet ook waarom hoor, en ja je zal nu zeggen bofkont dat je het mag doen, dan heb je misschien wel gelijk, in uw geval, ik kan dat begrijpen.

Wat is dan zelfzorg?
Vroeg ik me af?
Wat is dan zelfzorg?
Vroeg ik me nog eens af.

Ik heb een zeer intens en tijdrovend gezin, ja je kent dat wel mannen en hun sokken en onderbroeken, ja idd hier ook nog een zoon met extra zorgen en een man met een een verstrooid hoofd van hier tot in weet ik veel waar…

En ik heb autisme, en heel wat lichamelijke toestanden waar rekening moet mee gehouden worden, dat besef waarom de dingen soms moeilijk gaan is me aan het ‘binnenkomen’ met het boek te schrijven maar ook met mensen te praten die ook autisme hebben en veel te lezen over autisme, en dan alleen maar autisme…

Tjonge, hoe moet ik mijn zelfzorg dan plannen?

Ik begrijp het woord zelfzorg niet zo goed eigenlijk.
Gewoon door het feit dat ik enkele uren de tijd nodig heb om te wennen aan een nieuwe situatie maakt dat ik niet even ergens kan binnen springen en meteen kan ontspannen…

Als ik ga wandelen heb ik tijd nodig om in mijn ‘cadans’ te komen, ik doe dat dan en bij het thuiskomen ga ik ‘een sprintje trekken’ om alles wat in orde te hebben als de andere thuiskomen…

Ja ik weet het ZELF – ZORG hé, het woord zelf waarde, zelf respect, zelf liefde, zelf zorg, zelf vertrouwen, zelfregulatie, zelf bepalend, zelf oordelend, zelf opleggend, zelf doen, want het blijft anders toch liggen ook als je een aantal dagen er niet bent geweest is het huis een stort…

Ja die zelf zorg…

Ik doe het al jaren, en probeer elke week wat minder perfectionistisch te zijn, soms zijn er dagen dat het hier gewoon een ‘stort’ is in mijn ogen dan krijg ik van mijn man te horen – wat een chaos is dit hier?! – en dan geef ik meteen zijn rommel in zijn handen.

Zo opgekuist, en dan die van mij en die van de zoon en die van de kat en de hond er ook nog bij…

Ja die zelfzorg dus…

Maar weet je, ik krijg energie van respect te krijgen voor de kleinste dingen die je in het huishouden moet doen elke dag.
Dat is zelf zorg voor mij, en dat is waarom het huishouden doen zo een onzichtbare taak is geworden.
“het is normaal dat het gebeurd’
en verder denkt men niet meer na, dus daar gaan we dan…

Waar krijg jij energie van?

https://www.mother.ly/life/self-care-is-not-enough-to-fix-how-much-moms-are-burnt-out?fbclid=IwAR0m4h4E1j5n5AJBYLpvHZNVZmk1b5BRCZB8yaBPhqNET8OUTCzrV52x1lA

hip en 72 jaar geworden!

mijn moeder is vandaag jarig 72 is ze vandaag geworden, mijn vader is zo trots op zijn vrouw, mooi om te zien.
ik ben hem wel vergeten vader dag te wensen, dat ga ik dus goed moeten maken deze week..

maar wat ik vandaag heb geleerd is wel één ding, leef!
mijn ouders kochten nog een nieuwe auto, hebben nog hun huis mooi gemaakt met veel meer smaak en moderne kleuren dan ik ooit zal hebben – hobby van mijn moeder en vader –

mijn moeder is van nature een geboren handwerkster, dat doet ze nog steeds vol bravoure, ze maakt al mijn wollen en katoenen truien en vesten, heeft een passie voor handwerk en planten…

mijn vader heeft een passie voor zijn gezin, is gek van onze zoon en is een levensgenieter maar heeft ook al heel veel meegemaakt in zijn leven.

ik kan nog zoveel leren van hen, ik ben ze ook zo dankbaar, en misschien kan ik het hen niet zo laten zien zoals ik het voel, ik ben hen zo dankbaar dat we vandaag een heerlijk diner hebben gehad in de Savoury in Turnhout.

het leven is nu, dat weten mijn ouders ook, ze zijn de kinderen van de opbouw net na de oorlog, hebben hun leven moeten delen met afwezige ouders die hard aan het werken waren, hun generatie heeft ook heel hard gewerkt aan dat wat we nu hebben, het is aan ons om het te behouden.

ons leven is iets anders, net zoals onze zoon zijn leven anders is dan dat van ons, en dat is helemaal ok, maar het leven is nu en morgen is een andere dag…

ik ben dankbaar voor deze dag! heel dankbaar! ❤️

eitjes rapen bij moeke en vake

Under pressure is iedereen het zelfde!

een citaat uit het artikel hieronder;
“Ik sprak een jongen op de middelbare school die tegen mij zei: ik pas wel op om te laten zien wat ik kan, want dan krijg ik alleen maar nog meer werk.”

Eigenlijk is het zo eenvoudig!
Maar we maken het ook zo moeilijk.
We zijn het niet meer gewoon ‘als iemand uit de norm valt’, maar wat is de norm als je weet de ‘elk huisje zijn kruisje’ heeft?

Als ik de burn -out statistieken lees – trouwens nu een erkend ziekte beeld burn -out – dan weet je gewoon dat het niet klopt, we doen allemaal of ‘ons huisje kruisjes vrij is’ en dat is niet, nooit, niets gaat perfect ook al zou je dat willen niets loopt perfect en we zullen moeten leren omgaan met meer – niet gelukkig te zijn – en de norm die voor onze ogen is te zien is meestal niet de norm van ons levensritme.

Ik ben zo iemand die ‘uit de norm’ is gevallen, op school al vanuit de kleuterklas al, dat heb ik op allerlei manieren opgevangen – ja waarschijnlijk ook door mijn adhd dat ik zoveel heb geleerd van het leven buiten de norm – en dat heeft me gemaakt waar ik nu sta, nog steeds een beetje – buiten de norm – en daar kan ik vandaag de dag wel ok mee leven!

In het artikel staat het ook letterlijk ik citeer “Hier in Nederland bestaat een cultuur dat je je als individu maximaal moet ontplooien. Als dat niet lukt, dan is er iets mis, is de gedachte. Puur door dat gegeven kan een persoon al psychisch in de problemen komen”.

Daar kan je meteen ook Vlaanderen aan toevoegen.

Maar als ik even mag – en dat is meteen de drijfveer voor mij om deze educatieve pagina verder uit te bouwen –
We zijn allemaal verschillend, uniek en jawel zorgend voor elkaar! oh ja, dat zijn we echt voor elkaar, maar meestal alleen als het binnen ‘de norm valt’…

Eigenlijk ben ik altijd voor een goede denk oefening
WAT IS VOOR U DE NORM? om met mensen om te gaan?
Ga je met protocollen en structuren werken?
Wat denk je wat dat kan voeden?


– ik heb twee jaar filosofie beoefend en daardoor ga ik graag verder door in die vragen –

Juist ja, en nu een zeer sterk artikel die meteen de vinger op de pols legt!

https://www.nrc.nl/nieuws/2019/06/07/onder-druk-reageert-iedereen-star-a3963023?fbclid=IwAR2ZADnYEFBKQOVDVQgapZ2YcSf2ZLg0T_5h_Uaj8bPn0_8Xuq_-IwDbqr0

en nu een danske!

NEE & dafalgan forte

vandaag is het schoolreis, en we hebben het weer geweten…

onze zoon heeft weer zijn sterk zelfbepalend gedrag boven gehaald vanaf het moment dat ze in de school begonnen met herhalen.

onze zoon heeft ook een versnelling hoger geschakeld vanaf ze op school zijn begonnen met herhalen.

snel, intelligent en niet navolgbaar is zijn gedrag 3 weken voor het einde van dit schooljaar.

zijn toetsen goed tot zeer goed, zijn verwerkvermogen op kennis prima op een ander vlak is hij totaal on empathisch – met andere woorden – thuis luistert hij gewoon naar dat wat hij wil.

wel beter naar mij dan naar de papa, dus ideaal om een rol te gaan spelen, zo speel ik het uit bij mama, zo bij papa en als ze met twee zijn stuur ik ze de boom in! –

en ja het is aan het lukken, alweer, en daar zit je dan, ik kan mijn man toch niet elke keer wegsturen omdat hij ons aan het uitspelen is op 21 uur omdat hij niet in bed wil, omdat hij de zon nog ziet en dat de zon altijd ondergaat als hij naar bed gaat…

ja ik ik ben ook niet de doorsnee opvoeder omdat ik ook autisme heb, en hij een totaal ander spectrum heeft dan ik, hij is veel minder empathisch ingesteld en hij kan me perfect zeggen wat ik niet goed kan en waar ik niet goed tegen kan. – ja als je een goeie coach wenst, ik kan mijn zoon echt aanraden! –

dat hij niet empathisch is naar ons toe dat kan ik nog wel begrijpen hoor, hij is bijna 7 hij heeft nog heel heel veel te leren!

het is een nadeel mama zijn met autisme, ik voel veel vlugger waar de trein kan ontsporen, ik kan het nu al laten ontsporen maar ik neem ook alles als ‘waar’ in me op als jij huilt, heb langer de tijd nodig om te reageren op dingen die in mijn gevoel tegenstrijdig zijn met wat er is gebeurd of gaan gebeuren en ik kan helemaal niet tegen lawaai en fysiek ongewenst contact, dan begin ik te wenen en dat moet ik dan verdringen en het niet laten zien. Dan voel ik me verloren in de opvoeding van een zoon die zo zelf bepalend is dat hij van ons vraagt om er altijd te staan en heel sterk te staan als hij met zichzelf geen blijf weet.

ik ben zoals een gaslucht detector geworden, ik ruik wat er is en dan is het nog niet zichtbaar en meestal nog niet ruikbaar.

ik zie de prikkels maar ook de ‘te weinig prikkels’ die kunnen uitlokken – ik sta altijd te springen en in praat altijd als een sneltrein en de tablet moet er ook aan geloven – omdat hij beweging nodig heeft om te ‘ontladen en verwerken’ in de zin van – ik kan alleen maar veel en hevig bewegen om te verwerken – waar de juffen dan gek van worden en ik helemaal overprikkeld kan zijn dat ik dagen geen juiste zinnen kan vormen door overprikkeling – en dat hoort hij dan en dan lacht hij me uit – en zo gaat dat hier, het is een cirkel en ik heb me het moeten aanleren van niets persoonlijk op te nemen maar WEL EEN GRENS TE STELLEN wouw zo fucking moeilijk een kind dat overprikkeld is en dat door extreem veel beweging gaat uiten en een mama die door die beweging en geluid van zijn blablabla extreem overprikkeld kan worden en jawel…

ik weet dat ik altijd van kleins af al voor beweging en lawaai gevoelig ben, het is onvoorspelbaar en het komt van iemand anders die ik meestal niet ken en ik er ook totaal geen controle over heb over het gedrag van iemand anders.

en onze zoon uit de hele dag in beweging en praten…

wouw de triggers worden altijd ingedrukt… het licht en schaduwspel van de bomen zijn me soms al te veel…

en dat is autisme hé, ik kan dat niet meer uitfilteren en klasseren, ook al weet ik het met mijn verstand heel goed hé, het is aards moeilijk. het enige wat helpt is een paar dagen na elkaar rust!

sssssttttt….

ja…

hij zegt nu sinds een maand en half weer altijd NEE, nee, nee, nee, ook dit is natuurlijk een spiegel! ik trek de grenzen ook want wat doe je nu als;

“mama”

‘ja schatje’

“wil je mijn poep afkuisen ik heb kakka gedaan?!”

ik reageer met ‘allé schatje ik heb dat al jaren gedaan voor je, jij hebt dat al jaren gedaan bij jezelf en ineens gaat het niet meer, je kon dat toch als we aan zee zaten?!’

“neen mama, nu zit ik thuis op de wc en dus nu is het weer aan jullie!?’

ik denk na en weet me een voorval te herinneren waarbij hij te weinig papier heeft genomen en jawel het geurtje aan zijn vingers hing. alleen de geur, verder niets…

ik ze ‘neen jij gaat dat zelf doen, jij bent groot genoeg en je hebt het al zo dikwijls gedaan, neem maar genoeg papier en dan gaat het wel lukken!’

‘nee dat ga ik niet doen, en als jij dat niet ga doen dan blijf ik hier zitten!’

ja!

dus ik ga testen of dat hij werkelijk blijft zitten, en ja hij heeft er bijna 3 kwartier op blijven zitten.

toen moesten we weg, en heb ik toch moeten toegeven…

en nee, je gaat nu zeggen, zeg dan dat hij het de volgende keer zelf moet doe?, zeg dat ik het nog 1 keer ga doen en dat hij het dan weer moet opnemen? geef hem een beloning als hij het zelf doet? – nee mama dat moet ik niet hebben, nee dat ook niet, nee …

nee, hij heeft het in zijn hoofd gehaald om zijn poep niet meer af te kuisen en dan is dat maar zo…

ik heb hem deze week zijn onderbroek weer aangedaan en zonder zijn poep af te kuisen naar buiten gestuurd, dan liep hij in zijn blootje rond en kon ik zijn onderbroek gaan oprapen bij de kippen in het kippenhok

het ergste is als hij ‘bij iemand is geweest’ en terug thuis komt, dan heb ik werkelijk een hele wilde in huis als hij altijd heeft moeten luisteren en volgen.

voeling voor opvoeding is echt nodig als je een zoon zoals de onze in huis hebt, hij weet perfect welke ‘toverrijen’ hij uit zijn door moet toveren om zijn ouders te laten doordraaien, ik weet dat dat hij perfect weet na de eerste blik en ontmoeting van mij aan de schoolpoort welke acties hij gaat ondernemen – de auto krijgt er meestal eerst van langs als het te erg is geweest – en heel soms halen we het tot thuis…

spanend zo een kind gaan afhalen aan de school hoor, elke dag opnieuw, ik heb er dan maar een gewoonte van gemaakt van hem 10 minuten te laten razen en dat heb ik zo met hem ook afgesproken – je krijgt 10 minuten als het nodig is – hij vraagt soms 10 minuten bij – en dan moet ik soms wel eens heel hard lachen met zijn vraag…

straffer nog, hij weet wat het beste voor hem is, mama ik wil dan het liefst even alleen zijn, of ik wil bij je opschoot zitten of … het begint zo vaak en eindingd meestal in hyperactief op en neer springen, lopen sjotten en met dingen zwieren en gooien.

en ik die dan weet waarom het is en er soms alles aan doet om te transformeren en te kalmeren maar meer dan dikwijls sta en maar blijft kijken om op het geapste moment in te grijpen en hem bij me op schoot te nemen, of, zoals nu hem te laten praten tot hij het uiteindelijk gaat zeggen wat er is en dan al wenend bij me op de schoot komt zitten met zijn konijn dat hij al stimmend tegen zijn neus wrijft.

dan komt mijn man binnen en moeten we verder gaan met het ritme van de avondshift.

ja

dat vraagt af en toe voor een dafalganeke forte! niet?!

met andere woorden – hoe anders het is om een kind met autisme op te voeden dan het is om een kind zonder autisme op te voeden.

ik heb het afgelopen weekend gezien, het is een wereld van verschil…

en morgen is een nieuwe dag,

en ja ik kuis zijn poep niet meer af!

Ruud Bijman uit spectrum visie boek Vind je eigen weg met jouw autisme

de laatste loodjes

van hoofdstuk 2 in deel 1 schrijven, ik haper …

er komt te veel ruis binnen, de storm heeft me uit de slaap gehouden, ik ben mijn evenwicht wat kwijt, straf ik verlang hevig naar de rustige momenten aan zee…

de zee

hoe ist het toch mogelijk dat ik daar zo een binding mee heb, ik kan ze letterlijk niet meer missen!

gisteren heb ik een pittig stuk geschreven, ik heb het weer helemaal moeten doorleven, en het heeft een nasmaak, ik vraag me echt af hoeveel shit mensen willen lezen?

maar blijkbaar verkoopt zo een verhaal goed, al hoe wel ik het daar niet voor doe, ik schrijf dat om nadien over dat onderwerp te schrijven voor de begeleiders van mensen met autisme, artsen en verplegers.

en toch, mijn hoofd zit vol, ik kan me heel moeilijk aan passen aan de storm van regeltjes en vakantie regelingen die me bij het binnen komen in ons huis zijn overvallen.

het goede nieuws is, onze nieuwe auto komt deze maand nog aan, maar dan is er weer een hoop geregel, nummerplaat, verzekering opzeggen andere opstarten en de andere ‘nieuwe’ van dit jaar ook bij onze verzekering bijvoegen.

op school wegen de laatste loodjes ook zwaarder dan gedacht, het herhalen en herhalen weegt zwaar op de zoon en dat keert zich tegen ons zijn ouders…

ja, ik ben even mijn concentratie kwijt geraakt met het boek, dju en dat is lastig, ik wil schrijven en slapen en het huishouden doen en wandelen, en opnieuw naar zee gaan…

ik weet het het kan niet! ja ik weet het!

de enige oplossing is om opnieuw gaan op te rommelen, overal een dag, nieuwe verfrissingen toelaten, rommel opruimen en weer verder gaan.

en misschien moet ik eerst even de laatste loodjes even laten liggen, mijn planning een beetje opschuiven en mezelf niet te strak gespannen laten schrijven.

morgen is een andere dag !

en vandaag is een dag van ;

Lief dagboek

we hebben de afgelopen 5 dagen een leuke vakantie gehad in Zeeland, Zeeuws Vlaanderen, in Nieuwvlietbad.

Voor de eerste keer met zijn vriendje, mama en zusje op stap.

Met mama en ik moet zeggen, het zijn hele leuke dagen geweest!

& een leuke ontmoeting gehad met Matroos Beek!

Dankjewel lieve Matroos voor het levensrijk en levensuitzichtrijk gesprek.

Het voelde alsof ik je al zolang kende, leuk om je nu in het echt eens te ontmoeten! – je had trouwens een heel mooi topje aan en je stond goed met je hoed! –

Vandaag is een dagje extra, nu is het 9 uur, we hebben nog een uur en half en dan moeten we uit on Landal huisje nummer 447.

en dan de vlucht naar huis…

Wakker worden in de polders

ja Nieuwvliet bad is wel een aanrader, en dus dit ook.

het zicht is hier zo goed!

https://www.facebook.com/esthercuyvers1/videos/643725746101559/

en dit is eigenlijk een vraagje naar Matroos Beek, of we de vuurtoren mogen komen bekijken in Breskens

Lieve Matroos Beek, als je dit leest en het kan dat we uw vuurtoren komen bekijken met 3 kinderen en 2 volwassenen tussen vandaag en zondag voormiddag, dan gaan we super blij zijn!

Ik heb je mailadres niet bij me dus…

Voor 1 keer deel ik voor Matroos Beek wel mijn gsm nummer 31/ (0) 494/ 17.17.93 – als matroos dit nog kan lezen stuur een smsje als je kan!

Heel erg bedankt Matroos Beek voor je antwoord!

Bekomen

ik heb gisteren toch nog bewust gestemd, ik kan het dan ook niet laten om nog in de vroegte van de dag opzoekingswerken te gaan doen en de vrouwen eruit te kiezen waar ik voor ga stemmen!

dat heb ik gedaan en vandaag is het even slikken en even laten bezinken, hopen dat er gezond verstand aanwezig is…

en

mijn lang leven?

met mijn gezin de natuur in trekken en wilde orchideeën zien!

een gewone zelfgemaakte picknic eten op een bank of op een heel gewoon stoeltje…

in de verte kunnen kijken …

https://www.staatsbosbeheer.nl/natuurgebieden/zuid-limburg/bezienswaardigheden/orchideeentuin-gerendal

in de morgen opstaan en toch doorgaan met een pittig stukje ‘boek’…

er even doorgaan, even aan denken en weer loslaten!

en dan

soep koken en weer verder gaan!